RKT-25/2001

1 PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW W KATOWICACH 40-024 Katowice, ul. Powstańców 41a Tel./Fax (0-32) 256-46-96, Tel/Fax (0-32) 255-26-47, Tel. /Fax (0-32) 255-44-04 E-mail: katowice@uokik.gov.pl Katowice, dn. 2001-07-10 RKT-565-s-02/01/HS Decyzja Nr RKT 25/2001 I.Na podstawie art. 104 K.p.a. w związku z art. 9 i art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319) po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego na wniosek „URBIS” Sp. z o.o. z siedzibą w Bielsku-Białej ul. GraŜyńskiego 38-40, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uznaje się, Ŝe działania Gminy Bielsko-Biała stanowią praktykę ograniczającą konkurencję i nakazuje się Gminie zaniechanie stosowania praktyki ograniczającej konkurencję, polegającej na przeciwdziałaniu ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji poprzez pobieranie przez Gminę, jako właściciela zajmującego na rynku właściwym pozycję dominującą poŜytków i dochodów z rzeczy w sposób ograniczający konkurencję, w ten sposób, Ŝe Gmina pobiera od Spółki- Wnioskodawcy opłaty za dzierŜawę parkingów podwyŜszone od 320 do 540 %, i przewyŜszające opłaty pobierane od konkurentów Wnioskodawcy, a kontrahentów Gminy. II.Na podstawie art. 104 K.p.a. 1/w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319), po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego na wniosek „URBIS” Sp. z o.o. z siedzibą w Bielsku-Białej ul. GraŜyńskiego 38-40, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie stwierdza się naruszenia przez Gminę Bielsko-Biała zakazu określonego w art. 8 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy i nie stwierdza się stosowania praktyki ograniczającej konkurencję w odniesieniu do zasad funkcjonowania strefy ograniczonego parkowania w pasach drogi publicznej usytuowanych w centrum miasta, gdzie opłaty pobiera się przy uŜyciu kart mikrochipowych. 2/ w związku z art. 9 i art. 8 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319), po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego na wniosek „URBIS” Sp. z o.o. z siedzibą w Bielsku-Białej ul. GraŜyńskiego 38-40, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uznaje się, Ŝe działania Gminy Bielsko-Biała stanowią praktykę ograniczającą konkurencję i nakazuje się zaniechanie naduŜywania przez Gminę pozycji dominującej na rynku właściwym poprzez róŜnicowanie przez Gminę stawek czynszu dzierŜawnego za grunty usytuowane w strefie I, przeznaczone do prowadzenia usług parkingowych oraz zmiany tych stawek w sposób niejednolity dla swoich kontrahentów i wysoce uciąŜliwy dla Spółki-Wnioskodawcy, co w konsekwencji stwarza kontrahentom Gminy zróŜnicowane warunki konkurencji. III. Na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 93 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319) w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów umarza się ze względu na przedawnienie postępowanie antymonopolowe w sprawie postawionego przez „URBIS” Sp. z o.o. z siedzibą w Bielsku Białej ul. GraŜyńskiego 38-40 zarzutu naruszenia przez Gminę Bielsko-Biała zakazu określonego w art. 8 ust. 2 pkt 6 powołanej ustawy, poprzez naduŜywanie pozycji 2 dominującej na rynku właściwym polegające na narzuceniu uciąŜliwych warunków umów, przynoszących przedsiębiorcy narzucającemu te warunki nieuzasadnione korzyści, a wyraŜającej się w narzuceniu Spółce-Wnioskodawcy zapisu, Ŝe czynsz dzierŜawny będzie ulegał corocznym zmianom wg stawki określonej przez Zarząd Miasta. IV. Na podstawie art. 104 K.p.a. w związku z art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319) w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada się na Gminę Bielsko Biała karę pienięŜną w wysokości 1.000,00 euro (słownie: jeden tysiąc euro), co stanowi równowartość 3.854,00 zł (słownie: trzy tysiące osiemset pięćdziesiąt cztery zł) płatną do budŜetu państwa, albowiem Gmina dopuściła się naruszenia zakazu określonego w art. 8 ust. 2 pkt 3 i pkt 5 ustawy. V. Na podstawie art. 75 w związku z art. 70 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319) w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanawia się wzajemnie znieść koszty postępowania. Uzasadnienie. Do organu antymonopolowego wpłynęło Ŝądanie „URBIS” Sp. z o.o. z siedzibą w Bielsku- Białej przy ul. GraŜyńskiego 38-40 (dalej zwanej Spółką) wszczęcia postępowania antymonopolowego przeciwko Gminie Bielsko Biała reprezentowanej przez Zarząd Miasta z siedzibą w Bielsku-Białej Plac Ratuszowy 1 (dalej zwanej Gminą) zawierające zarzut naruszenia art. 8 ust. 2 pkt 3, pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319 - dalej zwanej ustawą antymonopolową). Ponadto Spółka wnosiła o uchylenie w stosunku do wnioskodawcy uchwały Zarządu Miasta Nr 1179a/2000, o nadanie decyzji administracyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności i przyznanie kosztów postępowania według norm przepisanych (karta nr 1). Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wezwał Spółkę do uzupełnienia istotnych braków Ŝądania (karta nr 15). Uzupełnione Ŝądanie Spółki zawiera następujące uzasadnienie. Zdaniem Spółki zarzut naruszenia przez Gminę art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy antymonopolowej jest uzasadniony stosowaniem wyłącznie wobec Spółki drastycznie zawyŜonych stawek czynszu dzierŜawnego w stosunku do stosowanych wobec wszystkich innych przedsiębiorców prowadzących działalność parkingową na gruntach stanowiących mienie komunalne. Zarząd Miasta podjął dwie uchwały określające stawki czynszu dzierŜawnego na rok 2001 za grunty stanowiące mienie Gminy. Uchwała Nr 1113/2000 określa w załączniku nr 1 pkt 11 stawki czynszu za grunty pod parkingi usytuowane w strefach i poza strefami. Według Spółki dzierŜawione przez nią grunty pod parkingi (Plac Wojska Polskiego, ul. Mostowa, ul. Wyzwolenia, ul. Dmowskiego), usytuowane w strefie I, powinny być objęte stawką czynszu wynoszącą 4,10 zł/m2. Uchwałą Nr 1179a/2000 Gmina w nie znajdujący uzasadnienia sposób, władczy i jednostronny, wyłączyła wobec Spółki stosowanie stawek mających charakter generalny ustalonych w uchwale Nr 1113/2000. W uchwale Nr 1179a/2000 stawki czynszu dzierŜawnego zostały ustalone indywidualnie dla Spółki, przy czym w porównaniu ze stawkami ustalonymi uchwałą Nr 113/2000 zostały raŜąco podniesione od 300 do 540 %. Jednocześnie w uchwale Nr 1179a/2000 obniŜono dla kilkunastu indywidualnych dzierŜawców stawki określone uchwałą generalną Nr 1113/2000, a w szczególności dla dwóch przedsiębiorców dzierŜawiących parking poza strefą, którzy zdaniem Spółki prowadzą działalność konkurencyjną. Narzucenie tylko Spółce tak drastycznej podwyŜki czynszu dzierŜawnego gruntów pod parkingi w strefie I jest równoznaczne z preferowaniem tych wszystkich przedsiębiorców, którzy prowadzą konkurencyjną wobec niej działalność parkingową w strefie I. Dla przedsiębiorców tych 3 ustalono bowiem równe, ale zdecydowanie niŜsze stawki, a wobec dwóch z nich dzierŜawiących parkingi poza strefą, obniŜono opłaty. Zdaniem Spółki, zarzut naruszenia art. 8 ust. 2 pkt 3 ustawy antymonopolowej jest uzasadniony faktem podziału przez Gminę rynku usług parkingowych poprzez funkcjonowanie systemu ograniczonego postoju (elektroniczne parkomaty na karty magnetyczne), zarządzanego przez Intelpark Sp. z o.o. Gmina otrzymuje procentowy udział z wpływów za parkowanie na obszarach objętych tym systemem i jest zainteresowana jego poszerzeniem. Spółka podnosi, Ŝe Gmina nie tylko kształtuje rynek usług parkingowych poprzez ustalenie dla dzierŜawców stawek czynszu lecz takŜe sama prowadzi działalność w tym zakresie poprzez czerpanie korzyści z funkcjonowania systemu ograniczonego postoju. Stosowany przez Gminę podział rynku polega na zróŜnicowaniu stawek czynszów dzierŜawnych wyłącznie w oparciu o kryterium podmiotowe. Podniesiono, Ŝe na terenie Gminy, w tym takŜe na terenie strefy I działają inni przedsiębiorcy świadczący usługi parkingowe, o których mowa w załączniku do uchwały 1113/2000, ale tylko w stosunku do Spółki Gmina podwyŜszyła stawki czynszu dzierŜawnego, co jej zdaniem stanowi przejaw nie znajdującej uzasadnienia restrykcji wobec niej jako podmiotu konkurującego zarówno z Gminą, jak i Intelpark Sp. z o.o. Wskazano tereny połoŜone w strefie I obsługiwane przez przedsiębiorców nie objętych restrykcjami, tj. Plac Ratuszowy, Plac Wolności, ul. Warszawska, Plac świrki i Wigury, ul. Stojałowskiego. Zdaniem Spółki przedsiębiorca, który prowadzi działalność konkurencyjną w strefie I, a nie ujęty w wykazie do uchwały 1179a/2000, objęty jest stawkami według uchwały generalnej 1113/2000, czyli kilkaset procent mniejszymi niŜ ustalone wobec Spółki. Nie powiodła się próba negocjacji, a Gmina zmierza do włączenia parkingu połoŜonego w strefie I na Placu Wojska Polskiego do systemu ograniczonego parkowania zarządzanego przez Intelpark Sp. z o.o., co stanowi dąŜenie do podziału rynku według kryteriów podmiotowych i asortymentowych, poprzez fakt wymuszania przez Gminę działającą jednocześnie na rzecz innego konkurenta jakim jest Intelpark Sp. z o.o. oraz poprzez dąŜenie, aby Spółka skoncentrowała swoją działalność na segmencie tego samego rynku asortymentowego przynoszącego mniejsze zyski. TakŜe zróŜnicowanie stawek czynszu i utrudnianie funkcjonowania na rynku usług parkingowych Spółce i równoczesne uprzywilejowanie wszystkich innych przedsiębiorców prowadzących działalność w tym zakresie to działanie Gminy jako przedsiębiorcy dominującego na rynku, który dopuszcza się uprzywilejowania niektórych przedsiębiorców, poprzez fakt stosowania wobec nich niŜszych stawek czynszu dzierŜawnego, oznaczonych w uchwale 1113/2000 w stosunku do tych jakie zastosowano wobec Spółki w uchwale 1179a/2000. RóŜnicowanie cen przez Gminę wobec wszystkich przedsiębiorców działających na tym samym rynku odbyło się bez określenia jednolitych kryteriów dla wszystkich przedsiębiorców z zastosowaniem dyskryminacji jednego z nich, czyli Spółki. Gmina nie zapewnia wszystkim przedsiębiorcom równych szans prowadzenia działalności gospodarczej, co jest warunkiem wstępnym dla skutecznej konkurencji, naraŜając tym samym Spółkę na straty i przeciwdziałając rozwojowi konkurencji. Zdaniem Spółki działanie Gminy stanowiące naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 6 ustawy antymonopolowej polega na naduŜywaniu przez Gminę pozycji dominującej poprzez narzucanie uciąŜliwych warunków