DIH-III-163/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 19 grudnia 2024 r. DIH - 3.707.149.2024.MB „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” DECYZJA DIH - 3.163.2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 752), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312 , ze zm. ), p o przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 23 września 202 4 r. (nr akt: KH . 8361. 51 .202 4.A ), na mocy której wymierzono przedsiębiorcy Marcinowi Krokowi pr owadzącemu działalność gospodarczą pod firmą M.B. Biznes Marcin Krok w Rzeszowie karę pieniężną w łącznej wysokości 1 000 zł (słownie: tysiąc złotych), w tym: − na podstawie art. 40a pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 433, ze zm.), administracyjną karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) za to, że 12 lipca br. w placówce gastronomicznej „Nora Aktora” wbrew p rzepisowi art. 3b ust. 1 ww. ustawy nie pobrał opłaty od użytkownika końcowego nabywającego kawę Cappuccino zapakowaną w kubek jednorazowego użytku z tworzywa sztucznego będący opakowaniem; − n a podstawie art. 40a pkt 3 ww. ustawy o obowiązkach przedsiębiorc ów w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej , administracyjną karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) za to, że 12 lipca b r. w tej samej placówce gastronomicznej , wbrew przepisowi art. 3b ust. 3 ww. usta wy nie zapewnił dostępności opakowań alternatywnych do produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wytworzonych z materiałów innych niż tworzywa sztuczne, w tym innych niż tworzywa sztuczne ulegające biodegradacji lub dostępności opakowań wielokrot nego użytku, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 12 i 19 lipca br ., inspektorzy reprezentujący Podkarpacki ego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „Podkarpacki m WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z 1 2 lipca b r. nr KH.8361.51.2024, przeprowadzili kontrolę w placówce gastronomicznej, należącej do przedsiębiorcy xxxx xxxx xxxxx prowadzącego działal ność gospodarczą pod firmą xxxx xxxx xxxx xxxxxxx xxxxxx , zwanego dalej „stroną” lub „przedsiębiorcą”. Na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r., poz. 236), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców”, do pr zedsiębiorcy skierowano 2 zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z 26 czerwca b r. sygn. KH.8361.51.2024, ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli obejmującego kontrolę przestrzegania postanowień ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsięb iorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 433 ze zm. ) – dalej jako „ustawa o gospodarowaniu odpada mi ”. Pismo odebrano 28 czerwca b r. Kontrolę przeprowadzono w obecności przedsiębiorcy , któremu p rz ed przystąpieniem do czynności kontrolnych, okazano legitymacje służbowe oraz doręczono za pokwitowaniem upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, stanowiącym załącznik do ww. upoważn ienia do kontroli. 12 lipca b r. (przed ujawnieniem kontroli, występując w charakterze konsumentów) inspektorzy zamówili na wynos kawę. Napój został podany w kubku jednorazowego użytku z tworzywa sztucznego, oznakowanym zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji Europejskiej (UE) 2020/2151 z dnia 17 grudnia 2020 r. ustanawiającym zasady dotyczące zharmonizowanych specyfikacji w odniesieniu do oznakowania produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienionych w części D załącznika do dyrektywy Pa rlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/904 w sprawie zmniejszenia wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko (Dz. Urz. UE L z 2020 r. Nr 428, str. 57, z e zm.). Ustalono, że w dokumencie sprzedaży (paragon fiskalny) nie ujęto opłaty jak o wyodrębnionej pozycji. Przedsiębiorca oświadczył, że nie pobrał opłaty od użytkownika końcowego (inspektorów występujących w charakterze konsumentów) , oraz że nie zapewnia dla konsumenta opakowań alternatywnych do produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych, co stanowi naruszenie: art. 3b ust. 1 oraz ust. 3 ustawy o gospodarowaniu odpad ami. Przedsiębiorca podjął dobrowolne działania naprawcze wycofując z oferty sprzedaż napojów w kubkach jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z 19 lipca b r. (nr akt kontroli: KH.8361.51.2024) oraz w dołączonej do niego dokumentacji. Do protokołu kontroli strona nie zgłosiła uwag w przewidzianym ustawowo terminie. W związku ze stwierdzonymi nieprawidł owościami, pismem z 23 sierpnia b r., na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2023 r. poz. 775, ze