RKT-44/2002

1 PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA URZĄDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW W KATOWICACH 40-024 Katowice, ul. Powstańców 41a Tel./Fax (0-32) 256-46-96, Tel/Fax (0-32) 255-26-47, Tel./Fax (0-32) 255-44-04 E-mail: katowice@uokik.gov.pl Katowice, dnia 14.08.2002r. RKT-508-s-02/01/MF/SG DECYZJA Nr RKT-44/2002 I. Na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 28 ust. 6 oraz art. 10 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 122, poz. 1319 oraz z 2001r. Nr 110, poz. 1189 i Nr 154, poz. 1800), po rozpatrzeniu sprawy wszczętej z urzędu przeciwko Katowickim Zakładom Wyrobów Metalowych S.A. w Siemianowicach Śląskich, Grodkowskim Zakładom Wyrobów Metalowych S.A. w Grodkowie oraz Wytwórni Sprzętu PoŜarniczego „OGNIOCHRON” S.A. w Andrychowie, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznaje się , Ŝe działania w/w przedsiębiorców stanowią praktykę ograniczającą konkurencję i stwierdza się zaniechanie stosowania w/w praktyki polegającej na zawarciu porozumienia ograniczającego konkurencję polegającego na ograniczaniu dostępu do rynku lub eliminowaniu z rynku przedsiębiorców nieobjętych porozumieniem poprzez utworzenie wspólnej sieci autoryzowanych serwisów podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego. II. Na podstawie art. 104 k.p.a oraz art. 28 ust. 6 i art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2000r. Nr 122, poz. 131 oraz z 2001r. Nr 110, poz. 1189 i Nr 154, poz. 1800), po rozpatrzeniu sprawy wszczętej z urzędu w związku z dopuszczeniem się naruszenia zakazu określonego w art. 5 ust 1 pkt 6 w/w ustawy, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada się na Wytwórnię Sprzętu PoŜarniczego „OGNIOCHRON” S.A. w Andrychowie karę pienięŜną w wysokości 98 613,2 PLN (słownie: dziewięćdziesiątosiemtysięcyszećsettrzynaściezłotychdwadzieściagroszy), co stanowi równowartość 28 000 euro, płatną do BudŜetu Państwa. III. Na podstawie art. 104 k.p.a oraz art. 28 ust. 6 i art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2000r. Nr 122, poz. 131 oraz z 2001r. Nr 110, poz. 1189 i Nr 154, poz. 1800), po rozpatrzeniu sprawy wszczętej z urzędu w związku z dopuszczeniem się naruszenia zakazu określonego w art. 5 ust 1 pkt 6 w/w ustawy, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada się na Katowickie Zakłady Wyrobów Metalowych S.A. w Siemianowicach Śląskich karę pienięŜną w wysokości 49 306,6 PLN (słownie: czterdzieścidziewięćtysięcytrzystasześćzłotychsześdziesiątgroszy), co stanowi równowartość 14 000 euro, płatną do BudŜetu Państwa. IV. Na podstawie art. 104 k.p.a oraz art. 28 ust. 6 i art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2000r. Nr 122, poz. 131 oraz z 2001r. Nr 110, poz. 1189 i Nr 154, poz. 1800), po rozpatrzeniu sprawy wszczętej z urzędu w związku z dopuszczeniem się naruszenia zakazu określonego w art. 5 ust 1 pkt 6 w/w ustawy, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada się na Grodkowskie Zakłady Wyrobów Metalowych S.A. w Grodkowie karę pienięŜną w wysokości 98 613,2 PLN (słownie: dziewięćdziesiątosiemtysięcyszećsettrzynaściezłotychdwadzieściagroszy), co stanowi równowartość 28 000 euro, płatną do BudŜetu Państwa. 2 V. Na podstawie art.28 ust. 6 oraz art. 75 w związku z art. 72 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2000r. Nr 122, poz.1319 oraz z 2001r. Nr 110, poz. 1189 i Nr 154, poz. 1800), w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu przeciwko Katowickim Zakładom Wyrobów Metalowych S.A. w Siemianowicach Śląskich, Grodkowskim Zakładom Wyrobów Metalowych S.A. w Grodkowie oraz Wytwórni Sprzętu PoŜarniczego „OGNIOCHRON” S.A. w Andrychowie, postanawia się nakazać w/w przedsiębiorcom ponieść koszty niniejszego postępowania w następujący sposób: - Katowickie Zakłady