Ts 64/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 8 maja 2018 r. Pozycja 70 POSTANOWIENIE z dnia 21 marca 2018 r. Sygn. akt Ts 64/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Mariusz Muszyński – przewodniczący i sprawozdawca Piotr Pszczółkowski Małgorzata Pyziak -Szafnicka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z dnia 2 sierpnia 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Leduc Chemie Poland Ltd. Sp. z o.o., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE 1. W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej, wniesionej do Try- bunału Konstytucyjnego 13 marca 2017 r. (data nadania), Leduc Chemie Poland Ltd. Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność: – po pierwsze – art. 48 ust. 1 w związku z art . 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Pra- wo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.; dalej: prawo budowlane), „przez to, że na- kazuje obligatoryjne wydanie decyzji o rozbiórce budynku wzniesionego bez wymaganego pozwolenia, również wtedy, gdy decyzja ta dotyczy budynku znajdującego si ę na nierucho- mości należącej do osoby, która nabyła tę nieruchomość bez św iadomości, że znajdujący się na niej budynek został wzniesiony bez pozwolenia, a budynek ten spełnia warunki umożli- wiające jego wtórną legalizację, określone w art. 48 ust. 2 prawa budowlanego (czyli jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza prze pisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z prawem)”, z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 42 ust. 1 Konstytucji; – po drugie – art. 48 ust. 1 prawa budowlanego, „przez to, ż e nakazuje obligatoryjne wydanie decyzji o rozbiórce budynku wzniesionego bez wymaganego pozwolenia, nawet wówczas, gdy wydanie takiej decyzji naruszałoby interes społeczny lub słuszny interes wła- ściciela zabudowanej tym budynkiem nieruchomości, a budynek ten spełnia warunki umożli- wiające jego wtórną legalizację, określone w art. 48 ust. 2 prawa budowlanego (czyli jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności OTK ZU B/2018 Ts 64/17 poz. 70 2 ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodar owania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno -budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z prawem)”, z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji; – po trzecie – art. 49 ust. 1 - 4 w związku z ar t. 59 ust. 1 - 2 w związku z art. 48 ust. 1 prawa budowlanego, „przez to, że przesłanką wydania decyzji o rozbiórce budynku wzniesio- nego bez wymaganego pozwolenia czynią nieuiszczenie wysokiej opłaty legalizacyjnej w sztywno określonej wysokości, bez względu na okoliczności samowoli budowlanej, rów- nież wtedy, gdy budynek ten spełnia warunki umożliwiające jego wtórną legalizację, określo- ne w art. 48 ust. 2 prawa budowlanego (c zyli jest zgodny z przepisa mi o planowaniu i zago- spodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie naru- sza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemoż liwiającym doprowadze- nie budynku do stanu zgodnego z p rawem)”, z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Zdaniem skarżącej kwestionowane przepisy w sposób nieproporcjonalny naruszają prawo własności i „w szczególności wynikające z niego prawo zabudowy” (art. 48 ust. 1 w związku z art. 52, art. 48 ust. 1 oraz art. 49 ust. 1 - 4 w związku z art. 59 ust. 1 - 2 w związku z art. 48 ust. 1 prawa budowlanego) oraz „prawo do niepodlegania odpowiedzialności karnej sensu largo za naruszenie prawa, którego dopuścił się ktoś inny niż skarżąca” (art. 48 ust. 1 w związku z art. 52 prawa budowlanego). Ponadto skarżąca złożyła wniosek o wydanie postanowienia tymczasowego w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z listopada 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. 2. Postanowieniem z 2 sierpnia 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dal- szego biegu skardze. 