umów we wszystkich łączących oba podmioty umowach dzierŜawy gruntów pod parkingi, poprzez jednostronne ustalenie wysokości stawek czynszu. Stawki narzucono uchwałą 1179a/2000, postanowienia te mają charakter przymusowy, przed podjęciem uchwały Gmina nie zwracała się do Spółki z propozycją negocjacji stawek. Zgodnie z dotychczasową praktyką, na podstawie § 2 pkt 2 umów, podwyŜka stawek czynszu następowała w oparciu o wskaźnik inflacji. Gmina narzuciła Spółce w umowach dzierŜawy zapis § 2 pkt 2 w brzmieniu – „czynsz dzierŜawny będzie ulegał corocznym zmianom według stawki określonej przez Zarząd Miasta”. Zdaniem Spółki zapis tego typu jest standardowym i przymusowym zapisem w tego typu umowach stosowanych przez Gminę, a dowodem na to jest wykaz dzierŜawców objętych indywidualną stawką za grunty naleŜące do miasta stanowiący załącznik do uchwały 1179a/2000 pozycja: 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 12, 13, 17, 19, 21, 4 22, 23, 24, 25, 26 i 27 oraz ogłoszenie prasowe z dnia 15.02.2001 r. o przetargu ustnym nieograniczonym na dzierŜawę terenu pod parking, w którym to ogłoszeniu jest takŜe zapis – wysokość czynszu będzie ulegała corocznym zmianom wg stawki określonej przez Zarząd Gminy. Dotychczasową praktyką było coroczne podwyŜszanie stawek czynszu za grunty naleŜące do Gminy, w tym pod parkingi, według równych kryteriów dla wszystkich przedsiębiorców na rynku, w tym takŜe dla Spółki, o jednolite kryterium jakim jest inflacja. Na dowód tego Spółka przedłoŜyła umowy dzierŜawy wraz z informacjami o corocznych podwyŜkach wg uchwał Zarządu Miasta o kryterium inflacji. Zdaniem Spółki z warunku określonego w § 2 pkt 2 umów dzierŜawy zawartych pomiędzy Gminą a Spółką wyniknęła uciąŜliwość polegająca na podwyŜszeniu Spółce opłat za grunty stanowiące własność Gminy w oparciu o ten zapis i w oparciu o uchwałę 1179a/2000, a nie o uchwałę 1113/2000, która ma charakter generalny i dotyczy wszystkich uczestników rynku usług parkingowych w Bielsku-Białej. Swoboda rozumienia i wykonania przez Gminę zapisu § 2 pkt 2 umów, oznacza dla Spółki jako strony umowy cięŜar większy od powszechnie przyjętych w stosunkach danego rodzaju oraz niewspółmiernie większą stawkę czynszu dzierŜawnego gruntu pod parkingi dla Spółki od ustalonego powszechnie dla przedsiębiorców w stosunkach danego rodzaju. Zdaniem Spółki ten stan rzeczy przynosi Gminie nieuzasadnione korzyści w kwocie (…) zł miesięcznie oraz po pierwsze, korzyść finansową w kwocie (…) zł rocznie, po drugie korzyść polegająca na wyeliminowaniu Spółki z rynku usług parkingowych w Bielsku-Białej i włączeniu dzierŜawionych obecnie parkingów do dominującej strefy ograniczonego postoju, z której pobiera poŜytki finansowe wraz z Intelpark. Spółka wniosła ponadto o nadanie decyzji organu antymonopolowego rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na fakt, iŜ zapłata czynszu w wysokości ustalonej przez Gminę spowodowałaby powstanie w Spółce straty uzasadniającej postawienie jej w stan upadłości. (karta nr 18). Na wniosek podmiotu uprawnionego wszczęto postępowanie administracyjne. (karta nr 70) W odpowiedzi na zarzuty zawarte we wniosku Gmina wyjaśniła co następuje. Zarząd Miasta jest zobowiązany do gospodarowania nieruchomościami Gminy w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543) i kierując się powyŜszymi przepisami, a takŜe uchwałą Rady Miejskiej Nr XXI/296/95 w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciąŜania nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierŜawiania lub najmu na okres dłuŜszy niŜ 3 lata i ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) upowaŜniony jest do wydzierŜawiania gruntów, miedzy innymi pod urządzanie parkingów zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Czynsz dzierŜawny jest ustalany indywidualnie z podmiotami zainteresowanymi dzierŜawą. Zarząd Miasta ustala wysokość czynszu dzierŜawnego w oparciu o przyjętą ramową swoją uchwałę Nr 1179a/2000, bądź ustala indywidualną stawkę dzierŜawną lub decyduje, Ŝe stawka ta zostanie ustalona w drodze przetargu, a do takiego postępowania upowaŜnia ustawa o gospodarce nieruchomościami, szczególnie zapis art. 12. Gmina nie jest jedynym właścicielem gruntów, które zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego moŜna przeznaczyć na parkingi i w zakresie dzierŜawy terenów pod parkingi nie jest monopolistą, a przyjęte zasady co do dzierŜawy gruntów nie ograniczają w Ŝaden sposób rozwoju konkurencji. Ponadto zdaniem Gminy, postępowanie antymonopolowe moŜe toczyć się jedynie w stosunku do przedsiębiorców, a jako właściciel wydzierŜawiający nieruchomości pod parkingi nie występuje w takiej roli. W umowach dzierŜawy określa jedynie cel na jaki nieruchomości zostaną wydzierŜawione, nie zobowiązuje do zorganizowania usług z zakresu zadań własnych gminy. DzierŜawca ewentualną działalność parkingową prowadzi własnym staraniem i na swój koszt, a Gmina zainteresowana jest przede wszystkim wpływem czynszu. Spółka na podstawie 4 umów dzierŜawy z dnia 30.06.1998 r. dzierŜawi cztery róŜne nieruchomości z przeznaczeniem na działalność parkingową, umowy zostały zawarte na 10 lat, a zapis § 2 5 ustalał wysokość czynszu dzierŜawnego. Nieruchomości dzierŜawione przez Spółkę usytuowane są w ścisłym centrum miasta, w którym istnieje ograniczona ilość miejsc do parkowania, co spowodowało, Ŝe Zarząd Miasta uznał tereny te za szczególnie atrakcyjne i uchwałą Nr 1179a/2000 podwyŜszył stawki, a dotyczyła ona takŜe innych podmiotów, które nie prowadzą działalności parkingowej. Gmina podnosi, Ŝe w kaŜdym czasie jej organ moŜe zmienić lub podjąć nową uchwałę w zakresie spraw naleŜących do jego kompetencji. Twierdzenia Spółki, Ŝe dzierŜawcy z ul. Tańskiego i ul. Jutrzenki prowadzą działalność konkurencyjną jest bezzasadne, albowiem nieruchomości usytuowane są w trzeciej strefie miasta, a klientami parkingów są mieszkańcy osiedli i na prośby tych mieszkańców Zarząd Miasta obniŜył stawki opłat. DzierŜawcy tych parkingów ponosili nakłady na urządzenie parkingów, ponoszą opłaty od powierzchni oddanej w dzierŜawę, a Spółka otrzymała w dzierŜawę urządzone parkingi, gdzie opłaty ustalono od powierzchni zajętej na miejsca postojowe z wyłączeniem dróg wewnątrz parkingowych. Przez cały okres trwania umowy dzierŜawy Spółka permanentnie narusza terminy zapłaty czynszu uiszczając go w dowolnym dla siebie terminie i nie uregulowała naleŜności z tytułu czynszu dzierŜawnego od stycznia 2001 r. Zarząd Miasta nie zgadza się z zarzutem podziału rynku, poniewaŜ strefa parkowania obejmuje tereny połoŜone w pasach drogowych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a parkowanie pojazdów w pasie drogi wymaga uzyskania zgody w formie decyzji administracyjnej Miejskiego Zarządu Dróg i tereny te nie są przedmiotem dzierŜaw. Administratorem strefy parkowania na terenie miasta Bielsko-Biała jest Miejski Zarząd Dróg – jednostka organizacyjna gminy. Natomiast firma „Intelpark” Bielsko-Biała sp. z o.o. zobowiązana jest do zapewnienia niezbędnej obsługi serwisowej systemu, oprogramowań i urządzeń związanych z prowadzeniem strefy parkowania. Zasady funkcjonowania strefy parkowania określa uchwała Nr 555/99 Zarządu Miasta, która określa obszar strefy parkowania, stawki opłat oraz regulamin strefy. W związku z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz.U. Nr 51, poz. 608) prowadzone są prace, które zmierzają do przygotowania projektu uchwał Rady Miejskiej dotyczące funkcjonowania strefy parkowania na terenie miasta. Do czasu włączenia Placu Ratuszowego do strefy parkowania Zarząd Miasta polecił Miejskiemu Zarządowi Dróg zawrzeć umowę z firmą Intelpark na administrowanie tym parkingiem. Umowa określa kwotę opłaty parkingowej na 2,50 zł za godzinę postoju. W momencie włączenia w/w placu do strefy parkowania będą obowiązywać stawki opłat ustalone uchwałą Rady Miejskiej. Zarząd Miasta wniósł o oddalenie zarzutów Spółki i przyznanie Gminie Bielsko-Biała kosztów postępowania według norm przepisanych. (karta nr 85). W oparciu o zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy organ antymonopolowy ustalił co następuje. Uchwała Nr 1039 Zarządu Miasta Bielska-Białej z dnia 8 grudnia 1997 r. w sprawie ustalenia czynszu dzierŜawnego za grunty stanowiące własność miasta określa czynsz dzierŜawny za grunty stanowiące własność komunalną, podział miasta na strefy i stanowi, Ŝe grunty o pow. powyŜej 0,5 ha uŜytkowane na cele rolnicze oddaje się do bezpłatnego uŜyczenia. (karta nr 90). Załącznik nr 1 do tej uchwały wyszczególnia cel dzierŜawy, strefę i wysokość czynszu dzierŜawnego gruntów. Punkt 11 zawiera stawki za dzierŜawę parkingów, gdzie za usytuowane w strefach wysokość czynszu dzierŜawnego wynosi 3,00 zł miesięcznie za m2, a za parkingi poza strefami – 2,50 zł miesięcznie/m2. (karta nr 91). Tereny połoŜone w strefach to wydzielone pasy drogowe, w obrębie których zostały stworzone moŜliwości do parkowania pojazdów. Natomiast parkingi usytuowane na terenach nie stanowiących pasów drogowych określono jako parkingi leŜące poza strefami. (karta nr 150). 6 W dniu 30.06.1998 r. strony niniejszego postępowania zawarły wg wzorca cztery umowy dzierŜawy oznaczonych terenów, z określonym celem - na prowadzenie działalności parkingowej (§ 1 pkt 2). DzierŜawca zobowiązał się płacić miesięczny czynsz dzierŜawny ustalony na podstawie uchwały Zarządu Miasta Nr 1039/97. Strony postanowiły, Ŝe czynsz dzierŜawny będzie ulegał corocznym zmianom wg stawki określonej przez Zarząd Miasta (§ 2 pkt 2). Zgodnie z zapisem § 3 pkt 1 umowy zawarto na 10 lat, a takŜe określono przesłanki wypowiedzenia umów przez wynajmującego ze skutkiem natychmiastowym, np. zaleganie z zapłatą czynszu dzierŜawnego za dwa okresy płatności, po uprzednim wyznaczeniu dodatkowego terminu do zapłaty zaległego czynszu; nie uiszczania świadczeń publicznych; w wypadku gdy teren będzie niezbędny do realizacji zadań własnych Gminy (§ 3 pkt 2). Określono takŜe obowiązki Spółki ( np. § 1 pkt 1 i pkt 2, § 2 pkt 1, § 5 pkt 1, § 6). Na mocy pierwszej umowy oddano Spółce w dzierŜawę teren na prowadzenie działalności parkingowej o powierzchni 350 m2 przy ul. Buczka (aktualnie ul. Dmowskiego), a miesięczny czynsz ustalono na 3,00 zł/m2. (karta nr 26). Na mocy drugiej umowy oddano Spółce w dzierŜawę teren na prowadzenie działalności parkingowej o powierzchni 420 m2 przy ul. Mostowej, a miesięczny czynsz ustalono na 2,50 zł/m2. (karta nr 33). Na mocy trzeciej umowy oddano Spółce w dzierŜawę teren na prowadzenie działalności parkingowej o powierzchni 540 m2 przy ul. Wyzwolenia, a miesięczny czynsz ustalono na 2,50 zł/m2. (karta nr 40). Na mocy czwartej umowy oddano Spółce w dzierŜawę teren na prowadzenie działalności parkingowej o powierzchni 1400 m2 przy Placu Wojska Polskiego, a miesięczny czynsz ustalono na 3,00 zł/m2. (karta nr 47). Uchwała Nr 1546/98 Zarządu Miasta Bielska-Białej z dnia 30 listopada 1998 r. w sprawie ustalenia czynszu dzierŜawnego za grunty stanowiące własność miasta, w załączniku nr 1 w punkcie 11 wyszczególnia parkingi usytuowane w strefach i określa wysokość czynszu dzierŜawnego na 3,30 zł/m2 i 2,75 zł/m2 za parkingi poza strefami.