RKT-22/2000

1 URZĄD OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA W KATOWICACH 40-024 Katowice, ul. Powstańców 41a Tel./Fax (0-32) 256-46-96, Tel/Fax (0-32) 255-26-47, Tel. /Fax (0-32) 255-44-04 E-mail: katowice@uokik.gov.pl Katowice, dn.27.06.2000r. RKT-036-s-106/99/MF DECYZJA Nr RKT- 22/2000 Na podstawie art. 104 K.p.a. i art. 8 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lutego 1990r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (Dz.U. z 1999r. Nr 52, poz. 547; Dz.U. z 2000r. Nr 31, poz. 381) po rozpatrzeniu sprawy wszczętej na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej „RAZEM” ul. Grunwaldzka 278 w Jaworznie, przeciwko Spółce Ciepłowniczo – Energetycznej Jaworzno III Sp. z o.o. Al. Tysiąclecia 7 43-603 Jaworzno, nakazuje się zaniechanie stosowania praktyki monopolistycznej polegającej na naduŜywaniu pozycji dominującej na rynku poprzez odmowę zastosowania opomiarowanego systemu rozliczeń za ciepło dostarczane na potrzeby ciepłej wody uŜytkowej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, przy jednoczesnym narzucaniu przez Spółkę w umowie sprzedaŜy ciepła systemu rozliczeń ryczałtowych, co w konsekwencji moŜe powodować, iŜ Wspólnota będzie pokrywała naleŜności za ciepło, którego w rzeczywistości nie otrzymała. Uzasadnienie Do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Katowicach wpłynął wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej „Razem” ul. Grunwaldzka 278 w Jaworznie (zwana dalej Wspólnotą) o wszczęcie postępowania administracyjnego przeciwko Spółce Ciepłowniczo – Energetycznej Jaworzno III Sp. z o.o. (zwana dalej Spółką). We wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego Wspólnota zwróciła się do Urzędu o zastosowanie od dnia 1.01.1999r. przez Spółkę rozliczenia za ciepło do podgrzania wody nie na podstawie zamówionej mocy cieplnej, lecz na podstawie wzoru zawartego w § 21 ust. 1 pkt 3 i § 29 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 października 1998r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz zasad rozliczeń w obrocie ciepłem, w tym rozliczeń z indywidualnymi odbiorcami w lokalach (Dz.U. Nr 132, poz. 867 z późn. zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem taryfowym – z uwzględnieniem ilości wody podgrzanej faktycznie zuŜytej i zapłaconej przez Wspólnotę dostawcy tej wody. W uzasadnieniu (Karty nr 138-142) Wspólnota stwierdziła, Ŝe zgodnie z ww. przepisami opłatę za ciepło dostarczone w celu podgrzewania wody oblicza się wg podanego w tych przepisach wzoru. Z powyŜszego wzoru wynika, Ŝe w węźle grupowym powinien zostać zainstalowany układ pomiarowo – rozliczeniowy (odczyt w GJ), natomiast w budynkach odbiorców przepływomierze (odczyt w m 3 ). Po 30.09.1999r. dostawca ciepła, jako dystrybutor ciepłej wody, po załoŜeniu przepływomierzy musi rozliczać się z odbiorcą zgodnie z postanowieniami rozporządzenia taryfowego. Zdaniem Wspólnoty, w myśl tego rozporządzenia Spółka nie jest dystrybutorem ciepłej wody, lecz wyłącznie dystrybutorem ciepła. Wspólnota nie zgadza się z ryczałtowym i teoretycznym rozliczaniem ciepła na podstawie zamówionej mocy w przypadku, gdy ilość ciepłej wody mierzonej w m 3 i zuŜytej w budynku Wspólnoty jest znana przedsiębiorstwu ciepłowniczemu. Spółka pomimo nacisków ze strony Wspólnoty, odmówiła dokonania rozliczeń w oparciu o odczyt przepływomierzy. 