2.1. Trybunał stwierdził, że do negatywnego położenia prawnego skarżącej (obowią- zek dokonania rozbiórki obiektu budowlanego na własny koszt) przyczyniło się niezachowa- nie należytej staranności przez samą skarżącą (zaniechanie sprawdzenia legalności obiektów budowlanych na nabywanej nieruchomości, rezygnacja z procedury legalizacji samowoli bu- dowlanej), co przemawiało za odmową nadania dalszego biegu skardze na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 61 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p .TK). 2.2. Trybunał wskazał również, że zarzut naruszenia art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji przez art. 49 ust. 1 - 4 w związku z art. 59 ust. 1 - 2 w związku z art. 48 ust. 1 prawa budowlanego nie może zostać rozpoznany merytorycznie (art. 61 ust. 4 pkt 1 u . o . t . p . TK), gdyż skarżąca nie legitymowała się orzeczeniem w przedmiocie określenia wobec niej opłaty z tytułu legalizacji samowoli budowlanej. 2.3. Zarzut narusz enia art. 42 ust. 1 Konstytucji przez art. 48 ust. 1 w związku z art. 52 prawa budowlanego został uznany przez Trybunał za oczywiście bezzasadny (art. 61 ust. 4 pkt 3 u . o . t . p . TK). Kwestionowane regulacje dotyczyły bowiem nakazu rozbiórki obiektu bu- dowlane go postawionego bez zezwolenia, przeprowadzonej na koszt jego właściciela. Sank- cja (kara) administracyjna – w przeciwieństwie do kary w rozumieniu prawa karnego mate- rialnego – nie stanowi zaś odpł aty za popełniony czyn, lecz ma charakter środka przymusu OTK ZU B/2018 Ts 64/17 poz. 70 3 służącego zapewnieniu realizacji wykonawczo - zarządzających zadań administracji agrego- wanych przez pojęcie interesu publicznego. 2.4. Zarzut naruszenia art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji przez kwestionowane przepisy także został uzna ny przez Trybunał za oczywiście bezzasadny (art. 61 ust. 4 pkt 3 u . o . t . p . TK). Określone w prawie budowlanym obowiązki i związane z nimi zakazy wiążą się bowiem z obowiązkami publicznoprawnymi dotyczącymi własności nieruchomości. Nie wykluczają jednak a li mine korzystania z nieruchomości, a nawet jej za- budowy – pod warunkiem uzyskania stosownych zezwoleń. Natomiast w sytuacji, w której dochodzi do naruszenia przepisów prawa przez jednostkę (postawienie obiektu budowlanego bez pozwolenia) – przed zastosowaniem sankcji (nakaz rozbiórki) – co do zasady istnieje możliwość swoistej konwalidacji takiego zdarzenia (procedura legalizacji samowoli budow- lanej). Nie można było zatem uznać zaskarżonych przepisów, jako nieproporcjonalnie ingeru- jących w istotę prawa własności. 2.5. Ze względu na odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Trybunał nie uwzględni ł wnios k u skarżącej o wydanie postanowienia tymczasowego (art. 79 ust. 1 u . o . t . p . TK) w sprawie wstrzymania wykonania decyzji PINB z listopada 2 014 r. 2.6. Odpis postanowienia Trybunału został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 11 sierpnia 2017 r. 3. Pismem procesowym, sporządzonym przez radcę prawnego i wniesionym do Try- bunału Konstytucyjnego 18 sierpnia 2017 r. (data nadania), skarżąca złożyła zażalenie na po- stanowienie z 2 sierpnia 2017 r., w którym zarzuciła Trybunałowi: po pierwsze – „bezpod- stawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie orzekanie jest niedopuszczalne ze względu na to, że skarżąca nie wykazała związku między niekonstytucyjnością zaskarżonych przepisów Prawa budowlanego, a naruszeniem jej konstytucyjnych wolności i praw, i to bez jakiegokolwiek odniesienia się przez Trybunał w [z] askarżonym postanowieniu do argumentów wskazywa- nych w skardze konsty tucyjnej”; po drugie – „bezpodstawne, a zarazem nieuprawnione przy- jęcie, że skarżąca dopuściła się niestaranności w trosce o zabezpieczenie swych interesów przed wniesieniem skargi i to w taki sposób, który uzasadniałby odmowę nadania skardze dalszego bieg u, w sytuacji, gdy skarżąca przed wniesieniem skargi wyczerpała wszystkie do- stępne środki zaskarżenia, ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego włącznie”; po trzecie – „bezpodstawne przyjęcie, że w zakresie trzeciego zarzutu sformuło- wanego w skardze konstytucyjnej, skarżąca nie uzyskała ostatecznego orzeczenia w rozumie- niu przepisów Konstytucji i Ustawy o TK”; po czwarte – „bezpodstawne przyjęcie, że zarzut naruszenia art. 42 ust. 1 Konstytucji i zarzut naruszenia art. 64 ust. 1 i 3 Konstytu cji w związ- ku z art. 