DNR-53/2018

P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW MAREK NIECHCIAŁ DNR - 7 2 0 - 98 ( 22 ) 1 7/ 18 ( K S) Warszawa, 14 sierpnia 20 1 8 r. DECYZJA NR DNR - 1 / 53 /2018 Na podstawie art. 13 8 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (D z. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650 ) oraz art. 33a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. z 2016 r. poz. 2047), po przeprowadzeniu postępowania admi nistracyjnego w przedmiocie wniosku przedsiębiorcy JOART spółka akcyjna z siedzibą w Bolesławcu z 1 0 lipca 2018 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr DNR - 1/ 36 /2018 z 29 czerwca 2018 r., Pre zes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzym uje w mocy zaskarżon ą decyzję w zakresie pkt 2, nakładającego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł . UZASADNIENIE Pismem z 1 0 lipca 201 8 r. przedsiębiorca JOART S.A. z siedzibą w Bolesławcu (wpłynęło do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 23 lipca 2018 r.) złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Prezes UOKiK lub „organ nadzoru” ) nr DNR - 1/ 36 /2018 z 29 czerwca 2018 r . Do wydania zaskarżone j decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 27 listopada 2017 r. Lubuski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej przekazał Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów protokół wraz z aktami kontro li dotyczący kurtek młodzieżowych 230JDTHV - 819A oraz kurtek młodzieżowych 2 230ZDTHV - 1511A (dalej jako „kurtki młodzieżowe”) . Produkty te zostały poddane ocenie bezpieczeństwa w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie pr oduktów (Dz. U. z 2016 r. poz. 2047), zwanej dalej „ustawą o ogólnym bezpieczeństwie produktów”, z uwzględnieniem wymagań normy PN - EN 14682:2015 - 02. Bezpieczeństwo odzieży dziecięcej – Sznury i sznurki ściągające w odzieży dziecięcej – Specyfikacja ( dalej j ako „norm a PN - EN 14682:2015 - 02” ). W wyniku przeprowadzonej oceny organoleptycznej, inspektorzy Ins pekcji Handlowej stwierdzili w kurtce młodzieżowej 230JDTHV - 819A: - zastosowanie w obrębie pasa wystających pętli, gdy odzież jest rozłożona do maksymalnego rozmiaru i położona na płasko oraz zastosowanie na pętlach przetyczek, które nie są przymocowane do odzieży, co narusza pkt 3.4.2 normy PN - EN 14682:2015 - 02 , - występowanie w dolnej krawędzi ubioru sznurka ściągającego wychodzącego na tył ubioru, co narus za pkt 3.6.1 normy PN - EN 14682:2015 - 02 . Z kolei w przypadku kurtki młodzieżowej 230ZDTHV - 1511A inspektorzy I nspekcji Handlowej stwierdzili: - zastosowanie w obrębie pasa sznurków ściągających, których swobodne końce są dłuższe niż 14 cm każdy, gdy odzież jest rozłożona do maksymalnego rozmiaru i położona na płasko, co narusza pkt 3.4.2 normy PN - EN 14682:2015 - 02 , - występowanie supłów na wolnych końcach sznurków ściągających i niezabezpieczenie ich przed strzępieniem, co narusza pkt 3.1.1 normy PN - EN 146 82:2015 - 02 , - brak przymocowania sznurków ściągających do ubioru , co narusza pkt 3.1.3 normy PN - EN 14682:2015 - 02 , - występowanie w dolnej krawędzi ubioru sznurka ściągającego, który zwisa poniżej dolnej krawędzi ubioru, co ni e jest zgodne z pkt 3.5.1 nor my PN - EN 14682:2015 - 02 . Taka konstrukcja kurtek może być przyczyną nieszczęśliwych wypadków, z uwagi na ryzyko zaczepienia się sznurka o wystające elementy (np. huśtawki, zjeżdżalni) podczas typowego zachowania dziecka, np. w trakcie zabawy na placu zabaw albo podczas jazdy rowerem. Prezes UOKiK pismem z 12 grudnia 2017 r. powiadomił przedsiębiorcę JOART S.A. z siedzibą w Bolesławcu (stronę postępowania) o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ogólnego bezpieczeństwa kurtek młodzieżowych. W t oku postępowania organ nadzoru wyznacz ył przedsiębiorcy termin 21 dni na podjęcie działań mających na celu 3 wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez kwestionowane kurtki i wskazał, na czym te działania powinny polegać oraz jakie dowody potwierdzające podj ęcie tych działań należy przedstawić. Pismem z 20 lutego 2018 r. strona postępowania poinformowała, że podjęła działania w celu wyeliminowania zagrożeń