Sygnatura
V KO 117/26
postanowienie SN V KO 117/26
- Izba
- Izba Karna
- Data orzeczenia
- 27 sierpnia 2026
Treść rozstrzygnięcia
<!DOCTYPE html> V KO 117/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 27 sierpnia 2026 r. SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie T. R., skazanego za czyn z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. i in., na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 27 sierpnia 2026 r., w przedmiocie rozważenia dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 26 listopada 2002 r., II AKa 215/02, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 5 marca 2002 r., IV K 9/01, p o s t a n o w i ł: 1. na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na jego oczywistą bezzasadność; 2. pozostawić bez rozpoznania wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 5 marca 2002 r., IV K 9/01, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 26 listopada 2002 r., II AKa 215/02, T. R. został skazany na karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności za czyny kwalifikowane: z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. i art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k.; z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt V KO 117/26 2 2 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k.; z art. 164 § 1 k.k. Pismem z dnia 18 maca 2026 r. skazany zwrócił się do Sądu Apelacyjnego w Łodzi z osobistym wnioskiem o wznowienie postępowania. W treści wniosku podał, że z otrzymanych dokumentów wynika, iż postępowanie przed Sądem Okręgowym w Łodzi o sygn. akt IV K 9/01 zakończyło się po przeprowadzeniu postępowania pierwszoinstancyjnego i nie było przedmiotem postępowania odwoławczego. Wskazał, że od 11 lat stara się, aby umożliwiono mu złożenie wyjaśnień (nazywanych przez niego „zeznaniami”) i powołanie świadków. Podał, że jego wyjaśnienia miałyby dotyczyć czynów zabronionych popełnionych przy udziale nowych technologii w latach 80 i potem, błędów prokuratora D.B., braku składania „zeznań” w Sądzie Apelacyjnym w Łodzi, badań przed aresztowaniem. Wskazał, że jego wiedza „jest ogromna”. Pismem z dnia 19 czerwca 2026 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi przekazał powyższe pismo skazanego do Sądu Najwyższego według właściwości. Kolejnym pismem z dnia 3 sierpnia 2026 r., złożonym już bezpośrednio do Sądu Najwyższego, skazany domagał się ustanowienia obrońcy z urzędu do tej sprawy wznowieniowej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek skazanego T. R. okazał się oczywiście bezzasadny, dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jego przyjęcia w trybie art. 545 § 3 k.p.k. Stosownie do art. 545 § 3 k.p.k. osobisty wniosek strony o wznowienie postępowania podlega w sposób formalny wstępnej kontroli w zakresie jego treści. W wypadku stwierdzenia, że świadczy ona o jego oczywistej bezzasadności, sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od profesjonalnego pełnomocnika. Przepis art. 545 § 3 k.p.k. można zastosować w szczególności wówczas, gdy oczywista bezzasadność wniosku jest widoczna na pierwszy rzut oka, niewątpliwa i wniosek ten obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2023 r., IV KO 85/23). Już na pierwszy rzut oka widoczna jest oczywista bezzasadność wniosku skazanego. Nie ma on racji wskazując, że postępowanie w jego sprawie zakończyło się na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. Wyrok Sądu V KO 117/26 3 Okręgowego w Łodzi z dnia 5 marca 2002 r., IV K 9/01, był przedmiotem kontroli apelacyjnej i został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 26 listopada 2002 r., II AKa 215/02. Wskazanie skazanego jest tym bardziej niezrozumiałe, iż brał on udział w rozprawie odwoławczej przed Sądem Apelacyjnym w Łodzi (k. 1563). Ponadto należy podkreślić, że w tej sprawie Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 5 stycznia 2004 r., II KK 141/03, oddalił kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną. Co więcej, skazany już dwukrotnie wnosił o wznowienie postępowania. Za pierwszym razem wyznaczony skazanemu obrońca z urzędu przedłożył opinię o braku podstaw do wznowienia postępowania. Z uwagi na to, że skazany nie uzupełnił braków formalnych wniosku, zarządzeniem z dnia 21 stycznia 2010 r. odmówiono przyjęcia jego wniosku, a Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 3 marca 2010 r., II KO 113/09, utrzymał zaskarżone zarządzenie w mocy. Następnie postanowieniem z dnia 11 czerwca 2025 r., V KO 43/25, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania z uwagi na jego oczywistą bezzasadność – postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2025 r., V KZ 33/25. Argumenty przedstawione przez skazanego w tej sprawie są zbieżne z tymi, na które powoływał się on w sprawie V KO 43/25. Tymczasem przepis art. 545 § 3 k.p.k. wskazuje, że oczywista bezzasadność wniosku powstaje w szczególności, gdy wniosek odwołuje się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania. Skazany zdaje się powoływać w swoim piśmie na przesłankę wznowienia postępowania w postaci „nowych faktów i dowodów”. Skazany wskazuje przede wszystkim na chęć złożenia wyjaśnień, podczas gdy składał już wyjaśnienia w toku postępowania. Miało to miejsce zarówno w postępowaniu przygotowawczym (k. 316-318; k. 326; k. 380-381; k. 523-525; k. 712-713), jak i postępowaniu pierwszoinstancyjnym (k. 912-914). Ponadto – jak już zauważono – skazany był obecny na rozprawie odwoławczej, gdzie nie wnioskował o możliwość składania wyjaśnień, ale złożył oświadczenie, w którym wnosił o uniewinnienie (k. 1563v). Z kolei okoliczności podnoszone w piśmie skazanego mające być przedmiotem jego „zeznań” nie są „nowym faktem i dowodem” w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k. V KO 117/26 4 Nie można za takie uznać ani wiedzy skazanego na temat czynów zabronionych popełnionych przy udziale nowych technologii w latach 80 i później, czynności mających mieć miejsce przed aresztowaniem skazanego, jak również niesprecyzowanych, bez wykazania ich związku z postępowaniem, błędów prokuratora. Skazany wskazywał również na brak możliwości powołania świadków, jednak nie podał jakich konkretnie świadków chciałby powołać, na jakie okoliczności (wyszczególniona w piśmie lista okoliczności ma dotyczyć jego „zeznań”), czy była możliwość ich wcześniejszego przesłuchania, w tym w toku postępowania przed Sądem I lub II instancji. Podsumowując, należało odmówić przyjęcia wniosku skazanego jako oczywiście bezzasadnego w trybie art. 545 § 3 k.p.k., bez wzywania do uzupełnienia jego braków formalnych. Z uwagi na odmowę przyjęcia wniosku skazanego, wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu należało pozostawić bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia. [J.J.] [a.ł]
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Informacje o sprawie
- Typ dokumentu
- postanowienie SN
- Jednostka
- Izba Karna Wydział V
- Sędziowie
- SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek
Powiązane dokumenty
Źródło urzędowe: Sąd Najwyższy