RKR-36/2012

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA UOKIK W KRAKOWIE Pl. Szczepański 5, 31-011 Kraków Tel./fax (0-12) 421-75-79, 421-74-98, E-mail: krakow@uokik.gov.pl RKR-61-8/12/ES- /12 Kraków, dnia 24 sierpnia 2012r. DECYZJA Nr RKR - 36/2012 I. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 w związku z art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów bezprawne, godzące w interesy konsumentów działania przedsiębiorcy Włodzimierza Koehler, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe GALATEX Włodzimierz Koehler z siedzibą w Katowicach, polegającą na stosowaniu we wzorcu umowy pod nazwą: „Regulamin Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” niedozwolonego postanowienia umownego wpisanego na podstawie art. 479 45 k.p.c. do Rejestru postanowień uznanych za niedozwolone, o treści: „Warunkiem rozpatrzenia ewentualnej reklamacji jest spisanie w dniu dostawy oraz w obecności kuriera „protokołu reklamacyjnego” i zwrot uszkodzonego towaru” oraz stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 16 marca 2012r. II. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 w związku z art. 24 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 4 i 5 tej ustawy, po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów bezprawne, godzące w interesy konsumentów działania przedsiębiorcy Włodzimierza Koehler prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe GALATEX Włodzimierz Koehler z siedzibą w Katowicach, polegającą na naruszeniu przepisów dotyczących prawa konsumenta do odstąpienia od umowy zawartej na odległość poprzez zastrzeżenie dziesięciodniowego terminu do odstąpienia od umowy liczonego od dnia jej zawarcia, co narusza art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000r. o ochronie niektórych praw 2 konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz.U. Nr 22, poz. 271 z późn. zm.). oraz stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 16 marca 2012r . III. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 w związku z art. 24 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów działania przedsiębiorcy Włodzimierza Koehler, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe GALATEX Włodzimierz Koehler z siedzibą w Katowicach, polegającą na braku zamieszczenia w „Regulaminie Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” zapisów dotyczących trybu postępowania reklamacyjnego, co narusza art. 8 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2002r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. Nr 144, poz. 1204 z późn. zm.) oraz stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 16 marca 2012r. IV Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 w związku z art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów działania przedsiębiorcy Włodzimierza Koehler prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe GALATEX Włodzimierz Koehler z siedzibą w Katowicach, polegającą na braku udzielenia konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez nie zamieszczenie informacji organie, który zarejestrował działalność gospodarczą Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl oraz o numerze pod którym przedsiębiorca został zarejestrowany na podstawie odpowiednich przepisów, co wynika z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodzę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz.U. Nr 22, poz. 271 z późn. zm.) oraz stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 16 marca 2012r. V. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy, po 3 przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - nakłada się na przedsiębiorcę Włodzimierza Koehler prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe GALATEX Włodzimierz Koehler z siedzibą w Katowicach, kary pieniężne w wysokości: 1) 92 zł (słownie: dziewięćdziesiąt dwa), płatną do budżetu państwa z tytułu naruszenia zakazu określonego w art. 24 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w pkt I niniejszej decyzji 2) 461 zł (słownie: czterysta sześćdziesiąt jeden), płatną do budżetu państwa z tytułu naruszenia zakazu określonego w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w pkt II niniejszej decyzji 3) 461 zł (słownie: czterysta sześćdziesiąt jeden), płatną do budżetu państwa z tytułu naruszenia zakazu określonego w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w pkt III niniejszej decyzji 4) 461 zł (słownie: czterysta sześćdziesiąt jeden), płatną do budżetu państwa z tytułu naruszenia zakazu określonego w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w pkt IV niniejszej decyzji VI. Na podstawie art. 77 ust. 1 w związku z art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 k.p.a. w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 107, poz. 887), po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu - postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - obciąża się przedsiębiorcę Włodzimierza Koehler, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe GALATEX Włodzimierz Koehler z siedzibą w Katowicach w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz zobowiązuje się tego przedsiębiorcę do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w kwocie 28 złotych (słownie: dwadzieścia osiem) w terminie 14 dni od uprawomocnienia się decyzji. UZASADNIENIE Postanowieniem Nr RKR - 82/2011 z dnia 20.04.2011r. wszczęto z urzędu postępowanie wyjaśniające w stosunku do przedsiębiorcy Włodzimierza Koehler, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe GLATEX Włodzimierz Koehler w Katowicach, mające na celu wstępne ustalenie, czy 4 nastąpiło naruszenie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów – zwanej dalej „ustawą o ochronie (…)”. Postępowanie zostało wszczęte na skutek zawiadomienia złożonego Powiatowego Rzecznika Konsumentów w Brzesku. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że Przedsiębiorstwo Wielobranżowe GALATEX Włodzimierz Koehler w Katowicach uczestniczy w obrocie w ramach prowadzonej sprzedaży hurtowej elektrycznych artykułów użytku domowego oraz ich sprzedaży za pośrednictwem sklepu internetowego prowadzonego pod adresem www.gremlin.com.pl. Analiza stosowanego w ramach prowadzonej sprzedaży na pośrednictwem Internetu „Regulaminu Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” wykazała, że zawiera on postanowienia wpisane do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. – zwanego dalej „Rejestrem” - które mogą prowadzić do naruszenia zbiorowego interesu konsumentów, określonego w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie (…), a także ustalono, że zapisy na stronie internetowej sklepu naruszają obowiązki przedsiębiorcy w zakresie określonym w ustawie z dnia 2 marca 2000r. ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz.U. Nr 22, poz. 271 z późn. zm.) oraz w ustawie z dnia 18 lipca 2002r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. Nr 144, poz. 1204 z późn. zm.). Wstępnie ustalono także, że praktyki stosowane przez Przedsiębiorcę mogą naruszać zbiorowy interes konsumentów poprzez naruszenie obowiązku udzielenia konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji. Mając powyższe na uwadze, postanowieniem nr RKR-60/2012 z dnia 22.02.2012r. Prezes UOKIK wszczął z urzędu postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez przedsiębiorcę Włodzimierza Koehler, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe GALATEX Włodzimierz Koehler w Katowicach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, określonych w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie (…). Pierwszy zarzut dotyczył stosowania we wzorcu umowy pod nazwą: „Regulamin Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” postanowienia umownego wpisanego na podstawie art. 479 45 k.p.c. do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone o treści: „Warunkiem rozpatrzenia ewentualnej reklamacji jest spisanie w dniu dostawy oraz w obecności kuriera „protokołu reklamacyjnego” i zwrot uszkodzonego towaru”. Kolejny zarzut podniesiony przez Prezesa UOKiK dotyczył naruszenia przez Przedsiębiorcę przepisów dotyczących prawa konsumenta do odstąpienia od umowy zawartej na odległość poprzez zastrzeżenie początku biegu terminu w dniu zawarcia umowy sprzedaży jako sprzecznego z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny – zwanej dalej „ustawą o ochronie niektórych praw konsumentów (…)”. Podniesiono także zarzut braku zamieszczenia w „Regulaminie Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” zapisów dotyczących procedury reklamacyjnej pomimo takiego obowiązku wynikającego z treści art. 8 ust. 3 pkt 4 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną – dalej zwaną „ustawą o świadczeniu (…)”. W ramach postępowania Prezes UOKiK podniósł dalej zarzut braku udzielenia konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez zamieszczenie informacji o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą oraz numerze, pod którym przedsiębiorca został zarejestrowany na podstawie odpowiednich przepisów. Obowiązek taki wynika art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (…). 5 W odpowiedzi na zawiadomienie z dnia 24.02.2012r. Przedsiębiorca uznał zastrzeżenia Prezesa UOKiK i wskazał, że konsumenci sklepu internetowego Gremlin.com.pl nie ponieśli strat z tytułu uchybień, które znajdowały się w „Regulaminie Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl.”. Przedsiębiorca nie odnotował żadnych spraw, w których miało miejsce odrzucenie reklamacji z powodu braku sporządzenia protokołu reklamacyjnego przy zwrocie sprzętu. Przedsiębiorca poinformował także, że nie było odmowy uznania prawa do odstąpienia z powodu naruszenia 10 dniowego terminu do odstąpienia od umowy zawartej za pośrednictwem sklepu internetowego. Po analizie zastrzeżeń Prezesa UOKiK Przedsiębiorca, jako że uznał zarzuty organu prowadzącego postępowanie, dokonał modyfikacji zapisów regulaminu sklepu internetowego. Złożył również wniosek z dnia 9.03.2012r. o zakończenie postępowania uznaniem, że praktyki naruszające interesy konsumentów zostały zaniechane oraz odstąpienie z tego powodu od wymierzenia kary finansowej. Podkreślono ponownie, że zapisy wzorca umowy nie miały w założeniu działań wymierzonych w dobro konsumentów. Na podstawie dołączonych do akt kopii nowych wzorców ustalono, że w zakresie stosowanej klauzuli umownej tożsamej z wpisaną do Rejestru dokonano wykreślenia jej z „Regulaminu Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl.” Kolejno, w zakresie prawa konsumenta do odstąpienia od umowy zawartej na odległość wprowadzono modyfikację, które jednoznacznie określiła, że termin 10 dni uprawniający do odstąpienia od umowy zawartej na odległość biegnie od chwili otrzymania towaru przez konsumenta. W zakresie procedury reklamacyjnej w „Regulaminie Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” zmieniono podrozdział zatytułowany „Reklamacje”, w którym podano dane kontaktowe sprzedawcy dla konsumentów, którzy chcą złożyć reklamacje. Wskazano także rodzaje roszczeń w zależności od statusu kupującego rozróżniając rodzaje roszczeń i uprawnionych w przypadku gwarancji, niezgodności towaru z umową oraz rękojmię za wady przysługującą podmiotom gospodarczym. Do zmodyfikowanego „Regulaminu Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” dodano informacje w zakresie nazwy i adresu właściciela sklepu Gremlin.pl, numeru REGON i NIP oraz podmiotu, który zarejestrował działalność gospodarczą. Następnie, wraz z pismem z dnia 14.06.2012r. powtórnie złożono wniosek o uznanie, że praktyki naruszające interesy konsumentów zostały zaniechane oraz o odstąpienie z tego powodu od wymierzenia kary finansowej. Po raz kolejny zostało podniesione, że zapisy umowne w regulaminie sklepu internetowego nie miały na celu działań wymierzonych w dobro konsumenta. Przedsiębiorca w dniu 14.06.2012r. przedłożył do akt sprawy kopie dokumentów potwierdzających wysokość uzyskanego przychodu w roku podatkowym 2011. W piśmie z dnia 3.08.2012r. wskazał ponadto, że „Regulamin Sklepu Internetowego gremlin.com.pl. obowiązywał od kwietnia 2010r. Prezes UOKiK ustalił, co następuje: Przedsiębiorca Włodzimierz Koehler prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe GALATEX w siedzibą w Katowicach, zajmującą się sprzedażą hurtową elektrycznych artykułów użytku domowego. W ramach prowadzonej działalności zajmuje się także sprzedażą za pośrednictwem sklepu internetowego Gremlin.com.pl. Klientami sklepu internetowego mogą być zarówno osoby fizyczne dokonujące zakupów niezwiązanych bezpośrednio z działalnością gospodarczą lub zawodową, a także podmioty profesjonalne. 6 Kontrola działalności prowadzonego sklepu internetowego pod adresem www.gremlin.com.pl wykazała, że „Regulamin Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” może naruszać interesy konsumentów poprzez zawarcie w nim niedozwolonej klauzuli umownej o treści: „Warunkiem rozpatrzenia ewentualnej reklamacji jest spisanie w dniu dostawy oraz w obecności kuriera „protokołu reklamacyjnego” i zwrot uszkodzonego towaru.” W tym miejscu należy zauważyć, iż do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone - zwanego dalej „Rejestrem” - zostały wpisane, na podstawie art. 479 45 k.p.c., postanowienia, które są tożsame z przedmiotową klauzulą zakwestionowaną przez Prezesa UOKIK. Są to postanowienia o następującej treści: - „Reklamacje dotyczące uszkodzeń mechanicznych lub braków powstałych podczas transportu będą rozpatrywane pod warunkiem przyjęcia tego typu reklamacji przez kuriera i sporządzenia przez niego protokołu reklamacyjnego” (wpis na podstawie wyroku SOKIK z dnia 4.11.2009r. o sygn. akr XVII AmC 1066/09 pod pozycją 1889) - „Towar uszkodzony przez pocztę – może być reklamowany, jeżeli został spisany odpowiedni protokół – w obecności poczty ” (wpis na podstawie wyroku SOKIK z dnia 28.01. 2010r. o sygn. akt XVII AmC 633/09 pod pozycją 1871) Kolejno, Prezes UOKiK podniósł zarzut stosowania przez Przedsiębiorcę praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w zakresie naruszenia rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia przez konsumenta od umowy zawartej na odległość poprzez zastrzeżenie terminu dziesięciu dni od zawarcia umowy, zamiast dziesięciu dni od otrzymania towaru. Następny zarzut dotyczył braku zamieszczenia przez Przedsiębiorcę w „Regulaminie Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” zapisów dotyczących trybu postępowania reklamacyjnego, co narusza obowiązek wynikający z art. 8 ust. 3 pkt 4 ustawy o świadczeniu usług (…). Na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono także Przedsiębiorca narusza interesy konsumentów poprzez brak udzielenia konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie jego obowiązku wynikającego z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (…). Mając powyższe ustalenia na uwadze Prezes UOKIK zważył, co następuje: Treść art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie (...) ogranicza zastosowanie jej przepisów wyłącznie do ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów, podejmowanej w interesie publicznym. Oznacza to, że warunkiem koniecznym do uruchomienia procedur i zastosowania instrumentów określonych w tej ustawie jest zaistnienie takiego stanu faktycznego, w którym działania przedsiębiorców - naruszając jej przepisy – stanowią potencjalne zagrożenie interesu publicznego. Niniejsze postępowanie dotyczy treści „Regulaminu Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” stosowanego przez Przedsiębiorcę wobec nieograniczonego kręgu adresatów, tj. wszystkich zainteresowanych zakupem towarów w sklepie internetowym prowadzonym przez Przedsiębiorcę. Zdaniem Prezesa UOKIK rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy byli lub mogą być klientami sklepu internetowego prowadzonego przez Przedsiębiorcę. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów, co oznacza, iż naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione 7 było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa UOKIK działań przewidzianych w ustawie o ochronie (...). W tym stanie rzeczy przyjąć należy, iż do oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy zastosowanie mają przepisy w/w ustawy, a dotyczące jej postępowanie prowadzone było w interesie publicznym. Stosownie do treści art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie (…) przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy”. Aby możliwe było zatem stwierdzenie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, niezbędne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: 1. działania przedsiębiorcy winny mieć bezprawny charakter, tzn. być sprzeczne z prawem, tj. przepisami określonych aktów prawnych a także sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i dobrymi obyczajami, a jednocześnie 2. działania te muszą naruszać zbiorowe interesy konsumentów. Odnosząc się do pierwszej z przesłanek art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie (…), tj. bezprawności działań przedsiębiorcy, stwierdzić należy, iż bezprawność rozumie się jako sprzeczność zachowania danego podmiotu z przepisami prawa oraz zasadami współżycia społecznego. Chodzi tu mianowicie o sprzeczność z szeroko rozumianym porządkiem prawnym, jako całością. Bezprawność jest czynnikiem o charakterze obiektywnym, tzn. niezależnym od wystąpienia szkody, czy zaistnienia zamiaru po stronie podmiotu dopuszczającego się działań bezprawnych. Podkreślenia wymaga okoliczność, że przepisy w/w ustawy o ochronie (…) nie definiują pojęcia bezprawności działań przedsiębiorcy, na co zwrócił uwagę SOKiK w wyroku z dnia 23.06.2006r. (sygn. akt XVII Ama 32/05), stwierdzając, iż art. 23a ust. 1 ustawy o ochronie (…) z 15 grudnia 2000r. – którego odpowiednikiem w ustawie o ochronie (…) z dnia 16 lutego 2007r. jest art. 24 ust. 2 – nie ma samodzielnego znaczenia prawnego, lecz powinien być interpretowany oraz stosowany w określonym kontekście normatywnym. W związku z tym, w celu konkretyzacji przesłanki bezprawności należy sięgnąć do przepisów innych ustaw, gdyż dopiero na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem. Niemniej, ustawa o ochronie (…) w jednym przypadku wprost identyfikuje działanie przedsiębiorcy jako bezprawne – mianowicie, działanie polegające na stosowaniu postanowień wzorców umownych uznanych za niedozwolone i wpisanych do rejestru prowadzonego przez Prezesa UOKiK, co SOKIK potwierdził w innym wyroku z dnia 25.03.2004r. (sygn. akt XVII Ama 51/03), stwierdzając, że można sformułować samoistną przesłankę bezprawności, jeżeli ustali się, że przedsiębiorca stosował postanowienia wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. Zatem wykazanie, że przedsiębiorca wprowadził do obrotu wzorzec umowny zawierający postanowienia o treści już wpisanej do rejestru klauzul abuzywnych stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia bezprawności działania tego przedsiębiorcy. Do stwierdzenia praktyki, określonej w art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie (…) konieczne jest wykazanie, iż przedsiębiorca stosuje we wzorcu umownym postanowienia, które zostały wpisane do prowadzonego przez Prezesa UOKIK Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. Pokreślenia wymaga, że wzorce umowne wykorzystywane przy zawieraniu umów z konsumentami mogą być poddane kontroli abstrakcyjnej. Kontroli abstrakcyjnej wzorca jako takiego (art. 479 36 — 479 45 k.p.c.) dokonuje się niezależnie od tego, czy postanowienia wzorca były, czy też nie były zastosowane przy 8 konkretnej umowie. Kontrola taka obejmuje klauzule pojedyncze lub zbiorowe (cały wzorzec lub jego fragment). Oceny postanowień w wypadku kontroli abstrakcyjnej dokonuje Sąd Okręgowy w Warszawie — SOKiK i wyłącznie do kompetencji tego Sądu należy uznanie postanowień wzorców umownych za niedozwolone. Art. 479 43 k.p.c. rozszerza prawomocność wyroku wydanego w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone na osoby trzecie. Skutek tzw. prawomocności rozszerzonej następuje od chwili wpisania wzorca umowy do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, prowadzonego przez Prezesa UOKiK, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. Konsekwencją umieszczenia postanowienia umownego w w/w rejestrze jest to, że posłużenie się nim będzie miało skutek wprowadzenia do umowy elementu bezwzględnie przez prawo zakazanego. Wpis do rejestru niedozwolonych postanowień umownych oznacza, że od tego momentu stosowanie takiej klauzuli jest zakazane we wszystkich wzorcach umownych, tj. stosowanych także przez innych przedsiębiorców. Prezes UOKIK może stwierdzić stosowanie przez przedsiębiorcę praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na posługiwaniu się postanowieniem wzorca umownego, które zostało wpisane do rejestru, bez względu na to, czy wpis dotyczy tego przedsiębiorcy, przeciwko któremu jest prowadzone postępowanie, czy też nie. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2.12.2005r. (sygn. akt VI ACa 760/05) wskazał, że zgodnie z art. 23 a ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2005r. Nr 244, poz. 2080 z późń. zm.) praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest posługiwanie się postanowieniem wpisanym do rejestru w oderwaniu od zagadnienia, czy wpis do rejestru powstał w związku ze stosowaniem wzorca umowy przez ten podmiot, co do którego bada się stosowanie praktyki. Sąd wskazał też, że naruszenie interesów konsumentów może nastąpić w wyniku działań podmiotów, które stosują klauzule abuzywne wpisane do rejestru, przy czym wpis do rejestru związany jest z działaniami innych kontrahentów konsumentów. Analogicznie orzekł Sąd Apelacyjny w wyroku z dnia 29.09.2005r. (sygn. akt VI ACa 381/05), gdzie powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19.12.2003r. (sygn. akt III CZP 95/03), stwierdził, że wyrok uwzględniający powództwo przez uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone i zakazanie ich stosowania ma, zgodnie z art. 479 43 k.p.c., od chwili wpisania do odpowiedniego rejestru, skutek także wobec osób trzecich. Zgodnie ze stanowiskiem SOKiK wyrażonym w wyroku z dnia 25.05.2005r. (sygn. akt XVII Ama 46/04), dla uznania, iż określona klauzula jest niedozwolonym postanowieniem umownym wpisanym do rejestru klauzul niedozwolonych wystarczy stwierdzenie, że mieści się ona w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru i nie jest konieczna literalna zgodność porównywanych klauzul. Czynnikiem przesądzającym o podobieństwie dwóch klauzul powinien być zatem zamiar, cel, jakiemu ma służyć kwestionowane postanowienie. Jeśli cel utworzenia spornej klauzuli odpowiada celowi sformułowania klauzuli uznanej za niedozwoloną, oba zapisy można uznać za tożsame. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy, który w uchwale z dnia 13.07.2006r. (sygn. akt III SZP 3/06) stwierdził, iż „(...) stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c., może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów (...)” . W uzasadnieniu do powyższej uchwały Sąd uznał m.in., że „(...) praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów art. 23a uokik [obecnie art. 24 – przyp. własny UOKIK] obejmuje również przypadki wprowadzania jedynie zmian kosmetycznych polegających na przestawieniu wyrazów lub zastąpieniu jednych wyrazów innymi, jeżeli tylko wykładnia postanowienia pozwoli stwierdzić, że jego treść mieści się w hipotezie zakazanej klauzuli. Stosowanie klauzuli o zbliżonej treści do klauzuli wpisanej do rejestru godzi przecież tak samo w interesy konsumentów, jak stosowanie klauzuli identycznej, 9 co wpisana do rejestru (…). Przyjęta powyżej rozszerzająca wykładnia art. 23a ustawy o ochronie (…) znajduje również uzasadnienie w dyrektywach 93/13 oraz 98/27 a także orzecznictwie ETS dotyczącym zasady efektywności (...).” Nie jest zatem konieczna dokładna, literalna identyczność klauzuli wpisanej do rejestru i klauzuli z nią porównywanej i stąd niedozwolone będą także takie postanowienia umów, które mieszczą się w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru, której treść zostanie ustalona w oparciu o dokonaną jej wykładnię. Natomiast w przypadku art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie (…) zastrzeżono obowiązek przedsiębiorcy do dostarczania konsumentowi rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji. Analizując treść przywołanego przepisu oraz dotychczasowe orzecznictwo sądowe odnoszące się do powyższego obowiązku należy skazać, że obowiązek informacyjny powinien wynikać z normy prawnej, nakazującej przedsiębiorcy odpowiednie zachowanie oraz obejmuje cały proces zawierania umowy z konsumentem oraz jej wykonania. Przesłanki wymienione w art. 24 ust. 1 oraz 2 pkt 1-3 ustawy o ochronie (…) stanowią jedynie przykładowy katalog okoliczności, które w określonych stanach faktycznych naruszają interesy konsumentów. Użyte wyrażenie w art. 24 ust. 2 tej ustawy „w szczególności” wskazuje, że katalog naruszeń, które mogą stanowić podstawę do wszczęcia przez Prezes UOKiK postępowania w sprawie może być nieograniczony. Tym samym art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie (…) może stanowić samodzielna podstawę materialnoprawną decyzji Prezesa UOKiK. W tym wypadku praktyka będzie polegała na naruszeniu chronionych prawem interesów określonych w innych ustawach. Za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów należy także uznać zachowania naruszające ustawy w taki sposób, że bezpodstawnie naruszają sytuację konsumentów w relacji z przedsiębiorcami. Zachowania takie spełniają przesłanki zastosowania art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie (…) ponieważ stanowią jednocześnie zachowanie bezprawne oraz skutkują powstrzymaniem, ograniczeniem lub zniekształceniem praw konsumentów. Odnosząc się do drugiej przesłanki, tj. naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, stwierdzić należy, iż ustawa o ochronie (...) nie definiuje pojęcia zbiorowego interesu konsumentów, stwierdzając jedynie w treści art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. W świetle - powołanego na początku uzasadnienia prawnego niniejszej decyzji - art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie (...) należy przyjąć, że ze zbiorowymi interesami konsumentów mamy do czynienia wówczas, gdy działania przedsiębiorcy są powszechne i mogą dotknąć każdego potencjalnego klienta przedsiębiorcy – czyli konsumenta. Stanowisko to potwierdzone zostało również w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 12.09.2003r. (sygn. akt I CKN 504/01) stwierdził, iż nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy antymonopolowej można wszczynać tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczby potencjalnych konsumentów. Oceniane w niniejszej decyzji działania Przedsiebiorcy odnoszą się do wszystkich jego aktualnych i przyszłych (potencjalnych) klientów, a zatem dotyczą zbiorowych interesów konsumentów. Ad. I sentencji decyzji Przedmiotem niniejszego postępowania jest wykazanie, że zakwestionowane przez Prezesa UOKIK zapis regulaminu stosowanego przez Przedsiębiorcę w ramach zawieranych 10 z konsumentami umów sprzedaży na odległość, jest tożsamy z postanowieniami uznanych za niedozwolone prawomocnymi wyrokami SOKIK wymienionymi w niniejszej decyzji i wpisanymi do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. W toku postępowania Prezes UOKiK uznał, że klauzula o treści: „Warunkiem rozpatrzenia ewentualnej reklamacji jest spisanie w dniu dostawy oraz w obecności kuriera „protokołu reklamacyjnego” i zwrot uszkodzonego towaru” jest tożsama z klauzulami umownymi wpisanymi do Rejestru pod pozycjami 1889 oraz 1871. Powyższe klauzule umowne uzależniają rozpatrzenie reklamacji od przekazania dokumentów niewymagalnych przepisami prawa, a narzuconych jednostronną decyzją sprzedawcy. Stosowanie do art. 385 3 pkt 21 k.c. za niedozwolone postanowienia umowne uznaje się w szczególności te, które uzależniają odpowiedzialność kontrahenta konsumenta od spełnienia przez niego nadmiernie uciążliwych formalności. Niedozwolone są również postanowienia, które przyznają przedsiębiorcy uprawnienia do dokonywania wiążącej interpretacji umowy, co wynika z art. 385 3 pkt 9 k.c. Tego typu klauzule umowne wyprowadzające wymóg spisania protokołu w obecności kuriera jako dokumentu niezbędnego dla celów postępowania reklamacyjnego lub odszkodowawczego pośrednio również przerzucają odpowiedzialność za wady zakupionego towaru na konsumenta, który jest zobowiązany do oceny cech i funkcjonalności podmiotu w chwili odbioru. W życiu codziennym trudno sobie wyobrazić, że przeciętny konsument jest w stanie w momencie odebrania towaru wskazać na wszelkie uszkodzenia towaru lub ukryte wady. Postanowienie o tożsamej treści zostało uznane przez SOKiK za abuzywne wyrokiem z dnia 4.11.2009r. (sygn. akt XVII AmC 1066/09), gdzie klauzula warunkująca reklamację od sporządzenia protokołu została uznana za niedozwoloną w rozumieniu art. 385 1 § 1 k.c. Sąd zauważył, że uszkodzenia mechaniczne lub braki towaru mogą być niewidoczne przy odbiorze. Przykładowo może mieć miejsce uszkodzenie mechaniczne wewnątrz zakupionego produktu. Konsument może więc początkowo nie rozpoznać, iż towar posiada defekt, zwłaszcza że w trakcie odbioru od kuriera, kiedy ma zazwyczaj ograniczone możliwości sprawdzenia należytego stanu przesyłki. Ponadto należy mieć na uwadze treść przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego, które nie uzależnią realizacji roszczenia z tytułu niezgodności towaru z umową od spisania przez dostawcę protokołu szkody. Takie ograniczenie stanowi nadmierną formalność, która w wielu przypadkach może niezasadnie powodować rezygnację z dochodzenia swoich praw przez kupującego. Jest oczywiste, że przedsiębiorca ma prawo zażądać od konsumenta dokumentów potwierdzających zawarcie umowy, czy też wysokość roszczenia, jednak w tym zakresie powinien przestrzegać przepisów prawa. Dlatego też w opinii Prezesa UOKiK utrudniona procedura reklamacyjna zastrzegająca przedstawienie dokumentów sporządzonych przez osobę trzecią prowadzi do naruszenia dobrych obyczajów oraz interesów konsumentów. Zatem analizowane postanowienia - mimo pewnych różnic semantycznych – są tożsame pod względem treści, stanu faktycznego oraz naruszają interesy konsumentów. Dodatkowo podkreślenia wymaga okoliczność, że wskazane postanowienie abuzywne wpisane do Rejestru oraz będące przedmiotem zarzutu dotyczą handlu elektronicznego, co dodatkowo podkreśla ich tożsamy charakter. Po wszczęciu postępowania w sprawie przedsiębiorca wykreślił powyższe postanowienie umowne z „Regulaminu Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl”. Ad. II sentencji decyzji Kolejne podniesiony przez Prezesa UOKiK zarzut dotyczy naruszenia art. 10 ust. 