stwarzanych przez kurtki młodzieżowe i negocjacje z dostawcą w celu odebrania przez niego produktów wyc ofanych z rynku , a p ismem z 15 marca 2018 r. przekazała faktury na podstawie których zakupiła kurtki młodzieżowe od przedsiębiorcy NGUYEN LE sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Strona postępowania oświadczyła również, że wycofała kurtki ze swoich sklepów do magazynu i nie oferuje ich konsumentom, a na swojej stronie internetowej zamieściła ogłoszenie informujące o niespełnianiu przez kurtki wymagań bezpieczeństwa. Ponadto, strona zadeklarowała, że nie otrzymała skarg ani reklamacji na kurtki będące przedmiot em postępowania. Pismem z 16 kwietnia 2018 r. Prezes UOKiK zwrócił się do strony postępowania z prośbą m.in. o informację, na jakim etapie są negocjacje z dostawcą oraz wezwał ją do przekazania wykazu paragonów potwierdzających sprzedaż kurtek. Jednocześ nie wyjaśnił, że treść ogłoszeń zamieszczonych na jej stronie internetowej nie zawiera opisu wszystkich nieprawidłowości stwierdzonych przez inspektorów Inspekcji Handlowej. Pismem z 11 kwietnia 2018 r. strona postępowania przedstawiła kopię listu przewozo wego dotyczącego zwrotu kurtek, a p ismem z 29 kwietnia 2018 r. poinformowała, że na swojej stronie internetowej zamieściła poprawione ogłoszenia o zagrożeniu stwarzanym przez kurtki młodzieżowe. Strona przekazała również wykaz swoich sklepów oraz wykaz par agonów, na podstawie których dokonała sprzedaży kwestionowanych kurtek. Decyzją nr DNR - 1/ 36 /2018 z 29 czerwca 2018 r. Prezes UOKiK na podstawie art. 24 ust. 14 pkt 2 w związku z art. 13 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów stwierdz ił , że JOART S.A. z siedzibą w Bolesławcu usunę ł a przyczyny zagrożeń stwarzanych przez kurtki młodzieżowe 230JDTHV - 819A oraz kurtki młodzieżowe 230ZDTHV - 1511A i um o rz ył postępowanie administracyjne w tym zakresie (pkt 1 decyzji) . Ponadto, na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ustawy o og ólnym bezpieczeństwie produktów , za wprowadzenie na rynek produkt ów niespełniając ych wymagań bezpieczeństwa , nał ożył na tego przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 15 000 zł, płatną do budżetu państwa (pkt 2 decyzji) . W związku z e złożonym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UOKiK p ismem z 26 lipca 201 8 r. poinformował stronę postępowania o wynikającym 4 z art. 10 Kodeksu p ostępowania a dministracyjnego prawie do czynnego udział w każdym stadium po stępowania, w szczególności wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań, a także przeglądania akt sprawy oraz sporządza nia z nich notat e k i odpis ów . Jednocześnie wezwał stronę postępowania do przekazania we wskazanym wyżej terminie wszelkich dowodów które w jej opinii powinny zostać uwzględnione w toku postępowania, a które przemawiają za podniesionymi przez nią przesłankami przemawiającymi za anulowaniem kary pieniężnej. Stron a postę powania nie skorzystała z przysługujących jej praw , nie przedstawiła także żadnych nowych dowodów . Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdza, co następuje . Istotą ogólnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 Kodeks u postępowania administr acyjnego , jest zapewnienie stronom postępowania prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, realizowanego poprzez złożenie odwołania od decyzji organu I instancji. Stosownie do art. 127 § 3 K odeksu postępowania administracy jnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym art. 5 § 2 pkt 4 K odeksu postępowania administracyjnego stanowi , że przez „ministra” należy rozumieć również Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcje ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonymi dzia łami administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i pkt 4 K odeksu postępowania administracyjnego . W świetle powyższego, od rozstrzygnięć wydanych przez Prezesa UOKi K – będącego centralnym organem administracji r ządowej właściwym w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów, nad którego działalnością nadzór sprawuje Prezes Rady Ministrów – przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który stosownie do art. 129 § 2 w związku z art. 127 K odeksu postę powania a dministracyjnego wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie postępowania. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UOKiK nr DNR - 1/ 36 /2018 z 29 czerwca 2018 r. został złożony przez stronę postępowania w terminie . 5 Konstrukcja prawna odwołania jest oparta na zasadzie skargowości co oznacza, że postępowanie odwoławcze uruchamiane jest przez czynność procesową legitymowanego podmiotu - strony lub uczestnika na prawach strony. Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury , jeżeli strona postępowania jednoznacznie w odwołaniu wskazuje, że zaskarża decyzję pierwszoinstancyjną w określonej części, organ drugiej instancji nie może wykroczyć poza tak wyznaczone granice kompetencji organu odwoławczego. W związku z tym, organ dru giej instancji nie może poddać kontroli niezaskarżoną część decyzji organu pierwszej instancji i ponownie rozpatrzyć sprawę także w zakresie rozstrzygniętym niezaskarżoną częścią orzeczenia ( vide m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2007 r., I OSK 556/06, LEX nr 338307). Z uwagi na fakt, że strona postępowania jednoznacznie zaskarżyła rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 decyzji Prezesa UOKiK nr DNR - 1 / 36 /2018 z 29 czerwca 2018 r. , rozstrzygnięci e zawarte w pkt 1 wskazanej decyzji jest ostatec zne i prawomocne w trybie postępowania administracyjnego. Wniesienie odwołania prowadzi do ponownego rozpatrzenia tej samej sprawy administracyjnej (tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym) oraz rozstrzygnięcie jej decyzją administracyjną przez organ drugiej instancji. Granice postępowania dowodowego generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego) i zasadą swobodnej oceny dowo dów (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego) dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnię cie sprawy a dministracyjnej, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, nie zaś jedynie kontrola decyzji organu I instancji czy też rozpatrzenie zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu ( B. A damiak w : B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks p ostę powania administracyjnego . Komentarz, Warszawa 2017). Organ jest zatem zobowiązany do ponownego rozważenia wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, co w efekcie ma doprowadzić do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie, któr e wyeliminuje ewentualne wady decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Stosując się do wskazanych wytycznych , Prezes UOKiK w toku postępowania wszczętego na skutek wniosku strony postę powania dokonał ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodow ego w zakresie objętym zaskarżeniem. 6 Przedsiębiorca JOART S.A. z siedzibą w Bolesławcu jest producentem kurtek młodzieżowych w rozumieniu art. 3 pkt 2 lit. a ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Zgodnie ze wskazanym przepisem, producentem jest prze dsiębiorc a prowadząc y działalność polegającą na wytwarzaniu produktu albo każd a inn a osob a , która występuje jako wytwórca, umieszczając na produkcie bądź do niego dołączając swoje nazwisko, nazwę, znak towarowy bądź inne odróżniające oznaczenie. Na etykiec ie dołączonej do produktów znajdują się dane przedsiębiorcy będącego stroną postępowania oraz logo „Szachownica”, którym oznaczone są również sklepy firmowe tego przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, za podst awowy obowiązek producent a należy uznać wprowadza nie n a rynek wyłącznie produkt ów bezpi eczn ych . Nie ma przy tym znaczenia, czy przedsiębiorca jest rzeczywistym wytwórcą; jeśli kupuje produkt od innego podmiotu powinien podjąć takie działania, aby każdy wpr owadzany przez niego na rynek produkt spełniał wymagania bezpieczeństwa. P rodukt em bezpiecznym jest produkt, który zwykłych lub innych, dających się w sposób uzasadniony przewidzieć warunkach jego używania, z uwzględnieniem czasu korzystania z produktu, a także, w zależności od rodzaju produktu, sposobu uruchomienia oraz wymogów instalacji i konserwacji, nie stwarza żadnego zagrożenia dla konsumentów lub stwarza znikome zagrożenie, dające się pogodzić z jego zwykłym używaniem i uwzględniające wysoki poziom wymagań dotyczących ochrony zdrowia i życia ludzkiego (art. 4 ust. 1 ustawy ) . Zgodnie z art. 5 ust. 1 ww . ustawy produkt, który nie spełnia wymagań określonych w art. 4, nie jest produktem bezpiecznym. W myśl art. 6 ust. 