2 W związku ze złoŜonym wnioskiem, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Katowicach wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nakazania zaniechania przez SCE Jaworzno III Sp. z o.o. praktyki monopolistycznej polegającej na naduŜywaniu pozycji dominującej na rynku poprzez odmowę zastosowania opomiarowanego systemu rozliczeń za ciepło dostarczone na potrzeby ciepłej wody uŜytkowej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a jednocześnie w umowie o sprzedaŜy ciepła Spółka narzuca system rozliczeń ryczałtowych, co w konsekwencji moŜe powodować, iŜ odbiorca będzie pokrywał naleŜności za ciepło, którego w rzeczywistości nie otrzymał, co moŜe stanowić naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy antymonopolowej (Karty nr 162-170). W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz w toku wcześniejszej korespondencji z Urzędem Spółka przesłała następujące informacje (Karty nr 58-59, 178-181). Ciepła woda uŜytkowa jest dostarczana do budynku przy ul. Grunwaldzkiej 278 za pomocą dwóch rurociągów. Jeden z nich (zasilający) jest wykorzystywany do dostarczania wody, a drugi (cyrkulacyjny) do zawracania wody niewykorzystanej, która jest przeznaczona do ponownego podgrzania. Na rurociągach tych zamontowane są wodomierze, nie są one jednak w stanie właściwie zmierzyć ilości ciepłej wody zuŜytej przez budynek, która to wielkość mogłaby być wykorzystana, jako podzielnik ilości zuŜytego ciepła. Błędy w pomiarach ilości wody, zdaniem Spółki, występują w dwóch aspektach. Pierwszy występuje w związku z temperaturą wody tj. woda która do budynku wpływa ma temperaturę w granicach 45 – 55 ºC, natomiast woda, która z budynku wypływa ma temperaturę w granicach 30 – 40 ºC. W związku z faktem, iŜ objętość wody rośnie wraz z temperaturą, to zuŜycie wody wyznaczone na podstawie róŜnicy we wskazaniach wodomierzy zabudowanych na rurociągu zasilającym oraz cyrkulacyjnym jest fałszywe. Drugim aspektem jest kwestia dopuszczalnych błędów granicznych. Zgodnie z zarządzeniem nr 102 Prezesa Głównego Urzędu Miar z 28.08.1995r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o licznikach wody, dopuszczalny graniczny błąd wskazań wodomierza ciepłej wody podczas uŜytkowania nie moŜe wynosić więcej niŜ 6 lub 10 %.(w zaleŜności od zakresu obciąŜeń pomiarowych). Niniejsze błędy traktowane są jako dopuszczalne przy stosowaniu w rozliczeniach. WyŜej określony sposób zamontowania 2 wodomierzy powoduje sumowanie się ich błędów, co w efekcie moŜe spowodować błąd pomiaru przez cały układ na poziomie 12 lub 20 %. Taki błąd zdaniem Spółki, przy rozliczeniu jest niedopuszczalny, a stosowanie tego sytemu rozliczeń z odbiorcami powodowałoby, Ŝe postępowałaby ona niezgodnie z prawem. Ponadto Spółka poinformowała, Ŝe zobowiązana jest do rozliczania się ze swoimi odbiorcami na podstawie przyrządów pomiarowych, które zostały zalegalizowane przez Główny Urząd Miar, jako instytucję nadrzędną. Decyzja o tym, czy przedstawiony przez Spółkę układ pomiarowy jest właściwy i zgodny z przepisami pozostaje w gestii Głównego Urzędu Miar. Dlatego teŜ wykładnię dokonaną przez ww. Urząd, stwierdzającą, Ŝe taki sposób rozliczenia jest niewłaściwy, Spółka uwaŜa za obowiązujące przepisy. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Urząd ustalił następujący stan faktyczny. Budynek Wspólnoty Mieszkaniowej „Razem” przy ul. Grunwaldzkiej 278 zaopatrywany jest w ciepłą wodę uŜytkową za pośrednictwem grupowego węzła cieplnego. Za pośrednictwem tego węzła zaopatrywane są równieŜ budynki przy ul. Grunwaldzkiej 276a i Szczakowskiej 4 administrowane przez Przedsiębiorstwo Usługowo – Handlowe „ADM – tor” Sp. z o.o. Instalacja odbiorcza pomiędzy grupowym węzłem cieplnym, a budynkami z niego zasilanymi wynosi 150 metrów oraz stanowi własność i jest eksploatowana przez Spółkę. 3 Rozliczenia za ciepło pobrane dla potrzeb ciepłej wody prowadzone są w oparciu o licznik ciepła zabudowany w stacji wymienników ciepła (grupowy węzeł cieplny), którego wskazania słuŜą do wyznaczania ilości ciepła dla potrzeb podgrzania c.w.u. zuŜywanej przez wszystkie budynki zasilane z tej stacji. Ilość ciepła zuŜyta przez poszczególne budynki jest następnie określana na podstawie zamówionej przez administratorów poszczególnych budynków mocy cieplnej dla potrzeb c.w.u. w ilości proporcjonalnej do wysokości tej mocy. Urządzenie pomiarowe słuŜące do ustalenia ilości dostarczonego ciepła na potrzeby c.w.u. zostało zamontowane przez Spółkę w grupowym węźle cieplnym. W budynkach zaopatrywanych za pośrednictwem ww. węzła zabudowane są wodomierze. Wspólnota w budynku przy ul. Grunwaldzkiej 278 w maju 1999r. zabudowała 2 wodomierze: wodomierz nr 2908437 (śrubunkowy) ciepłej wody na cyrkulacji c.w. Ø32 oraz wodomierz nr 9060696 (kołnierzowy) c.w. na zasilaniu Ø50 (Karty nr 117-122). W budynkach administrowanych przez PU-H „ADM –tor” Sp. z o.o. równieŜ zabudowane są wodomierze stanowiące własność Spółki. Wspólnota kilkukrotnie zwracała się do Spółki o zmianę zasad rozliczeń za ciepło dostarczane w celu podgrzewania wody wodociągowej w taki sposób, aby urządzenia pomiarowe zabudowane z budynkach odbiorców słuŜyły do podziału ogólnej ilości ciepła zmierzonej w węźle cieplnym (odczyt w GJ) na poszczególnych odbiorców (pisma z dnia 08.09.1999r., 10.09.1999r., protokół z 6.12.1999r. - Karty nr 22, 23 i 43). Dostawca konsekwentnie odmówił zadośćuczynienia wnioskowi Wspólnoty, powołując się w tym zakresie na pismo Głównego Urzędu Miar i na standardy wypracowane wraz z MPWiK w Jaworznie (pisma z dnia 18.10.1999r., 08.11.1999r., 18.11.1999r. - Karty nr 37, 39 i 40). Pismem z dnia 20.09.1999r. Spółka przesłała Wspólnocie 2 egzemplarze nowej umowy sprzedaŜy ciepła z prośbą o jej uzupełnienie, podpisanie i zwrot 1 egzemplarza w terminie do 15.10.1999r. W przypadku nie podpisania nowej umowy, pismo to winno być traktowane, jako wypowiedzenie dotychczas obowiązującej umowy na dostawę energii cieplnej. Wspólnota pismami z dnia 6.10.1999r., 15.10.1999r. i 02.11.1999r. (Karty nr 31, 34 i 36) zakwestionowała niektóre z postanowień przesłanego jej do podpisu projektu umowy sprzedaŜy ciepła w zakresie sposobu rozliczeń za dostarczone ciepło na potrzeby c.w.u. W dniu 6.12.1999r. sporządzony został protokół ze spotkania pomiędzy zarządem Wspólnoty i przedstawicielami Spółki w którym strony podtrzymały swoje stanowiska w spornej kwestii, a następnie Wspólnota podpisała umowę sprzedaŜy ciepła (S/942). Rozliczenie ilości zuŜytego ciepła przez Wspólnotę następuje w oparciu o § 7 umowy (Karty nr 44-45). W paragrafie tym w poszczególnych podpunktach od 1.1 do 1.5 wskazano 5 róŜnych moŜliwości ustalania ilości zuŜytego ciepła przez poszczególnych odbiorców. Pismem z dnia 08.10.1999r. Spółka odpowiadając na wątpliwości zgłoszone przez Wspólnotę poinformowała, Ŝe ustalenie ilości zuŜytego ciepła na potrzeby ciepłej wody uŜytkowej będzie następowało zgodnie z