Wyrobów Metalowych S.A. w Siemianowicach Śląskich uiścić kwotę 63 PLN (sześćdziesiąttrzyzłote) płatną do BudŜetu Państwa, - Grodkowskie Zakłady Wyrobów Metalowych S.A. w Grodkowie uiścić kwotę 63 PLN (sześćdziesiąttrzyzłote) płatną do BudŜetu Państwa, - Wytwórnia Sprzętu PoŜarniczego „OGNIOCHRON” S.A. w Andrychowie uiścić kwotę 63 PLN (sześćdziesiąttrzyzłote) płatną do BudŜetu Państwa, tytułem zwrotu kosztów postępowania w w/w sprawie. Uzasadnienie W dniu 17.12.2001r. w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwanego dalej Organem Antymonopolowym) wszczęte zostało z urzędu postępowanie wyjaśniające w sprawie naruszenia przez Katowickie Zakłady Wyrobów Metalowych S.A. w Siemianowicach Śląskich (zwane dalej KZWM), Grodkowskie Zakłady Wyrobów Metalowych S.A. w Grodkowie (zwane dalej GZWM) oraz Wytwórnię Sprzętu PrzeciwpoŜarowego „OGNIOCHRON” S.A. w Andrychowie (zwane dalej Ogniochron) przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2000r. Nr 122, poz.1319 oraz z 2001r. Nr 110, poz. 1189 i Nr 154, poz. 1800) - zwana dalej ustawą antymonopolową (karta nr 3). W oparciu o wyniki w/w postępowania wyjaśniającego w dniu 8.03.2002r. wszczęte zostało przez Organ Antymonopolowy z urzędu postępowanie antymonopolowe w sprawie zawarcia przez KZWM, GZWM i Ogniochron (zwani równieŜ dalej Producentami) porozumienia ograniczającego konkurencję polegającego na ograniczaniu dostępu do rynku lub eliminowaniu z rynku przedsiębiorców nieobjętych porozumieniem poprzez utworzenie wspólnej sieci autoryzowanych serwisów podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego, co moŜe stanowić naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy (karta nr 308). W oparciu o zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy Organ Antymonopolowy ustalił następujący stan faktyczny. KZWM, GZWM i Ogniochron są trzema wiodącymi producentami podręcznego sprzętu gaśniczego na terenie kraju. Zdaniem KZWM jego udział w rynku wynosi około (…) %, przy czym w zakresie poszczególnych produktów wynosi od (…) do (…) % (karta nr 44). GZWM szacuje swój udział w rynku na około (…) % (karta nr 99), natomiast Ogniochron na około (…) % (karty nr 186-187). RównieŜ z informacji uzyskanych od konkurentów oraz przedsiębiorców zajmujących się serwisem podręcznego sprzętu gaśniczego wynika, Ŝe Producenci posiadają największy udział w rynku produkcji w/w sprzętu. W toku postępowania ustalono, Ŝe Ogniochron naleŜy uznać za przedsiębiorcę dominującego w stosunku do KZWM w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy antymonopolowej. W chwili zawarcia porozumienia Ogniochron posiadał bowiem 24,85 % akcji KZWM S.A., poza tym dwaj członkowie Zarządu Ogniochron byli akcjonariuszami KZWM posiadając odpowiednio 8,99 % oraz 12,26 % akcji KZWM, co łącznie daje 46,09 % głosów na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy KZWM. Obecnie Ogniochron posiada 49,92 % głosów na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy KZWM. Członkowie Zarządu nie posiadają akcji KZWM. 3 Prezes Zarządu, i dwaj v-ce Prezesi Zarządu Ogniochron w chwili zawarcia porozumienia byli i aktualnie są jednocześnie członkami liczącej pięć osób Rady Nadzorczej KZWM, a zatem trzech spośród pięciu członków Rady Nadzorczej KZWM, pełni równocześnie funkcje członków zarządu Ogniochron. Skutkuje to tym, iŜ Ogniochron jest uprawniony do powoływania i odwoływania większości członków zarządu KZWM (karty nr 41 – 43, 184- 185, 352). Największymi konkurentami w/w przedsiębiorców są KAMELMAG Sp. z o.o. w Stefanowie oraz PP-H-U „SUPDROś” Sp. z o.o. w Poznaniu będąca generalnym przedstawicielem firmy GLORIA – WERKE z Niemiec (szacowany udział w rynku około (…)% w zaleŜności od wyrobu). Konkurentem takim były równieŜ Zakłady Sprzętu PrzeciwpoŜarowego „PROGAZ” S.A. w Łodzi (szacowany