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, domniemywa się, że produkt spełniający wymagania wynikające z norm krajowych państw członkowskich Unii Europejskiej będących transpozycją norm europejskich uznanych przez Komisję Europejską za zgodne z przepisami dotyczącymi ogólnego bezpieczeń stwa produktów , do których odniesienia Komisja Europejska opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej jest produktem bezpiecznym w zakresie wymagań objętych tymi normami. Uwzględniając, że norma PN - EN 14682:2015 - 05 jest jedną z takich norm, inspek torzy Inspekcji Handlowej i Prezes UOKiK zasadnie dokonali oceny bezpieczeństwa kurtek młodzieżowych posiłkując się wymaganiami zawartymi w tej normie. Prezes UOKiK w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją uznał, że wprowadzone na rynek przez s tronę kurtki młodzieżowe nie spełnia ją wymagań określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów i stwarza ją zagrożenie dla 7 zdrowia lub życia użytkowników. JOART S.A. z siedzibą w Bolesławcu nie zakwestionował a tego ustale nia ani w tok u postępowania prowadzonego w I instancji, ani też w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wprowadzenie na rynek produktu który nie jest bez pieczny stanowi naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów i uprawnia Prezesa U OKiK do nałożenia kary, o której mowa w art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. W niniejszej sprawie zaistniały więc przesłanki ustawowe, uprawniające Prezesa UOKiK do nałożenia kary pieniężnej na stronę postępowania . Jak stwierdz ił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 4 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2414/10, „ decyzja o nałożeniu kary ma charakter uznaniowy, co oznacza, że ewentualne rozstrzygnięcie co do ukarania należy do organu, który dokonuje oceny działań producenta jako zagrażających i w jakiej mierze interesowi publicznemu, a wymierzając karę pieniężną w określonej wysokości, kieruje się stopniem oraz okolicznościami, w jakich doszło do naruszenia obowiązków, co wynika z art. 33a ust. 4 u.o.b.p. ”. W prz ypadku k ar nakładan ych na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie zastosowanie mają przepisy działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 189a § 2 a contrario ), w tym w szczególności przepis y dotyczące odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej . Oznacza to, że w przypadku ziszczenia się wskazanych w art. 189f § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przesłanek, organ powinien odstąpić od administracyjnej kary pieniężnej i pop rzestać na pouczeniu. Zgodnie z e wskazanym przepisem, organ odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachow anie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za prze stępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zgodnie z § 2 tego przepisu, w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których mi ałaby być nałożona administracyjna kara 8 pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o s twierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. W toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Prezes UOKiK nie wydał postanowienia wyznaczającego stronie termin na przedstawienie dowodów . Rozw ażenia wymaga więc, czy w niniejsz ej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 189f § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego . W ocenie Prezesa UOKiK, w niniejszej sprawie nie można mówić o znikom ej wadze naruszenia prawa . Jak wynika z Komentarza do Kodeksu postępowania administ racyjnego pod red. Wierzbowskiego (Legalis), naruszeniem znikomym będzie naruszenie, które nie niesie ze sobą społecznego niebezpieczeństwa. Wpływ na ocenę znikomości naruszenia będą miały m.in. takie elementy przedmiotowe, jak waga dobra chronionego przez normę sankcjonowaną, czas trwania