IV SAB/Wr 195/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi: K. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt stały postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

Pismem z 30 czerwca 2025 r. K. S. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: wojewoda) w rozpoznaniu wniosku o udzielenie cudzoziemce zezwolenia na pobyt stały. W odpowiedzi na skargę wojewoda wniósł o jej oddalenie, podając, że decyzją z 27 czerwca 2024 r. udzielił skarżącej bezterminowo wspomnianego zezwolenia. Sąd dostrzegł, że w przekazanych aktach administracyjnych znajduje się decyzja z 27 czerwca 2024 r. (SOC-PCIII.6152.1.1119.2021.PSK/DP) udzielająca K. S. zezwolenia na pobyt stały (doręczona skarżącej osobiście 5 lipca 2024 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Z uzasadnienia uchwały wynika ponadto, że badania stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ sąd dokonuje na dzień wniesienia skargi. Na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a. Sąd jest związany ww. uchwałą podzielając stanowisko w nich zajęte. Z okoliczności sprawy bezspornie wynika, że w dniu 27 czerwca 2024 r. wojewoda wydał decyzję udzielającą skarżącej zezwolenia na pobyt stały w RP (skierowaną do skarżącej działającej osobiście), a we wrześniu 2024 r. na podstawie tej decyzji została wydana skarżącej karta pobytu. Akta sprawy wskazują, że decyzja wojewody jest ostateczna. Z kolei skarga kwestionująca bezczynność wojewody została nadana przez pełnomocnika skarżącej w placówce wyznaczonego operatora pocztowego w dniu 8 lipca 2025 r., po upływie niemal roku od zakończenia postępowania administracyjnego wydaniem (i doręczeniem) ww. decyzji. W tym stanie rzeczy zaistniały podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a. – o czym Sąd orzekł w pkt I sentencji postanowienia - ponieważ skarga na bezczynność złożona w dniu 8 lipca 2025 r. po zakończeniu postępowania administracyjnego decyzją ostateczną jest niedopuszczalna. O zwrocie wpisu od skargi – pkt II sentencji postanowienia - Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.