udział w rynku około (…) %), których upadłość ogłoszono w dniu 22.03.2002r (karty nr 31 i 241). W dniu 02.11.2000r. zawarte zostało porozumienie pomiędzy KZWM, GZWM i Ogniochron w sprawie utworzenia wspólnej sieci autoryzowanych serwisów podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego (karty nr 94-95). Zgodnie z treścią porozumienia celem jego zawarcia było uporządkowanie rynku serwisowego podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego, a Producenci zobowiązali się do opracowania warunków uzyskania i posiadania wspólnej autoryzacji producentów. Z dniem podpisania porozumienia Producenci zobowiązali się do nieudzielania indywidualnych autoryzacji. Warunki posiadania wspólnej autoryzacji producentów podręcznego sprzętu gaśniczego (karta nr 225) określają wymogi, jakie musi spełnić przedsiębiorca, aby mógł ubiegać się o przyznanie autoryzacji. Przykładowo moŜna wskazać na: prowadzenie serwisu i sprzedaŜ podręcznego sprzętu gaśniczego wyłącznie produkcji KZWM, GZWM i Ogniochron (pkt 4); stosowanie w naprawach i konserwacji części zamiennych wyłącznie wyprodukowanych przez Producentów (pkt 5). Równocześnie w przedmiotowych Warunkach zawarto zastrzeŜenie, iŜ udzielenie autoryzacji jest niezaleŜną decyzją Producentów. Producenci mogą nie udzielić autoryzacji pomimo spełnienia wymogów zawartych w w/w Warunkach przez ubiegającego się o autoryzację. Z nadesłanych informacji wynika, Ŝe zawarto do tej pory około (…) umów z przedsiębiorcami zajmującymi się serwisem podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego, którzy tym samym stali się autoryzowanymi serwisantami Producentów. W umowach tych (karty nr 393-396) serwisanci zobowiązali się m.in. do prowadzenia serwisu i naprawy podręcznego sprzętu gaśniczego tylko i wyłącznie w oparciu o części Producentów oraz prowadzenia sprzedaŜy podręcznego sprzętu gaśniczego wyłącznie pochodzącego od Producentów. Producenci zobowiązali się m.in. do stosowania preferencyjnych cen części zamiennych sprzedawanych autoryzowanym serwisantom oraz do podjęcia przedsięwzięć ograniczających dostęp do części zamiennych tym zakładom konserwującym podręczny sprzęt gaśniczy, które nie gwarantują odpowiedniego standardu usług w tym zakresie. Zgodnie z treścią umowy Producenci są uprawnieni do jej rozwiązania w trybie natychmiastowym w przypadku cofnięcia autoryzacji, bądź teŜ w przypadku raŜącego naruszenia postanowień umowy przez autoryzowanego serwisanta. W szczególności za raŜące naruszenie umowy uwaŜa się nie wywiązywanie się przez serwisanta z obowiązku prowadzenia serwisu i naprawy podręcznego sprzętu gaśniczego tylko i wyłącznie w oparciu o części producentów oraz prowadzenia sprzedaŜy podręcznego sprzętu gaśniczego wyłącznie pochodzącego od producentów. KaŜdy serwisant zobowiązany został do wpłaty kwoty (…) PLN + 22% VAT na rzecz Producentów, jako opłaty za postępowanie autoryzacyjne oraz kwoty (…) PLN +22% VAT, jako opłaty za tablicę informacyjną. 4 Jako przyczyny zawarcia porozumienia Producenci wskazali m.in. na (karty nr 44-45, 99-100, 190): - zagwarantowanie uŜytkownikom sprzętu gaśniczego korzystającym z usług zakładów serwisowych, właściwej i zgodnej z zaleceniami producentów konserwacji i regeneracji sprzętu przeciwpoŜarowego, - lepszy przepływ informacji dotyczących działań zakładów serwisowych, a tym samym szybszą interwencję w przypadku świadczenia usług serwisowych niezgodnie z zaleceniami producentów, - uporządkowanie i znaczną poprawę jakości wykonywania usług serwisowych, - ujednolicenie zasad i zakresu czynności konserwacyjnych i remontowych sprzętu gaśniczego. Zdaniem KAMELMAG Sp. z o.o. utworzenie wspólnej sieci autoryzowanych serwisów podręcznego sprzętu gaśniczego przez Producentów nie wywarło bezpośrednio Ŝadnych skutków dla w/w producenta (karty nr 281-282). Zdaniem PP-H-U „SUPDROś” Sp. z o.o. utworzenie wspólnej sieci spowodowało wywołanie przekonania wśród uŜytkowników gaśnic i potencjalnych nabywców, Ŝe jedynie gaśnice Producentów mogą być stosowane na rynku. Ponadto spadła sprzedaŜ gaśnic 6 kg oferowanych przez tego przedsiębiorcę, natomiast pomimo braku spadku sprzedaŜy gaśnic 1 i 2 kg, utworzenie wspólnej sieci spowodowało utrudnienia w pozyskiwaniu nowych odbiorców na tego typu gaśnice. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest odmowa wykonywania przeglądów technicznych gaśnic samochodowych przez autoryzowanych serwisantów Producentów, którzy równocześnie posiadają certyfikaty (autoryzacje na dokonywanie serwisu) firmy Gloria. Zdaniem „SUPDROś” Sp. z o.o. wyroby polskich producentów gaśnic nie są traktowane jako wyroby konkurencyjne dla gaśnic firmy GLORIA. Gaśnice produkowane przez firmę GLORIA są zdecydowanie droŜsze od gaśnic Producentów (ze względu na jakość itd.) z jednym wyjątkiem – gaśnicy PD 6 GA. „SUPDROś” Sp. z o.o. wskazała równieŜ, Ŝe od początku rozpoczęcia działalności przeszkoliła około (…) serwisantów, jednakŜe po przeprowadzonym szkoleniu nie zawierano z serwisantami Ŝadnych umów dotyczących serwisu. Z niektórymi serwisantami zawarto umowy o prowadzenie tzw. składu fabrycznego. Po zawarciu porozumienia przez Producentów, część z przedsiębiorców, którzy prowadzili składy fabryczne, zrezygnowało z ich prowadzenia, ze względu na czynione na nich naciski przez uczestników porozumienia. Ponadto po zawarciu przez Producentów porozumienia, (…) osób (serwisantów) przeszkolonych nieodpłatnie przez „SUPDROś” Sp. z o.o. zrezygnowało z serwisu podręcznego sprzętu gaśniczego produkowanego przez firmę GLORIA, ze względu na warunki umów łączących ich z Producentami (zakaz serwisu gaśnic innych producentów). „SUPDROś” Sp. z o.o. jest zainteresowana udzielaniem, jak największej ilości autoryzacji, aby umoŜliwić, jak najłatwiejszy dostęp do serwisu posiadaczom gaśnic (karty nr 231-242, 354-356). Z informacji przekazanych przez PROGAZ S.A. wynika, Ŝe od chwili zawarcia porozumienia przez Producentów zaburzeniu uległy jego relacje z autoryzowanymi zakładami serwisowymi. Autoryzacje były wydawane na okres 2 lat. Wielu serwisantów PROGAZ S.A., którym upływa okres waŜności autoryzacji nie ubiega się ponownie o jej udzielenie. Uzasadniane jest to tym, Ŝe zakład serwisowy po zawarciu porozumienia przez Producentów musi podjąć decyzję, którego producenta gaśnice chce serwisować – w praktyce więc serwisanci rezygnują z serwisu gaśnic PROGAZ S.A.. Liczba autoryzowanych serwisantów zmniejszyła się z około (…) do (…) (karty nr 30-32). W marcu 2002r. ogłoszono upadłość w/w przedsiębiorcy. Jeden z przedsiębiorców, któremu Producenci odmówili autoryzacji bez podania przyczyn stwierdził, iŜ brak autoryzacji powoduje utrudnienia w zaopatrywaniu się w części zamienne od uczestników porozumienia. Skutkuje to niemoŜliwością dokonywania napraw gaśnic ze względu na brak potrzebnych ku temu części zamiennych i dyskryminuje firmy nie 5 posiadające autoryzacji w stosunku do tych firm, które autoryzację uzyskały (karty nr 279, 327-333). Z informacji przekazanych przez KZWM wynika, Ŝe wartość sprzedaŜy podręcznego sprzętu gaśniczego realizowana za pośrednictwem autoryzowanych serwisantów w ogólnej wartości sprzedaŜy podręcznego sprzętu gaśniczego w latach 2000 – I kwartał 2002 wynosiła od (…) % do (…) % (karta nr 339). W Ogniochronie w/w udział w zaleŜności od miesiąca sprzedaŜy wynosił pomiędzy (…) %, a (…) % (karta nr 351). Natomiast w GZWM udział autoryzowanych serwisantów, którzy mają podpisaną umowę handlową na sprzedaŜ sprzętu przeciwpoŜarowego w sprzedaŜy ogółem wynosi około (…) % ogółu sprzedaŜy. Znakomita większość sprzedaŜy w/w sprzętu realizowana jest