zm. ), zwanej dalej „ k pa” , Podkarpacki WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu na podstawi e 61 § 1 k pa postępowania administracyjnego w trybie art. 40a pkt 1 i pkt 3 ustawy o gospodarowaniu odpadami . Zawiadomienie to doręczono stronie 26 sierpnia b r. 23 września b r. Podkarpacki WIIH wydał decyzję (nr akt: KH.8361.51.2024.A), na mocy której wymi er zył przedsiębiorcy karę pieniężną w łącznej wysokości 1 000 zł (słownie: tysiąc złotych), w tym: − na podstawie art. 40a pkt 1 ustawy o gospodarowaniu odpadami, administracyjną karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) za to, że 12 lipca b r. w placówce gastronomicznej wbrew przepisowi art. 3b ust. 1 ww. ustawy nie pobrał opłaty od użytkownika końcowego nabywającego kawę zapakowaną w kubek jednorazowego użytku z tworzywa sztucznego będący opakowaniem; − na podstawie art. 40a pkt 3 ustawy o gospodarowaniu odpadami, administracyjną karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) za to, że 12 lipca b r. w placówce gastronomicznej wbrew przepisowi art. 3b ust. 3 ww. ustawy nie zapewnił 3 dostępności opakowań alternatywnych do produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wytworzonych z materiałów innych niż tworzywa sztuczne, w tym innych niż tworzywa sztuczne ulegające biodegradacji lub dostępności opakowań wielokrotnego użytku. 22 października b r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurenc ji i Konsumentów (dalej jako „Prezes UOKiK”, „organ drugiej instancji”) otrzymał za pośrednictwem Podkarpackiego WIIH odwołanie od ww. decyzji, w którym strona wobec unikalnego charakteru swojej działalności oraz incydentalnego charakteru stosowania opakow ań jednorazowych wniosła o anulowanie nałożonej kary. Pismem z 25 października b r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od decyzji Podkarpackiego WIIH z 23 września b r. oraz o przysługuj ącym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i ro zstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione o raz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312 , ze zm. ) dalej jako: „ustawa o Inspekcji Handlowej ” , w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes U OKiK. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 k pa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Na podstawie art. 3b ust. 4 ustawy o gospodarowaniu odpadami , nadzór nad prze strzeganiem przepisów art. 3b ust. 1 - 3 ww. ustawy sprawuje Inspekcja Handlowa . Zgodnie z art. 3b ust. 1 ustawy o gospodarowaniu odpadami , przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego, jednostkę handlu hurtowego lub jednostkę gastronomiczną, w kt órych są oferowane produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do ww. ustawy będące opakowaniami lub napoje lub żywność pakowane przez tego przedsiębiorcę w te produkty, jest obowiązany do pobrania opłaty od użytkownika końcowego nabywającego te produkty lub napoje lub żywność w tych produktach. Załącznik 6 ww. ustawy wskazuje produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych podlegających zmniejszaniu stosowania, do których zalicza się: 1) kubki na napoje, w tym ich pokryw ki i wieczka; 2) pojemniki na żywność, w tym pojemniki takie jak pudełka, z pokrywką lub bez, stosowane w celu umieszczania w nich żywności, która jest: a) przeznaczona do bezpośredniego spożycia, na miejscu lub na wynos, b) zazwyczaj spożywana bezpośrednio z pojem nika oraz c) gotowa do spożycia bez dalszej obróbki, takiej jak przyrządzanie, gotowanie czy podgrzewanie 4 - w tym pojemniki na żywność typu fast food lub na inne posiłki gotowe do bezpośredniego spożycia, z wyjątkiem pojemników na napoje, talerzy oraz paczek i owijek zawierających żywność. Z kolei na podstawie art. 3b ust. 3 ww. ustawy, przedsiębiorca o którym mowa w ust. 1 jest obowiązany do zapewnienia dostępności opakowań alternatywnych do produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienionych w z ałączniku nr 6 do ww. ustawy będących opakowaniami, wytworzonych z materiałów innych niż tworzywa sztuczne, w tym innych niż tworzywa sztuczne ulegające biodegradacji, lub dostępności opakowań wielokrotnego użytku. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 9e ww. ustawy produkt jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych to produkt, który jest w całości lub części wykonany z tworzyw sztucznych i który nie został przeznaczony, zaprojektowany ani wprowadzony do obrotu, tak aby osiągnąć w ramach jego cyklu życia wielokrotne użycie przez zwrócenie go w celu powtórnego napełnienia lub ponownego użycia do tego samego celu, do którego był pierwotnie przeznaczony. Natomiast jako tworzywo sztuczne (art. 2 pkt 11 aa ww. ustawy) rozumie się materiał składający się z poli meru w rozumieniu art. 3 pkt 5 rozporządzenia REACH, do którego mogły zostać dodane dodatki lub inne substancje i który może funkcjonować jako główny składnik strukturalny produktów końcowych, z wyjątkiem polimerów naturalnych, które nie zostały chemicznie zmodyfikowane. Zgodnie z art. 40a ww. ustawy administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto: − wbrew przepisowi art. 3b ust. 1 nie pobiera opłaty od użytkownika końcowego nabywającego produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do ustawy będące opakowaniami lub napoje lub żywność pakowane przez tego przedsiębiorcę w te produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do ustawy będące opakowaniami − wbrew przepisowi art. 3b ust. 3 nie zapewnia dostępności opakowań alternatywnych do produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienionych w załączniku nr 6 do ustawy będących opakowaniami, wytworzonych z materiałów innych niż tworzywa sztuczne, w tym innych niż tworzywa sztuczne u legające biodegradacji, lub dostępności opakowań wielokrotnego użytku; Ww. kary pieniężne wymierza właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej (art. 40 b ust. 2 ww. ustawy) i wynoszą one od 500 zł do 20 000zł (art. 40 b ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). Przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej uwzględnia się stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu (art. 40 b ust. 4 ww. ustawy). Natomiast zgodnie z art. 40 b ust. 5 ww. ustawy jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi dowody i okoliczności wskazujące, że dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło, lub że nie miał żadnego wpływu na powstani e naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte umarza. 5 Zgodnie z dyspozycją art. 40 c ust. 1 ww. ustawy do administracyjnych kar pieniężnych nie stosuje się przepisu art. 189f kpa. Stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organu podatkowego p rzysługują odpowiednio wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska (art. 40 c ust. 2 ustawy o gospodarowaniu odpadami). W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w lokalu gastr onomicznym należącym do przedsiębiorcy, Podkarpacki WIIH stwierdził, że nie zrealizował on obowiązków wynikających z art. 3b ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarowaniu odpadami, tj. nie pobrał opłaty od użytkownika końcowego nabywającego kawę zapakowaną w kub ek jednorazowego użytku z tworzywa sztucznego będący opakowaniem, jak również nie zapewnił dostępności opakowań alternatywnych do produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wytworzonych z materiałów innych niż tworzywa sztuczne, w tym innych niż t worzywa sztuczne ulegające biodegradacji lub dostępności opakowań wielokrotnego użytku. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Podkarpacki WIIH, w drodze decyzji z 23 września b r., nałożył karę pieniężną w łącznej wysokości 1 000 zł na stronę , to jest na podmiot, który dopuścił się powyższych naruszeń . Odwołując się od wydanej decyzji strona zwróciła się odstąpienie od nałożonej sankcji . W skazała, że nie prowadzi stałej sprzedaży produktów na wynos, a jednorazowe opakowania są wyłącznie formą wyjąt kowej usługi dla klientów, którzy nie mogą dokończyć spożywania produktów w lokalu. Opakowania na wynos są stosowane tylko na specjalne życzenie klientów. Stąd, opakowania te nie stanowią regularnej części oferty, a ich użycie jest sporadyczne i incydental ne. Przedsiębiorca wskazując na powyższe poinformował, że nie utrzymujemy na stałe zapasu alternatywnych opakowań, gdyż nie są one częścią regularnego modelu biznesowego. Podkreślił również, że większość klientów spożywa posiłki bezpośrednio w lokalu, co c zyni zapotrzebowanie na opakowania na wynos marginalnym. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe argumenty nie znajdują uzasadnienia. W ramach zakupu kontrolnego inspektorzy Inspekcji Handlowej zamówili „na wynos” kawę z menu, którą podano w jednorazowym kubku z tworzywa sztucznego. Po dokonaniu zapłaty ustalono, że przedsiębiorca nie pobrał opłaty od użytkownika końcowego nabywającego napój zapakowany w produkt jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych. Jednocześnie nie zapewnił on dostępności opakowań alternatyw nych do produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wytworzonych z materiałów innych niż tworzywa sztuczne, w tym innych niż tworzywa sztuczne ulegające biodegradacji, lub dostępności opakowań wielokrotnego użytku. Strona złożyła stosowne oświadcze nie . Z askarżoną decyzję wydano na podstawie art. 40a pkt 1 i 3 ustawy o gospodarowaniu odpadami , w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej w łącznej wysokości 1 000 zł , w związku z ustaleniami kontroli, których strona nie kwestionowała, a które jednoznacznie wskazują na niewykonanie obowiązków wynikających z art. 3 b ust. 1 i ust. 3 ww. ustawy . Przepisy te statuują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wobec którego stwierdzono naruszenie powyższego obowiązk u . Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, 6 bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszenia. Dowiedzenie zatem w toku kontroli, że określony podmiot nie wykona ł powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obligatoryjny. Tym samym, bez znaczenia dla oceny zasadności zastosowania powyższej sankcji pozostają o koliczności t owarzyszące naruszeniu prawa, na które strona powołuje się w odwołaniu, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Zgodnie z art. 40a pkt 1 ustawy o gospodarowaniu odpadami , administracyjnej karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który wb rew przepisowi art. 3b ust. 1 nie pobiera opłaty od użytkownika końcowego nabywającego napoje pakowane przez tego przedsiębiorcę w produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do ustawy będące opakowaniami. Przepis ten pozwala na penalizację każdego, pojedynczego przypadku naruszenia wymagań art. 3b ust. 1 ustawy i nie wymaga jego powtarzalności. W przedmiotowej sprawie przedsiębiorca sprzeda ł kawy na wynos w opakowaniu jednorazowego użytku z tworzywa sztucznego. Strona potwierdziła ten fakt, wskazując , iż takie działania z jej strony w ramach „wyjątkowej usługi dla klientów” miały miejsce wcześniej, jednakże w żadnym przypadku nie pobierała ona z tego tytułu opłat wynikających z art. 3b ust. 1 ww. ustawy. Analogicznie w przypadku odpowiedzialności z art. 40a pkt 3 ww. ustawy. Oferując produkty w jednorazowych opakowaniach z tworzyw sztucznych przedsiębiorca ma obowiązek zapewnienia opakowań alternatywnych. Każde naruszenie art. 3b ust. 3 ustawy powoduje konieczność nałoże nia na stronę administracyjnej kary pieniężnej. Strona w odwołaniu wskazała, że co prawda nie prowadzi sprzedaży na wynos, ale wydaje klientom produkty, których nie skonsumowali w lokalu w jednorazowych opakowaniach do spożycia poza lokalem. Jest to jednak według strony działalność sporadyczna i incydentalna, stąd też nie utrzymuje, jak twierdzi w odwołaniu, na stałe zapasu alternatywnych opakowań, gdyż nie są one częścią regularnego modelu biznesowego. Jednocześnie jednak s trona posiadała i wykorzystywała jednorazowe opakowania z tworzyw sztucznych. Tym samym w ramach swojego modelu biznesowego, pomimo że prowadzi ona sprzedaż w lokalu oraz w ogródkach letnich, przewidziała ona możliwość wydawania produktów na wynos i do tej ewentualności była przygotowana. Strona podkreśliła, iż jej działalność ma charakter unikalny. Z powyższym stwierdzeniem organ drugiej instancji nie może się zgodzić. Przedsiębiorca prowadzi bowiem działalność gastronomiczną w lokalu oraz w ogródkach letnich położonych przy tym lokalu. J est to działalność sklasyfikowana w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (Dz.U. z 2007 r. poz. 1885 , ze zm.) pod pozycją 56.10A Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne (przeważające d ziałalność). Jednakże zgodnie ze wpisem do CEIDG strona prowadzi także między innymi działalność określoną kodem 56.21.Z Przygotowywanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering), a w takim przypadku wykorzystanie jednorazowych opakowań wydaje się w pełni uzasadnione. Odnosząc się do kwestii odstąpienia od nałożenia na stronę kary pieniężnej, o które strona wniosła w odwołaniu Prezes UOKiK , podobnie jak Podkarpacki WIIH nie znalazł podstaw do zastosowania art. 40b ust. 5 ustawy o gospoda rowaniu odpadami. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie do szło, lub że nie miał żadnego wpływu na 7 powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podm iotu, a postępowanie wszczęte umarza. Przez UOKiK stwierdza, że strona nie przedstawiła zarówno w toku kontroli, jak również w toku prowadzonych postępowań administracyjnych zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji, dowodów na dochowanie ze sw ojej strony staranności aby nie doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie naruszenia art. 3b ust. 1 i art. 3b ust. 3 ww. ustawy , tj. niedopełnieni a obowiązku pobrania opłaty od użytkownika końcowego nabywającego kawę w kubku jednorazowego użytku z tworzywa sztucznego oraz braku zapewnienia