Ts 148/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 22 maja 2020 r. Pozycja 1 45 POSTANOWIENIE z dnia 26 lutego 2020 r. Sygn. akt Ts 148/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński – przewodniczący i sprawozdawca Andrzej Zielonacki Justyn Piskorski , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 20 sierpnia 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej A.B. , p o s t a n a w i a: uwzględnić zażalenie i nadać dalszy bieg skardze konstytucyjnej. Orze czenie zapadło jednogłośnie . UZASADNIENI E W s porządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 wrze- śnia 2018 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej A.B. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność § 12 ust. 4 i § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownic twa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46, ze zm . ; dalej: rozporządzenie) z art. 2, art. 64 ust. 3 oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji. W ocenie skarżącego zaskarżone przepisy naruszają: prawo do jego własności w sposób wykraczający poza dopuszczalne ramy konstytucyjne, tj. w drodze ustawy (art. 64 ust. 3 Konsty tucji), istotę prawa własności ograniczając sposób zabudowy na gruncie będą- cym własnością oraz zasadę państwa prawnego, gdyż nie do pogodzenia jest ingerowanie w prawo własności aktem normatywnym niższej rangi niż ustawa bez stosownej delegacji ustaw owej (art. 2 Konstytucji). Postanowieniem z 20 sierpnia 2019 r. (doręczonym skarżącemu 26 sierpnia 2019 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszeg o biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał stwierdził, że skarżący pis mem z 16 stycznia 2019 r. (data nadania) nie usu- nął części braków formalnych , do czego został wezwany w pkt 2 zarządzenia sędziego Try- bunału Konstytucyjnego z 31 grudnia 2018 r. Jak wska zał Trybunał, do skargi nie dołączono decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z 25 czerwca 2014 r. (znak: […] ) , stwierdzającej nieważność decyzji Starosty Koszalińskiego z 19 lipca 1999 r. zatwierdzającej projekt bu- dowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, której również nie przedłożono . Nie doręczono OTK ZU B/2020 Ts 148/18 poz. 1 45 2 ponadto wyroku Naczelnego Sądu Administra cyjnego (dalej: NSA) z 9 stycznia 2014 r. (sygn. akt […] ), który przedstawia wiążącą ocenę pra wną i wskazania dla tego sądu i organu, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Na powyższ e postanowienie skarżący złożył w ustawowym terminie zażalenie. Zarzu- cił w nim nieprawidłowe przyjęcie, że nie przedłożył wyroków decyzji lub innych rozstrzy- gnięć potwierdzających wyczerp anie drogi prawnej, podczas gdy wymóg ten został spełniony przez załączenie do skargi ostatecznego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA z 16 maja 2018 r. , sygn. akt […] ). W ocenie skarżącego „wcześniej wydawane orzeczenia (choćby wiązały co do oce- ny prawnej czy faktycznej) lub były pierws zym bądź kolejnym orzeczeniem w spr awie (póź- niej zaskarżanym), nie stanowią o wyczerpaniu drogi pr awnej”. Skarżący zarzucił także, że zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 31 grudnia 2018 r. nie wskazywało, które „orzeczenia są oczekiwane jako wskazujące na wyczerpanie drogi prawnej”. S karżący zarzu- cił nadto Trybunałowi ocenę merytoryczną wniesionej skargi na etapie kontroli wstępnej, podczas gdy jest to kompetencja zastrzeżona „dla Trybunału we właściwym składzie orzeka- jącym”. Skarżący wniósł o nadanie dalszego biegu skardze konstytucyjnej . Trybunał Konstytucyjny zważył , co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postan owienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał rozpa- truje zażalenie w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym. Rozpoznając zażalenie bada zakwestionowane postanowienie pod kątem prawidłowego zid entyfikowania w nim przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał stwierdza, że zarzuty sformułowane w zażaleniu pozwalają na jego uwzględnienie. 3. Skarżący podniósł, że skarga konstytucyjna spełnia wymogi określone w art. 79 ust. 1 Kon stytucji. Wymóg ustawowy zawarty w art. 53 ust. 2 pkt 2 u.o.t.p.TK, polegający na obowiązku dołączenia do skargi: wyroków, decyzji lub innych rozstrzygnięć potwierdzają- cych wyczerpanie drogi prawnej „został spełniony już załącznikiem do skargi – wyrokiem N SA z dnia 16.05.2018 r.” Wymóg wskazania i dołączenia ostatecznego rozstrzygnięcia o wolnościach lub prawach albo obowiązkach został spełniony. W ocenie skarżącego „wcze- śniej wydawane orzeczenia (choćby wiązały co do oceny prawnej czy faktycznej) lub były pierwszym bądź kolejnym orzeczeniem w sprawie (później zaskarżanym), nie stanowią o wyczerpaniu drogi prawnej” . 4. Trybunał stwierdza, że s k arżący przedłożył wyrok NSA z 16 maja 2018 r. (sy gn. akt […] ), wyrok Wojewód zkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA) z 25 lute- go 201 6 r. (sygn. akt […] ) oraz decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 12 lutego 2015 r. ( znak: […] ). Nie została natomiast dołączona decyzja organu pierwszej instancji, czyli Wojewody Zachodn iopomorskiego z 25 czerwca 2014 r. (znak: […] ) oraz wy- rok NSA z 9 stycznia 2014 r. (sygn. akt […] ), który przedstawiał wiążącą oc enę prawną oraz wskazania d la sądu i organu, którego działa nie było przedmiotem zaskarżenia. Z arządzenie sędziego Trybunału Kon styt ucyjnego z 31 grudnia 2018 r. nie wskazywało, które „orzeczenia są oczekiwane jako wskazujące na wyczerpanie drogi prawnej”. Zdaniem skarżącego istnieje potrzeba odwoływania się w tym zakresie do przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks p ostępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm. ; dalej: k.p.c. ). Wska- OTK ZU B/2020 Ts 148/18 poz. 1 45 3 zuje, za postanowieniem SN z dnia 28 września 2011 r. (sygn. akt […] ), że „treść wezwania skierowanego do strony (…) na podstawie art. 130 § 1 k.p.c., powinna dokładnie i w spos ób dostępny, czytelny oraz zrozumiały wskazywać rodzaj i termin wymaganej od adresata we- zwania czynności (…)”. Skarżący w skazał, że zakwestionowana norma prawna była pod sta- wą ostatecznego orzeczenia w przedmiocie warunków technicznych, jakim powinny odpo- wiadać budynki i ich usytuowanie . Uprawdopodobnił naruszenie sw oich konstytucyjnych wolności i praw, a jako źródło ich naruszenia wskazał treść § 12 ust. 4 i § 14 ust. 1 rozporzą- dzenia Mini stra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1 994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46, ze zm.). 5 . Trybunał stwierdza, że a rgumentacja przedstawiona przez skarżącego w zażaleniu pozwala na uznanie, że skarżący uprawdo podobnił naruszenie wskazanych w skardze praw i obowiązków. Kwestia oceny tego naruszenia – jak wskazuje skarżący – czy „wskazane przepisy rozporządzenia ingerują w prawa jednostki wynikające z prawa własności (…)” nie może być przedmiotem wstępnej kontrol i skargi konstytucyjnej. W wypadku rozpatrywanej skargi konstytucyjnej – zdaniem Trybunału – zachodzą wątpliwości uzasadniające koniecz- ność merytorycznego rozpoznania podniesionych w niej zarzutów. Mając na uwadze powyższe ust alenia, Trybunał Konstytucyjn y na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p.TK – uwzględnił zażalenie i nadał dalszy bieg skardze konstytucyjnej.