DNR-63/2010

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Warszawa, dnia 13 września 2010 r. DECYZJA nr DNR-1/63/2010 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 33a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275, z 2007 r. Nr 35, poz. 215, z 2008 r. Nr 157, poz. 976 oraz 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 20, poz. 106), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej wprowadzenia na rynek produktów niespełniających wymagań bezpieczeństwa, tj. rowerów UNIBIKE EVOLUTION z ramą o rozmiarach 17”, 19”, 21” i 23” przez przedsiębiorcę „UNIBIKE” K. Orłowska, P. Drobotowski spółka jawna z siedzibą w Bydgoszczy, zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów DNR-1/45/2010 z dnia 21 lipca 2010 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Uzasadnienie W piśmie z dnia 9 sierpnia 2010 r. przedsiębiorca „UNIBIKE” K. Orłowska, P. Drobotowski spółka jawna z siedzibą w Bydgoszczy (strona postępowania) złoŜył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej „Prezes UOKiK”) nr DNR-1/45/2010 z dnia 21 lipca 2010 r. W zaskarŜonej decyzji Prezes UOKiK uznał, iŜ przedsiębiorca „UNIBIKE” K. Orłowska, P. Drobotowski spółka jawna z siedzibą w Bydgoszczy naruszył art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275, z 2007 r. Nr 35, poz. 215, z 2008 r. Nr 157, poz. 976 oraz 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr DNR-70-186(53)/09/10/AK 2 20, poz. 106) (dalej „ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów”) i na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 13 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów nałoŜył na tego przedsiębiorcę karę pienięŜną w wysokości 60 000 zł. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, strona postępowania wniosła o uchylenie zaskarŜonej decyzji i umorzenie postępowania. Stwierdziła, iŜ zaskarŜona decyzja została wydana z naruszeniem art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedopuszczalne zignorowanie wniosków dowodowych strony oraz całkowicie dowolne i błędne, a przy tym nie oparte na wymaganej wiedzy specjalistycznej, ustalenie, jakoby rowery UNIBIKE EVOLUTION z ramą o rozmiarach 17”, 19”, 21” i 23” (dalej „rowery UNIBIKE” lub „rowery”) nie spełniały wymagań bezpieczeństwa. Ponadto strona postępowania zarzuciła, iŜ Prezes UOKiK w ww. decyzji naruszył art. 33a ust. 4 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez nałoŜenie na stronę kary niewspółmiernie wysokiej do stopnia ewentualnie stwierdzonego naruszenia obowiązków oraz o innych wziętych pod uwagę okoliczności z tym związanych, a zwłaszcza rzeczywistych korzyści osiągniętych przez stronę ze sprzedaŜy przedmiotowych rowerów. Jednocześnie, strona postępowania podtrzymała wnioski dowodowe, złoŜone w piśmie z dnia 29 czerwca 2010 r., dotyczące: przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność, czy rowery będące przedmiotem postępowania są produktami niebezpiecznymi i stwarzają zagroŜenie dla zdrowia, a takŜe na okoliczność ustalenia, czy specjalną ramkę stalową z krawędziami antypoślizgowymi oraz dodatkowymi wrębami o kształcie uniemoŜliwiającym przesunięcie stopy (buta) moŜna uznać za urządzenie utrzymujące stopy w rozumieniu normy PN-EN 14766:2007, przesłuchania świadków: Zbigniewa Lewandowskiego, Krystyny Orłowskiej i Piotra Drobotowskiego na okoliczność, iŜ rowery UNIBIKE były wyposaŜone w urządzenie utrzymujące stopy; na powyŜszą okoliczność, a takŜe na okoliczności dotyczące oceny bezpieczeństwa rowerów – przesłuchania inspektorów reprezentujących Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Hanlowej, którzy przeprowadzali kontrolę w siedzibie strony postępowania: Barbary Wolskiej i Michała Dubiela. Pismem z dnia 19 sierpnia 2010 r. Prezes UOKiK poinformował