31 ust. 3 Konstytucji są oczywiście bezzasadne, i to bez jakiegokolwiek odniesienia się w [z] askarżonym postanowieniu do zawartych w skardze konstytucyjnej argumentów po- wołanych w celu uzasadnienia tych zarzutów”. Skarżąca wniosła przy tym o uwzględnienie zażalenia i nadanie skardze konstytucyjnej dalszego biegu oraz ponowiła wniosek o wydanie postanowienia tymczasowego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u .o.t.p. TK) skarżą- cemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. T rybunał, w składzie trzech sę- OTK ZU B/2018 Ts 64/17 poz. 70 4 dziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 7 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał Konstytucyjny w obecnym składzie stwierdza, że zaskarżone postanowie- nie jest prawidłowe. 3. Odnosząc się do pierwszego i drugiego zarzutu zażalenia Trybunał zauważa, że w sprawie poprzedzającej wniesienie skargi konstytucyjnej skarżąca (będąca spółką prawa handlowego) nabyła nieruchomość od spółki dominującej – Leduc Chemie B.V. , która z kolei nabyła ją od podmiotu trzeciego. Okoliczność, że kontrahent Leduc Chemie B.V. – jak utrzymuje skarżąca – nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 546 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) ma drugorzęd- ne znaczenie. Zgodnie bowiem z zasadami doświadczenia życiowego profesjonalni uczestni- cy obrotu gospodarczego (zwłaszcza, gdy są oni spółkami prawa handlowego) mają szczegól- ny obowiązek podejmowania działań zabezpieczających ich położenie prawne. Oznacza to, że wszystkie czynności (tak w stosunkach publiczno-, jak i prywatnoprawnych) muszą być, co oczywiste, zgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, ale także powinny świadczyć o tym, iż dochowano przy nich należytej staranności. Niesprawdzenie przez Leduc Chemie B.V. stanu prawnego obiektów budowlanych znajdujących się na nabywanej nieru- chomości świadczy po prostu o zaniedbaniu ze strony tej spółki; to samo dotyczy też skarżą- cej, gdy nabywała przedmiotową nieruchomość od spółki dominującej . Jako fakt notoryjny należy bowiem przyjąć, że przy za miarze zakupu zabudowanej nieruchomości potencjalny nabywca sprawdza zgodność stanu faktycznego z ewidencją gruntów i budynków prowadzo- ną przez właściwego starostę, o której mowa w art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101, ze zm.). Ponadto – jak wska- zano w zaskarżonym postanowieniu z 2 sierpnia 2017 r. – skarżąca, po ustaleniu przez organ nadzoru budowlanego, że na jej nieruchomości znajduje się wybudowany bez zezwolenia obiekt budowlany, miała możliwość legalizacji tego obiektu, z której nie skorzystała. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżąca m ogła z apobiec rozbiórce obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia poprzez jego legalizację, a jeszcze wcześniej – uchronić się w ogóle od zakupu nieruchomości z tym obiektem. Okoliczność, że skarżąca wyczerpała w sprawie nakazu rozbiórki przysługujące jej środki odwoławcze w ad- ministracyjnym i sądowo administracyjnym toku instancji jest przy tym irrelewantna , gdyż wydana wobec skarżącej decyzja organu nadzoru budowlanego stanowiła wyłącznie konse- kwencję świadomego zachowania skarżącej. Z tych też powodów odmowa nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w oparciu o przesłankę niedopuszczalności orzekania, spowo- dowanego przyczynieniem się skarżącej do powstania niekorzystnego dla niej położenia prawnego, była w pełni zasadna. Każdorazowa ocena zasadności skargi konstytucyjnej (tzn. sformułowanych w niej zarzutów) nie może bowiem abstrahować od okoliczności konkretne- go stanu faktycznego, gdyż naruszenie konstytucyjnych praw i wolności musi mieć charakter obiektywny, tzn. nie mo że być wywołane (sprowokowane) przez zachowanie skarżącego (por. np. postanowienia TK z: 4 lutego 2015 r., Ts 193/12, OTK ZU nr 1/B/2015, poz. 10 oraz 22 czerwca 2017 r., Ts 185/16, OTK ZU B/2017, poz. 121). 