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (…). Zgodnie z jego treścią termin 11 dziesięciodniowy, w którym konsument może odstąpić od umowy, liczy się od dnia wydania rzeczy, a gdy umowa dotyczy świadczenia usługi – od dnia jej zawarcia. Natomiast w przedmiotowej sprawie Przedsiębiorca w „Regulaminie Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” zastrzegł zapis o treści: „ Zgodnie z Ustawą z dnia 3 marca 2000 roku o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny, Kupujący może zrezygnować (w drodze pisemnego odstąpienia od umowy) z towaru zakupionego w naszym sklepie w ciągu 10 dni od daty sprzedaży towaru. Oświadczenie o odstąpieniu powinno być przesłane listem poleconym (najlepiej) poleconym (…). Przedsiębiorca sformułował roszczenia i obowiązki konsumenta w tym zakresie niezgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (…) oraz w sposób krzywdzący konsumenta. W obrocie konsumenckim prawo do odstąpienia od umowy zawartej na odległość stanowi podstawowe prawo konsumenta. Umożliwia ono zwrot zakupionego towaru bez żadnych negatywnych dla niego skutków. Ma to istotne znaczenie w związku z faktem, że cechą umowy zawieranej za pośrednictwem Internetu jest brak jednoczesnej obecności stron. Ponadto w razie odstąpienia od umowy w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (…) taka umowa jest uważana za niezawartą, a to co strony sobie świadczyły ulega zwrotowi w stanie niezmienionym. Zastosowanie zapisu umownego stosowanego przez Przedsiębiorcę mogłoby przykładowo doprowadzić do takiej sytuacji gdzie przed odebraniem przesyłki z towarem, termin do złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy upłynie. Jest oczywiste, że taka praktyka narusza interesy konsumenta. W skrajnych przypadkach, może być to miejsce do nadużyć ze strony nieuczciwych przedsiębiorców, którzy celowo zwlekaliby z wysyłką towaru, żeby pozbawić klienta roszczeń z tytułu odstąpienia od umowy w ustawowym terminie. Ponadto w badanej sprawie Przedsiębiorca sam wskazał w „Regulaminie Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl”, że prawo odstąpienia od umowy nie przysługuje Kupującemu w przypadku braku zachowania ustawowego terminu zwrotu towaru. Przedsiębiorca po wszczęciu postępowania dokonał modyfikacji zastrzeżonego zapisu i wprowadził zapis potwierdzający prawo do odstąpienia od umowy zawartej na odległość w terminie 10 dni od otrzymania zakupionego towaru. Ad. pkt III sentencji decyzji Kolejny zarzut dotyczy naruszenia przez Przedsiębiorcę przepisów ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną w zakresie braku wskazania w regulaminie sklepu internetowego postanowień dotyczących trybu postępowania reklamacyjnego. Przede wszystkim należy wskazać, że cechą charakterystyczną działalności wykonywanej za pośrednictwem strony internetowej jest brak jednoczesnej obecności stron przy zawieraniu umów sprzedaży oraz wykorzystanie technik komunikowania się na odległość. Do zawarcia umowy dochodzi z chwilą, gdy adresat oferty złoży oferentowi (tutaj sprzedawcy) oświadczenie woli za pomocą środka porozumiewania się na odległość jakim jest Internet. Niewątpliwie, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przedsiębiorcą, który świadczy usługi drogą elektroniczną i zawiera z konsumentami umowy na odległość. Przedsiębiorca jest stroną transakcji, w których dostarczenie rzeczy następuje za pomocą firmy kurierskiej. Pomimo reżimu określonego w art. 8 ust. 3 pkt 4 ustawy Regulaminie świadczeniu usług (…) Przedsiębiorca w „Regulaminie Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” nie określił postanowień umownych w zakresie roszczeń i obowiązków w przypadku, gdy towar ma wady, a konsument chciałby dochodzić swoich praw poprzez procedurę reklamacyjną. Przedsiębiorca wskazywał jedynie, że reklamacje można zgłaszać na wskazany adres mailowy, a następnie należy oczekiwać na kontakt z pracownikami z działu reklamacji w terminie określonym jako „nie dłuższym niż maksymalny”. Tak lakoniczny zapis nie 12 gwarantuje klientom należytej ochrony w momencie, gdy towar będzie miał wady. Mając na uwadze brzmienie art. 8 ust. 3 pkt 4 ustawy o świadczeniu usług (…) przedsiębiorca wykonujący świadczenia za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej jest zobowiązany do pełnego informowania swoich klientów o procedurze reklamacyjnej. Po wszczęciu postępowania w sprawie Przedsiębiorca dokonał modyfikacji „Regulaminu Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl.” Określił zasady reklamacji, wskazując formę i miejsce jej złożenia. Ponadto wskazał dokładne adresy, za pośrednictwem, których klient może realizować swoje prawa. Kolejno, przywołał roszczenia konsumenta w przypadku niezgodności zakupionego towaru z umową. Dodatkowo rozdzielił prawa konsumentów oraz prawa podmiotów gospodarczych dokonujących zakupów za pośrednictwem jego sklepu internetowego w przypadku nabycia towaru, który okaże się wadliwy. Zaznaczył także terminy, w których sprzedawca jest zobowiązany do rozpatrzenia danej reklamacji. W ocenie Prezesa UOKiK po dokonanych zmianach „Regulamin Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” określa jednoznacznie procedurę i tryb reklamowania zakupionych towarów w odniesieniu do klientów będących konsumentami. Ad. pkt IV sentencji decyzji Zarzut określony w pkt IV sentencji decyzji dotyczył braku udzielenia przez Przedsiębiorcę konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez nie zamieszczenie informacji o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą sklepu internetowego Gremlin.com.pl oraz numerze, pod którym przedsiębiorca został zarejestrowany na podstawie odpowiednich przepisów. Powyższe obowiązki wynikają art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (…), który stanowi, że konsument powinień być poinformowany przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia mu propozycji zawarcia umowy m.in. o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy, a także o numerze, pod którym przedsiębiorca został zarejestrowany. Przed wszczęciem przedmiotowego postępowania Przedsiębiorca w „Regulaminie Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” podawał jedynie, że jest właścicielem sklepu internetowego Gremlin.com.pl jest Przedsiębiorstwo Wielobranżowe GALATEX Włodzimierz Koehler, mieszczącego się w Katowicach przy ulicy Klonowej 9, kod pocztowy 40-168. Powyższa informacja nie czyniła zadość wymogom określonym w cytowanym przepisie. Należy podkreślić, że brakujące dane – numer przedsiębiorcy oraz organ publiczny, który zarejestrował działalność - mają znaczenie nie tylko na etapie zawierania i wykonywania umowy, ale także przed jej zawarciem. Na podstawie powyższych danych konsument może potwierdzić i zweryfikować istnienie sklepu internetowego, przez co zmniejszyć ryzyko zawarcia kontraktu z nieuczciwym kontrahentem. Szeroko ujęty obowiązek przedsiębiorcy ma stanowić ochronę reżimu umowy zawieranej na odległość. Nałożony na przedsiębiorcę obowiązek w tym zakresie obliguje go do udostępnienia danych w sposób jasny i nieprzymuszony, nie zaś przykładowo jedynie na żądanie konsumenta. Po wszczęciu postępowania przez Prezesa UOKiK Przedsiębiorca w „Regulaminie Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” umieścił brakujące dane dotyczące prowadzonej przez niego działalności wymagane art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (…) przez co zaniechał praktyki polegającej na cząstkowym udostępnianiu danych podmiotu gospodarczego, a które należą do jego ustawowych obowiązków informacyjnych wobec konsumenta.. Po dokonanej modyfikacji konsument przed zawarciem umowy ma możliwość sprawdzenia Przedsiębiorcy w zakresie: nazwy przedsiębiorstwa, dokładnego adresu podmiotu, numeru rejestru w którym przedsiębiorca został zarejestrowany 13 oraz organu administracji, który dokonał wpisu, numeru identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer z Krajowego Rejestru Urzędowego Podmiotów Gospodarki Narodowej (REGON). Uwzględniając