stronę postępowania o przysługującym jej prawie do zapoznania się ze zgromadzonymi aktami sprawy oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona postępowania pismem z dnia 30 sierpnia 2010 r. wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego, podtrzymując wnioski dowodowe zgłoszone w piśmie z dnia 9 sierpnia 2010 r. 3 Prezes UOKiK ustalił i stwierdził, co następuje: Istotą postępowania odwoławczego, które w przypadku spraw rozpatrywanych przez Prezesa UOKiK ma charakter ponownego rozpatrzenia sprawy, jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie toŜsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych wyłącznie rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Strona postępowania w pierwszej kolejności zarzuciła Prezesowi UOKiK naruszenie art. 77 § 1, 78 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedopuszczalne zignorowanie złoŜonych przez nią w piśmie z dnia 29 czerwca 2010 r. wniosków dowodowych oraz całkowicie dowolne i błędne, a przy tym nieoparte na wymaganej wiedzy specjalistycznej, ustalenie, jakoby rowery będące przedmiotem postępowania nie spełniały wymagań bezpieczeństwa. W opinii strony postępowania przepisy ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów nie przewidują wydawania decyzji ustalających bezpieczeństwo produktu. Konsekwencją powyŜszego twierdzenia jest przyjęcie, iŜ decyzja Prezesa UOKiK nr DNR-1/14/2010 z dnia 23 marca 2010 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa rowerów UNIBIKE nie moŜe być potraktowana jako decyzja ustalająca bezpieczeństwo tych produktów, czy teŜ spełnianie przez nie wymagań bezpieczeństwa, co uprawnia stronę postępowania do dowodzenia, iŜ ww. rowery są produktami bezpiecznymi w odrębnych postępowaniach – w szczególności, w postępowaniu niniejszym. Z powyŜszym twierdzeniem, w opinii Prezesa UOKiK, nie sposób się zgodzić. Rację ma strona postępowania przyznając, iŜ Prezes UOKiK uprawniony jest do nałoŜenia kary pienięŜnej za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa albo w decyzji kończącej postępowanie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktu albo teŜ po przeprowadzeniu odrębnego postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. NaleŜy wszakŜe zauwaŜyć, iŜ niezaleŜnie od tego, która z ww. dwóch konkurujących ze sobą moŜliwości zostanie przez organ nadzoru przyjęta, orzekanie o fakcie, czy konkretny produkt moŜe być uznany za bezpieczny następuje tylko raz. Jak zauwaŜył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt: VI SA/Wa 58/10 „ kara pienięŜna jest odrębną od obowiązku natychmiastowego wycofania produktu z rynku przewidzianą w ustawie konsekwencją zaistnienia określonego stanu faktycznego” . Istotą bowiem postępowania w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktu jest właśnie ustalenie, czy produkt będący jego przedmiotem jest produktem bezpiecznym, czy teŜ nie 4 moŜe być za taki produkt uznany w świetle przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. PowyŜsze potwierdza brzmienie art. 24 ust. 14 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, który stanowi, iŜ organ nadzoru wydaje decyzję o umorzeniu ww. postępowania jeŜeli stwierdzi, iŜ produkt jest bezpieczny, ale takŜe wtedy, gdy producent lub dystrybutor usunął przyczyny zagroŜeń stwarzanych przez produkt. Dopiero zatem w przypadku uznania w decyzji kończącej postępowanie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, Ŝe produkt będący jego przedmiotem nie jest produktem bezpiecznym, a ponadto stwierdzenia, iŜ w trakcie tego postępowania przedsiębiorca będący jego stroną nie podjął dostatecznych działań naprawczych mających na celu wyeliminowanie zagroŜeń stwarzanych przez ten produkt, organ nadzoru nakłada na przedsiębiorcę wprowadzającego