4. Odnośnie do trzeciego zarzutu zażalenia należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Z konstrukcji skargi konstytucyjnej, określonej w art. 79 ust. 1 Konstytucji, wynika bowiem, że jej celem jest ochrona przysługujących skarżącemu konstytucyjnych praw i wolności, na- ruszonych na skutek wydania ostateczn ego rozstrzygnięcia na podstawie przepisu (normy OTK ZU B/2018 Ts 64/17 poz. 70 5 prawnej), którego konstytucyjność jest kwestionowana. Aby uznać skargę konstytucyjną za dopuszczalną, musi występować ścisła relacja (związek) pomiędzy treścią orzeczenia, zaskar- żonym przepisem aktu normatywnego (normą prawną) a postawionym zarzutem niezgodności tego przepisu z określoną normą konstytucyjną (por. np. postanowienia TK z : 4 marca 2014 r., Ts 88/13, OTK ZU nr 2/B/2014, poz. 147; 10 lipca 2014 r., Ts 224/12, OTK ZU nr 5/B/2014, poz. 385 oraz 8 listopada 2016 r., Ts 294/15, OTK ZU B/2016, poz. 507; zob. również wyrok TK z 20 grudnia 2017 r., SK 37/15, OTK ZU A/2017, poz. 90). Skarżąca zarzuciła m.in. niezgodność art. 49 ust. 1 -4 oraz art. 59 ust. 1-2 prawa bu- dowlanego (ujętych związkowo z art. 48 ust. 1 tej ustawy) z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Zaskarżone przepisy dotyczą odpowiednio: przesłanek wyłączają- cych roz biórkę obiektu budowlanego oraz legalizacji samowoli budowlanej (art. 49 ust. 1-4 prawa budowlanego) i pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego (art. 59 ust. 1 -2 prawa budowlanego). wzorce kontroli traktują natomiast o prawie do ochrony własności (art. 64 ust. 1 Konstytucji), dopuszczalnych ramach ograniczenia własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji) oraz zasadzie proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Przedmiotem wyda- nych wobec skarżącej decyzji administracyjnych oraz orzeczeń sądów administracyjnych obu instancji był nakaz rozbiórki obiekt u budowlanego wybudowanego bez pozwolenia. Nie za- chodził zatem związek, o którym mowa w przywołanych wyżej orzeczeniach TK w sprawach Ts 88/13, Ts 224/12 i Ts 294/15 oraz SK 37/15, gdyż wydana wobec skarżącej decyzja orga- nu nadzoru budowlanego pierwszej in stancji dotyczyła nakazu rozbiórki, a nie ustalenia wy- sokości opłaty legalizacyjnej. Z tego też powodu odmowa nadania dalszego biegu skardze w zakresie badania konstytucyjności art. 49 ust. 1 - 4 w związku z art. 59 ust. 1 - 2 w związku z art. 48 ust. 1 prawa budowlanego w oparciu o przesłankę, o której mowa w art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK, była zasadna. 5. Także czwarty zarzut zażalenia Trybunał uznaje za niezasadny. 5.1. W pierwszej kolejności należy zauważyć , że sankcja (kara) administracyjna po- winna być rozumiana jako ujemn a konsekwencja (dolegliwość), którą powinien ponieść podmiot naruszający przepisy prawa administracyjnego. Ustanowienie przez ustawodawcę sankcji (kar) administracyjnych ma na celu zapewnienie wykonywania pr zepisów prawa ad- ministracyjnego i decyzji administracyjnych. Charakterystyczne dla tych sankcji (kar) jest to, że przesłanką ich wymierzania jest – co do zasady – samo naruszenie zakazu bądź nakazu, wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa lub z decyzji administracyjnej, bez względu na zawinienie sprawcy naruszenia, czyli obiektywna bezprawność (zob. np. J. Filipek, Sankcja prawna w prawie administracyjnym, „Państwo i Prawo” z. 12/1963, s. 879). W wyroku z 18 kwietnia 2000 r. w sprawie K 23/99 (OTK ZU nr 3/2000, poz. 89) Trybunał stwierdził m.in. , że „tam, gdzie przepisy nakładają na osoby fizyczne lub prawne obowiązki, winien się również znaleźć przepis określający konsekwencje niespełnienia obowiązku. Brak stosownej sankcji powoduje, że przepis staje się martwy, a niespełnianie obowiązku nagminne”. W wy- roku z 15 stycznia 2007 r. w sprawie P 19/06, Trybunał uznał z kolei, że art. 42 ust. 1 Konsty- tucji odnosi się tylko do odpowiedzialności karnej sensu stricto i postępowania karnego. Nie ma bowiem podstaw, a niejednokrotnie faktycznych możliwości, zdaniem Trybunału Konsty- tucyjnego, do rozciągania treści t ego przepisu konstytucyjnego na wszelkie postę powania, w których stosowane są jakiekolwiek środki przewidujące dla adresata orzeczenia j akiekol- wiek sankcje i dolegliwości . Z tego też powodu powołany przez skarżącą art. 42 ust. 1 ustawy zasadniczej stanowił nieadekwatny wzorzec kontroli w sprawie, co oznaczało, że z arzut sfor- mułowany w oparciu