poprzez składy fabryczne i przedstawicieli handlowych (karty nr 342-343). Po zawiadomieniu stron postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, GZWM pismem z dnia 24.06.2002r. (karta nr 405) poinformowały o rezygnacji z dniem 30.06.2002r. z uczestnictwa w porozumieniu w sprawie utworzenia wspólnej sieci autoryzowanych serwisów podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego. Jako przyczynę rezygnacji wskazano, Ŝe nie został zrealizowany główny cel zawarcia porozumienia tj. zagwarantowanie kompleksowej o najwyŜszym poziomie jakościowym obsługi rynku serwisu sprzętu przeciwpoŜarowego. Serwisanci nie byli zadowoleni ze współpracy z Producentami i sugerowali powrót do sytuacji, gdy współpracowali wyłącznie GZWM, poniewaŜ wskutek braku zaangaŜowania KZWM i Ogniochronu nie byli w stanie gwarantować odpowiedniej jakości świadczonych usług serwisowych. Ponadto, zdaniem GZWM, maleje jego udział w rynku sprzedaŜy podręcznego sprzętu gaśniczego, co jest skutkiem m.in. uczestnictwa w przedmiotowym porozumieniu (karta nr 417). Na dowód wystąpienia z porozumienia GZWM przesłało pisma z dnia 24.06.2002r. kierowane do KZWM i Ogniochron informujące o tym fakcie (karty nr 418–419). Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Organ Antymonopolowy zwaŜył co następuje. Dla uznania, Ŝe sprawa ma charakter antymonopolowy niezbędne jest ustalenie czy w okolicznościach sprawy doszło do naruszenia interesu publicznoprawnego. W świetle treści art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów celem regulacji w niej przyjętej jest zapewnienie rozwoju konkurencji, ochrona przedsiębiorców naraŜonych na stosowanie praktyk ograniczających konkurencję i ochrona interesów konsumentów. Pozwala to przyjąć, Ŝe ma ona charakter publicznoprawny i słuŜy ochronie interesu ogólnospołecznego. Znajduje więc zastosowanie tylko wówczas, gdy zagroŜony lub naruszony zostaje interes publiczny, polegający na zapewnieniu właściwych warunków funkcjonowania rynku gospodarczego. Ustawa zatem w odniesieniu do przedsiębiorców chroni konkurencję, a w odniesieniu do konsumentów ich interesy jako zjawiska o charakterze instytucjonalnym. Działaniami antykonkurencyjnymi, bądź antykonsumenckimi, w tym rozumieniu są jedynie takie działania, które dotykają sfery interesów szerszego kręgu uczestników rynku, a więc gdy dotyczą nie sytuacji pojedynczego przedsiębiorcy czy konsumenta, lecz zaburzeń na rynku, w rozumieniu negatywnych zjawisk charakteryzujących jego funkcjonowanie. Ingerencja Prezesa UOKiK uzasadniona byłaby tylko wówczas, gdyby słuŜyła ochronie tak pojętej konkurencji lub interesu konsumentów. Celem ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie jest więc ochrona prywatnoprawnego interesu przedsiębiorcy bądź konsumenta. Podstawą do zastosowania przepisów w/w ustawy winno być zatem stwierdzenie, Ŝe został naruszony interes publicznoprawny, a nie interes wyłącznie grupy lub jednostki. (Wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 03.04.2002r. sygn. akt XVII Ama 88/01). Stosowanie przez Producentów praktyki ograniczającej konkurencję skutkuje na całym rynku produkcji podręcznego sprzętu gaśniczego, a takŜe na rynku serwisu tego sprzętu. Praktyki ograniczające konkurencję będące przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu nie są 6 ograniczone do poszczególnych jednostek lub do ich grupy, ale skutkują w stosunku do wszystkich obecnych i potencjalnych konkurentów Producentów, odnoszą równieŜ skutek w stosunku do konsumentów (odbiorców) w/w sprzętu. Ponadto jak wyŜej wskazano ustawa antymonopolowa określa cel przyjęty w jej regulacji, jakim jest zapewnienie rozwoju konkurencji, ochrony przedsiębiorców naraŜonych na stosowanie praktyk ograniczających konkurencję oraz ochrona interesów konsumentów. Tak określony