SK 65/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 3 września 2020 r. Pozycja 41 POSTANOWIENIE z dnia 25 sierpnia 2020 r. Sygn. akt SK 65/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Julia Przyłębska – przewodniczący Zbigniew Jędrzejewski Leon Kieres Justyn Piskorski – sprawozdawca Bartłomiej Sochański , po rozpoznaniu , na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 20 20 r. , skargi konstytucyjnej G . M . o zbadanie zgodności: art. 2 punkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2017 r . poz. 1393) z art. 2, art. 22 w zw iązku z art. 20 i art. 31 ust. 3 Konsty - tucji Rzeczypospolitej Polskiej , p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE I 1. W skardze konstytucyjnej z 30 maja 2018 r. (wniesionej 1 czerwca 2018 r.) skarżąca zakwestionowała zgodność art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r . o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1393 ; dalej: ustawa o ograniczeniu działalności ) z art. 2, art. 22 w zw iązku z art. 20 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . 1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w wyniku następującego stanu fakty - cznego: Skarżąca była zatrudniona na stanowisku głównego specjalisty w ministerstwie , a tym samym była członkiem korpusu służby cywilnej. Jednocześnie z zajmowaniem wskazanego stanowiska, skarżąca od maja 2014 r. prowadzi na własny rachunek działalność gospodarczą . OTK ZU A/2020 SK 65/19 poz. 41 2 Skarżąca w wykonaniu obowiązku wynikającego z ustawy o ograniczeniu działalności złożyła 31 marca 2015 r. oświadczenie o stanie majątkowym, w którym podała informacje o prowadzonej działalności gospodarczej. Dyrektor Generalny ministerstwa wezwał skarżącą do podania w terminie do 3 czer - wca 2015 r. daty zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej, niezgodnej z ustawą o ograniczeniu działalności. Ponieważ skarżąca nie zaprzestała prowadzenia działalności, 9 czerwca 2015 r. doszło do rozwiązania z nią stosunku pracy na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 kodeksu pracy w zw iązku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o ograniczeniu działalno ści . Nie wszczęto przeciwko s karżącej postępowania dyscyplinarnego. Skarżąca złożyła w terminie odwołanie do sądu pracy. Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie Wydział VIII Pracy i Ubez - pieczeń S połecznych wyrokiem z 5 kwietnia 2016 r. oddalił p owództwo skarżącej . W uzasadnieniu wyroku sąd uznał, że stanowisko równorzędne pod względem płacowym to stanowisko zapewniające wynagrodzenie na takim samym poziomie p ł acowym. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenia nie mogą różni ć się kwotowo. Muszą mieścić się jedynie w określonym przedziale mnożników kwoty bazowej, które to mnożniki ustalane są w akcie prawnym rangi podustawowej, tj. rozporządzeniu. Skarżąca wniosła apelację od powyższego wyroku. Sąd Okręgowy w Warszawie XXI Wydz iał Pracy wyrokiem z 4 listopada 2016 r. oddalił apelację skarżącej. W uzasadnieniu wyroku s ąd podtrzymał argumentacj ę wyrażoną w wyroku sądu rejonowego. S karżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia. Postanowieniem z 20 lutego 2018 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 1.2. W skardze konstytucyjnej skarżąca wskazała, że przywołany przez nią przepis jest przez Sąd Najwyższy rozumiany w ten sposób, że stanowisko równorzędne pod względem płacowym to stanowisko zapewniające wynagrodzenie na takim samym poziom i e płacowym, co nie oznacza, że relacja ta spełnia się tylko wtedy, gdy wynagrodzenia nie będą się różnić kwotowo (czemu dał wyraz w wyroku z 24 czerwca 2015 r. , sygn. akt […] ). Według skarżącej, t aki wniosek prowadzi do stwierdzenia, że o takim samym poziomie decydują przedziały płacowe w aktach podustawowych ustalane dla poszczególnych kategorii urzędników. Według skarżącej, takie unormowanie narusza zasadę poprawnej legislacji, a tym samym jest n iezgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w art. 2 Konstytucji . 