produkt na rynek obowiązki określone w art. 24 ust. 4 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, mające na celu moŜliwie szybkie zminimalizowanie zagroŜeń związanych z jego uŜywaniem przez konsumentów. Z uwagi na powyŜsze naleŜy stwierdzić, iŜ mylne jest przekonanie skarŜącego jakoby celem postępowania administracyjnego w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktu było nałoŜenie na stronę tego postępowania określonych w ustawie o ogólnym bezpieczeństwie produktów obowiązków, po zaistnieniu określonego stanu faktycznego. Celem postępowania administracyjnego w sprawie ogólnego bezpieczeństwa rowerów UNIBIKE EVOLUTION z ramą o rozmiarach 17”, 19”, 21” i 23” było ustalenie – na podstawie zgromadzonego w toku tego postępowania materiału dowodowego – czy produkty te są produktami bezpiecznymi. Warto takŜe przypomnieć, iŜ w toku ww. postępowania, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, Prezes UOKiK zakreślił jego stronie termin na wyeliminowanie zagroŜeń stwarzanych przez kwestionowane rowery oraz przedstawienie dowodów potwierdzających podjęte w tym celu działania. Ponadto w terminie tym, strona postępowania miała takŜe moŜliwość przedstawienia dowodów świadczących o tym, Ŝe produkty te są produktami bezpiecznymi w rozumieniu przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Decyzja Prezesa UOKiK nr DNR-1/14/2010 r. z dnia 23 marca 2010 r. była zatem konsekwencją uznania przez organ nadzoru, iŜ rowery UNIBIKE, ze względu na posiadane wady – tj. brak osłony łańcucha – nie są bezpieczne. Natomiast z uwagi na fakt, iŜ w toku postępowania w sprawie ogólnego bezpieczeństwa tych produktów, przedsiębiorca „UNIBIKE” K. Orłowska, P. Drobotowski spółka jawna z siedzibą w Bydgoszczy nie przedstawił dowodów podjęcia działań, które w opinii Prezesa UOKiK wskazywałyby na usunięcie przyczyn zagroŜeń stwarzanych przez egzemplarze ww. produktów wprowadzone na rynek, a takŜe dowodów wskazujących na bezpieczeństwo tych produktów, organ nadzoru, w celu odwrócenia 5 niebezpieczeństwa stwarzanego przez produkty oraz zapewnienia ochrony zdrowia i Ŝycia konsumentów, był zobligowany do nałoŜenia na stronę postępowania stosownych obowiązków wymienionych w art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Jednocześnie wskazać naleŜy, iŜ w trakcie postępowania w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów strona poinformowana została o moŜliwości nałoŜenia przez Prezesa UOKiK, na podstawie art. 33a ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów kary pienięŜnej w wysokości do 100 000 zł – w szczególności – za wprowadzenie na rynek produktu niebezpiecznego. W związku z powyŜszym przyjąć naleŜy, iŜ zdawała sobie ona sprawę z konsekwencji uznania produktu za niebezpieczny. Nieskorzystanie przez stronę z przysługujących jej praw w zakresie składania wniosków dowodowych w trakcie postępowania w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów lub wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mogło mieć wpływu na wynik postępowania w sprawie wprowadzenia na rynek produktu niespełniającego wymagań niebezpieczeństwa i nie mogło być w jego trakcie restytuowane. Datą graniczną bowiem na przedstawianie przez stronę dowodów lub zgłaszanie wniosków dowodowych jest wydanie decyzji w sprawie lub – w sytuacji, gdy strona nie mogła przytoczyć określonych dowodów w postępowaniu przed organem I instancji – w trakcie postępowania odwoławczego, które w przypadku decyzji wydawanych przez Prezesa UOKiK przyjmuje postać ponownego rozpatrzenia sprawy. Natomiast obecnie skarŜona decyzja Prezesa UOKiK nr DNR-1/45/2010 z dnia 21 lipca 2010 r. została wydana na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów i zawiera inne rozstrzygnięcie – obowiązek uiszczenia