(karta nr 94). Na mocy powyŜszej uchwały od dnia 1 stycznia 1999 r. zmieniono Spółce wysokość czynszu dzierŜawnego w pierwszej i czwartej umowie z kwoty 3,00 zł/m2/mc na 3,30 zł/m2/m-c. Nie ma tu informacji, Ŝe wzrost stawki wynika ze wskaźnika inflacji (w 1997 r. wynosił 14,9 %). (karta nr 30 i nr 51). Wysokość stawki określoną w drugiej i trzeciej umowie zmieniono z kwoty 2,50 zł/m2/m-c na 2,75 zł/m2/m-c (karta nr 37 i nr 44). Uchwała Nr 529/99 Zarządu Miasta Bielska - Białej z dnia 25 listopada 1999 r. w załączniku nr 1 w punkcie 11 wyszczególnia parkingi usytuowane w strefach i określa wysokość czynszu dzierŜawnego na 3,70 zł miesięcznie/m2 i 3,10 zł miesięcznie/m2 za parkingi poza strefami.(karta nr 99). Na mocy powyŜszej uchwały od dnia 1 stycznia 2000 r. zmieniono Spółce wysokość czynszu dzierŜawnego w pierwszej i czwartej umowie z kwoty 3,30 zł/m2/mc na 3,70 zł/m2/m-c. Nie ma tu informacji, Ŝe wzrost stawki wynika ze wskaźnika inflacji (w 1998 r. wynosił 11,8 %). (karta nr 31 i nr 52). Wysokość stawki określoną w drugiej i trzeciej umowie zmieniono z kwoty 2,75 zł/m2/m-c na 3,10 zł/m2/m-c (karta nr 38 i nr 45). Zgodnie z tak określonym czynszem dzierŜawnym Spółka zobowiązana była wnosić opłaty do dnia 31 grudnia 2000 r. Uchwałą Nr 555/99 z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie utworzenia na drogach publicznych niestrzeŜonych płatnych miejsc postojowych oraz wysokości opłat za parkowanie pojazdów w centrum Bielska-Białej, Zarząd Miasta Bielska-Białej postanowił dla uporządkowania systemu postoju pojazdów, zmniejszenia deficytu miejsc postojowych oraz zwiększenia rotacji pojazdów parkujących w centrum miasta, wprowadzić opłaty za parkowanie pojazdów na obszarze zwanym dalej strefą parkowania. Określono wysokość i zasady wnoszenia opłat oraz rodzaj parkowania. Opłaty za parkowanie w strefie parkowania uiszcza się wyłącznie za pomocą wielofunkcyjnej karty mikrochipowej, zwanej intelkartą. Załącznik nr 1 do uchwały określa obszar strefy. Załącznik nr 3 do uchwały to „Regulamin strefy parkowania” określający zasady i sposób wnoszenia opłat oraz funkcjonowania strefy. Dochody Gminy z opłat za parkowanie w strefie parkowania będą gromadzone na koncie środka specjalnego Miejskiego Zarządu Dróg, z przeznaczeniem na poprawę komunikacji i systemu parkingowego w centrum miasta. (karta nr 104). Zgodnie z postanowieniami regulaminu 7 administratorem strefy parkowania jest Miejski Zarząd Dróg. Dystrybucję intelkart prowadzi „Intelpark" Bielsko-Biała sp. z o.o., a takŜe Biuro Obsługi Klienta Strefy Parkowania. Tak więc firma Intelpark nie jest dzierŜawcą terenów stanowiących strefę parkowania. (karta nr 109). Kolejna uchwała Nr 1113/2000 Zarządu Miasta Bielska – Białej z dnia 22.11.2000 r. wyszczególnia w załączniku nr 1 w punkcie 11 parkingi usytuowane w strefach i określa wysokość czynszu dzierŜawnego na 4,10 zł miesięcznie/m2 i parkingi poza strefą 3,40 zł miesięcznie/m2. (karta nr 112). Uchwała Nr 1179a/2000 Zarządu Miasta Bielska-Białej z dnia 29 grudnia 2000 r. w sprawie ustalenia czynszu dzierŜawnego za grunty stanowiące własność Gminy ustalonego indywidualnie dla poszczególnych dzierŜawców ustala czynsz dzierŜawny za grunty stanowiące własność komunalną w wysokości określonej w załączniku nr 1. W punkcie 2 znajduje się zapis - w stosunku do czynszów ustalonych niniejszą uchwałą nie mają zastosowania stawki czynszu ustalone uchwałą Nr 1113/2000. Regulacje te weszły w Ŝycie z dniem 01.01.2001 r. (karta nr 117). Załącznik nr 1 do uchwały to wykaz dzierŜawców dla których czynsz dzierŜawny ustalił indywidualnie Zarząd Miasta. Wykaz zawiera wskazanie dzierŜawcy, adres nieruchomości dzierŜawionej, stawkę czynszu obowiązującą w 2000 r. i czynsz proponowany na 2001 rok. Pozycja 3,4,5,6, tego wykazu to dzierŜawiąca cztery parkingi Spółka. Za parking o powierzchni 540 m2 połoŜony przy ul. Wyzwolenia w roku 2000 stawka wynosiła 3,10 zł/m2/m-c, a proponowana stawka na rok 2001 to 10 zł/m2/m-c. Za parking o powierzchni 420 m2 połoŜony przy ul. Mostowej w roku 2000 stawka wynosiła 3,10 zł/m2/m-c, a proponowana stawka na rok 2001 to 10 zł/m2/m-c. Sprawę parkingu połoŜonego przy Placu Wojska Polskiego w roku 2000 przekazano do Miejskiego Zarządu Dróg, a proponowana stawka na rok 2001 to 15 zł/m2/m-c. Za parking o powierzchni 350 m2 połoŜony przy ul. Dmowskiego w roku 2000 stawka wynosiła 3,70 zł/m2/m-c, a proponowana na rok 2001 stawka to 20 zł/m2/m-c. Pozycja 14 i 17 wykazu, to dzierŜawione parkingi połoŜone poza strefą, z których korzystają zgodnie z wyjaśnieniami Zarządu Miasta mieszkańcy osiedli. Pozycja 16 wykazu to parking dla potrzeb firmy przy ul. Wyzwolenia. Pozycja nr 23 to nieruchomość przy ul. Wyspiańskiego o pow. 7.586 m2, na której parking jest zlokalizowany przy Państwowej Szkole Muzycznej. Pozycja 24 wykazu to teren o powierzchni 185 m2 parking przed lokalem gastronomicznym. (kara nr 118). Na mocy powyŜszej uchwały od dnia 1 stycznia 2001 r. zmieniono Spółce wysokość czynszu dzierŜawnego w pierwszej umowie z kwoty 3,70 zł/m2/mc na 20,00 zł/m2/m-c. (karta nr 32). Wysokość stawki określoną w drugiej umowie zmieniono z kwoty 2,75 zł/m2/m-c na 10,00 zł/m2/m-c (karta nr 39). Stawkę określoną w trzeciej umowie zmieniono z kwoty 3,10 zł/m2/m-c na 10 zł/m2/m-c (karta nr 46), a w czwartej umowie z kwoty 3,70 na 15,00 zł/m2/m-c.(karta nr 54). Zmianę stawki czynszowej obrazuje tabela poniŜej. Lokalizacja parkingu dzierŜawionego przez Spółkę Wysokość stawki czynszu w zł/m2/m-c ustalona na rok 1998 Wysokość stawki czynszu w zł/m2/m-c ustalona na rok 1999 Wysokość stawki czynszu w zł/m2/m-c ustalona na rok 2000 Wysokość stawki czynszu w zł/m2/m-c ustalona na rok 2001 Ul. Buczka aktualnie ul. Dmowskiego 350 m2 3,00 3,30 3,70 20,00 wzrost o 540 % Ul. Mostowa 420 m2 2,50 2,75 3,10 10,00 wzrost o 322 % Ul. Wyzwolenia 540 m2 2,50 2,75 3,10 10,00 wzrost o 322 % Plac Wojska 3,00 3,30 3,70 15,00 8 Polskiego 1400 m2 wzrost o 405 % Jako substytuty dzierŜawionych przez Spółkę parkingów usytuowanych w strefie I w ścisłym centrum miasta Bielsko-Biała, Spółka wskazała przedmioty dzierŜawy wymienione w poz. 16,23 i 24 załącznika do uchwały 1179a/2000, 14 parkingów usytuowanych w strefie I, a takŜe miejsca parkingowe w strefie I objęte systemem ograniczonego postoju (elektroniczne parkomaty na karty magnetyczne) zarządzane przez firmę „Intelpark” z czego Gmina otrzymuje procentowy udział z wpływów. (karta nr 75). Pozycja 16 wykazu stanowiącego załącznik do powołanej przez Spółkę uchwały to parking dla potrzeb firmy przy ul. Wyzwolenia. W uchwale zawarte jest polecenie sprawdzenia, czy dzierŜawca pobiera opłaty za parking, a jeŜeli nie to podwyŜszenia opłaty o 10 %. Pozycja nr 23 to nieruchomość przy ul. Wyspiańskiego o pow. 7.586 m2, na której zlokalizowany jest parking przy Państwowej Szkole Muzycznej. Pozycja 24 wykazu to teren o powierzchni 185 m2 parking przed lokalem gastronomicznym. Trudno uznać, Ŝe te przedmioty dzierŜawy stanowią substytut przedmiotów dzierŜawionych przez Spółkę. Zgodnie z odpisem z rejestru handlowego przedmiotem działalności Spółki jest między innymi organizowanie i prowadzenie parkingów, targowisk miejskich i giełd towarowych. (karta nr 57). Odnośnie wskazanych przez Spółkę innych podmiotów prowadzących parkingi w strefie I (karta nr 78) zgromadzone informacje (karta nr 132 i 148) zawarto w tabeli poniŜej. Lokalizacja parkingów w strefie I Właściciel terenu DzierŜawca Czynszu dzierŜaw. m2/m-c Ustala wysokość czynszu Forma ustalenia czynszu 1. Plac Ratuszowy Strefa I Gmina Intelpark 2,87 zł Zarząd Miasta Ustalenia Zarządu 2. Plac Wolności Strefa I Gmina R. (…) PPHU. 4,10 zł Zarząd Miasta Ustalenia Zarządu 3. Ul. Piastowska Strefa I własność prywatna _ _ _ _ 4. Ul. Warszawska Strefa I Gmina R. Marian 11.10 zł W drodze przetargu 5.Plac świrki i Wigury Wieczyste uŜyt- kowanie Cen- trum Biznesu „Befama” _ _ _ _ 6. Ul. Cyniarska Strefa I– parking przy Domu Handlowym Klimczok PSS Społem _ _ _ _ 7. Ul. Barlickiego Strefa I własność prywatna _ _ _ _ 8. Ul. Ks. Stojałowskiego strefa I własność prywatna _ _ _ _ 9. Ul. Słowackiego Bielska Szkoła Przemysłowa _ _ _ _ 10. Ul. Kopernika/Sikor- skiego Strefa parkowania oraz Sąd Rejonowy _ _ _ _ 11. Ul. Przykop II strefa Gmina P.M. 2,00 zł Dyrektor MZD Ustalenia MZD 12. Ul. Paderewskiego/ Szkolna Gmina Banki i przedsiębio Wnoszą opłaty za Ustala Zakład 9 rca miejsca postojowe Gospodar ki Miesz- kaniowej 13. Ul. 1-go Maja Prywatna własność Parking Beskidzkiej Giełdy Meblowej _ _ _ 14. Ul. Sukiennicza Wieczyste uŜytkowanie osób fizycznych, tereny po przemysłowe _ _ _ _ 15. Ul. Mostowa I strefa Gmina Spółka Urbis 10,00 zł Zarząd Miasta Uchwała Nr 1179a/00 16. Ul. Wyzwolenia I strefa Gmina Spółka Urbis 10,00 zł Zarząd Miasta Jak wyŜej 17. Plac Wojska Polskiego I strefa Gmina Spółka Urbis Spółka od 01.04.00 nie ponosi czynszu dzierŜawn ego 15,00 zł Zarząd Miasta Jak wyŜej 18. Ul. Dmowskiego I strefa Gmina Spółka Urbis 20,00 zł Zarząd Miasta Jak wyŜej 19. ul. Cyniarska I strefa Gmina Małgorzata K. 4,10 zł Zarząd Miasta Uchwała 1113/2000 20. ul. Przekop parking dla Domu Handlowego „Aleksander” Gmina P.M. 2,00 zł Dyrektor ZGM negocjacje Strefa I – centrum miasta Bielska-Białej stanowi rynek właściwy w niniejszej sprawie. W wyjaśnieniach Gminy podawano trzy rodzaje podziału miasta na strefy. W celu określenia rynku ustalono. Załącznik nr 2 do uchwały Zarządu Miasta Nr 1039/97 w sprawie ustalenia czynszu dzierŜawnego za grunty stanowiące własność miasta, zawiera podział Bielska-Białej na trzy strefy. Strefa I to centrum miasta, strefa II to głównie osiedla mieszkaniowe, strefa III to obrzeŜa miasta. (karta nr 102). Lokalizację parkingów w