VII SAB/Wa 159/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Rady Doskonałości Naukowej w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia : 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić A. W. z budżetu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

A. W. (dalej: "skarżący") pismem z dnia 15 lipca 2024 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Rady Doskonałości Naukowej w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] marca 2024 r. znak [...] odmawiające wszczęcia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z ostrożności procesowej oddalenie, wskazując jednocześnie, że po rozpoznaniu zażalenia w dniu [...] czerwca 2024 r. wydał postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie z [...] marca 2024 r. znak [...] odmawiające wszczęcia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). Sąd wskazuje, że w sprawie wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracyjne, już po zakończeniu postępowania administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny podjął dwie uchwały, uznając w nich, że skargi takie są niedopuszczalne. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. W kolejnej uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.". W jej uzasadnieniu wskazano, że przyjęty w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekający jest związany stanowiskiem wyrażonym w wymienionych uchwałach NSA, bowiem powołany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zajętym w uchwale i przyjąć wykładni prawa odmiennej od tej, która została zaakceptowana przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa skarga na bezczynność rozpatrzenia zażalenia przez Radę Doskonałości Naukowej została złożona przez skarżącego w dniu 15 lipca 2024 r., a zatem po wydaniu postanowienia Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] czerwca 2024 r. znak [...]. Skoro więc skarga na bezczynność została wniesiona już po zakończeniu prowadzonego postępowania przez organ administracji publicznej, poprzez wydanie postanowienia - to taka skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu. Natomiast o zwrocie wpisu od skargi na rzecz skarżącego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..