kary pienięŜnej za wprowadzenie na rynek produktu niebezpiecznego. W toku postępowania zakończonego zaskarŜoną decyzją organ nadzoru nie podejmował więc czynności mających na celu weryfikację dokonanych przez niego wcześniej ustaleń odnośnie bezpieczeństwa kwestionowanych rowerów, np. nie zlecał przeprowadzenia badań laboratoryjnych tych produktów oraz nie przeprowadzał innych dowodów na okoliczność ich bezpieczeństwa. NaleŜy nadmienić, iŜ ponowne badanie bezpieczeństwa produktów, co do których zapadło juŜ prawomocne orzeczenie w tym przedmiocie nie jest dopuszczalne w zwykłym postępowaniu odwoławczym. Zgodnie bowiem z art. 25 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów decyzje organu nadzoru, o których mowa w art. 24 ust. 2 i 4 tej ustawy – a więc takŜe decyzja Prezesa UOKiK nr DNR-1/14/2010 z dnia 23 marca 2010 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa rowerów UNIBIKE – stanowią podstawę wpisu do rejestru produktów niebezpiecznych, który jest rejestrem powszechnie dostępnym. Natomiast stosownie do § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowego 6 sposobu prowadzenia rejestru produktów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 87, poz. 814) organ nadzoru dokonuje wpisu produktu do rejestru z urzędu – w przypadku decyzji, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności – niezwłocznie po upływie terminu, od kiedy decyzja ta stała się ostateczna. PowyŜsza regulacja sankcjonuje stan, w którym ostateczne rozstrzygnięcie organu nadzoru rynku w przedmiocie bezpieczeństwa produktu jest definitywne, a jego ewentualne wzruszenie jest moŜliwe jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów kontroli ostatecznych decyzji administracyjnych. Mając powyŜsze na uwadze uznać trzeba, Ŝe ponowne badanie w odrębnym postępowaniu administracyjnym bezpieczeństwa produktu, który na mocy ostatecznej decyzji Prezesa UOKiK został uprzednio uznany za produkt niebezpieczny, nie jest moŜliwe w obowiązującym stanie prawnym. Odnosząc się następnie do stanowiska skarŜącego, jakoby określenie uŜyte w art. 24 ust 4 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów – tj. „produkt nie jest bezpieczny” oraz określenie zawarte w art. 33a ust. 2 pkt 2 tej ustawy – tj. „produkt niespełniający wymagań bezpieczeństwa” wymagały dokonywania odrębnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego – Prezes UOKiK nie moŜe zgodzić się z twierdzeniem, jakoby – pomimo wcześniejszego uznania, Ŝe produkt nie jest bezpieczny – w celu nałoŜenia kary na podstawie art. 33a ust. 2 pkt b ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, koniecznym było prowadzenie postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie spełniania przez niego wymagań bezpieczeństwa. Regulacja art. 7 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, na którą powołuje się skarŜący, uprawnia bowiem Prezesa UOKiK, jako organ nadzoru rynku, do uznania w pewnych sytuacjach, iŜ spełnianie przez konkretny produkt wymagań bezpieczeństwa zawartych np. w Polskich Normach nie warunkuje bezpieczeństwa tego produktu. PowyŜsze moŜe mieć miejsce w sytuacji, gdy wymagania w zakresie bezpieczeństwa objęte normami, w ogóle nie odnoszą się do pewnych rodzajów zagroŜeń stwarzanych przez produkt, a zagroŜenia te są tego rodzaju, Ŝe pozostają w sprzeczności z warunkami, jakie musi spełniać produkt, aby mógł być uznany za bezpieczny w świetle art. 4 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. W okolicznościach niniejszej sprawy sytuacja taka jednak nie występuje. Wymagania normy PN-EN 14766:2007 Rowery górskie -- Wymagania bezpieczeństwa i metody badań , mającej status Polskiej Normy będącej transpozycją normy europejskiej uznanej przez Komisję Europejską za zgodną z przepisami