strefie I obrazuje mapka zawarta na kartach nr 78 i 152. Natomiast załącznik nr 1 do uchwały 555/99 określa obszar strefy parkowania. Strefa A to strefa ruchu pieszego, a strefa B to strefa ograniczonego postoju, gdzie w sektorze B-1 wymieniona jest ul. Dmowskiego, w sektorze B-2 Plac Wojska Polskiego i ul. Wyzwolenia, na których znajdują się między innymi parkingi dzierŜawione przez Spółkę. (karta nr 107). Mapka tej strefy to karta nr 103. Tereny przeznaczone na strefę parkowania nie są przedmiotem dzierŜaw. (karta nr 87). Miejski Zarząd Dróg, administrator terenów stanowiących pasy drogowe i place, stosuje podział miasta na dwie strefy, gdzie strefa I zbliŜona jest do strefy I określonej przez Zarząd Miasta jako ścisłe centrum miasta. TakŜe obszar strefy B pokrywa się ze strefą I Zarządu Miasta, choć nie są one identyczne. Określona przez Zarząd Miasta strefa I zawiera ścisłe centrum miasta (karta nr 87), i ten obszar ustalono jako rynek właściwy w niniejszym postępowaniu. Z danych zawartych w tabeli wynika, Ŝe na 19 parkingów znajdujących się w strefie I, Gmina jest właścicielem ponad 50 % parkingów, albowiem 10 parkingów stanowi jej własność. Tak więc na rynku właściwym Gmina posiada pozycję dominującą. Jeden parking (poz.12 tabeli) 10 wykorzystywany jest przez banki wnoszące opłaty za miejsca postojowe, co reguluje uchwała 555/99. Na 9 parkingach dzierŜawcy prowadzą działalność gospodarczą, gdzie jeden parking (poz.4) oddano w dzierŜawę po przeprowadzeniu przetargu. Tak więc z pozostałych ośmiu parkingów 4 dzierŜawi Spółka (pozycje 15,16,17,18), a 4 - inne podmioty (poz. 1,2,19,20). MoŜna uznać, Ŝe te cztery podmioty, takŜe kontrahenci Gminy, są konkurentami Spółki w zakresie prowadzenia parkingów. Pozycja 1 tabeli to parking usytuowany w strefie I dzierŜawiony przez Interpark, która ponadto zajmuje się obsługą serwisową urządzeń parkingowych, a na tym terenie Zarząd przewiduje utworzenie strefy parkowania; pozycja 19 tabeli to parking wydzierŜawiony jako uzupełnienie istniejącego parkingu na zapleczu SDH „Klimczok”, kieszenie postojowe słuŜą chwilowemu zatrzymaniu się pojazdów klientów SDH i doraźnie celom parkingowym. Podobnie poz. 20 to parking przy sklepie. Pozycja 2 tabeli to parking usytuowany w strefie I czyli w ścisłym centrum miasta. Stawka czynszu dzierŜawnego ustalona przez Zarząd Miasta dla poz. 1,2,19,20 znacznie odbiega od stawki określonej w poz. 15,16,17,18 dla Spółki oraz stawki określonej w poz. 4, która wynika z przetargu. MoŜna przyjąć, Ŝe cena wynikająca z przetargu jest ceną rynkową. Gmina wyjaśniała, Ŝe ustalając stawkę dzierŜawną dla Spółki uwzględniła połoŜenie dzierŜawionych nieruchomości, które uznała za szczególnie atrakcyjne (karty nr 132 i nr 148). Zarząd podał informację, Ŝe Spółka jest nierzetelnym płatnikiem, naleŜności wpłaca w dowolnych dla siebie terminach, a od 01.04.2000 r. nie ponosi czynszu dzierŜawnego za parking o pow. 1400 m2, znajdujący się w strefie I, przy Placu Wojska Polskiego. Spółka nie uregulowała naleŜności z tytułu czynszu dzierŜawnego od stycznia 2001 r. Lokalizację parkingów zawarto na mapkach (karty nr 78 i nr 152). Nakłady finansowe na wybudowanie parkingów dzierŜawionych przez Spółkę poniosła Gmina. Parkingi dzierŜawione przez Spółkę usytuowane są w strefie I. Obszar ten charakteryzuje się deficytem miejsc postojowych. Ze względu na deficyt miejsc postojowych w centrum miasta, w strefie I, popyt na miejsca postojowe przewyŜsza podaŜ. Wysokość opłat za korzystanie z miejsc postojowych w strefie ograniczonego parkowania i wysokość opłat za korzystanie z parkingów dzierŜawionych przez Spółkę wynosi 2,50 zł/godzinę. Podmioty ujęte w poz. 1,2,19,20 tabeli, prowadzące parkingi, nie objęła podwyŜka stawki czynszu dzierŜawnego w takim stopniu jak stawki ujęte w poz. 15,16,17,18 za parkingi dzierŜawione przez Spółkę. Gmina zróŜnicowała te opłaty w stosunku do przedsiębiorców prowadzących konkurencyjną działalność w tej samej strefie I, czyli za ten sam towar na tym samym rynku właściwym. Organ antymonopolowy zwaŜył co następuje. Z dniem 1 kwietnia 2001 r. weszła w Ŝycie ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319) określająca zakres działania organu antymonopolowego oraz zasady postępowania antymonopolowego. Zgodnie z zapisem art. 113 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, postępowania wszczęte na podstawie ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów, prowadzi się na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. Niniejsze postępowanie wszczęto w dniu 14.02.2001 r. (data otrzymania pierwszego pisma Spółki). W związku z powyŜszym rozstrzygnięcie w zakresie wniosku Spółki nastąpiło zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r, o czym powiadamiano strony postępowania. (karty nr 81 i nr 83). Gmina podniosła, iŜ postępowanie antymonopolowe moŜe toczyć się jedynie przeciwko przedsiębiorcy, a jako właściciel wydzierŜawiający nieruchomości nie występuje w takiej roli. W umowach dzierŜawy określa jedynie cel na jaki nieruchomości zostaną wydzierŜawione, 11 nie zobowiązuje natomiast do zorganizowania usług z zakresu zadań własnych Gminy. DzierŜawca ewentualną działalność parkingową prowadzi własnym staraniem i na swój koszt, a wydzierŜawiająca Gmina zainteresowana jest przede wszystkim wpływem czynszu. (karta nr 86). Gmina jako właściciel nieruchomości gruntowych wydzierŜawiła Spółce odpłatnie część gruntu na prowadzenie działalności parkingowej w czterech lokalizacjach, a zgodnie z zapisem § 1 pkt 2 umów, dzierŜawca przeznaczy teren na prowadzenie działalności parkingowej. UŜytkowanie terenu niezgodnie z określonym celem zgodnie z zapisem § 3 pkt 2 ppkt 1 skutkuje wypowiedzeniem umowy ze skutkiem natychmiastowym. (karta nr 33). Zgodnie z definicję legalną zawartą w art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ilekroć mowa tu o przedsiębiorcy rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej, a takŜe osobę prawną organizującą lub świadczącą usługi o charakterze uŜyteczności publicznej, które nie są działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej. W niektórych formach działalności, zwłaszcza w zakresie stosunków cywilnoprawnych, Gmina występuje w obrocie w takim samym charakterze jak i inni przedsiębiorcy, przy czym na mocy odpowiednich regulacji ustawowych wyposaŜona została w znaczne mienie komunalne. Trudno znaleźć argumentację przemawiającą za tym, Ŝe Gminę występującą w stosunkach cywilnoprawnych o charakterze gospodarczym nie obowiązują jakiekolwiek reguły i rygory przewidziane w ustawie antymonopolowej, którym podlegają inni przedsiębiorcy. Dostrzegając odmienność w sytuacji prawnej gminy, wykonującej zadania własne w dziedzinie administracji publicznej, brak byłoby uzasadnienia, aby okoliczność ta miała przesądzić o niestosowaniu wobec gminy w jakimkolwiek zakresie przepisów powołanej ustawy, dla ochrony rynku przez praktykami ograniczającymi konkurencję płynącymi z jej strony. Organ antymonopolowy ocenia zachowanie jednostek samorządu terytorialnego w kontekście stosowania zakazanych praktyk ograniczających konkurencję, przejawiające się w formie podejmowania uchwał, a w przypadku ich stwierdzenia nakazuje ich zaniechanie. Ocena zachowania jednostek samorządu terytorialnego w zakresie oceny zgodności z prawem antymonopolowym uchwał podejmowanych przez te organy, nie oznacza wejścia w kompetencje sądu administracyjnego z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Prezes Urzędu nie orzeka o niewaŜności uchwały. Do działalności publicznej gminy w zakresie zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, o ile wywołuje skutki praktyk, prawo antymonopolowe ma odpowiednie zastosowanie, a ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów jest aktem prawnym bezwzględnie obowiązującym. W postępowaniu antymonopolowym gmina jest legitymowana biernie. Jak przyznaje Zarząd Gminy Bielsko-Biała wydzierŜawiając tereny Gmina zainteresowana jest przede wszystkim wpływem czynszu. Jest to więc zarobkowa działalność wynikająca z uprawnień właściciela. Zgodnie z zapisem art. 5 ustawy Prawo działalności gospodarczej podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej jest wolne dla kaŜdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Tak więc regulacje prawne bezwzględnie obowiązujące dotyczą w jednakowym stopniu wszystkich uczestników rynku. Dla zastosowania mechanizmów ustawy antymonopolowej koniecznym jest wykazanie, iŜ przedsiębiorca przeciwko któremu skierowany jest zarzut stosowania praktyk określonych w art. 8 na rynku właściwym posiada pozycję, co najmniej dominującą. Definicję rynku właściwego zawiera art. 4 pkt 8 ustawy antymonopolowej. Rynek właściwy to rynek towarów, które ze względu na ich przeznaczenie, cenę oraz właściwości, w tym jakość, są uznawane przez ich nabywców za substytuty oraz są oferowane na obszarze, na którym ze względu na ich rodzaj i właściwości, istnienie barier dostępu do rynku, preferencje konsumentów, znaczące róŜnice cen i koszty transportu, panują zbliŜone warunki konkurencji. Praktyki ograniczające konkurencję ujawniają się na rynku. Dlatego teŜ dla właściwego stosowania przepisów ustawy istotne znaczenie ma kwestia metodyki wyznaczania rynku. 