II KK 209/26

II KK 209/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Stanisław Stankiewicz Dnia 18 września 2026 r. w sprawie A.T. skazanego wyrokiem łącznym po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 18 września 2026r., wniosku skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 15 października 2025 r., sygn. akt VI Ka 868/25, utrzymującego w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt II K 824/23, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE W kasacji, wniesionej przez obrońcę na rzecz skazanego A.T., od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 15 października 2025 r., sygn. akt VI Ka 868/25, utrzymującego w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt II K 824/23, podniesiono zarzut wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., w postaci nienależytej obsady Sądu II instancji. Skazany A.T. złożył wniosek (data wpływu do SN - 30.06.2026 r.), w trybie art. 532 § 1 k.p.k., o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku - do czasu rozpoznania kasacji. W uzasadnieniu stanowiska II KK 209/26 2 wnioskodawca wskazał generalnie, że w warunkach izolacji nie ma „należytej opieki medycznej” i „czasowe opuszczenie zakładu karnego mogłoby poprawić jego zdrowie”. Postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2026 r. wniosek skazanego nie został uwzględniony. W dniu 9 września 2026 r. A.T. złożył do Sądu Najwyższego kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku. Skazany podniósł, że jego stan zdrowia uległ dalszemu pogorszeniu, gdyż odczuwa „bóle narządów wewnętrznych, częste zawroty głowy, ma bardzo złe samopoczucie” i w przekonaniu wnioskodawcy niezbędne jest wykonanie szeregu specjalistycznych badań medycznych dotyczących jego stanu zdrowia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Ponowny wniosek skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Po raz kolejny przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Instytucja wstrzymania wykonania wyroku ma niewątpliwie charakter wyjątkowy, wprowadza bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.), a wobec tego nie podlega wykładni rozszerzającej, zaś sama czynność procesowa wniesienia kasacji, nie stanowi dostatecznej podstawy do zastosowania tej szczególnej instytucji. Łączy się to bowiem z faktem, że kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku, a więc orzeczenia objętego prawnym domniemaniem prawidłowości zawartych w nim rozstrzygnięć. Wprawdzie przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie formułuje przesłanek przemawiających za podjęciem takiej decyzji, jednakże w orzecznictwie prezentowane jest utrwalone stanowisko, że zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia, winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie orzeczenia, przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Do owych szczególnych okoliczności należy zaliczyć rangę i charakter postawionych zarzutów kasacyjnych i ich widoczną już prima facie zasadność, a w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia wniesionej skargi, gdyż w takiej sytuacji wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem kasacji, zwłaszcza w zakresie kary, spowodowałoby dla skazanego II KK 209/26 3 zbyt poważne i nieodwracalne następstwa. Może to nastąpić tylko wówczas, gdy już pobieżna analiza wniesionej kasacji wskazuje na jej zasadność. Tylko taka ocena może uzasadniać odstępstwo od nakazu bezzwłocznego wykonania wyroku. W świetle powyższych uwarunkowań, dokonując owej wstępnej kontroli kasacji wniesionej na rzecz A.T. i nie przesądzając oczywiście ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, które nastąpi po merytorycznym rozpoznaniu tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, Sąd Najwyższy ponownie nie znalazł podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania wyjątkowej instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. A.T. złożenie kolejnego wniosku umotywował pogarszającą się sytuacją związaną ze stanem zdrowia, tudzież potrzebą przeprowadzenia szeregu specjalistycznych badań medycznych, których zaniechanie - w ocenie wnioskodawcy - będzie się wiązało z istotnymi konsekwencjami dla zdrowia skazanego. Rzecz jednak w tym, co w orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie i konsekwentnie podkreśla się, że wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia w trybie art. 532 § 1 k.p.k., nie uzasadniają okoliczności dotyczące sytuacji osobistej strony (np. stan zdrowia), gdyż te okoliczności mogą być powołane we wniosku o odroczenie wykonania kary lub zarządzenie przerwy w odbywaniu kary (zob. postanowienie SN z 21 czerwca 2023 r., III KK 241/22 oraz literatura i orzecznictwo szeroko przywołane w poprzednim postanowieniu SN z 17 lipca 2026 r., II KK 209/26). Jedynie uzupełniająco wskazać należy, że z aktualnej informacji przedstawionej przez administrację Zakładu Karnego w J. wynika, że skazany był wielokrotnuie konsultowany przez lekarzy specjalistów i może być leczony w zakładzie karnym (k. 58). W tym stanie rzeczy, nie przesądzając w żadnym stopniu przyszłego rozstrzygnięcia, które zapadnie po merytorycznym rozpoznaniu wniesionej kasacji, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że na obecnym etapie postępowania brak jest wystarczających podstaw przemawiających za uwzględnieniem kolejnego wniosku skazanego i zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Mając powyższe względy na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [WB] [a.ł] II KK 209/26 4