IV SAB/Wr 60/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi: S. T. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

Pismem z 13 stycznia 2026 r. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: wojewoda) w rozpoznaniu wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W odpowiedzi na skargę wojewoda wniósł o jej oddalenie, podając, że decyzją z 30 grudnia 2025 r. odmówił udzielenia skarżącemu wspomnianego zezwolenia. Pismem z 17 stycznia 2026 r. skarżący cofnął skargę. Sąd dostrzegł, że w przekazanych aktach administracyjnych znajduje się decyzja z 30 grudnia 2025 r. (SOC-PCII.6151.1.13824.2024.ND) odmawiająca udzielenia S. T. zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 stycznia 2026 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wprost wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Podkreślić trzeba, że analogicznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do badania przewlekłego sposobu prowadzenia postępowania przez organ administracji w przypadku zakończenia postępowania. W uchwale z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21 (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdzono bowiem, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z okoliczności sprawy bezspornie wynika, że w dniu 30 grudnia 2025 r. wojewoda wydał decyzję odmawiającą udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 stycznia 2026 r. Natomiast skarga kwestionująca bezczynność wojewody została nadana w placówce wyznaczonego operatora pocztowego w dniu 13 stycznia 2026 r., a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego. Podkreślić przy tym należy, że w uchwale z 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny explicite wiąże skutek w postaci przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu przez sąd administracyjny skargi na bezczynność z faktem wydania decyzji - stwierdzono bowiem, że "skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane". Pogląd wiążący ustanie stanu bezczynności (lub przewlekłości) z faktem załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności jest poglądem dominującym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w ocenie Sądu rozpatrującego tę sprawę, jest poglądem słusznym (por. wyroki NSA z: 5 czerwca 2019 r., II OSK 3747/18; 8 maja 2019 r., I FSK 1401/17 i 11 lutego 2011 r., I FSK 198/10 oraz postanowienie NSA z 22 marca 2024 r., III OSK 552/23 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie tym zasadnie podnosi się, że "celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Poza zakresem kontroli sądu pozostaje prawna poprawność czynności załatwiających żądanie. Oznacza to, że sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności" (por. wyrok NSA z 21 marca 2019 r., I OSK 1295/17 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie pismem z 17 stycznia 2026 r. skarżący cofnął skargę, jednak czynność ta nie mogła wywołać skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może też zostać umorzone (por. postanowienia NSA z: 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13; 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08 i 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy zaistniały warunki do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Natomiast orzeczenie zwrotu wpisu od skargi zostało wydane w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.