postanowieniami § 7.1.5 umowy. § 7.1.5 wskazuje, Ŝe rozliczenie ilości ciepła między stronami dokonywane jest dla obiektów zasilanych z grupowego węzła cieplnego, nie posiadających lub posiadających niesprawne układy pomiarowo rozliczeniowe, na podstawie wskazań liczników ciepła zabudowanych w grupowym węźle cieplnym (pomniejszonych o sumaryczne wskazania, zabudowanych w innych obiektach zasilanych z tego węzła układów pomiarowo-rozliczeniowych) proporcjonalnie do ciepła wyliczonego teoretycznie w oparciu o zamówioną moc cieplną. Spółka dokonuje podziału płatności na poszczególnych odbiorców (budynki przy ul. Grunwaldzkiej 276a, 278 i Szczakowskiej 4) za ciepło dostarczane na potrzeby c.w.u. w oparciu o powyŜszą regulację. W niniejszym postępowaniu istotne znaczenie ma równieŜ fakt, Ŝe rozliczenia za zimną wodę do podgrzania następują pomiędzy odbiorcami, a MPWiK Sp. z o.o. w Jaworznie. Spółka odmówiła dokonania rozliczeń za zimną wodę uzasadniając to tym, Ŝe nie jest dostawcą wody 4 tylko dostawcą ciepła. Przyjęty w opisanej wyŜej umowie sposób rozliczeń za dostawę ciepła bezpośrednio skutkuje dla dokonywania rozliczeń za zimną wodę do podgrzania. Ilość zimnej wody dostarczonej do grupowego węzła cieplnego ustalana jest w oparciu o wskazania wodomierza głównego zabudowanego na wejściu do tego węzła. Następnie ta ogólna ilość (całość) wody dzielona jest na poszczególnych odbiorców (Wspólnota, wspólnoty administrowane przez PU-H „ADM-tor” Sp. z o.o.) w oparciu o kryterium wysokości zamówionej mocy cieplnej przez poszczególnych odbiorców na potrzeby c.w.u. Jak ustalił to Urząd w toku postępowania, MPWiK stosuje to kryterium podziału, wyłącznie ze względu na fakt, Ŝe jego obowiązki jako dostawcy kończą się na wodomierzu głównym, a w budynkach mieszkańców nie ma zabudowanych wodomierzy, które byłyby akceptowane zarówno przez wszystkich odbiorców, jak i dostawcę ciepła. Dostawca wody nie ma obowiązku zabudowania wodomierzy w ww. budynkach, nie jest równieŜ władny do zobowiązania odbiorców w tym zakresie. Nadmienić moŜna, Ŝe w sierpniu 1999r. rozliczenia za dostawę zimnej wody do podgrzania odbywały się min. w oparciu o wodomierze zabudowane w budynkach odbiorców, jednakŜe z takim sposobem rozliczeń nie zgodził się administrator budynków przy ul. Grunwaldzkiej 276a i Szczakowskiej 4, który nota bene nie jest właścicielem zamontowanych w tych budynkach wodomierzy – ich właścicielem jest Spółka. Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Urząd zwaŜył co następuje. Art. 5 ust. 1 uznaje za praktykę monopolistyczną naduŜywanie przez przedsiębiorcę pozycji dominującej na rynku, a w szczególności zachowania opisane w pkt 1 –8 tego przepisu. Katalog praktyk z art. 5 ust. 1 ma charakter otwarty, gdyŜ za praktykę uznawane są w szczególności zachowania opisane w tym przepisie. Z uwagi na otwarty katalog praktyk monopolistycznych z art. 5 ust. 1 nie ma formalnych przeszkód, aby został on rozszerzony o działania przedsiębiorcy noszące znamiona bezprawnego zachowania ograniczającego konkurencję lub eksploatujące pozycję zajmowaną na rynku kosztem konkurentów i konsumentów, w toku praktyki organów właściwych w sprawach o przeciwdziałanie praktykom monopolistycznym. Podstawowym warunkiem dla zaistnienia praktyki określonej w art. 5 ust. 1 ustawy jest, aby przedsiębiorca ją stosujący zajmował pozycję dominującą na rynku. Dostawca ciepła jest monopolistą naturalnym na rynku dostaw