naruszenia, wpływ naruszenia na poszanowanie prawa, zasięg naruszenia, liczba podmiotów, na które naruszenie ma wpływ, znaczenie następstw naruszenia, etc. Za i nteres chroniony przez ustaw ę o ogólnym bezpieczeństwie prod uktów należy uznać zdrowie i życie konsumentów . Ustawa ta w sposób szczególny nakazuje także traktować niektóre grupy konsumentów, m.in. dzieci ( vide art. 4 ust. 2 pkt 4 ustawy). Prezes UOKiK stoi więc na stanowisku, że odstąpienie w przypadku naruszen ia przepisów tej ustawy jest możliwe tylko w wyjątkowych przypadkach. Jak to zostało pokreślone w zaskarżonej decyzji, produkty wprowadzane przez stronę postępowania na rynek wielokrotnie były kwestionowane przez Inspekcję Handlową i uznawane za niespełni ające wymagań bezpieczeństwa ( vide decyzje Prezesa UOKiK nr DNR - 1/54/2014 z 14 lipca 2014 r., nr DNR - 1/54/2015 z 23 czerwca 2015 r., nr DNR - 1/12/2016 z 29 stycznia 2016 r., nr DNR - 1/97/2016 z 2 września 2016 r. oraz nr DNR - 1/12/2017 z 27 stycznia 2017 r.; decyzja nr DNR - 1/6/2018 z 28 lutego 2018 r. oraz nr DNR - 1/8/2018 z 26 marca 2018 r. ). Można więc w tym przypadku mówić o wielokrotnym naruszeniu przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Produkty których dotyczyło postępowanie są przeznaczone dla dzieci, a więc dla grupy konsumentów która podlega szczególnej ochronie, a liczba kurtek sprzedanych konsumentom (1 778) została uznana przez Prezesa UOKiK za znaczną. Jak wynika z przekazanego przez stronę 9 postępowania zestawienia paragonów, produkty będące przedmiotem postępowania były przez stronę wprowadzane na rynek w okresie od sierpnia 2017 r. do kwietnia 2018 r., a więc również w toku prowadzonego przez Prezesa UOKiK postępowania. Organ nadzoru nie posiada również żadnych informacji z których by wynikało, że strona postępowania została już ukarano za to samo zachowanie. Z uwagi na powyższe, Prezes UOKiK nie dopatrzył się w niniejszej sprawie przesłanek do zastosowania odstąpienia i poprzestania na pouczeniu. W złożonym wniosku o ponowne rozpatr zenie sprawy strona postępowania wniosła o „ anulowanie ” nałożonej kary pieniężnej. Strona postępowania podniosła, że kurtki młodzieżowe zostały zakupione za cenę podaną na fakturze VAT, a także że poniosła koszty: obciążeń podatkowych należnych budżetowi, dystrybucji (magazynowania, transportu, wysyłki), sprzedaży (przygotowanie, obsługa, alokacja), koszt przeceny, zwrot towaru do magazynu i wysyłki do dostawcy. Strona postępowania stwierdziła również, że nie odniosła żadnej korzyści majątkowej, a dużą stra tę finansową i pokreśliła, że na bieżąco współpracuje z Prezesem UOKiK w zakresie eliminacji zagrożeń. Prawo administracyjne nie zna pojęcia „anulowania” kary pieniężnej, należy wię c uznać , że intencją strony postępowania jest żądanie uchylenie decyzji P rezesa UOKiK nr DNR - 1/36/2018 w zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie i umorzenie postępowania pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). W związku ze złożonym przez stronę wnioskiem, Prezes UOKiK ponownie rozpatrzył wszystkie okoliczności jakie mogą przemawiać za uchyleniem zaskarżonej części decyzji, ze szczególnym uwzględnieniem argumentów podniesionych przez stronę postępowania. Organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty w tym zakresie, jeżeli stwierdzi, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest nieprawidłowe, tj. jest niezgodne z przepisami prawa lub niecelowe. Po ponownym przeanalizowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, Pre zes UOKiK nie dopatrzył się żadnej ze wskazanych wyżej przesłanek. Jak to zostało wyżej wykazane, zaskarżona decyzja jest oparta na prawidłowo zastosowanych przepisach prawa materialnego i wydana w zakresie posiadanych przez Prezesa UOKiK kompetencji. Orga n nadzoru podtrzymuje również swoje stanowisko, że ze względu na podstawę przedsiębiorcy, w szczególności wielokrotne wprowadzanie na rynek produktów przeznaczonych dla dzieci które nie są bezpieczne, nałożenie na nią kary jest uzasadnione i celowe. 