powyższy wywód Prezes UOKIK uznał, że zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do zakwalifikowania działań Przedsiębiorcy jako praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 oraz 2 ustawy o ochronie (...). Na podstawie materiału dowodnego zebranego w aktach Prezes UOKiK przyjął, że „Regulamin Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” był stosowany w obrocie konsumenckim od kwietnia 2010r., a z dniem 16.03.2012r. obowiązuje w sposób zmodyfikowany w zgodnie z zastrzeżeniami Prezesa UOKiK. Przedsiębiorca potwierdził daty przyjęte przez organ prowadzący postępowanie i dołączył kopie nowego regulaminu sklepu internetowego, które zostały umieszczone na stronie internetowej. Po wszczęciu postępowania w sprawie Przedsiębiorca niezwłocznie zaniechał stosowania praktyk naruszających prawa konsumentów. Wykreślił abuzywne klauzulę umową, a w pozostałym zakresie wprowadził zapisy zgodne z ustawą o ochronie niektórych praw konsumentów (…) oraz ustawę o świadczeniu usług (…). Zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie (…) w przypadku zaprzestania stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów Prezes UOKiK wydaje decyzję stwierdzającą praktykę i jej zaniechanie. W badanej sprawie za datę zaniechania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów uznano dzień 16.03.2012r. Ad. V sentencji decyzji Zgodnie z art. 106 ust.1 pkt 4 ustawy o ochronie (…), Prezes UOKIK może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 tej ustawy. Z treści powyższego przepisu wynika, iż kara ma charakter fakultatywny, a zatem do Prezesa UOKIK należy - w ramach uznania administracyjnego - decyzja w sprawie zasadności nałożenie kary pieniężnej w danej sprawie. Wprawdzie ustawa o ochronie (…) nie zawiera katalogu przesłanek, od których uzależniona jest decyzja o nałożeniu kary, jednakże w jej art. 111 zostało wskazane, że ustalając wysokość kary Prezes UOKIK winien wziąć pod uwagę w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy. Ustalając wysokość kary pieniężnej w decyzjach stwierdzających naruszenie zakazów określonych w ustawie o ochronie (…), należy zatem uwzględnić wagę tego naruszenia, rozmiar skutków stosowanej praktyki ograniczającej konkurencję, bądź praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, jak również zaistniałe okoliczności obciążające i łagodzące. Kara nakładana przez Prezesa UOKIK na przedsiębiorcę, który dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów służy podkreśleniu naganności ocenianego zachowania Przedsiębiorcy, który jako profesjonalista powinien wiedzieć, że określając warunki umowne stosowanego przez siebie regulaminu na stronach internetowych prowadzonego sklepu nie mogą zawierać klauzul uznanych za abuzywne, ani pomijać obowiązków wynikających z ustaw, czy nierzetelnie i niejasno o nich informować. Takie zachowanie niewątpliwie narusza prawa konsumentów. 14 Orzeczona kara powinna stanowić dolegliwość dla uczestnika niniejszego postępowania, tak aby jej nałożenie skutkowało w przyszłości zapobieżeniem zaistnienia podobnych sytuacji. W opinii Prezesa UOKIK należy podkreślić aspekt edukacyjny i wychowawczy zastosowanego środka oraz wyrazić nadzieję, że odniesie on spodziewany skutek na przyszłość. Poza wymiarem indywidualnym kary należy zwrócić uwagę na jej wymiar ogólny, funkcję odstraszającą i wychowawczą w stosunku do innych uczestników rynku. Prezes UOKiK nie uwzględnił wniosku Przedsiębiorcy w zakresie wydania decyzji uznającej zaniechanie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz odstąpienie od nałożenia kary finansowej. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów stanowi, że Prezes UOKiK nie nakłada kary pieniężnej w przypadku wydania decyzji w trybie art. 28 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie nie miało miejsce złożenie wniosku o zobowiązanie się Przedsiębiorcy do podjęcia się lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieżenia naruszenia. W pozostałych przypadkach nałożenie w drodze decyzji kary pieniężnej ma charakter uznaniowy i nie jest zależne od umyślności lub nieumyślności przedsiębiorcy, co wynika wprost z art. 106 ustawy o ochronie (…). W przedmiotowym postępowaniu kary pieniężne zostały nałożone w związku ze stosowaniem przez Przedsiębiorcę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, polegających na posługiwaniu się w obrocie konsumenckim klauzulą umowną tożsamą ze wpisanymi do wpisanymi do Rejestru oraz naruszeniem przepisów dotyczących praw konsumenta uregulowanych w ustawie o świadczeniu usług (…) oraz ustawie o ochronie niektórych praw konsumentów (…) Podstawą obliczenia wysokości niniejszej kary jest przychód osiągnięty przez Przedsiębiorcę w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kar, tj. w 2011r. Według zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku od osób fizycznych za rok podatkowy 2011 (PIT-36), przychody Włodzimierza Koehler z pozarolniczej działalności gospodarczej wyniosły (po zaokrągleniu do pełnej złotówki) 657 022 zł (słownie: sześćset pięćdziesiąt siedem tysięcy dwadzieścia dwa). Stosownie do treści przepisu art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie (…), maksymalna kara nakładana na przedsiębiorcę może stanowić 10 % jego przychodów, co w niniejszej sprawie daje kwotę 65 702,2 złotych (słownie: sześćdziesiąt pięć tysięcy siedemset dwa złote dwa grosze) Ustalenie wysokości kar w analizowanej sprawie ma charakter wieloetapowy, co spowodowane jest zaistnieniem licznych okoliczności mających wpływ na ich wysokość. W odniesieniu do pkt V.1 sentencji decyzji, Prezes UOKiK ustalając wymiar kary pieniężnej z tytułu stosowania niedozwolonej klauzuli umownej, dokonał oceny wagi stwierdzonej praktyki i na tej podstawie ustalił kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszych wyliczeń wysokości kary, a następnie – w oparciu o zaistniałe w sprawie okoliczności mające wpływ na wymiar kary – dokonał gradacji ustalonej kwoty bazowej. W powyższym kontekście wzięto pod uwagę, iż naruszenie przez Przedsiębiorcę zbiorowych interesów konsumentów polegało na stosowaniu niedozwolonego postanowienia umownego, wpisanego do publicznego i powszechnie dostępnego Rejestru niedozwolonych postanowień umownych, prowadzonego przez Prezesa UOKiK. Kwestionowana klauzula umowna tożsama z wpisaną do Rejestru to zapis, który skutkuje odmową rozpatrzenia reklamacji w przypadku niedostarczenia protokołu sporządzonego przez kuriera w chwili odbioru. Treść takiego zapisu naraża konsumenta na dodatkowe, uciążliwe formalności i sugeruje potencjalnemu klientowi, że jest to jedyna forma realizacji roszczeń. Tego typu klauzulę należy zakwalifikować jako istotną regulację umowy, których zastosowanie - po zaistnieniu 15 określonych w nich okoliczności - mogą doprowadzić do zmiany zakresu wynikających z niej świadczeń, tj. włączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy wobec konsumentów i uniemożliwić korzystanie z ustawowych gwarancji przez klientów sklepów internetowych. Uwzględniając powyższe argumenty należało zaklasyfikować powyższą bezprawną praktykę jako działanie o umiarkowanej szkodliwości. Prezes UOKiK wziął także pod uwagę fakt, że „Regulamin Sklepu Internetowego Gremlin.com.pl” – zgodnie z oświadczeniem Przedsiębiorcy złozonym w dniu 3.08.2012r. – obowiązywał od kwietnia 2010r. Jednocześnie uwzględnić należy, że jej stosowanie mogło rodzić zagrożenie dla wszystkich konsumentów, którzy byli od 2010r. lub mogli być w tym czasie jego kontrahentami ze względu na nieograniczony dostęp do stron internetowych sklepu. Z drugiej strony stwierdzić należy, że ujawniały się one na rynku, na którym występuje wielość podmiotów oferujących podobne usługi, co powodowało, że konsumenci mieli