o ten przepis wobec art. 48 ust. 1 w związku z art. 52 prawa budowlane- go był oczywiście bezzasadny (art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK). OTK ZU B/2018 Ts 64/17 poz. 70 6 5.2. W łasność z kolei nie jest prawem absolutnym i w związku z tym może podlegać ograniczeniom. Ograniczenia w łasności są dopuszczalne z zachowaniem warunków przewi- dzi anych w art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji. Pomijając przedmiotowy zakr es do- puszczalnych ograniczeń, o których mowa w art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej, kluczowe zna- czenie ma to, że jedyną dopuszczalną formą ich wprowadzenia jest forma ustawowa . Konsty- tucja w odniesieniu do prawa własności aż w dwóch artykułach wyraźnie kładzie na to nacisk. W art. 31 ust. 3 stwierdza się bowiem: „ Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyj- nych wolności i praw mogą być ustanowione tylko w ustawie i tylko w tedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw”. Za sada ta znajduje potwierdzenie i umocnienie zarazem w art. 64 ust. 3, który stanowi, że „ [w] łasność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności”. Dla oceny zarzutu niezgodności kwestionowan ej regulacji z art. 64 ust. 1 i 3 w związ- ku z art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej kluczowe znaczenie ma stwierdzenie, że przepis ten nie ustanawia ciężaru uszczuplającego majątek każdego rzetelnego właściciela nieruchomości. Przepis ten ustanawia sankcję za naruszenie obowiązku uzyskania pozwolenia na wybudowa- nie obiektu budowlanego i tym właśnie sprawa skarżącej różni się od sytuacji przez nią przy- wołanych na s. 9 - 11 rozpatrywanego zażalenia. Nakaz rozbiórki obiektu budowlanego na koszt właściciela jest zate m obligatoryjną sankcją (karą) administracyjną za wybudowanie obiektu bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy . Zastosowanie tej sankcji jest następstwem naruszenia przez jednostkę określonych przez u stawę obowiązków. Odpowiedzialność jednostki (właściciela) ma charak- ter obiektywny, gdyż art. 48 ust. 1 prawa budowlanego nie operuje pojęciem „winy” czy „nieuczciwości”, ale odnosi się do obiektywnego stanu faktycznego . Każde więc, choćby na- wet przypadkow e naruszenie obowiązków w zakresie uzyskania pozwolenia na budowę albo wymaganego zgłoszenia budowy, jest zagrożone sankcją nakazu rozbiórki . Wyjątek od tej zasady wprowadza art. 49 ust. 1 - 4 prawa budowlanego , który zawiera przesłanki wyłączające rozbiórkę obiektu bud owlanego oraz przesłanki legalizacji samowoli budowlanej. Wziąwszy pod uwagę zarówno kwestionowane przepisy oraz powołane przez skarżącą normy konstytucyjne, jak i okoliczności stanu faktycznego, Trybunał stwierdza, że w zaskar- żonym postanowieniu trafnie uznano oczywistą bezzasadność sformułowanych zarzutów. Skarżąca – co wprost wynika z treści skargi konstytucyjnej – przed zakupem nieruchomości nie poczyniła żadnych ustaleń w przedmiocie legalności obiektów budowlanych na niej usy- tuo wanych. Mimo prawnej możliwości ( nota bene sygnalizowanej przez organ nadzoru bu- dowlanego) nie wystąpiła o legalizację samowoli budowlanej. Tłumaczenie skarżącej, że by- łoby to działanie nie uzasadnione ekonomiczn i e , dlatego zaniechała wystąpienia o legaliza cję, nie jest przekonywające, gdyż – na co wskazano w postanowieniu z 2 sierpnia 2017 r. – sto- sownie do art. 67a § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej w związku z art. 59g ust. 5 w związku z art. 49b ust. 5 prawa budowlanego , po ustaleniu wysokości opłaty legaliz acyjnej istniała możliwość jej umorzenia, na wniosek skarżącej, w całości lub w części. Ponadto należy też zauważyć, że s karżąc a – po ujawnieniu, że na nabytej przez nią nieruchomości usytuowany jest obiekt budowlany bez zezwolenia – miała zapewnioną ochro- nę majątkową na zasadzie relewantnych przepisów dział u II tytułu XI księgi III k.c. 6. Jako, że zażalenie nie zostało uwzględnione, to tym samym kolejny wniosek skar- żącej o wydanie postanowienia tymczasowego należało pozostawić bez rozpoznania. Z przedstawionych wyżej powodów – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – posta- nowiono jak w sentencji.