10 Pomim o tego że ustawodawca nie podaje przyczyn umorzenia w postępowaniu odwoławczym postępowania pierwszej instancji, przyjmuje się, że organ powinien kierować się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli bezprzedmio towością postępowania (wyrok NSA z 9 stycznia 1985 r., III SA 1105/84). Taka decyzja może zostać wydana m.in. wtedy, gdy organ odwoławczy ustali, że nie ma podstaw uzasadniających nałożenie na stronę obowiązku. W niniejszej sprawie Prezes UOKiK nie dopatrz ył się podstaw do takiego rozstrzygnięcia, a tym samym stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania. Argumenty wskazane przez stronę postępowania we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mogą stanowić przesłanek do jej „anulowania”. Niemniej jednak, P rezes UOKiK postanowił się do nich odnieść aby ocenić, czy powinny mieć wpływ na jej wysokość. Istotą administracyjnych kar pieniężnych jest ich sankcyjny charakter, dzięki któremu stanowią one instrument urzeczywistnienia nakazów i zakazów publicznoprawny ch . Administracyjna kara pieniężna to określona w ustawie sankcja o charakterze pieniężnym, nakładana przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu cią żącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej ( art. 189b K odeksu postępowania admin istracyjnego ). Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej sprowadza się zatem do wydania przez organ administracji publicznej nakazu uiszczenia określonej w akcie stosowania prawa kwoty przez podmiot, który nie wykonywał lub wykonywał nienależycie ciążący na nim obowiązek administracyjny ( L. Staniszewska , Materialne i proceduralne zasady, s. 29). Nakłada nie kar pieniężn ych w ramach uznania administracyjnego o znacza możliwość dokonania przez organ wyboru spośród kilku możliwych rozstrzygnięć , z których każde będzie formalnie zgodne z prawem. W przypadku ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów ustawodawc a określił maksymalną wysokość kary za dany delikt, a wybór wysokości kary jest pozostawiony uznaniu Prezesa UOKiK. W przypadku kar , które mogą być wymierzane w ramach uznania administracyjnego, organ administracji publicznej ma obowiązek, biorąc pod uwagę przede wszystkim zasadę prawdy obiektywnej, jak również zasadę przekonywania, rozważyć całokształt okoliczności sprawy z uwzględnieniem wymienionych w ustawie przesłanek miarkowania administracyjnej kary pieniężnej, pamiętając, że zebrane w sprawie dowody mogą mieć wpływ nie tylko na złagodzenie wymiaru kary, ale także jej zaostrzenie. Wynik tych działań 11 organu powinien zaś znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji nakładającej karę, bowiem to uzasadnienie w przypadku decyzji opartych na uznani u „wymaga (...) od organu nie tylko wykazania legalności rozwiązania, lecz również jego celowości. Spełnia też istotną rolę z punktu widzenia kontroli, ponieważ wykazuje motywy, jakimi kierował się organ, realizując powierzone mu upoważnienie” (M. Jaśkowsk a , Uznanie administracyjne a inne formy władzy dyskrecjonalnej administracji publicznej, w: System Prawa Administracyjnego, t. 1, 2015, s. 285). W opinii Prezesa UOKiK brak jest podstaw do uznania argumentacji przedstawionej przez stronę postępowania za uz asadniającą uchylenie czy też zmniejszenie nałożonej na nią kary pieniężnej. Strona postępowania - pomimo wezwania zawartego w piśmie Prezesa UOKiK z 26 lipca 2018 r. - nie przedstawiła żadnych dowodów które by potwierdziły jej twierdzenia o poniesionej st racie finansowej. Tymczasem należy przypomnieć, że w orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, że choć w procedurze administracyjnej regułą jest, że to na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, jednakże również na str onie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń . Ma to znaczenie zwłaszcza wtedy , gdy postępowanie zmierza do nałożenia na stronę obowiązków, a nieudowodnienie konkretnego faktu może prowadzić do wydania decyzji dlań niekorzystnej (m.in. wyrok NSA z 5 marca 2015 r., sygn. akt: II GSK 188/14). Prezes UOKiK nie może także podzielić stanowiska strony postępowania o tym, że współpracuje z nim w zakresie niezwłocznej eliminacji zagrożeń. Strona post ępowania została poinformowana o wszczęciu postępowania w sprawie ogólnego bezpieczeństwa kurtek młodzieżowych pismem z 12 grudnia 