dotyczącymi ogólnego bezpieczeństwa produktów, wyraźnie normują kwestię posiadania osłony łańcucha. Pkt 4.16.1 ww. normy stanowi bowiem, Ŝe rower powinien być wyposaŜony w osłonę koła łańcuchowego, urządzenie ochronne łańcucha lub prowadnik przerzutki przedniej i urządzenie ochronne. Z uwagi na fakt, iŜ ostateczne ustalenia Prezesa UOKiK w 7 zakresie bezpieczeństwa rowerów UNIBIKE, zapadły w związku z niespełnieniem przez te produkty wskazanych wymagań bezpieczeństwa, wykazywanie przez stronę okoliczności przeciwnych w toku niniejszego postępowania, w opinii organu nadzoru, nie jest dopuszczalne z uwagi na fakt, iŜ stanowiłoby to w konsekwencji ponowną ocenę bezpieczeństwa tych produktów. Ustaleń tych nie podwaŜają przekazane przez stronę postępowania przy piśmie z dnia 30 sierpnia 2010 r. zdjęcia, dotyczą one bowiem produktów niebędących przedmiotem postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Prezesa UOKiK nr DNR-1/14/2010 z dnia 23 marca 2010 r. Wszczęcie postępowania w sprawie wprowadzenia na rynek produktów niespełniających wymagań bezpieczeństwa było konsekwencją uznania przez Prezesa UOKiK, Ŝe w okolicznościach niniejszej sprawy zasadne jest nałoŜenie na stronę postępowania kary pienięŜnej. Jednocześnie biorąc pod rozwagę fakt, iŜ decyzja nakładająca karę na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 jest decyzją wydawaną w warunkach uznania administracyjnego i musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozwaŜenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (wyrok NSA OZ w Warszawie z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. II SA 2875/95), w toku postępowania w sprawie wprowadzenia na rynek produktów niespełniających ogólnych wymagań bezpieczeństwa, tj. rowerów UNIBIKE, organ nadzoru ustalał szereg okoliczności uzasadniających określenie wysokości kary. Określał bowiem nieznane mu wcześniej okoliczności obciąŜające (np. opartą na dokumentach liczbę wprowadzonych na rynek produktów) oraz przemawiające za stroną postępowania, jak równieŜ gromadził dokumenty pozwalające określić korzyść majątkową osiągniętą ze sprzedaŜy tych produktów. W związku z tym, Prezes UOKiK w toku niniejszego postępowania ustalał odmienne okoliczności faktyczne i nieuwzględnienie przez niego w decyzji z dnia 21 lipca 2010 r. wniosków dowodowych strony na okoliczność bezpieczeństwa produktów, w oparciu o brak toŜsamości przedmiotowej obu wskazanych postępowań – wbrew twierdzeniu strony postępowania – w opinii Prezesa UOKiK jest uzasadnione. Na marginesie Prezes UOKiK pragnie zauwaŜyć, iŜ w zaskarŜonej decyzji strona postępowania została poinformowana o przyczynach niedopuszczenia złoŜonych przez nią wniosków dowodowych, co nie moŜe być uznane za ich zignorowanie – jak twierdzi strona, o którym moŜna mówić w przypadku nieodniesienia się do nich przez organ administracji. Odnosząc się następnie do zastrzeŜeń strony postępowania odnośnie wysokości kary pienięŜnej nałoŜonej na nią w skarŜonej decyzji, Prezes UOKiK nie dopatrzył się uchybień w przedmiocie ustalenia wysokości ww. kary. 8 W pierwszej kolejności trzeba stwierdzić, iŜ Prezes UOKiK w sposób szczegółowy i wyczerpujący wskazał na okoliczności (zarówno obciąŜające stronę postępowania, jak równieŜ świadczące na jej korzyść), jakimi kierował się przy ustalaniu wysokości kary pienięŜnej nałoŜonej decyzją z dnia 21 lipca 2010 r. nr DNR-1/45/2010. Nie moŜna teŜ zgodzić się z twierdzeniem strony postępowania, iŜ przy ustalaniu wysokości kary organ nadzoru oparł się głównie na dwóch okolicznościach – tj. braku pełnej współpracy z organem nadzoru w zakresie eliminacji zagroŜeń stwarzanych przez kwestionowane rowery oraz korzyści majątkowej osiągniętej ze sprzedaŜy w 2009 r. 1152 egzemplarzy tych produktów. ZauwaŜyć