12 Zgodnie z orzecznictwem Sądu Antymonopolowego 1 odrębny rynek lokalny stanowi tzw. centrum handlowe miasta, w odniesieniu do którego mechanizmy rynkowe kształtują wyŜsze czynsze, a jednocześnie podmioty działające w ścisłym centrum mają lepsze moŜliwości prowadzenia działalności gospodarczej niŜ pozostali. Odmienna polityka gminy wobec takiego rynku nie uzasadnia postawienia gminie zarzutu podziału rynku według kryteriów terytorialnych i asortymentowych. Rynek w ujęciu przedmiotowym odnosi się do wszystkich towarów jednego rodzaju, które poprzez szczególne właściwości, w szczególności zaś przeznaczenie, uŜytkowość i cenę odróŜniają się od innych towarów w taki sposób, Ŝe nie istnieje moŜliwość dowolnej ich zmiany. Rynek pod względem asortymentowym tworzą towary, które z punktu widzenia nabywcy charakteryzują się substytutywnością. Pomimo więc podobnego pod względem przedmiotowym asortymentu, parkingów zlokalizowanych w centrum handlowym miasta, w strefie I, w porównaniu do innych parkingów w tym mieście nie moŜna, z punktu widzenia ogółu nabywców (dzierŜawców), uznać za subsytutywne. MoŜliwości prowadzenia działalności gospodarczej na parkingach znajdujących się w centrum handlowym miasta są zdecydowanie korzystniejsze. Istotne jest takŜe i to, Ŝe w warunkach gospodarki rynkowej obiektywną prawidłowością są znacznie wyŜsze stawki za korzystanie z obiektów zlokalizowanych w centrach handlowych miast w porównaniu do pozostałych. Uzasadnia to traktowanie centrum miasta jako odrębnego rynku. Odrębny rynek stanowią parkingi zlokalizowane w tzw. centrum handlowym miasta, w strefie I, gdzie występuje deficyt miejsc postojowych, a jednocześnie podmioty dzierŜawiące parkingi mają lepsze moŜliwości prowadzenia działalności gospodarczej niŜ pozostali dzierŜawcy np. na obrzeŜach miasta. W niniejszej sprawie rynkiem relewantnym jest rynek dzierŜawy parkingów znajdujących się w centrum miasta Bielsko-Biała w tzw. strefie „I”, w której to usytuowanych jest 19 parkingów w tym 10 parkingów stanowiących własność Gminy, która 9 z nich wydzierŜawia. Tak więc rynkiem w ujęciu geograficznym jest centrum miasta Bielsko-Biała określone jako strefa „I”, a w ujęciu asortymentowym rynek dzierŜawy parkingów w centrum miasta w strefie „I”. Stosownie do zapisu art. 4 pkt 9 ustawy antymonopolowej przez pozycję dominującą rozumie się pozycję przedsiębiorcy, która umoŜliwia mu zapobieganie skutecznej konkurencji na rynku właściwym przez stworzenie mu moŜliwości działania w znacznym zakresie niezaleŜnie od konkurentów, kontrahentów oraz konsumentów; domniemywa się, Ŝe przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeŜeli jego udział w rynku przekracza 40 %. Przepis ten stwarza domniemanie prawne w rozumieniu art. 234 k.p.c. posiadania pozycji dominującej, jeŜeli procentowy udział w rynku przekracza 40 %. Na 19 parkingów znajdujących się w strefie I, 10 parkingów stanowi własność Gminy w tym na 9 parkingach dzierŜawcy prowadzą działalność gospodarczą. Na rynku właściwym Gmina posiada pozycję dominującą. W ustawie antymonopolowej (art. 4 pkt 6) przez towar rozumie się rzeczy, jak równieŜ energię, papiery wartościowe i inne prawa majątkowe, usługi, a takŜe roboty budowlane. Tak więc wydzierŜawiany teren stanowiący parking jest towarem w rozumieniu ustawy. Konkurenci w rozumieniu ustawy antymonopolowej, stosownie do zapisu art. 4 pkt 10, to przedsiębiorcy, którzy wprowadzają lub mogą wprowadzić albo nabywają lub mogą nabyć, w tym samym czasie, towary na rynku właściwym. Jak wynika z tabeli, dzierŜawcy ośmiu gminnych parkingów usytuowanych w strefie I będący kontrahentami Gminy, którym uznaniowo ustalono stawki czynszu dzierŜawnego, prowadzą podobną działalność i są konkurentami. Tak więc konkurentami Spółki na rynku właściwym są: wymieniony w poz. 1 tabeli Intelpark, dzierŜawca parkingu na Placu Ratuszowym; poz. 2 tabeli Pani R. M. dzierŜawca parkingu na Placu Wolności; poz. 19 Pani M. K. dzierŜawca parkingu przy ul. 1 wyrok z 20.07.1994 r., XVII Amr 14/94, Wokanda 1995 Nr 4. 13 Cyniarskiej i poz. 20 P.M. dzierŜawca parkingu przy ul. Przekop. Oceniając podaŜ i popyt na miejsca postojowe naleŜy uwzględnić, Ŝe strefę I cechuje deficyt miejsc postojowych. Wymogi jakie winny spełniać miejsca przeznaczone na urządzanie parkingów i stanowisk postojowych określają przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140) oraz rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838) umoŜliwia pobieranie opłat za parkowanie pojazdów na drogach oraz określa warunki ustanowienia strefy śródmiejskiej przez radę gminy, a opłaty za wjazd i poruszanie po strefie stanowią dochód gminy. Wydane na podstawie tej ustawy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz. U. Nr 51, poz. 608) w § 2 ust. 1 zawiera następujące regulacje. Opłaty mogą być wprowadzone na obszarze charakteryzującym się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeŜeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych bądź realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności obszaru dla tych pojazdów lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Opłaty wprowadza i ustala sposób ich pobierania rada miasta na wniosek zarządu miasta, zaopiniowany przez organy zarządzające ruchem. Stawką podstawową jest opłata za jedną godzinę parkowania pojazdu samochodowego. Zarząd drogi moŜe upowaŜnić do kontroli uiszczania opłat oraz ich pobierania inne jednostki organizacyjne. Nie ma więc przeszkód prawnych, aby wyłoniony przez zarząd miasta podmiot obsługiwał system ograniczonego parkowania na terenie miasta. Podobne rozwiązania zastosowano w aglomeracjach i większych miastach na terenie kraju. W Bielsku- Białej w takiej strefie czynności techniczne wykonuje firma Intelpark. Obowiązki Gminy określają ustawy. Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) określa między innymi zakres działania i zadania gminy. Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty naleŜy do zadań własnych gminy. Zadania własne obejmują między innymi sprawy gospodarki terenami, gminnych dróg, ulic, placów oraz organizacji ruchu drogowego. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) określa zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania. W zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 5). Ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu naleŜy do zadań własnych gminy (art. 4 ust. 1). Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543) określa między innymi gospodarowanie nieruchomościami stanowiącymi własność jednostek samorządu terytorialnego (gminy). Zgodnie z zapisem art. 25 ust. 1 tej ustawy gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje zarząd gminy. Zarząd gminy wykonuje między innymi czynności związane z naliczaniem naleŜności za nieruchomości udostępniane z zasobu oraz prowadzi windykację tych naleŜności. Na podstawie umowy dzierŜawy moŜe więc odpłatnie udostępnić część gruntu na warunkach określonych w umowie. Zasady gospodarowania mieniem komunalnym określają uchwały organów gminy. Uchwała Nr 1113/2000 Zarządu Miasta Bielska-Białej z dnia 22 listopada 2000 r. w sprawie ustalenia czynszu dzierŜawnego za grunty stanowiące własność miasta ustala czynsz dzierŜawny za grunty stanowiące własność komunalną oraz określa podział miasta na strefy. Następnie uchwałą Nr 1179a/2000 Zarządu Miasta Bielska-Białej z dnia 29 grudnia 2000 r. w sprawie 14 ustalenia czynszu dzierŜawnego za grunty stanowiące własność gminy ustalonego indywidualnie dla poszczególnych dzierŜawców, ustalono czynsz dzierŜawny za grunty stanowiące własność komunalną w wysokości określonej w załączniku do tej uchwały. Zarząd Miasta postanowił takŜe, Ŝe w stosunku do czynszów ustalonych tą uchwałą nie mają zastosowania stawki czynszu ustalone uchwałą Zarządu Miasta Nr 1113/2000. Zdaniem Spółki zarzut naruszenia przez Gminę art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy antymonopolowej uzasadnia ustalenie przez Gminę wyłącznie dla Spółki stawek czynszu dzierŜawnego podwyŜszonych od 320% do 540% i znacznie zawyŜonych w stosunku do stawek ustalonych dla innych przedsiębiorców za ten sam towar na tym samym rynku właściwym, co w konsekwencji przeciwdziała ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania lub rozwoju konkurencji. Zgodnie z zapisem art. 8 ust. 1 ustawy antymonopolowej zakazane jest naduŜywanie pozycji dominującej na rynku właściwym przez jednego lub kilku przedsiębiorców. Art. 8 ust. 2 pkt 5 stanowi, Ŝe naduŜywanie pozycji dominującej polega w szczególności na przeciwdziałaniu ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji. Dla stwierdzenia zarzucanej praktyki monopolistycznej na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy antymonopolowej, konieczne jest łączne wystąpienie następujących przesłanek: - posiadanie przez przedsiębiorcę przeciwko któremu skierowane są zarzuty pozycji co najmniej dominującej na rynku właściwym, - przeciwdziałanie ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji. Jak ustalono i wykazano w niniejszej sprawie - Gmina posiada pozycję dominującą na rynku właściwym. Posiadanie pozycji dominującej nie jest zabronione. Naruszeniem prawa jest naduŜycie tej pozycji w następstwie stosowania praktyk ograniczających konkurencję. Rynek to takŜe płaszczyzna współdziałania konkurentów w prowadzonej działalności gospodarczej. Kontrahenci Gminy dzierŜawią parkingi i prowadzą na nich działalność gospodarczą. Jak ustalono na rynku właściwym Spółka konkuruje z czterema podmiotami, którym stawki czynszu ustala Gmina. Błędna jest ocena Spółki, Ŝe Gmina jest jej konkurentem w zakresie działalności prowadzenia parkingów. Gmina jest właścicielem gruntów i zgodnie z zapisem art. 140 K.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współŜycia społecznego właściciel moŜe, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności moŜe pobierać poŜytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach moŜe rozporządzać rzeczą. Nieruchomość gruntowa znajdująca się w centrum miasta jest zapewne towarem bardziej atrakcyjnym, niŜ usytuowana na obrzeŜach miasta i właściciel ustalając stawkę czynszu dzierŜawnego moŜe uwzględnić połoŜenie nieruchomości, jej walory i przede wszystkim warunki ekonomiczne. Miasto Bielsko-Biała, szczególnie centrum, cechuje brak miejsc postojowych. Właściciel terenów wydzierŜawianych na prowadzenie parkingów nie moŜe jednak pobierać poŜytków i dochodów z rzeczy w sposób ograniczający konkurencję, a taką sytuacją mamy do czynienia w sytuacji nierównoprawnego traktowania kontrahentów. Gmina wykazała, Ŝe w 2001 roku stosuje zróŜnicowane ceny za ten sam towar na tym samym rynku właściwym – tu stawka czynszu dzierŜawnego za parkingi usytuowane w strefie I na gruntach stanowiących mienie komunalne, nie wynikająca z przetargu, określona dla Spółki znacznie odbiega od stawki określonej dla pozostałych kontrahentów. W ocenie organu antymonopolowego Gmina nie wykazała Ŝadnej zaleŜności uzasadniającej zróŜnicowanie kontrahentom stawek czynszu za dzierŜawę parkingów na rynku właściwym. W konsekwencji Gmina uprzywilejowała część kontrahentów, a jedynie Spółce znacznie podwyŜszyła opłaty, co jest nieuczciwe i w konsekwencji przeciwdziała rozwojowi konkurencji, albowiem uniemoŜliwia kontrahentom Gminy prowadzącym działalność na rynku właściwym wykonywania działalności gospodarczej na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych ustawą antymonopolową. Ustalone w niniejszej sprawie działanie Gminy 15 zmierza w konsekwencji do wyeliminowania Spółki z rynku właściwego. Gmina dzięki posiadanej silnej pozycji rynkowej i jako