znaczną swobodę przy wyborze kontrahenta i oferty. A zatem, choć usługi sprzedaży internetowej należą do usług, z których konsumenci korzystają w sposób powszechny, to biorąc pod uwagę możliwość wyboru innej oferty, stopień zagrożenia rozważanymi praktykami należało ocenić jako względnie umiarkowany. Ostatecznie podsumowanie wagi stwierdzonych praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów pozwoliło Prezesowi UOKIK na ustalenie, iż łącznie waga naruszeń stosowanych przez Przedsiębiorcę w przedmiotowej sprawie, kształtuje się na poziomie 0,02% przychodów osiągniętych przez Przedsiębiorcę w 2011r. Po ustaleniu kwoty bazowej przystąpiono do analizy, czy w niniejszej sprawie występowały okoliczności łagodzące i obciążające, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. Niewątpliwie okolicznością obciążającą jest ogólnopolski zasięg naruszenia, wynikający ze specyfiki działalności wykonywanej przez Przedsiębiorcę, która polegała na prowadzeniu sklepu internetowego, co skutkuje podwyższeniem kwoty bazowej o 20%. Z drugiej strony podkreślenia wymaga okoliczność, że po wszczęciu przez Prezesa UOKiK postępowania w sprawie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów Przedsiębiorca zgodził się z zastrzeżeniami organu prowadzącego postępowanie i wyeliminował zapisy uznany jako abuzywne. Warto podkreślić, że Przedsiębiorca aktywnie współdziałał z Prezesem UOKIK w toku postępowania. Suma okoliczności łagodzących skutkuje obniżeniem kwoty bazowej o 50%. Całokształt opisanych wyżej okoliczności łagodzących i obciążających skutkuje obniżeniem kwoty bazowej o 30%. Obliczona w ten sposób kara pieniężna z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt. 1 ustawy o ochronie (…) w zakresie opisanym w pkt. I sentencji decyzji została określona w wysokości 92 zł (słownie: dziewięćdziesiąt dwa), co stanowi około 0,014 % przychodu Przedsiębiorcy w 2011r. oraz około 0,14 % maksymalnego wymiaru kary. Przy określaniu sankcji pieniężnej określonej w pkt V. 2 sentencji decyzji, Prezes UOKiK wziął pod uwagę, że naruszenie interesów konsumentów wynikało z braku uwzględnienia w swojej działalności obowiązków wynikających z ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (…). Wadliwie określony termin do odstąpienia od umowy zawartej na odległość stanowi naruszenie na etapie zawarcia umowy i wpływa na kształt praw konsumenta w momencie jej wykonania. Na ocenę naruszenia nie wypływa okoliczność, że w okresie 2010-2012 żaden z dotychczasowych konsumentów nie został pokrzywdzony przez badany zapis. W pierwszej kolejności, Prezes UOKiK ustalając wymiar kary pieniężnej dokonał oceny wagi stwierdzonych praktyk i na tej podstawie ustalił kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszych wyliczeń wysokości kary, a następnie – w oparciu o zaistniałe w sprawie okoliczności mające wpływ na wymiar kary – dokonał gradacji ustalonej kwoty bazowej. W powyższym kontekście wzięto pod uwagę obligatoryjność ustawowych obowiązków przedsiębiorcy w zakresie prawidłowego poinformowania konsumenta o terminie, w którym konsument może odstąpić od umowy zawartej na odległość. W ocenie Prezesa UOKiK, pominięcie istotnych, ustawowych informacji prowadzi do trudności z 16 identyfikacją swoich roszczeń. Przykładowo zastrzeżenie 10 dni od zawarcia umowy na odstąpienie od niej w wielu przypadkach może skutkować niemożliwością odbioru i oględzin towaru przed upływem tego terminu, a zatem zamknięciem drogi do prawa gwarantowanego ustawowo. Uwzględniając powyższe argumenty należało zaklasyfikować powyższą bezprawną praktykę jako działanie o umiarkowanej szkodliwości, które z jednej strony może rodzić zagrożenie również dla potencjalnych konsumentów, ale z drugiej ma miejsce na rynku, na którym występuje wielość podmiotów oferujących podobne usługi, co powoduje możliwość wyboru. Powyższą praktykę należy uznać jako istotną, wyłączającą korzystanie z ustawowych praw klientów sklepów internetowych. W efekcie, stopień zagrożenia rozważanymi praktykami należało ocenić jako względnie umiarkowany. Określenie wag stwierdzonych praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów pozwoliło Prezesowi UOKIK na ustalenie, iż łącznie waga naruszeń stosowanych przez Przedsiębiorcę w tym zakresie kształtuje się na poziomie 0,1% przychodów osiągniętych przez Przedsiębiorcę w 2011r. Po ustaleniu kwoty bazowej przystąpiono do analizy, czy w niniejszej sprawie występowały okoliczności łagodzące i obciążające, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. Nie ma znaczenia okoliczność, czy powyższe zapisy były stosowane celowo przez Przedsiębiorcę, dlatego też brak złej woli sprzedającego nie stanowi przesłanki łagodzącej lub wyłączającej jego odpowiedzialność Niewątpliwie okolicznością obciążającą jest ogólnopolski zasięg naruszenia oraz prawie dwuletni okres stosowania praktyki, co skutkuje podwyższeniem kwoty bazowej o 20%. Jako okoliczność łagodzącą uznano zachowanie Przedsiębiorcy po wszczęciu postępowania, który uznał zastrzeżenia Prezesa UOKiK, zaniechał praktyki naruszające interesy konsumentów i współpracował z organem administracji publicznej. W ten sposób obniżono kwotę bazową o 50%. Całokształt opisanych wyżej okoliczności łagodzących i obciążających skutkuje obniżeniem kwoty bazowej o 30%. Obliczona w ten sposób kara pieniężna z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie (…) w zakresie opisanym w pkt. II sentencji decyzji została określona w wysokości 461 zł (słownie: czterysta sześćdziesiąt jeden), co stanowi około 0,07 % przychodu Przedsiębiorcy w 2011r. oraz około 0,7 % maksymalnego wymiaru kary. Przy określaniu kolejnej sankcji pieniężnej, Prezes UOKiK wziął pod uwagę, że naruszenie interesów konsumentów wynikało z braku zastosowania obowiązków wynikających z ustawy o świadczeniu usług (…) w zakresie braku zamieszczenia w regulaminie sklepu internetowego postanowień dotyczących trybu postępowania reklamacyjnego. Powyższa praktyka prowadzi do naruszenia praw konsumenta na etapie zawierania umowy z wpływem na jej wykonanie. Prezes UOKiK ustalił wymiar kary poprzez ocenę wagi stwierdzonych praktyk i na tej podstawie wyliczył wysokość kwoty bazowej stanowiącą podstawę do dalszych wyliczeń wysokości kary. W powyższym kontekście wzięto przede wszystkim pod uwagę bezwzględnie obowiązujące normy art. 8 ustawy o świadczeniu usług (…). W ocenie Prezesa UOKiK, pominięcie istotnych, ustawowych informacji prowadzi do trudności z identyfikacją swoich roszczeń. Brak zapisów w zakresie procedury reklamacyjnej powoduje, że procedura ta jest w całości uzależniona od uznania przedsiębiorcy, a konsument nie ma możliwości jej weryfikacji z postanowieniami regulaminu. Powyższą praktykę należy uznać jako istotną, która w konsekwencji może uniemożliwić korzystanie z ustawowych praw klientów sklepów internetowych. Uwzględniając powyższe argumenty należało zaklasyfikować powyższą bezprawną praktykę jako działanie o umiarkowanej szkodliwości, które z jednej strony może rodzić zagrożenie również dla potencjalnych konsumentów, ale z drugiej ma miejsce na rynku, na którym występuje wielość podmiotów oferujących podobne usługi, co powoduje możliwość wyboru. Reasumując, stopień zagrożenia rozważanymi praktykami należało ocenić jako względnie umiarkowany. Określenie wag stwierdzonych praktyk naruszających zbiorowe interesy 17 konsumentów pozwoliło Prezesowi UOKIK na ustalenie, iż łącznie waga naruszeń stosowanych przez Przedsiębiorcę w tym zakresie kształtuje się na poziomie 0,1% przychodów osiągniętych przez Przedsiębiorcę w 2011r. Po ustaleniu kwoty bazowej przystąpiono do analizy, czy w niniejszej sprawie występowały okoliczności łagodzące i obciążające, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. Okolicznościami