1.3. Ponadto skarżąca podniosła również, że skarżony przepis narusza wymóg wprowadzania ograniczeń swobody działalności gospodarczej jedynie w drodze ustawy. Rozporządzenia nie są bowiem wydawane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w treści skarżonego przepisu . W ocenie skarżącej, taka konstrukcja przepisów może powodować, że pewne osoby, których sytuacja płacowa nie ulegnie zmianie, będą w oparciu o zmienione mno żniki traktowane jako objęte zakazem , o którym mowa w skar - żonym przepisie, pomimo wcześniejszego wyłączenia z jego zakresu przedmiotowego. 2. W piśmie z 1 8 grudnia 2019 r. Prokurator Generalny wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o orga - nizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) wobec niedopuszczalności wydania wyroku . 3. W piśmie z 18 czerwca 2020 r. Marszałek Sejmu wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK wobec niedopuszczalności wydania wyroku . OTK ZU A/2020 SK 65/19 poz. 41 3 II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Skarga konstytucyjna stanowi nadzwyczajny środek ochrony konstytucyjnych praw i wolności, a jej wniesienie jest uwarunkowane spełnieniem wymogów wynikających zarów- no z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i przepisów ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organiz acji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2393 ; dalej: u.o.t.p.TK) . W tym kontekście Trybunał Konstytucyjny przypomniał, że w każdym stadium postępowania jest obowiązany badać, czy nie zachodzą ujemne przesłanki obli gatoryjn ego umorzeni a postępowania (por. postanowienie TK z 16 marca 2005 r., sygn. SK 41/03, OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 31 i przywołane tam orzeczenia). W eryfikacj a dopuszczalności skargi konstytucyjnej nie kończy się w fazie jej wstępnego rozpoznania, lecz jest aktualna przez cały czas jej rozpatrywania (zob. np. postanowienie TK z 14 grudnia 2011 r., sygn. SK 29/09, OTK ZU nr 10/A/2011, poz. 130 i cytowane tam orze cznictwo). 1.1. Stosownie do treści art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, s karga konstytucyjna może być wnie- siona po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu 3 miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzj i lub innego ostatecz- nego rozstrzygnięcia. Z utrwalonej linii orzeczniczej Trybunału wynika przy tym, że do wy- czerpania drogi prawnej w rozumieniu art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK dochodzi w momencie, gdy skarżący uzyska prawomocne orzeczenie w następstwie skorzy stania z przysługujących mu zwyczajnych środków odwoławczych. Podjęcie dalszych kroków zmierzających do wzrusze- nia takiego orzeczenia, także wtedy gdy towarzyszy im wydanie w sprawie dalszych rozstrzy- gnięć, nie mieści się już w zakresie pojęcia „wyczerpani e drogi prawnej” (zob. postanowienie z 21 marca 2018 r., sygn. Ts 195/17, OTK ZU B/2018, poz. 135). Biorąc to pod uwagę Try- bunał podkreśla, że ostatecznym orzeczeniem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, wyda- nym w postępowaniu cywilnym, jest prawomocny wyrok lub postanowienie, natomiast skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia. Zatem termin do wniesienia skargi kon- stytucyjnej rozpoczyna bieg w momencie uzyskania przez skarżącego prawomocnego orze- czenia sądu drugiej instancji. Podkreślić przy tym należy, że wniesienie skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia nie ma znac zenia dla biegu tego terminu (zob. postano- wienie z 16 kwietnia 2013 r., sygn. Ts 21/13, OTK ZU nr 4/B/2013, poz. 439). 1.2. W oparciu o powyższe ustalenia należ ało uznać , że w niniejszej sprawie ostatecz- nym orzeczeniem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytu cji jest prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie XXI Wydział Pracy z 4 listopada 2016 r. W związku z tym to od daty doręczenia tego orzeczenia rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi konstytucyjnej. 1.3. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skarg ę konstytucyjną 1 czerwca 2018 r. , czyli 3 miesiące po doręczeniu pełnomocnikowi skarżącej postanowienia S ądu N ajwyższego odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wniesienie skargi nastąpiło za- tem już po upływie trzymiesięcznego terminu przewidzianego w dyspozycji art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK. Mając na uwadze powyższe, postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK z uwagi na niedopuszczalność wydania wyroku .