właściciel przedmiotu dzierŜawy uznaje, iŜ na rynku właściwym moŜe uprzywilejować niektórych z kontrahentów. W załączniku do uchwały 1179a/2000 zawierającym wykaz dzierŜawców, którym czynsz dzierŜawny ustalono indywidualnie przez Zarząd Miasta, brak tu konkurentów Spółki prowadzących działalność na rynku właściwym. Konkurenci Spółki wnoszą opłaty za dzierŜawę parkingów na podstawie ustaleń Zarząd Gminy (pozycja 1 i 2 tabeli) lub uchwały 1113/2000 (pozycja 19 tabeli) bądź w drodze negocjacji (pozycja 20 tabeli). Negocjacje Zarządu ze Spółką nie przyniosły efektów. (karta nr 24). Określenie przez Gminę stawki czynszu dzierŜawnego za prowadzenie działalności parkingowej zawyŜonej wyłącznie wobec Spółki przeciwdziała warunkom niezbędnym do powstania bądź rozwoju konkurencji. Przedsiębiorca zmuszony do ponoszenia znacznie wyŜszych kosztów niŜ jego konkurenci w konsekwencji zaniecha prowadzenia działalności, albowiem w gospodarce rynkowej celem prowadzenia działalności gospodarczej jest osiąganie zysku. WydzierŜawiane parkingi są takim samym towarem i znajdują się na tym samym rynku właściwym, a stosowanie za ten sam towar na tym samym rynku róŜnych cen przeciwdziała rozwojowi konkurencji. Wyjaśnienia Gminy, Ŝe w przypadku Spółki powodem znaczącej podwyŜki była atrakcyjna lokalizacja nie stanowią uzasadnienia ekonomicznego. Cztery umowy dzierŜawy zawarto w dniu 30.06.1998 r. i zapewne atrakcyjność lokalizacji parkingów nie zmieniła się w tym czasie. Umowy zawarto na okres 10 lat tj. do dnia 31 grudnia 2007 r., jednak określono przesłanki wypowiedzenia umów ze skutkiem natychmiastowym, np. w wypadku gdy teren będzie niezbędny do realizacji zadań własnych Gminy bądź gdy Spółka będzie zalegała z zapłatą czynszu. KaŜdy przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą ma prawo do planowania przewidywanych kosztów działania. Dokonana przez Gminę zmiana stawki czynszu dzierŜawnego z kwoty 3,70 zł/m2/m-c na kwotę 15,00 zł ( 405%) i na kwotę 20,00 zł/m2/m-c ( 540 %) oraz zmiana stawki z kwoty 3,10 na 10,00 zł/m2/m-c (320 %) i zastosowana tylko wobec Spółki, podczas gdy innym dzierŜawcom parkingów w strefie I, za ten sam towar, Gmina ustaliła stawki czynszu dzierŜawnego na kwoty: 2,00 zł, 2,87 zł i 4,10 zł/m2/m-c – powoduje zniekształcenie konkurencji pomiędzy dzierŜawcami prowadzącymi działalność parkingową w strefie I. Jak wykazano w uzasadnieniu niniejszej decyzji ustalenie przez Gminę zawyŜonych stawek czynszu dzierŜawnego wyłącznie wobec Spółki przeciwdziała ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji, co stanowi naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy antymonopolowej. Mając powyŜsze na uwadze orzeczono jak w punkcie I sentencji decyzji. Spółka wnosiła o ocenę przez pryzmat ustawy antymonopolowej kolejnych dwóch zarzutów skierowanych przeciwko Gminie. Zdaniem Spółki, zarzut naruszenia art. 8 ust. 2 pkt 3 ustawy antymonopolowej uzasadnia fakt podziału przez Gminę rynku usług parkingowych poprzez funkcjonowanie systemu ograniczonego postoju z elektronicznymi parkomatami na karty magnetyczne, zarządzanego przez Intelpark Sp. z o.o. Bielsko-Biała, przy czym Gmina otrzymuje procentowy udział z wpływów za parkowanie na obszarach objętych tym systemem i jest zainteresowana jego poszerzeniem. Spółka uznaje, Ŝe w systemie ograniczonego postoju Gmina i Intelpark są jej konkurentami, ponadto Gmina działając na rzecz Intelpark dąŜy do tego, aby Spółka skoncentrowała swoją działalność na segmencie tego samego rynku asortymentowego przynoszącego mniejsze zyski. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego 2 - Rada Gminy moŜe podejmować uchwały zawierające wytyczne dla podległych jej organów wykonawczych i gminnych jednostek organizacyjnych, w tym takŜe uchwały zalecające określony sposób 2 OSP 1991/11-12 poz. 267, a takŜe Wspólnota 1991/27 str. 14 16 gospodarowania mieniem gminy. Samo gospodarowanie tym mieniem naleŜy do zarządu bądź do powołanych w tym celu przedsiębiorstw komunalnych. Zgodnie za stanowiskiem NSA 3 podjęcie decyzji przez gminę, jako właściciela mienia komunalnego, (a konkretnie przez organ gminy) ustalenie zasad gospodarowania mieniem komunalnym mieści się w granicach uprawnień przyznanych gminie przepisami ustawy samorządowej. Mieści się w szczególności w zakresie pojęcia zarządu mieniem gminy. (...) Niemniej jednak samorząd terytorialny sprawujący władzę lokalną nie moŜe pomijać szeregu uwarunkowań społecznych, ciąŜy bowiem na nim obowiązek działań zgodnie z potrzebami społecznymi. Zgodnie z zapisem art. 8 ust. 1 ustawy antymonopolowej zakazane jest naduŜywanie pozycji dominującej na rynku właściwym przez jednego lub kilku przedsiębiorców. Art. 8 ust. 2 pkt 3 stanowi, Ŝe naduŜywanie pozycji dominującej polega w szczególności na stosowaniu w podobnych umowach z osobami trzecimi uciąŜliwych lub niejednolitych warunków umów, stwarzających tym osobom zróŜnicowane warunki konkurencji. Jak wykazano powyŜej na rynku właściwym Gmina zajmuje pozycję dominującą, której posiadanie nie jest zabronione, albowiem zakazane jest jej naduŜywanie. Zasady gospodarowania mieniem komunalnym stanowiącym własność Gminy opisano powyŜej. Materia ta uregulowana jest ustawami, a takŜe uchwałami organów gminy. Sposób zaskarŜania uchwał organów gminy określa art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Uchwałą 555/99 w celu uporządkowania systemu postoju pojazdów, zmniejszenia deficytu miejsc postojowych oraz zwiększenia rotacji pojazdów parkujących w centrum miasta, w Bielsku-Białej utworzono na drogach publicznych niestrzeŜone płatne miejsca postojowe zwane strefą parkowania. Opłaty za parkowanie uiszcza się intelkartą, a zasady i sposób funkcjonowania strefy określa regulamin. Nie są to więc parkingi takie, jak w strefie I dzierŜawi Spółka i inne podmioty. Miejsca przeznaczone na strefę parkowania nie są przedmiotem dzierŜawy i nie jest to taki sam towar jak dzierŜawione parkingi na rynku relewantnym. Dochody Gminy z opłat za parkowanie w strefie przeznaczone są na poprawę komunikacji i systemu parkingowego w centrum miasta. Administratorem strefy jest Miejski Zarząd Dróg, a uchwała organu gminy określa sposób i zasady funkcjonowania strefy, gdzie czynności techniczne wykonuje firma Intelpark, która nie jest dzierŜawcą terenów stanowiących strefę. Utworzenie przez Gminę strefy parkowania nie jest więc tym samym, co przedmiot działania jaki realizuje Spółka na dzierŜawionych gruntach. Gmina zobowiązana jest do zaspokajania potrzeb członków wspólnoty samorządowej. Gmina nie jest więc konkurentem dla Spółki, natomiast jest właścicielem dzierŜawionych terenów. Gmina jako właściciel mienia komunalnego takŜe nieruchomości gruntowych usytuowanych w centrum miasta, ma prawo do pobierania poŜytków, a nawet jest zobowiązana gospodarować mieniem w taki sposób, aby uzyskiwać z tego tytułu korzyści. Nie ma przeszkód, aby Spółka wyszkoliła odpowiednio swoich pracowników, poszerzyła przedmiot działania i złoŜyła ofertę na usługi, jakie wykonuje dla Gminy Intelpark. W związku z powyŜszym nie ma podstaw do uznania, iŜ stworzenie w Bielsku-Białej strefy ograniczonego parkowania, gdzie czynności administracyjne wykonuje firma Intelpark, a zasady jej funkcjonowania określają uchwały organów gminy, stanowi naruszenie ustawy antymonopolowej. Mając powyŜsze na uwadze orzeczono jak w punkcie II ppkt 1 sentencji. Zdaniem Spółki Gmina uprzywilejowała innych uczestników rynku poprzez określenie im niŜszych stawek czynszu dzierŜawnego, przez co stosuje w podobnych umowach z osobami trzecimi niejednolite warunki umów, stwarzając zróŜnicowane warunki konkurencji, co stanowi naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 3 ustawy antymonopolowej. Zgodnie z zapisem art. 8 ust. 1 ustawy antymonopolowej zakazane jest naduŜywanie pozycji dominującej na rynku właściwym przez jednego lub kilku przedsiębiorców. Art. 8 ust. 2 pkt 3 3 tamŜe w uzasadnieniu 17 stanowi, Ŝe naduŜywanie pozycji dominującej polega w szczególności na stosowaniu w podobnych umowach z osobami trzecimi uciąŜliwych lub niejednolitych warunków umów, stwarzających tym osobom zróŜnicowane warunki konkurencji. Jak wykazano powyŜej na rynku właściwym Gmina zajmuje pozycję dominującą, której posiadanie nie jest zabronione, albowiem zakazane jest jej naduŜywanie. Zasady gospodarowania mieniem komunalnym stanowiącym własność Gminy opisano powyŜej, a materia ta uregulowana jest ustawami, a takŜe uchwałami organów gminy. Organy gminy, a szczególnie Zarząd Miasta mają moŜliwość wpływania na równomierne zaspokajanie potrzeb wspólnoty samorządowej, do czego są ustawowo powołane. Zapewne jedną z takich spraw jest zabezpieczenie centrum miasta w miejsca postojowe. Jak ustalono w niniejszej sprawie w okresie od 1998 r. do 31.12.2000 r. Gmina stosowała w miarę jednolite kryteria ustalając stawkę czynszową za dzierŜawę parkingów. Inne zasady, jak ustalono i wykazano, niejednolite i szczególnie uciąŜliwe dla Spółki określono na roku 2001. Określenie w roku 2001 znacznie podwyŜszonych stawek czynszu dzierŜawnego jedynie wobec Spółki stwarza w konsekwencji zróŜnicowane, uciąŜliwe i niejednolite warunki konkurencji, albowiem konkurenci Spółki, a kontrahenci Gminy ponoszą mniejsze koszty z tytułu dzierŜawy. Wyjaśnienia Zarządu, Ŝe teren dzierŜawiony przez Spółkę jest szczególnie atrakcyjny, a Gmina pragnie go w inny sposób zagospodarować bądź, Ŝe dzierŜawca pozostaje w zwłoce z płatnościami, nie usprawiedliwiają stosowania przez właściciela w podobnych umowach dzierŜawy parkingów na rynku właściwym niejednolitych warunków umów, uciąŜliwych dla Spółki, a w konsekwencji sprzecznego z prawem antymonopolowym działania. Umowa dzierŜawy określa prawa i obowiązki stron, takŜe prawo do rozwiązania umowy przez Gminę ze skutkiem natychmiastowym. Jednym z istotnych elementów umowy jest cena. W umowach dzierŜawy odpowiednikiem ceny są określone przez właściciela stawki czynszu dzierŜawnego. Stosowanie wobec kontrahentów Gminy niejednolitych warunków umów wynika z danych zawartych w tabeli na stronie 8 i 9 niniejszej decyzji. DzierŜawcom prowadzącym parkingi na terenach stanowiących własność Gminy i usytuowanych w centrum miasta w strefie I stawkę czynszu dzierŜawnego ustalono na 2,00 2,87 i 4,10 zł/m2/m-c, natomiast Spółce na kwoty 10,00 15,00 i 20,00 zł/m2/m-c. Podana stawka opłat czynszu dzierŜawnego nie wynika z przetargu, lecz jest ustalona przez