dostępności do alternatywnych opakowań dla produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych. Żaden z przedsta wionych przez stronę w odwołaniu argumentów uzasadniających wniosek o odstąpienie od nałożonej sankcji nie wypełnia przesłanek określonych w art. 40b ust. 5 ustawy o gospodarowaniu odpadami . Strona miała możliwość zapobieżenia powstałym nieprawidłowościom poprzez nadzór nad stosowaniem obowiązujących przepisów w prowadzonej przez siebie placówce gastronomicznej. Strona, jako profesjonalny uczestnik rynku z długoletnim doświadczeniem , prowadz ący działalność gospodarczą od 2003 r. (według danych zawartych we wpisie do CEiDG) , miała obowiązek znać i stosować się do przepisów prawa związanych z prowadzoną przez nią działalnością. Była ona zobowiązana czynić zadość wymaganiom ustawowym . Ponadto w oświadczeniu z 12 lipca br . przyznała, że nie stosowała przepisów a rt. 3b ust. 1 oraz art. 3b ust. 3 ustawy o gospodarowaniu odpadami. Nie można zatem uznać, że dochowała ona należytej staranności w zakresie przestrzegania przepisów prawa w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Pobranie obowiązkowej opłaty czy t eż zapewnienie opakowań alternatywnych było całkowicie zależn e od przedsiębiorcy. Z tego względu nie można przypisać stronie braku zawinienia i należy stwierdzić, że naruszenie wynikało z zaniedbania samego przedsiębiorcy. Nie można również uznać, że do na ruszenia prawa doszło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Do takich zdarzeń należą zwłaszcza zdarzenia o charakterze katastrofalnych działań przyrody i zdarzenia nadzwyczajne w postaci zaburzeń życia zbiorowego, jak wojna, zamieszki krajowe itp., a także w pewnych przypadkach akty władzy publicznej, którym nie może przeciwstawić się jednostka” (A. Kidyba: Kodeks cywilny. Komentarz. T. 3. Zobowiązania - część ogólna. Warszawa 2016, art. 124). Zdecydowanie zmiany przepisów w zakresie prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności nie można zaliczyć do zdarzeń, których podmiot nie mógł przewidzieć. Prezes UOKiK podkreśla ponadto, że zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji, w kwestii przesłanek do odstąpienia od nałożeni a administracyjnej kary pieniężnej związan e są treścią art. 40c ust. 1 ustawy o gospodarowaniu odpadami, zgodnie z którym do administracyjnych kar pieniężnych nie stosuje się art. 189f kpa. Po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, Prezes UOKiK uz naje, iż Podkarpacki WIIH wydał decyzję zgodną z obowiązującym stanem prawnym przy uwzględnieniu ustawowych wytycznych wymiaru sankcji wskazanych w art. 40 b ust. 4 ustawy o gospodarowaniu odpadami . Dokonując oceny stopnia szkodliwości naruszenia organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że stopień szkodliwości ujawnionych naruszeń był ist otny. W 2023 r. do polskiego systemu prawnego została zaimplementowana Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/904 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawi e zmniejszenia wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko (Dz.U. L z 2019 r. Nr 155). Jej celem, a tym samym znowelizowanej ustawy o gospodarowaniu 8 odpadami jest ochrona środowiska i zdrowia człowieka - dóbr immamentnie związanych z int eresem publicznym. Nałożenie na przedsiębiorców oferujących produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych obowiązk ów pobierania opłaty (art. 3b ust. 1 ww. ustawy) oraz zapewnienia opakowań alternatywnych (art. 3b ust.3 ww. ustawy ) ma przyczynić się z jednej strony do ograniczenia wprowadzania do środowiska naturalnego odpadów z tworzyw sztucznych, a z drugiej do zwiększenia świadomości konsumentów w zakresie szkodliwego wpływu tych odpadów na środowisko i zdrowie człowieka, jak również kształtować dobr e nawyki wyboru opakowań wielokrotnego użytku, nie zawierających tworzyw sztucznych. Opłata ta powinna stanowić bodziec finansowy mający na celu zmianę nawyków konsumentów w zakresie używania jednorazowych opakowań z tworzyw sztucznych mających negatywny w pływ na środowisko naturalne. Natomiast b rak zapewnienia alternatywnych dla wykonanych z tworzyw sztucznych opakowań ogranicza prawo konsumentów do świadomego wyboru opakowania oraz determinuje dalsze zanieczyszczanie środowiska naturalnego odpadami z twor zyw sztucznych. Wobec powyższego stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości polegające na niepobieraniu opłaty za produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wytworzonych z materiałów innych niż tworzywa sztuczne ulegające biodegradacji oraz nieza pewnienia dostępności opakowań alternatywnych do ww. produktów lub