obciążającymi są ogólnopolski zasięg naruszenia oraz okres w jakim praktyka była stosowana, co skutkuje podwyższeniem kwoty bazowej o 20%. Jako okoliczność łagodzącą uznano zachowanie Przedsiębiorcy po wszczęciu postępowania, który uznał zastrzeżenia Prezesa UOKiK, zaniechał praktyki naruszające interesy konsumentów i współpracował z organem administracji publicznej. W ten sposób obniżono kwotę bazową o 50%. Całokształt opisanych wyżej okoliczności łagodzących i obciążających skutkuje obniżeniem kwoty bazowej o 30%. Obliczona w ten sposób kara pieniężna z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie (…) w zakresie opisanym w pkt. III sentencji decyzji została określona w wysokości 461 zł (słownie: dziewięćset dwadzieścia jeden), co stanowi około 0,07 % przychodu Przedsiębiorcy w 2011r. oraz około 0,7 % maksymalnego wymiaru kary. Karę określoną w pkt V.4 sentencji decyzji nałożono związku z niedopełnieniem przez Przedsiębiorcę ustawowego obowiązku udzielenia konsumentom zawierającym umowę na odległość rzetelnej, prawdziwej, pełnej informacji. Pomimo wyraźnego obowiązku wyrażonego w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie niektórych praw (…) Przedsiębiorca nie udostępnił konsumentom zawierającym z nim umowy na odległość danych w zakresie organu, który zarejestrował działalność gospodarczą sklepu internetowego Gremlin.com.pl oraz numeru, pod którym przedsiębiorca został zarejestrowany na podstawie odpowiednich przepisów. Tego typu naruszenie wpływa na treść umowy już na etapie zawierania. Nie ma znaczenia okoliczność, że Przedsiębiorca nie działał celowo. Powyższa praktyka – stosowana w okresie od kwietnia 2010r. do marca 2012r. - została uznana jako działanie o umiarkowanej szkodliwości. Jednocześnie uwzględnić należy, że jej stosowanie oddziaływało na dotychczasowych konsumentów, ale także na wszystkich potencjalnych zainteresowanych ofertą sklepu. Z drugiej strony stwierdzić należy, że ujawniały się one na rynku, na którym występuje coraz więcej przedsiębiorców oferujących podobne usługi, co powodowało, że konsumenci mieli znaczną swobodę przy wyborze kontrahenta i oferty. A zatem, choć usługi sprzedaży internetowej należą do usług, z których konsumenci korzystają w sposób powszechny, to biorąc pod uwagę możliwość wyboru innej oferty, stopień zagrożenia rozważanymi praktykami należało ocenić jako względnie umiarkowany. Ostatecznie podsumowanie wagi stwierdzonych praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów pozwoliło Prezesowi UOKIK na ustalenie, iż łącznie waga naruszeń stosowanych przez Przedsiębiorcę w tym zakresie, kształtuje się na poziomie 0,1% przychodów osiągniętych przez Przedsiębiorcę w 2011r. Identycznie jak w poprzednich przypadkach, po ustaleniu kwoty bazowej przystąpiono do analizy, czy w niniejszej sprawie występowały okoliczności łagodzące i obciążające, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. Okres trwania naruszenia oraz ogólnopolski zasięg oferty sklepu internetowego skutkuje podwyższeniem kwoty bazowej o 20%. Na złagodzenie odpowiedzialności wpłynęła postawa Przedsiębiorcy, który po przedstawieniu mu zarzutów dokonał zmian zgodnie ze stanowiskiem Prezesa UOKiK i dostosował obowiązki informacyjne wobec konsumentów stosowanie do ustawy. Suma okoliczności łagodzących skutkuje obniżeniem kwoty bazowej o 50%. Całokształt opisanych wyżej okoliczności łagodzących i obciążających skutkuje obniżeniem kwoty bazowej o 30%. Obliczona w ten sposób kara pieniężna z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 pkt 2 ustawy o ochronie (…) w zakresie opisanym w pkt IV sentencji decyzji została określona w wysokości 461 zł (słownie: czterysta sześćdziesiąt jeden), co stanowi około 0,07% przychodu Przedsiębiorcy w 2011r. oraz około 0,7 % maksymalnego wymiaru kary. 18 Reasumując, w przedmiotowym postępowaniu Prezes UOKiK z tytułu naruszenia zbiorowego interesu konsumentów nałożył sankcje finansowe o łącznej kwocie 1475 złotych (tysiąc czterysta siedemdziesiąt pięć), które w sumie stanowią około 0,25 % przychodu Przedsiębiorcy w 2011r. i około 2,5 % maksymalnego wymiaru kary zastrzeżonego w art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie (…). Nakładając niniejszą decyzją karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o ochronie (…), Prezes UOKIK wziął pod uwagę, że sankcja finansowa ma charakter represyjny (nakładana jest za naruszenie ustawowych zakazów) oraz prewencyjny (ma zapobiegać podobnym naruszeniom w przyszłości i zniechęcać do naruszania prawa), zaś zagrożenie nią, czyli potencjalna możliwość nałożenia kary przez Prezesa UOKIK, nadaje jej charakter dyscyplinujący (vide: wyrok SN z dnia 7.04.2004r., sygn. akt: III SK 31/04). Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna nałożona na Przedsiębiorcę jest adekwatna do stopnia oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy o ochronie (…). Decydując o nałożeniu kary pieniężnej i jej wysokości wzięto pod uwagę wszystkie wyżej opisane okoliczności. Orzeczona kara powinna również stanowić dolegliwość dla uczestnika niniejszego postępowania, tak, aby jej nałożenie skutkowało w przyszłości zapobieżeniem zaistnienia podobnych sytuacji. Ważny jest też wymiar edukacyjny i wychowawczy zastosowanych sankcji, który ma wpłynąć na Przedsiębiorcę w zakresie jego przyszłych decyzji gospodarczych. Poza wymiarem indywidualnym kar, należy również podkreślić ich wymiar ogólny, funkcję odstraszającą i wychowawczą w stosunku do innych uczestników rynku. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie (…) karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Warszawie: NBP O/O Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 . Ad. pkt VI sentencji decyzji Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie (…) Prezes UOKIK rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. Natomiast w myśl art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie (…) jeżeli w wyniku postępowania Prezes UOKIK stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania. Analogicznie - stosownie do treści przepisu art. 264 § 1 k.p.a. - jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Do kosztów postępowania – zgodnie z art. 263 § 1 k.p.a. - zalicza się (…) również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Postępowanie w sprawie stosowania przez Przedsiębiorcę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostało wszczęte z urzędu, a w jego wyniku Prezes UOKiK - w pkt UOKiK i II sentencji decyzji - stwierdził naruszenie przepisów ustawy o ochronie (…). Kosztami postępowania są wydatki związane z korespondencją prowadzoną przez Prezesa UOKIK ze stroną i w związku z tym postanowiono obciążyć Przedsiębiorcę kosztami postępowania w wysokości 28 zł (słownie: dwadzieścia osiem). Koszty niniejszego postępowania przedsiębiorca obowiązany jest wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie: NBP O/O Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. 19 Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie (…) w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Krakowie (31-011 Kraków, Pl. Szczepański 5). W przypadku jednak kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w punkcie VI niniejszej decyzji, stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie (…) oraz art. 479 32 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 264 § 2 k.p.a. w związku z art. 83 ustawy o ochronie (…), przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodniowym od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Krakowie (31-011 Kraków, Pl. Szczepański 5). Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Otrzymują: 1 a/a 2. Włodzimierz Koehler, Przedsiębiorstwo Wielobranżowe GALATEX, ul . Klonowa 9, 40-168 Katowice 20