bowiem trzeba, iŜ organ nadzoru w skarŜonej decyzji wyjaśnił, iŜ obok braku naleŜytej współpracy z Prezesem UOKiK w zakresie eliminacji zagroŜeń stwarzanych przez wprowadzone przez stronę postępowania na rynek produkty, jako okoliczności obciąŜające stronę postępowania i wpływającej na wysokość wymierzonej kary potraktował w równym stopniu: fakt działania jako profesjonalista, od którego konsumenci mają prawo oczekiwać, iŜ wprowadzane w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej produkty będą spełniać wymagania bezpieczeństwa, duŜą ilość rowerów wprowadzonych na rynek (1152 sztuki) oraz fakt, iŜ działalność dotycząca produkcji i sprzedaŜy rowerów stanowi główny przedmiot działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę postępowania. Ponadto, uzasadniając poczynione przez siebie rozstrzygnięcie Prezes UOKiK wyraźnie wskazał na fakt, iŜ korzyść majątkowa osiągnięta przez stronę postępowania ze sprzedaŜy w 2009 r. 1152 egzemplarzy produktów będących przedmiotem postępowania stanowiła jedynie pomocnicze kryterium przy ustalaniu wysokości kary pienięŜnej. SkarŜący wskazał następnie, iŜ organ nadzoru w sposób nieprawidłowy ocenił stopień współpracy strony postępowania z Prezesem UOKiK. O powyŜszym świadczy w jego mniemaniu okoliczność, iŜ strona w toku niniejszego postępowania oświadczyła, Ŝe podjęła działania naprawcze w stosunku do kwestionowanych rowerów, co zostało potwierdzone w toku kontroli Inspekcji Handlowej, przeprowadzonej w siedzibie strony postępowania w listopadzie 2009 r. (na powyŜsze oświadczenie wskazał Prezes UOKiK na str. 2 skarŜonej decyzji). Odnotowania wymaga jednak fakt, iŜ powyŜsza ocena inspektorów reprezentujących Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej dotyczyła jedynie 23 egzemplarzy rowerów UNIBIKE znajdujących się w posiadaniu strony postępowania. Prezes UOKiK nie zarzucił stronie postępowania, Ŝe nie podjęła Ŝadnej współpracy z organem nadzoru rynku, uznał jednak, iŜ nie przedstawiła ona wystarczających dowodów pozwalających uznać, Ŝe analogiczne działania naprawcze zostały podjęte w stosunku do egzemplarzy produktów wprowadzonych na rynek i znajdujących się ewentualnie w 9 posiadaniu dystrybutorów tych produktów, tj. w stosunku do tych egzemplarzy produktów, które faktycznie były dostępne dla konsumentów. Strona postępowania zarzuciła takŜe Prezesowi UOKiK, iŜ ustalając korzyść majątkowej osiągniętej ze sprzedaŜy w 2009 r. 1152 egzemplarzy produktów nie rozpatrywał jej w kategoriach rzeczywistego zysku (dochodu). Odnosząc się do powyŜszego, Prezes UOKiK stwierdza, iŜ okoliczność ta nie moŜe mieć wpływu na negatywną ocenę prawidłowości ustaleń w przedmiocie wysokości kary pienięŜnej nałoŜonej skarŜoną decyzją. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe definicja pojęcia „korzyść majątkowa” została wprowadzona i obowiązuje we wszystkich postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Nie jest ona w sposób zamierzony toŜsama z zyskiem, czy dochodem, na które to pojęcia powołuje się strona postępowania. Zarzut, Ŝe to właśnie takim terminem przy określaniu wysokości kary powinien posługiwać się Prezes UOKiK nie znajduje Ŝadnej racjonalnej podstawy. Prezes UOKiK zdefiniował to pojęcie dla celów prowadzonych przez siebie postępowań, wyjaśnił teŜ stronie w jaki sposób określił wysokość korzyści majątkowej w dotyczącym jej postępowaniu, a sama strona w Ŝaden sposób nie neguje, by określona w ten sposób korzyść majątkowa nie odpowiadała prawdzie. Ponadto, naleŜy podkreślić, Ŝe kryterium to ma jedynie charakter pomocniczy, a określając wysokość kary Prezes UOKiK wziął równieŜ pod uwagę szereg innych okoliczności. Konsekwencją powyŜszego przyjęcia jest uznanie, iŜ wartość ta nie wpływa w sposób bezpośredni – jak to sugeruje