Gminę. Zdaniem organu antymonopolowego działanie Gminy jest skutkiem naduŜycia pozycji dominującej i wykorzystania siły rynkowej i nie naleŜy oceniać go jedynie w płaszczyźnie zwykłej racjonalności podejmowania decyzji co do gospodarowanego majątku i wykonywania uprawnień właścicielskich. Gmina, jak ustalono i wykazano w niniejszej sprawie, w podobnych umowach określonym dzierŜawcom nieznacznie podwyŜszyła stawki czynszu, przez co stworzyła im dogodne warunki funkcjonowania na rynku właściwym i ich uprzywilejowała, natomiast w stosunku do jednego uczestnika rynku właściwego zastosowała uciąŜliwe i niejednolite warunki umów. W konsekwencji Gmina stworzyła swoim kontrahentom zróŜnicowane warunki konkurencji. Mając powyŜsze na uwadze orzeczono jak w punkcie II ppkt 2 sentencji. Zdaniem Spółki naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 6 ustawy antymonopolowej spowodowało naduŜycie przez Gminę pozycji dominującej poprzez narzucenie uciąŜliwych warunków umów przynoszące nieuzasadnione korzyści, albowiem we wszystkich łączących obydwa podmioty umowach dzierŜawy gruntów pod parkingi narzucono zapis § 2 pkt 2 umów w brzmieniu – czynsz dzierŜawny będzie ulegał corocznym zmianom według stawki określonej przez Zarząd Miasta, narzucono Spółce jednostronnie ustalone wysokości stawek czynszu uchwałą Zarządu Miasta Nr 1179a/2000. Zdaniem Spółki zapis tego typu jest standardowym i przymusowym zapisem w tego typu umowach stosowanych przez Gminę, co potwierdza wykaz dzierŜawców objętych indywidualna stawką czynszu i ogłoszenie prasowe o przetargu. Spółka podniosła, Ŝe dotychczasową praktyką było coroczne podwyŜszanie stawek czynszu za grunty stanowiące mienie komunalne, w tym pod parkingi, według równych kryteriów dla wszystkich przedsiębiorców na rynku, w tym Spółki, o wskaźnik inflacji. 18 Zgodnie z zapisem art. 8 ust 2 pkt 6 ustawy antymonopolowej naduŜywanie pozycji dominującej polega na narzucaniu przez przedsiębiorcę uciąŜliwych warunków umów, przynoszących mu nieuzasadnione korzyści. Powołany wyŜej przepis art. 8 ust. 2 pkt 6 ustawy uzaleŜnia stwierdzenie określonej w nim praktyki monopolistycznej od łącznego spełnienia następujących przesłanek: 1. posiadanie przez przedsiębiorcę, przeciwko któremu skierowano Ŝądanie, pozycji co najmniej dominującej, 2. narzucanie warunków umowy przez przedsiębiorcę kontrahentowi, 3. uciąŜliwość warunków umowy, a takŜe 4. osiągnięcie nieuzasadnionych korzyści. Gmina na rynku właściwym posiada pozycję dominującą, co nie jest zabronione, natomiast zakazane jest jej naduŜywanie. Spełniona jest więc pierwsza przesłanka. Wykonywanie uprawnień właścicielskich nie jest równoznaczne z naduŜywaniem pozycji rynkowej. Gmina jest właścicielem gruntów i zgodnie z zapisem art. 140 K.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współŜycia społecznego właściciel moŜe, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności moŜe pobierać poŜytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach moŜe rozporządzać rzeczą. W obowiązującym porządku prawnym posiadanie przez przedsiębiorcę pozycji dominującej na rynku nie jest zabronione. Sankcjonowaniu jednakŜe w trybie przewidzianym w art. 8 ust. 2 pkt 6 ustawy antymonopolowej podlega nie samo posiadanie na rynku pozycji dominującej, ale jej naduŜywanie. Jeśli postanowienia umowy naruszają prawo lub są w inny sposób uciąŜliwe dla kontrahenta, zgodnie z orzecznictwem Sądu Antymonopolowego przyjmuje się, Ŝe przedsiębiorca posiadający silną pozycję na rynku narzucił warunki tej umowy. Brakuje ustawowych kryteriów określenia „uciąŜliwość” warunków umowy, istotnym jest orzecznictwo Sądu Antymonopolowego. Przez uciąŜliwy warunek umowy rozumie się kaŜdy warunek, oznaczający dla jednej ze stron umowy cięŜar większy od powszechnie przyjętych w stosunkach danego rodzaju. Ponadto warunki umowy muszą mieć charakter przymusowy, wymuszony przez podmiot dominujący zarówno na etapie zawierania umów jak i ich wykonywania. Nieuzasadnione korzyści są natomiast odpowiednikiem uciąŜliwych warunków umów narzuconych kontrahentowi. Powodują one, Ŝe podmiot narzucający jest w sytuacji korzystniejszej od powszechnie przyjętej w stosunkach danego rodzaju. Ustalenia te powinny być dokonane według kryteriów obiektywnych. NaleŜałoby tutaj w szczególności rozwaŜyć, czy w hipotetycznej sytuacji istnienia wolnej konkurencji i tym samym swobody kształtowania przez obie strony treści umowy, podmiot narzucający takie warunki byłby je w stanie wynegocjować. Kodeks cywilny reguluje stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi. Przepisy tytułu XVII K.c. regulują najem i dzierŜawę. Zgodnie z zapisem art. 693 § 1 K.c. przez umowę dzierŜawy wydzierŜawiający zobowiązuje się oddać dzierŜawcy rzecz do uŜywania i pobierania poŜytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierŜawca zobowiązuje się płacić wydzierŜawiającemu umówiony czynsz. Umowa ta jako stosunek cywilnoprawny dochodzi do skutku drogą zgodnych oświadczeń woli stron, a jej funkcją jest czerpanie korzyści z cudzej rzeczy. Czynsz stanowiący określoną część poŜytków jest podstawą do ingerencji wydzierŜawiającego w system zarządzania i gospodarowania przedmiotem dzierŜawy, co ogranicza samodzielność dzierŜawcy. Wysokość czynszów jest kształtowana wolą stron, a niekiedy sądownie na podstawie art. 700 k.c. w związku z art. 5 k.c. DzierŜawa jest w pewnym stopniu umową losową, skoro uiszczanie czynszu obciąŜa dłuŜnika niezaleŜnie od uzyskanych efektów. MoŜliwości raŜącego pokrzywdzenia dzierŜawcy przeciwdziała art. 700 k.c. określający moŜliwość Ŝądania obniŜenia czynszu przypadającego za dany okres gospodarczy. Czynsz stanowi ekwiwalent majątkowy świadczenia. W niniejszej sprawie substrat materialny to określone w umowach dzierŜawy cztery parkingi usytuowane na nieruchomościach gruntowych stanowiących własność Gminy, wybudowane nakładami Gminy, a usytuowane w centrum miasta, w strefie I. Spółka uŜytkuje 19 cudzą rzecz i pobiera z tego poŜytki. W niniejszej sytuacji strony zawierały cywilnoprawne umowy dzierŜawy na czas określony. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów zawiera regulacje prawne o charakterze bezwzględnie obowiązującym i jest jedną z tych ustaw, do których odsyła art. 353 (1) K.c. - dla określenia swobody umów. Niczym nie ograniczona swoboda umów prowadziłaby bowiem do zachwiania pozycji stron i podporządkowania kontrahenta słabszego podmiotowi silniejszemu, zaś równoprawna pozycja stron w umowach jest jednym z fundamentów prawa cywilnego. Istotą naduŜycia pozycji dominującej, a tym samym zakazanej praktyki monopolistycznej, jest ograniczenie przez przedsiębiorcę samodzielności pozostałych uczestników rynku i wymuszanie, w następstwie niezgodnego z prawem, naduŜycia władzy rynkowej, aby uczestniczyli w obrocie na zasadach im narzuconych i mniej korzystnych niŜby to miało miejsce w warunkach istnienia konkurencji. O tym, czy w konkretnych warunkach dominacji rynkowej sama umowa bądź jej treść została kontrahentowi narzucona, czy teŜ umowa jest rezultatem negocjacji w ramach przysługującej stronom swobody kontraktowania (art. 353 (1) K.c.), decyduje w ostatecznym rachunku treść umowy i okoliczności jej zawarcia. Testem sprawdzającym jest racjonalność zachowania kontrahenta, oceniana według hipotetycznego załoŜenia istnienia konkurencji na rynku. Zgodnie bowiem z doświadczeniem Ŝyciowym strony zawierające umowę działają racjonalnie. W świetle powołanego przepisu strony zawierające umowę mogą ułoŜyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współŜycia społecznego. Działania ograniczające samodzielność (swobodę kształtowania) nie mają charakteru bezprawnego, o ile podmiot gospodarczy realizuje uprawnienia, jakie daje mu obowiązujący przepis prawa. Praktyki ograniczające konkurencję są zachowaniami bezprawnymi, a więc sprzecznymi z obowiązującym porządkiem prawnym. Innymi słowy, jeŜeli dane działanie lub zaniechanie znajduje uzasadnienie w określonym przepisie prawa, to przynajmniej zasadniczo nie moŜe być ono rozpatrywane w kategoriach stosowania praktyk ograniczających konkurencję. Właściciel ma prawo oddać w uŜytkowanie dzierŜawcy przedmiot dzierŜawy odpłatnie i na czas określony, co ma miejsce w niniejszej sprawie. DzierŜawca zobowiązuje się odpłatnego uŜytkowania przedmiotu dzierŜawy na zasadach określony w umowie. W obowiązującym porządku prawnym właściciel moŜe rozporządzać rzeczą, pobierać poŜytki i dochody z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współŜycia społecznego. Wszystkie zawierane przez Gminę umowy dzierŜawy zawierają klauzulę, Ŝe wysokość czynszu będzie ulegała corocznym zmianom wg stawki określonej przez Zarząd Miasta.(karta nr 131). Zapis taki znalazł się takŜe w ogłoszeniu o przetargu (karta nr 25). TakŜe zamieszczony jest w czterech umowach zawartych w dniu 30.06.1998 r. pomiędzy Spółką, a właścicielem parkingów. W umowach zawartych pomiędzy stronami postępowania oraz w aneksach do umów nie ma Ŝadnej wzmianki o zastosowaniu wskaźnika inflacji. Regulacje zawarte w ustawie o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (art. 21 ust 1) określały, Ŝe nie wszczyna się postępowania, jeŜeli od końca roku, w którym zaprzestano stosowania praktyki monopolistycznej upłynął rok. Zgodnie z zapisem art. 93 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie wszczyna się postępowania w sprawie stosowania praktyk ograniczających konkurencję, jeŜeli od końca roku w którym zaprzestano ich stosowania upłynął rok. Jak ustalono w niniejszej sprawie w 1998 r strony uzgodniły, Ŝe czynsz dzierŜawny będzie ulegał corocznym zmianom wg stawki określonej przez Zarząd Miasta (§ 2 pkt 2 umów). Nie moŜna uznać, Ŝe taki zapis umieszczony w umowach z 1998 r. stanowi naruszenie ustawy antymonopolowej ze względu na przedawnienie. Jakkolwiek są odmienne poglądy, organ antymonopolowy dostosował się do orzecznictwa Sądu Antymonopolowego 4 - początek biegu terminu o jakim była mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu (...) i o jakim jest mowa w art. 93 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, czyli przedawnienie, liczy się od dnia zawarcia umowy 4 wyroki sygn akt XVII Ama 74/99; Ama 89/99; Ama 91/99 20 zawierającej zdaniem Spółki uciąŜliwy warunek i termin ten rozpoczyna się najpóźniej w dacie zawarcia umowy. Przedawnienie słuŜy zasadzie pewności obrotu gospodarczego, która dotyczy takŜe dominantów rynkowych. Ustawa