Ts 51/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 12 czerwca 2020 r. Pozycja 175 POSTANOWIENIE z dnia 22 kwietnia 20 20 r. Sygn. akt Ts 51/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krystyna Pawłowicz – przewodniczący Leon Kieres – sprawozdawca Piotr Pszczółkowski , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowien ie Trybunału Konstytu - cyjnego z 21 maja 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M. J. , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia . Orzeczenie zapadło jednogłośnie . U ZASADNIEN IE W skardze konstytucyjnej z 25 marca 2018 r. (data nadania ) M. J. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 394 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postę - powania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 155, ze zm. ; dalej: k.p.c. ) w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości zaskarżenia do sądu drugiej i nstancji postanowienia w przedmiocie skargi na czynności komornika oraz zgodność art. 767 3a k.p.c. w zakresie zwrotu „jako sąd dru giej instancji” z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 , art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2, art. 176 ust. 1 w związku z art. 2 art. 176 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 w związku z art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z 21 maja 2019 r. Trybun ał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżące go 27 maja 2019 r. P ismem z 30 maja 2019 r. (data nadania) , skarżący wni ósł na to postanowienie zażalenie , domagając się jego u chylenia w części, w jak iej odmawia nadania skardze dalszego biegu w zakresie zarzutu niekonstytucyjności art. 767 3a k.p.c. Trybunał Konstytucyjny zważył , co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Tryb unałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393, dalej: u.o.t.p. TK) , skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału OTK ZU B/2020 Ts 51/18 poz. 175 2 Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytu cyjnej dalszego biegu. Trybunał w składzie trzech sęd zió w rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w zw iązku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim , czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek o dmowy nadania skardze dalszego biegu . 2. W postanowieniu z 21 maja 2019 r. Trybunał stwierdził, że wniesiona skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1 - 2 u.o.t.p. TK i na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK odmówił nadania skardz e dalszego biegu z następujących powodów. 2.1. S karżący zakwestionował taką normę prawną, której zaskarżony art. 394 § 1 k.p.c. nie zawiera, dlatego przepis ten nie stanowił podstawy wydania ostatecznego orzeczenia . Badana skarga nie zawiera również żadny ch argumentów przemawiających za tym, że przedmiotem tego zarzutu jest pominięcie prawodawcze, które wyjątkowo może stać się przedmiotem kontroli konstytucyjności (zob. wyrok z 18 czerwca 2013 r., sygn. SK 1/12, OTK ZU nr 5 / A/2013, poz. 70 ). Z tego względu skarga w zakresie, w jakim kwestionuje konstytucyjność art. 394 § 1 k.p.c. , nie spełnia określonego w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK wymogu zakwestionowania przepisu prawa stanowiącego podstawę ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych wolnościach lub p rawach skarżącego. 2.2. Natomiast kwestionowany art. 767 3a k.p.c. został zastosowany w sprawie w inny sposób niż wskazał to skarżący. Po pierwsze, funkcja odwoławcza – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie została powierzona temu samemu sądowi, który wydał zaskarżony akt prawny. Pierwsze postanowienie wydał bowiem referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym. Natomiast po wniesieniu skargi na to orzeczenie, kolejne postanowienia wydawał Sąd Rejonowy – w składzie jednego sędziego – działający jako sąd drugiej instancji. Po drugie, wniesiona przez skarżącego skarga na czynność komornika została przez referendarza sądowego odrzucona, a nie oddalona. Z tego wzglę du skarga w zakresie, w jakim kwestionuje konstytucyjność art. 767 3a k.p.c. , nie spełnia określonego w a rt. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK wymogu wskazania sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego w sprawie zakończonej wydaniem ostatecz nego rozstrzygnięcia . 3. W zażaleniu skarżący podniósł , że przedmiotem jego zarzutu jest nie konsty - tucyjność art. 767 3a k.p.c. w zakresie zwrotu „jako sąd drugiej instancji”. Uzasadniając ten zarzut wyjaśnił, że przepis ten „powierza funkcję odwoławczą tem u samemu sądowi, który orzekał w sprawie po razy pierwszy ” . Należy więc przypomnieć, że zgodnie z art. 67 ust. 1 u.o.t.p. TK Trybunał jest co do zasady związany zakresem zaskarżenia wskazanym w skardze konstytucyjnej. Zakres zaskarżenia obejmuje także sfo rmułowanie zarzutu niekonstytucyjności (art. 67 ust. 2 u.o.t.p. TK). Skarga powinna zawierać wskazanie sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego oraz uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu z tymi wolnościami lub pr awami, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie (art. 53 ust. 1 pkt 2 - 3 u.o.t.p. TK). Trybunał związany granicami skargi nie może rozszerzać lub modyfikować istoty zarzutu skargi. S karżący nie kwestionuje uprawnienia referendarza sądowego do w ydania postanowienia o odrzuceniu skargi dłużnika na czynność komornika. Kwestionuje natomiast OTK ZU B/2020 Ts 51/18 poz. 175 3 możliwość poddania orzeczenia referendarza sądowej kontroli na podstawie stosowanych odpowiednio przepisów o zażaleniu . Jednak a ni skarga konstytucyjna, ani wnie sione zażalenie nie wyjaśniają, z jakich względów sprawowanie sądowej kontroli nad działalnością orzeczniczą referendarza sądowego – na podstawie przepisów o zażaleniu – naruszyło konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego. Ostatecznie s karżący poddał bo wiem sądowej kontroli wydane w jego sprawie orzeczenie referendarza , uzyskując prawomocne orzeczenie sądowe . Tak więc ani skarga, ani zażalenie nie zawierają żadnych argumentów, uprawdopod o bniających zarzut niekonstytucyjności art. 767 3a k.p.c. w kwestio nowanym zakresie. Nie określają także sposobu, w jaki przepis ten – stanowiąc podstawę postanowienia sądu pierwszej instancji – naruszył konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego. Z tych względów badana skarga w zakresie , w jakim kwestionuje konst ytucyjność art. 767 3a k.p.c. nie spełnia określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK wymogu określeni a sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia. Wniesione zażalenie nie p odważyło tego ustalenia. 4. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.