2017 r., które zostało przez nią odebrane 18 grudnia 2018 r. Termin wyznaczony przez Prezesa UOKiK w drodze postanowienia na wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez produkty upłynął 26 stycznia 2018 r., a pierwsze pismo strony w sprawie nosi datę 20 lutego 2018 r. i z awiera jedynie informację, że przekaże dowody do 15 marca 2018 r. Oznacza to, że strona nie przedstawiła dowodó w potwierdzających wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez produkty w wyznaczonym przez Prezesa UOKiK terminie. Co więcej, z analizy przekazanych przez nią dowodów wynika, że produkty będące przedmiotem postępowania były sprzedawane jeszcze w toku postęp owania administracyjnego , a więc kiedy posiadała już informacje od Prezesa UOKiK , że nie spełniają one wymagań bezpieczeństwa. 12 Jak już to zostało obszernie wyjaśnione w zaskarżonej decyzji, dla celów wymierzania kar administracyjnych nakładanych na podsta wie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów Prezes UOKiK uwzględnia wysokość korzyści majątkowej osiągniętej przez przedsiębiorcę. Sposób wyliczania korzyści majątkowej był już wielokrotnie przedmiotem analizy sądów administracyjnych i spotkał się z ich akceptacją – np. wyrok WSA w Warszawie z 23 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1967/10 czy z 15 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2374/12). Prezes UOKiK nie bada natomiast, jakie koszty dystrybucji, magazynowania, transportu wysyłki czy sprzedaży poniósł przedsiębiorca. Z asadność zastosowania tego pojęcia potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który stwierdził, że „ cywilistyczne rozumienie korzyści majątkowej na tle tego rodzaju spraw byłoby bowiem nieracjonalne. Uwzględnianie dla ustalen ia korzyści majątkowej kosztów produkcji danego produktu prowadziłoby bowiem każdorazowo do analizy finansowej całego przedsiębiorstwa, na koszty te składają się bowiem nie tylko proste koszty produktów i opakowań lecz koszty funkcjonowania całego przedsię biorstwa, amortyzacja urządzeń, wynagrodzenie pracowników itd. Zastosowanie takiej wykładni wykracza poza ramy i cele ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów ” (wyrok z 8 lutego 2011 r., VI SA/Wa 2423/10; wyrok z 3 kwietnia 2014 r., VI SA/Wa 3522/13). Po nadto należy zaznaczyć, że kryterium to przy określaniu wysokości kary pieniężnej nałożonej na stronę postępowania miało jedynie charakter pomocniczy, co wyraźnie zostało wskazane w zaskarżonej decyzji. Prezes UOKiK ustalił, że korzyść majątkowa jaką uzysk ała strona postępowania w wyniku sprzedaży produktów które nie są bezpieczne ma polskim rynku wyniosła 136 906 zł. Strona postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów które by podważały te wyliczania, w związku z czym Prezes UOKiK podtrzymuje stanowisko, że w ymierzona kara pieniężna nie może zostać uznana za nadmierną. Niezależnie od przedstawionych przez stronę postępowania zarzutów, Prezes UOKiK ponownie dokonał oceny pozostałych przesłanek jakie zostały uwzględnione przy wymierzaniu nałożonej na stronę postępowania kary pieni ę żnej. Ustawa o ogólnym bezpieczeństwie stanowi, że wysokość kary ustala się uwzględniając w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków (art. 33a ust. 4 ustawy). Należy za słuszne uznać, że profesjonalny charakter działalności gospodarczej prowadzonej przez s tronę postępowania obliguje ją do znajomości i przestrzegani a przepisów prawa i dokładani a należytej staranności tak, by wprowadzane przez nią na r ynek produkty były bezpieczne . Jak zauważył organ w zaskarżonej decyzji, z uwagi na up rzednio toczące się postępowania w zakresie ogólnego 13 be zpieczeństwa odzieży dziecięcej , strona postępowania powinna wykazywać się zwiększoną świadomością w zakresie przepisów prawa z zakresu ogólnego bezpieczeństwa produktów. Na niek orzyść strony postępowania przemawia również okoliczność, że naruszone przez nią wymagani a dotyczące sznurków w odzieży dziecięcej funkcjonuj ą od wielu lat . Za okoliczność łagodzącą w niniejszej sprawie , która wpłynęła na obniżenie kary pieniężnej , Prezes UOKiK słusznie natomiast uznał brak skarg i reklamacji dotyczących kwestionowanych