dostępności opakowań wielokrotnego użytku godzą w interes publiczny, negatywnie oddziałuje na szerokie grono ludzi, a nawet społeczeństwo jako całość. Samo zaś pojęcie interesu publicznego należy rozumieć jako wartości wspólne i ważne dla całego społeczeństwa, a w tych niezaprzeczalnie mieszczą się ochrona środowiska naturalnego i zdrowie człowieka. Natomiast oceniając rodzaj nieprawidłowości Podkarpacki WIIH prawidłowo stwierdził, iż polega ją one na niepobraniu opłaty od użytkownika końcowego nabywającego żywność zapakowaną w produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych będące opakowaniami oraz na braku zapewnienia dostępności opakowań alternatywnych do produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych będących opakowaniami, wytworzonych z materiałów innych niż tworzywa sztuczne, w tym innych niż tworzywa sztuczne ulegające biodegradacji, lub opakowań wielokrotnego użytku. Strona zatem nie dopełniła obowiązków wynikających odpowiednio z art. 3b ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarowaniu odpadami, które w sposób jednoznaczny zostały nałożone na przedsiębiorców prowadzących jednostkę handlu detalicznego, jednostkę handlu hurtowego lub jednostkę gastronomiczną, w których są oferowane produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych będące opakowaniami lub napoje lub żywność pakowane przez przedsiębiorcę w te produkty. Określ ając z kolei zakres i okres trwania naruszenia organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem stwierdzonych naruszeń był obrót konsumencki na gruncie usługi realizowanej przez placówkę gastronomiczną w zakresie wyznaczonym przez treść art. 3b ust. 1 i u st. 3 ustawy o gospodarowaniu odpadami. Nieprawidłowości dotyczyły jednego sprawdzanego w toku kontroli produktu i jedna z nich ograniczyła konsumentom prawo do świadomego wyboru rodzaju opakowania, a tym samym oddziaływania na środowisko. Na podstawie zgr omadzonego materiału dowodowego, Podkarpacki WIIH przyjął, że czas trwania naruszeń rozpoczął się w dniu stwierdzenia nieprawidłowości 12 lipca b r., który był pierwszym dniem kontroli, a zakończył się w momencie ich usunięcia. Analizując przesłankę dotyczącą dotychczasowej działalności przedsiębiorcy, organ pierwszej instancji wziął pod uwagę, że jest to pierwsze stwierdzone przez Podkarpackiego WIIH wciągu ostatnich dwunastu miesięcy naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów 9 w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz opłaty produktowej. Uwzględnił również, że strona zgodnie z wpisem do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej prowadzi działalność gospodarczą od 2003 r. , a tym samym powinna wykazać si ę znajomością podstawowych przepisów dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej i je stosować. Biorąc pod uwagę wymienione kryteria, nałożenie kar y pieniężn ej wysokości 1 000 zł na stronę , to jest na podmiot, który dopuścił się stwierdzonych w toku kontroli naruszeń , należy uznać za w pełni uzasadnione. Prezes UOKiK jeszcze raz podkreśla, że w przedmiotowej sprawie naruszenie przez stronę przepisów ustawy nie budzi wątpliwości, strona nie neguje stanu faktycznego, a nałożone na stronę kary były najni ższymi z możliwych i wynosiły po 500 zł. Zgodnie z art. 40b ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarowaniu odpadami, kary o których mowa w art. 40a pkt 1 - 6 ww. ustawy wynoszą od 500 zł do 20.000 zł. W niniejszej sprawie strona ukarana została na podstawie art. 40a p kt 1 ustawy i art. 40a pkt 3 ww. ustawy karą 2 razy po 500 zł. Biorąc powyższe pod uwagę wniosek strony o odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest niezasadny. Zgodnie z art. 40b ust. 2 i 6 ustawy o gospodarowaniu odpadami, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Rzeszowie w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, tj. od dnia otrzymania tej decyzji . Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k pa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowan ia administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańc ów Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek 10 ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie praw a pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm. ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 202 4 r. poz. 935 ); § 1 rozporządz enia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz . 535); art. 40 c ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorc ów w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U. z 2024 r., poz. 433 z późn. zm.) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektron icznie/