VII SA/Wa 1344/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. i K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr 381/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odrzucić skargę.

D. K. i K. P. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 kwietnia 2025 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 czerwca 2025 r. skarżące wezwane zostały do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w wysokości 500 zł. D. K. i K. P. wniosły zażalenia na ww. zarządzenie, zwróciły się również o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniami z dnia 24 listopada 2025 r. sygn. VII SPP/Wa 453/25 i VII SPP/Wa 436/25 referendarz sądowy odmówił przyznania K. P. i D. K. prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniami z dnia 5 stycznia 2026 r., po rozpoznaniu sprzeciwów złożonych przez skarżące, utrzymał w mocy ww. postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 października 2025 r. sygn. II OZ 1674/25 oddalił zażalenia D. K. i K. P. na ww. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi i odrzucił zażalenia D. K. i R. P. na to zarządzenie. Pismami z dnia 19 stycznia 2026 r. (w wykonaniu zarządzenia z 5 stycznia 2026 r.) wezwano K. P. i D. K. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 13 czerwca 2025 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Z rejestru opłat sądowych wynika, że skarżące nie uiściły wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143) skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 czerwca 2025 r. skarżące wezwane zostały do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w wysokości 500 zł. Po rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia skarżących wniesionego na to zarządzenie i po prawomocnym rozpoznaniu wniosków skarżących o przyznanie prawa pomocy, pismami z 19 stycznia 2026 r. wezwano K. P. i D. K. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 13 czerwca 2025 r. - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że pisma z dnia 19 stycznia 2026 r. zostały doręczone K. P. i D. K. w dniu 3 lutego 2026 r. Siedmiodniowy termin na uiszczenie wpisu sądowego upływał zatem skarżącym w dniu 10 lutego 2026 r. Jak ustalono, skarżące nie uiściły wpisu od skargi. Zauważyć jednocześnie trzeba, że skierowane do skarżących wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 13 czerwca 2025 r. dotyczącego uiszczenia wpisu sądowego stanowi jedynie czynność o charakterze technicznym. Jest to skierowana do skarżących informacja wskazująca na konieczność uiszczenia wpisu, którego wysokość określono w innym prawomocnym zarządzeniu. Zarządzenie wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia ma charakter wyłącznie porządkowy i nie mieści się w kategorii zarządzeń podlegających zaskarżeniu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 31 maja 2012 r. sygn. II OZ 456/12, z dnia 10 listopada 2022 r. sygn. III FZ 476/22, z 19 lutego 2019 r. sygn. II OZ 90/19, z 29 czerwca 2017 r. sygn. II GZ 490/17). W takiej sytuacji złożenie przez skarżące pismami z 10 lutego 2026 r. zażaleń na wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału nie wpływa na bieg terminu do uiszczenia wpisu oraz nie chroni skarżących przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez Sąd terminie. Wobec nieuiszczenia wpisów od skargi, skarga D. K. i K. P. podlega odrzuceniu, na podstawie art. 220 § 3 ustawy.