ciepła w Gminie Jaworzno, co uzasadnione jest sieciowym charakterem urządzeń słuŜących do dostawy tego medium. Wspólnota nie ma moŜliwości zawarcia umowy na dostawę ciepła z innym podmiotem i jest zmuszona korzystać z dostaw realizowanych przez Spółkę. W niniejszym postępowaniu praktyka monopolistyczna Spółki polega na tym, Ŝe odmawia ona zastosowania opomiarowanego sytemu rozliczeń za ciepło dostarczane na potrzeby ciepłej wody uŜytkowej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a jednocześnie w umowie sprzedaŜy ciepła narzuca system rozliczeń ryczałtowych, co w konsekwencji moŜe powodować, Ŝe odbiorca będzie pokrywał naleŜności za ciepło, którego w rzeczywistości nie otrzymał. § 53 ust. 1 rozporządzenia taryfowego stwierdza, Ŝe w sytuacji braku układów pomiarowo – rozliczeniowych niezbędnych do stosowania opomiarowanego sytemu rozliczeń, dopuszcza się stosowanie rozliczeń w systemie ryczałtowym z odbiorcami, do czasu zainstalowania przez przedsiębiorstwo energetyczne, prowadzące działalność gospodarczą w zakresie przesyłu i dystrybucji ciepła, niezbędnych układów pomiarowo – rozliczeniowych. Ust. 5 ww. przepisu zobowiązuje podmioty stosujące ryczałtowy system rozliczeń do zastosowania opomiarowanego sytemu rozliczeń, po zainstalowaniu niezbędnego układu pomiarowo – rozliczeniowego oraz wprowadzenia niezbędnych zmian w umowie sprzedaŜy ciepła. System rozliczeń ryczałtowych mógł być stosowany nie dłuŜej niŜ do 30.09.1999r. 5 § 29 rozporządzenia taryfowego przewiduje, Ŝe w przypadku grupowego węzła cieplnego z którym połączone są instalacje odbiorcze naleŜące do więcej niŜ jednego odbiorcy, opłatę za ciepło dostarczone w celu podgrzewania wody wodociągowej pobierane od poszczególnych odbiorców oblicza się wg wzoru: O cwo = Q wgcw * C cs * G cwo : G scwo gdzie poszczególne symbole oznaczają : O cwo – opłatę za ciepło dostarczone w celu podgrzewania wody wodociągowej, obliczoną dla danego odbiorcy, Q wgcw – ilość ciepła dostarczoną do węzła grupowego w celu podgrzewania wody wodociągowej, określoną na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo – rozliczeniowego, zainstalowanego w węźle cieplnym (w GJ lub w MWh), C cs - cenę ciepła dostarczonego do węzła grupowego (w zł/GJ lub w zł/MWh), G cwo – ilość ciepłej wody zuŜytej w obiektach eksploatowanych przez odbiorcę, określoną na podstawie odczytów wskazań przepływomierzy zainstalowanych w tych obiektach (w m 3 ), G scwo – ilość ciepłej wody zuŜytej we wszystkich obiektach zasilanych z węzła grupowego, określoną na podstawie odczytów wskazań przepływomierzy zainstalowanych w tych obiektach (w m 3 ). Z powyŜszego przepisu wynika, Ŝe kaŜde przedsiębiorstwo energetyczne zobowiązane zostało na mocy przepisów powszechnie obowiązujących do zastosowania opomiarowanego sytemu rozliczeń za ciepło dostarczone w celu podgrzewania wody wodociągowej. Prawodawca określił równieŜ, jak ten system rozliczeń powinien wyglądać tzn. w grupowym węźle cieplnym powinien zostać zamontowany układ pomiarowo – rozliczeniowy mierzący ilość ciepła (w GJ lub MWh), natomiast w budynkach poszczególnych odbiorców powinny zostać zainstalowane przepływomierze – mierzące ilość zuŜytej ciepłej wody przez budynek w m 3 . Zdaniem Urzędu powyŜsze przepisy wskazują na pewne minimum obowiązków Spółki w zakresie dotyczącym stosowania rozliczeń z odbiorcami zasilanymi z grupowego węzła cieplnego tj. zastosowanie opomiarowanego systemu