skarŜący – i nie stanowi prostego przelicznika do jej określenia. Ostatnim zarzutem strony postępowania odnoszącym się do kwestii wysokości nałoŜonej na nią kary pienięŜnej był zarzut naruszenia przez Prezesa UOKiK art. 33a ust. 4 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, poprzez wymierzenie kary niewspółmiernie surowej do stopnia oraz okoliczności naruszenia obowiązków. Odnosząc się do powyŜszego stwierdzić trzeba, iŜ organ nadzoru rynku wymierzając karę za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa jest obowiązany uwzględniać ww. okoliczności przy ustalaniu jej wysokości. Błędnym jest natomiast utoŜsamianie – jak czyni to skarŜący – stopnia oraz okoliczności naruszenia obowiązków przez stronę postępowania, którego przedmiotem jest nałoŜenie kary pienięŜnej za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa ze stopniem niespełnienia wymagań bezpieczeństwa przez sam produkt. PowyŜsze twierdzenie w opinii organu nadzoru jest nieuprawnione i zmierza w konsekwencji do ponownej oceny bezpieczeństwa produktu, co ze względów przytoczonych przez Prezesa UOKiK w niniejszej decyzji, w toku niniejszego postępowania jest niedopuszczalne. 10 Przez stopień i okoliczności naruszenia obowiązków naleŜy rozumieć bowiem uwzględnione przez Prezesa UOKiK w skarŜonej decyzji – stopień współpracy z organem nadzoru rynku w zakresie eliminacji zagroŜeń stwarzanych przez produkty, ilość produktów wprowadzonych na rynek, profesjonalny charakter działalności, ilość ewentualnych skarg konsumentów na produkt, czy teŜ ewentualną notoryjność naruszania przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Tak samo pojęcie to jest rozumiane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1855/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iŜ „Prezes UOKiK wymierzając karę pienięŜna producentowi produktu kieruje się stopniem i okolicznościami w jakich doszło do naruszenia obowiązków, co wynika z art. 33a ust.4 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów.” W związku z naruszeniem art. 10 ust 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów Prezes UOKiK w decyzji nr DNR-1/45/2010 z dnia 21 lipca 2010 r. nałoŜył na stronę postępowania karę w wysokości 60 000 zł. Wymierzając niniejszą karę, Prezes UOKiK uwzględnił zarówno okoliczności obciąŜające stronę postępowania, jak równieŜ te, które przemawiają na jej korzyść. Na podkreślenie zasługuje fakt, iŜ ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów uprawnia Prezesa UOKiK do nałoŜenia kary pienięŜnej wysokości do 100 000 zł. Prezes UOKiK uznał, Ŝe kara określona w zaskarŜonej decyzji jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń, spełni swój cel prewencyjny i skłoni przedsiębiorcę do nienaruszania przepisów z zakresu ogólnego bezpieczeństwa produktów. Zgodnie z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje zaskarŜoną decyzję w mocy, albo 2) uchyla zaskarŜoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Prezes UOKiK, po dokonaniu ponownej analizy zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz uwzględnieniu okoliczności wskazanych przez stronę w toku postępowania odwoławczego, zarówno pod kątem oceny legalności, jak i celowości wydanego rozstrzygnięcia, uznał, Ŝe decyzja nr DNR-1/45/2010 z dnia 21 lipca 2010 r. była prawidłowa, a tym samym brak jest podstaw do jej uchylenia. W związku z powyŜszym, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. 11 Pouczenie: Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę naleŜy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymuje: r. pr. Maciej Marzec pełnomocnik „UNIBIKE” K. Orłowska P. Drobotowski spółka jawna z siedzibą w Bydgoszczy Kancelaria Prawnicza „TEBI” T. Bojarski i M. Marzec sp. j. ul. Długa 50/4A 85-034 Bydgoszcz