antymonopolowa nie moŜe naruszać zasady pewności obrotu. Natomiast o zaskarŜaniu uchwał organów gminy (jest nim Zarząd Miasta) stanowi ustawa o samorządzie gminnym. Mając powyŜsze na uwadze orzeka się jak w punkcie III niniejszej decyzji. Skutkiem rozstrzygnięcia zawartego w punkcie I i w punkcie II ppkt 2 niniejszej decyzji jest nałoŜenie na Gminę Bielsko-Biała kary pienięŜnej w wysokości 1.000,- euro (słownie: jeden tysiąc euro) płatnej do budŜetu państwa. Wskazane w niniejszej sprawie stosowanie przez Gminę zabronionych praktyk ograniczających konkurencję w ocenie organu antymonopolowego w pełni uzasadnia zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 101 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319). W rozumieniu art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy wyŜej wskazanej nałoŜono karę na takim poziomie, aby jej charakter prewencyjny odniósł poŜądany skutek, a jak ustalono i wykazano, okoliczności stanowią istotny argument dla nałoŜenia kary. NałoŜenie kary naleŜy traktować jako podkreślenie naganności działań Gminy w przedmiotowej sprawie, które to działania zakłócają równość uczestników rynku i w konsekwencji przeciwdziałają rozwojowi konkurencji. Istotne jest zagroŜenie konkurencji wywołane stosowaniem przez Gminę zakazanych praktyk na tym rynku. NałoŜona kara pienięŜna zapewne wpłynie pozytywnie na działalność Gminy i przyczyni się do przestrzegania przepisów bezwzględnie obowiązującej ustawy antymonopolowej. Na podstawie art. 101 ust. 2 pkt 1 powołanej powyŜej ustawy organ antymonopolowy moŜe nałoŜyć, w drodze decyzji, na przedsiębiorcę karę pienięŜną w wysokości stanowiącej równowartość od 1.000 do 5.000.000 euro, jednak nie większej niŜ 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary, jeŜeli dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 8. Uzyskane przez Gminę dochody zawiera karta nr 164. Dochody budŜetu miasta Bielska-Białej według źródeł powstania zawiera karta nr 169, gdzie w sprawozdaniu wskazano, Ŝe procentowy udział w dochodach ogółem z tytułu dzierŜawy i leasingu wynosi 0,22 %. Wysokość nałoŜonej na Gminę kary to kwota 1.000,- euro i jest to minimalna kara jaką moŜe nałoŜyć organ antymonopolowy w przypadku naruszenia zakazu określonego w art. 8 powołanej ustawy. Wysokość kary mieści się w granicach określonych ustawą i odpowiada stopniowi zawinienia, a takŜe jest wystarczająco dolegliwa, aby spełnić swoją funkcje prewencyjną. Stosownie do zapisu art. 115 ustawy antymonopolowej wartość euro wg tabeli NBP nr 252/A z dnia 29.12.2000 r. wynosi 3,8544 zł. Tak więc kwota 3.854,40 zł stanowi równowartość 1.000 euro. Kara taka ma charakter wyłącznie prewencyjny. Ustalając wysokość kary uwzględniono, Ŝe działanie Gminy nakierowane było na osiągnięcie celu sprzecznego z ustawą antymonopolową. Organ antymonopolowy przy ustalaniu wysokości kary pienięŜnej uwzględnia w szczególności okres, stopień oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy. Wysokość nałoŜonej kary pienięŜnej została ustalona przy załoŜeniu, iŜ kara ta nie ma stanowić znaczącej dolegliwości dla karanego podmiotu, albowiem o skuteczności zastosowanych sankcji nie decyduje stopień ich surowości, lecz sama istota ich zastosowania, zwłaszcza uwypuklenie naganności stosowania wykazanej w pkt. I i pkt. II ppkt 2 niniejszej decyzji praktyki ograniczającej konkurencję. Karę pienięŜną naleŜy wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w NBP Oddział Okręgowy Warszawa nr 1010 1010-7878-223-1. W związku z powyŜszym naleŜało orzec jak w punkcie IV sentencji. Punkt V zawiera postanowienie wydane na podstawie art. 75 w związku z art. 70 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319) o wzajemnym zniesieniu kosztów postępowania. W niniejszym postępowaniu zarówno Spółka 21 jak i Gmina nie są reprezentowani przez adwokata lub radcę prawnego. PoniewaŜ w toku postępowania strony wnosiły o przyznanie kosztów według norm przepisanych, organ antymonopolowy poinformował je, Ŝe kwestia kosztów uregulowana jest w art. 69-76 ustawy antymonopolowej, w szczególności zaś pouczył je, Ŝe roszczenie o zwrot kosztów wygasa, jeŜeli strona w terminie wyznaczonym przez Prezesa Urzędu nie złoŜy spisu kosztów. W odpowiedzi Spółka złoŜyła wniosek o przyznanie na jej rzecz kwoty 14,00 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej oraz kwoty 1.200,00 zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej. W załączeniu spółka przedłoŜyła umowę zlecenia. W związku z wnioskiem Spółki o przyznanie kosztów postępowania organ antymonopolowy zwaŜył co następuje Zapis art. 70 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, Ŝe w razie częściowego uwzględnienia Ŝądań zawartych we wniosku o wszczęcie postępowania koszty poniesione przez strony będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Prezes Urzędu moŜe jednak nałoŜyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeŜeli wniosek drugiej strony nie został uwzględniony jedynie w nieznacznej części. W tym miejscu podnieść naleŜy, Ŝe zawarte we wniosku o wszczęcie postępowania Ŝądania Spółki zostały częściowo uwzględnione, co zawarto w sentencji niniejszej decyzji, a stanowisko organu antymonopolowego zawarte jest w jej uzasadnieniu. Po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego uznano, iŜ dwa zarzuty Wnioskodawcy są uzasadnione i przedstawione działania Gminy stanowią naruszenie ustawy antymonopolowej, na skutek czego nałoŜono na Gminę karę pienięŜną. Natomiast dwóch zarzutów Wnioskodawcy nie uznano za trafne i jak wykazano w uzasadnieniu decyzji, zachowania będące ich przedmiotem nie stanowią naruszenia ustawy antymonopolowej. Przedstawiona przez Spółkę umowa zlecenia z dnia 09.02.2001 r. jako przedmiot zlecenia w § 1 określa „przygotowanie podania o wszczęcie antymonopolowego postępowania administracyjnego w celu ustalenia stosowania przez Gminę Bielsko-Biała praktyk monopolistycznych względem Zleceniodawcy, oraz wszelkich niezbędnych pism w toku postępowania, a takŜe reprezentowanie Zleceniodawcy w toku postępowania.” Organ antymonopolowy podnosi, Ŝe do akt sprawy nie zostało złoŜone Ŝadne pełnomocnictwo, potwierdzające wykonanie w/w zlecenia. W toku postępowania Ŝadne z pism nie było sygnowane przez Zleceniobiorcę, tj. Kancelarie Radców Prawnych (…) z Bytomia. Spółka- Zleceniodawca nie przedłoŜyła organowi antymonopolowemu pełnomocnictwa udzielonego Zleceniobiorcy. Całą korespondencję z Urzędem oraz wszelkie dokumenty do akt sprawy potwierdzali za zgodność z oryginałem oraz podpisywali reprezentanci Spółki. PoniewaŜ w aktach sprawy brak jest dowodów na okoliczność, Ŝe w/w umowa zlecenia została wykonana – zdaniem organu antymonopolowego brak jest podstaw do uwzględnienia w kosztach postępowania kwoty 1.200,00 zł tytułem zwrotu wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego reprezentującego stronę w postępowaniu. W aktach sprawy brak jest dowodu na to, Ŝe strona była reprezentowana przez pełnomocnika procesowego, a umowa z dnia 09.02.2001 r. została przesłana przez stronę dopiero w dniu 22.06.2001 r. Dlatego do niezbędnych kosztów postępowania (zgodnie z art. 69 i następne ustawy antymonopolowej) poniesionych przez Spółkę organ antymonopolowy zaliczył opłatę skarbową w wysokości 16,50 zł. Ze względu na niewielką kwotę poniesionych zasadnie przez wnioskodawcę kosztów oraz biorąc pod uwagę wynik postępowania antymonopolowego w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 75 w związku z art. 70 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319) w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanawia się wzajemnie znieść koszty postępowania. W związku z powyŜszym postanowiono o wzajemnym zniesieniu kosztów postępowania. Rozstrzygnięcie o kosztach w drodze postanowienia moŜe być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie, co jest zgodne z art. 75 powołanej ustawy. W związku z powyŜszym naleŜało orzec jak w postanowieniu zawartym w punkcie V. 22 Ponadto Spółka wnosiła o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Stosownie do zapisu art. 90 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319) Prezes Urzędu moŜe nadać rygor natychmiastowej wykonalności decyzji w całości lub w części, jeŜeli wymaga tego ochrona konkurencji lub waŜny interes konsumentów. Jest to przepis fakultatywny. Niniejszej decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzja organu I instancji nie podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, a jego wniesienie wstrzymuje jej wykonanie. Od kaŜdej decyzji Prezesa Urzędu strony mogą wnieść odwołanie do Sądu Antymonopolowego. Po uprawomocnieniu się decyzji bądź wyroku podmiot, któremu nakazano zaniechania praktyk ograniczających konkurencję, zobowiązany jest do zaniechania niezgodnych z prawem antymonopolowym działań, a w przypadku dalszego stosowania stwierdzonej praktyki przewidzianą sankcją jest moŜliwość nałoŜenia na taki podmiot kary pienięŜnej w wysokości od 10 do 1.000 euro za kaŜdy dzień zwłoki w wykonaniu decyzji wydanych na podstawie art. 9 powołanej ustawy lub wyroków Sądu Antymonopolowego wydanych na podstawie art. 479 (31) § 3 k.p.c. Celem takiej regulacji jest między innymi ochrona konkurencji. Zgodnie z zapisem art. 8 ust 3 ustawy antymonopolowej czynności prawne będące przejawem naduŜycia pozycji dominującej są w całości lub odpowiedniej części niewaŜne, o czym orzeka sąd powszechny. Tak więc przepisy ustawy antymonopolowej zabezpieczają interes przedsiębiorcy dotkniętego skutkami zakazanych praktyk ograniczających konkurencję. Nadanie niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest uzasadnione, albowiem przepis art. 90 ma charakter wyjątkowy, a jego zastosowanie jest celowe, gdy podmiot stosujący praktyki ograniczające konkurencję wprowadza stan zagroŜenia lub doprowadza do naruszenia zbiorowego (wspólnego) interesu konsumentów. Na postanowienie zawarte w punkcie V stosownie do zapisu art. 78 ust. 6 ustawy antymonopolowej stronom przysługuje zaŜalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Antymonopolowego – za pośrednictwem Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach w terminie tygodnia dni od dnia doręczenia. Od niniejszej decyzji stronom słuŜy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Antymonopolowego – za pośrednictwem Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Dyrektor Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach Alicja Kral