rozliczeń zgodnie z zasadami wyraŜonymi w § 29 rozporządzenia taryfowego. Przepis ten nie stoi na przeszkodzie, aby Spółka i odbiorca porozumieli się co do zastosowania innego systemu rozliczeń za dostawę ciepła, jednakŜe ten system powinien po pierwsze być uzgodniony przez strony zgodnie z zasadą swobody umów, a po wtóre nie moŜe być on mniej korzystny dla odbiorcy niŜ zasady wyraŜone w § 29. Przykładowo moŜna tu wskazać na sytuację w której rozliczenia dokonywane byłyby przez Spółkę bezpośrednio z poszczególnymi mieszkańcami budynków. Dostawca ciepła konsekwentnie odmawiał wyraŜenia zgody na zastosowanie opomiarowanego systemu rozliczeń zgodnie z zasadami wyraŜonymi w § 29 rozporządzenia taryfowego (Karty nr 37, 39 i 40), powołując się na standardy wypracowane w Jaworznie oraz na stanowisko Głównego Urzędu Miar. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe przesłana przez Dostawcę kserokopia pisma Głównego Urzędu Miar z dnia 21.12.1998r.(Karta nr 66) nie moŜe zostać uznana za dowód w sprawie poniewaŜ pismo to kierowane było do innego podmiotu i dotyczyło (nawet nie opisanego w tym piśmie) innego stanu faktycznego. Stąd teŜ twierdzenia Dostawcy o tym, Ŝe stosując opomiarowany system rozliczeń określony w § 29 rozporządzenia taryfowego naruszałby obowiązujące przepisy prawa nie znajduje racji bytu, gdyŜ prawem jest nie pismo Głównego Urzędu Miar, a przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki. 6 NaleŜy w tym miejscu zauwaŜyć, Ŝe zgodnie z rozporządzeniem taryfowym urządzeniem pomiarowo – rozliczeniowym jest licznik ciepła zamontowany w grupowym węźle cieplnym (odczyt w GJ lub MWh), natomiast przepływomierze zamontowane w budynkach mają charakter pomocniczy i słuŜą do podziału ogólnej ilości ciepła zuŜytej przez wszystkich odbiorców zasilanych z grupowego węzła cieplnego na poszczególnych odbiorców. Tak więc porównując system rozliczeń z § 29 rozporządzenia, jak i ten który aktualnie jest stosowany przez Spółkę naleŜy dojść do wniosku, Ŝe Spółka w obydwu przypadkach otrzyma taką samą kwotę za dostarczone ciepło zgodnie ze wskazaniami licznika ciepła zabudowanego w węźle cieplnym. W ww. przypadkach mogą jednak róŜnić się proporcje w jakich kaŜdy z odbiorców będzie partycypować w kosztach zuŜytego ciepła. Wysokość zamówionej przez poszczególnych odbiorców zasilanych z grupowego węzła cieplnego mocy cieplnej nie zawsze musi odpowiadać zuŜyciu ciepłej wody przez mieszkańców poszczególnych budynków. Ponadto nie moŜna wykluczyć sytuacji, Ŝe zamówiona moc cieplna przez odbiorcę (prawo do ustalenia jej wysokości leŜy po stronie odbiorcy) będzie ustalona prawidłowo. W sytuacji zaniŜenia wysokości tej mocy przez jednego z odbiorców, skutkować to będzie nieproporcjonalnym udziałem wszystkich odbiorców w kosztach dostarczonego ciepła na potrzeby c.w.u. Inaczej mówiąc, pozostali odbiorcy będą finansowali w części odbiorcę który zaniŜył wysokość zamówionej przez siebie mocy cieplnej. Prawodawca w § 28 wskazał rodzaje opłat, które ma prawo pobierać przedsiębiorstwo ciepłownicze. Wśród nich znalazły się min. roczna opłata stała za zamówioną moc cieplną stanowiąca iloczyn mocy cieplnej zamówionej przez odbiorcę i ceny za zamówioną moc cieplną oraz opłata za usługi przesyłowe stanowiąca iloczyn mocy cieplnej zamówionej przez odbiorcę w roku obrotowym i stawki za opłaty przesyłowe dla danej grupy odbiorców. Tak więc parametr w postaci zamówionej mocy