produktów , jak również informacji o wypadkach konsumenckich z udziałem tych produktów oraz fakt, iż strona postępowania podjęła współpracę z organem nadzoru – przedłożyła do wody potwierdzające, iż zagrożenia stwa rzane przez kwestionowane produkty zostały wyeliminowane. Należy jednak zaznaczyć, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych okoliczność braku skarg i reklamacji stanowi jedynie dodatkową okoliczność. Przykła dowo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1855/09 wskazał, że: „ organ [Prezes UOKiK] uwzględniając interes strony postępowania wskazał, że wymierzając karę uwzględnił brak skarg konsumentów na sprz edawany produkt, choć, w ocenie Sądu, w obliczu udokumentowanego, realnego zagrożenia ze strony kwestionowanej rozpałki fakt ten powinien w najmniejszym stopniu wpływać na wysokość kary ”. Zgodnie z art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, org an rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze . Rozpatrując sprawę na skutek środka zaskarżenia wniesionego przez stronę postępowania z zachowaniem ustawowego terminu, po przeprowadzeniu postępowania z zac howaniem reguł wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podniesionych przez stronę postę powania, Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżone j decyzji . Biorąc pod uwagę wymienione powyżej okoliczności, zarówno łagodzące jak i obciążające, Prezes UOKiK uznał nałożon ą kar ę pieniężn ą za adekwatn ą do stwierdzonych naruszeń prawa. K ara pieniężna stanowi 15 % maksymalnego wymiaru kary, wynoszącego - 14 zg odnie z ustawą o ogólnym bezpieczeństwie produktów - do 100 000 zł. W opinii Prezesa UOKiK , zaskarżon y pkt 2 decyzj i nr DNR - 1/ 36 /2018 z 29 czerwca 2018 r. spełnia wymagania formalne, określone w art. 1 07 Kodeksu postępowania administracyjnego, a z awarte w ni m r ozstrzygnięcie jest prawidłowe zarówno pod kątem zgodności z prawem , jak i z punktu widzenia jego celowości i słuszności. Strona postępowania wprowadzając na rynek produkty które nie są bezpieczne musi liczyć się z tym, że działalność ta spotka się z negatywną reakcją organów nadzoru rynku. Jednym z celów kar pieniężnych jest przecież skłonienie przedsiębiorców do przestrzegania przepisów prawa, w tym do wprowadzania na rynek wyłącznie produktów bezpiecznych. Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK or zekł jak w sentencji decyzji . Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Na decyzję , zgodnie z art. 52 § 1, w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami a dm inistracyjnymi (Dz. U. z 201 7 r. poz. 1369 z późn. zm.) przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . Zgodnie z art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji , za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z godnie z art. 233 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi , strona postępowania zobowiązana jest uiścić wpis stosunkowy, którego wysokość zależy od wartości przedmiotu za skarżenia i wynosi odpowiednio: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% w artości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 15 Zgodnie z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi , wpis uiszcza się gotówką do kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie lub na rachunek bankowy tego Sądu, wskazując tytuł wpłaty oraz rodzaj pism a, od którego wpis jest uiszczany. Ponadto, zgodnie z art. 243 § 1 w związku z art. 244 § 1, 245 § 1 i art. 246 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stronie postępowania składającej skargę na decyzję Prezesa UOKiK do Wojewódzk iego Sądu Administracyjne go w Warszawie przysługuje możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym, na jej wniosek złożon y przed wszczęciem postępowania sądowoad ministracyjnego lub w jego toku, polegającego na zwolni eniu od kosztów sądowych oraz ustanowieniu adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Wymogi formalne wniosku określone zostały z art. 252 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. WICEPREZES Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dorota Karczewska Otrzymuje: JOART S.A. Ul. Staszica 11a 59 - 700 Bolesławiec