cieplnej, w myśl rozporządzenia wywołuje skutek dla odbiorcy w postaci opłaty stałej za zamówioną moc i opłaty za usługi przesyłowe. Nie powinien on mieć jednak wpływu na wysokość opłaty za dostarczone ciepło do odbiorcy, gdyŜ przepisy wyraźnie w § 29 pkt 3 określają, jak ta opłata powinna być kształtowana. Odnośnie argumentu Spółki o tym, Ŝe stosując system rozliczeń określony w rozporządzeniu taryfowym naruszałaby prawo, gdyŜ sumując odczyty wodomierzy granica błędu w odczytach byłaby większa niŜ dopuszczają to obowiązujące normy moŜna wskazać na postanowienia rozporządzenia taryfowego określającego zasady rozliczeń z indywidualnymi odbiorcami w lokalach. W § 41 ust. 3 lit. a i b prawodawca zawarł podobną regulację, jak w § 29, która dotyczy jednak rozliczeń administratora budynku z poszczególnymi mieszkańcami tego budynku. W ww. przypadku całkowitą ilość ciepłej wody zuŜytej przez mieszkańców budynku, dzieli się na nich proporcjonalnie do ilości zuŜytej wody przez poszczególnych mieszkańców – odczyt wskazań przepływomierzy zainstalowanych na odgałęzieniach instalacji c.w.u. do poszczególnych lokali lub odczyt wskazań przepływomierzy zainstalowanych w punktach poboru c.w.u. w poszczególnych lokalach. Tak więc, w tej sytuacji dokonuje się odczytu wskazań kilkudziesięciu lub nawet kilkuset wodomierzy – prawodawca przewidział taką moŜliwość pomimo ryzyka występowania błędów, uwaŜając to za rozwiązanie bardziej sprawiedliwe niŜ rozliczenia ryczałtowe (ilość osób zameldowanych w danym lokalu). Porównując ww. przypadek z sytuacją objętą stanem faktycznym niniejszej sprawy naleŜy dojść do wniosku, Ŝe mankamenty związane z odczytem 6 wodomierzy (ryzyko nieprawidłowych wskazań) są duŜo mniejsze niŜ ryzyko obciąŜenia Wspólnoty za ciepło którego w rzeczywistości nie otrzymała przy zastosowaniu jako podzielnika kosztów wysokości zamówionej mocy cieplnej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest kwestia, czy wodomierze zabudowane w budynku Wspólnoty i w pozostałych budynkach zasilanych z grupowego 7 węzła cieplnego odpowiadają wszystkim wymogom formalnym pozwalającym na uznanie ich za prawidłowe urządzenia pomiarowe. Jak wcześniej to wskazano zgodnie z § 53 ust. 1 rozporządzenia taryfowego Spółka została zobowiązana we własnym zakresie do zainstalowania niezbędnych układów pomiarowo – rozliczeniowych. W sytuacji kwestionowania prawidłowości działania zamontowanych w budynkach odbiorców wodomierzy, nic nie stało i nadal nie stoi na przeszkodzie, aby Spółka zainstalowała takie wodomierze, które uzna za właściwe i w oparciu o ich odczyt będzie dokonywała rozliczeń. W związku z powyŜszym naleŜy uznać, Ŝe zachowanie Spółki polegające na odmowie zastosowania w rozliczeniach ze Wspólnotą rozliczeń za ciepło dostarczane na potrzeby ciepłej wody uŜytkowej zgodnie z zasadami wyraŜonymi w rozporządzeniu taryfowym, stanowi przejaw naduŜywania przez Spółkę zajmowanej przez siebie pozycji dominującej na rynku, a Wspólnotę naraŜa na obowiązek płacenia za ciepło, którego w rzeczywistości nie otrzymała. W związku z powyŜszym naleŜało orzec jak w sentencji. Od niniejszej decyzji stronom słuŜy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Antymonopolowego za pośrednictwem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Katowicach w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji. Dyrektor Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach Alicja Kral