cel ustawy wskazuje na jej publicznoprawny charakter. Ustawa znajduje zastosowanie wówczas, gdy zagroŜony lub naruszony jest interes publiczny, polegający na zapewnieniu właściwych warunków funkcjonowania rynku gospodarczego. Naruszenie przez przedsiębiorców zakazu porozumień ograniczających konkurencję zawartego w ustawie antymonopolowej związane jest więc z naruszeniem interesu publicznoprawnego. Tak więc, w świetle powyŜszych wywodów, w niniejszym postępowaniu mamy do czynienia z naruszeniem interesu publicznoprawnego przez KZWM, GZWM i Ogniochron, co uzasadnia ocenę ich zachowania na rynku w świetle przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Porozumienia ograniczające dostęp do rynku lub eliminujące z rynku przedsiębiorców nim nie objętych, tym samym utrudniające przedsiębiorcom wchodzenie na rynek lub prowadzące do przymusowego opuszczenia go, uznawane są za jedne z najpowaŜniejszych naruszeń prawa konkurencji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazane są porozumienia, których celem lub skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie lub naruszenie w inny sposób konkurencji na rynku właściwym polegające w szczególności na ograniczaniu dostępu do rynku lub eliminowaniu z rynku przedsiębiorców nieobjętych porozumieniem. Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy antymonopolowej zakazu porozumień nie stosuje się do porozumień zawieranych między konkurentami, których łączny udział w rynku w roku kalendarzowym poprzedzającym zawarcie porozumienia nie przekracza 5 %. Jak wskazano to wcześniej w dniu 02.11.2000r. zawarte zostało porozumienie pomiędzy KZWM, GZWM i Ogniochron w sprawie utworzenia wspólnej sieci autoryzowanych serwisów podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego. Z tego teŜ względu jako rok kalendarzowy poprzedzający rok zawarcia porozumienia o jakim mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy antymonopolowej, naleŜy przyjąć 1999r. Zdaniem KZWM jego udział w rynku produkcji podręcznego sprzętu gaśniczego wynosi około (…) %, przy czym w zakresie poszczególnych produktów wynosi od (…) do (…) %. GZWM szacuje swój udział w rynku na około (…) %, natomiast Ogniochron na około (…) %. RównieŜ z informacji uzyskanych od konkurentów oraz przedsiębiorców zajmujących się serwisem podręcznego sprzętu gaśniczego wynika, Ŝe w/w Producenci posiadają największy udział w rynku produkcji sprzętu gaśniczego. Producenci ponadto wskazali, Ŝe ich udział w rynku systematycznie maleje m.in. ze względu na wejście na rynek krajowy przez zagranicznych producentów w/w sprzętu. W związku z powyŜszym naleŜy przyjąć, Ŝe łączny udział w rynku Producentów w roku poprzedzającym rok zawarcia porozumienia w zdecydowany sposób przekraczał 5 %. Zgodnie z doktryną oraz orzecznictwem antymonopolowym przez porozumienia naleŜy rozumieć powiązania gospodarcze łączące niezaleŜne (samodzielne) podmioty. W związku z tym porozumienia zawierane pomiędzy podmiotem dominującym, a podmiotem zaleŜnym nie naleŜą do kategorii porozumień o których mowa w art. 5 ustawy antymonopolowej i dlatego teŜ nie powinny podlegać ocenie przepisów ustawy antymonopolowej zakazującej zawierania porozumień ograniczających konkurencję. W związku z tym, Ŝe w świetle zapisu art. 4 pkt 3 ustawy antymonopolowej Ogniochron jest podmiotem dominującym w stosunku do KZWM, w niniejszej sprawie naleŜy przyjąć, Ŝe stronami porozumienia ograniczającego konkurencję są Ogniochron wraz z podmiotem zaleŜnym KZWM z jednej strony, i GZWM z drugiej strony. 7 Definicję rynku właściwego zawiera art. 4 pkt 8 ustawy antymonopolowej. Rynek właściwy to rynek towarów, które ze względu na ich przeznaczenie, cenę oraz właściwości, w tym jakość, są uznawane przez ich nabywców za substytuty oraz są oferowane na obszarze, na którym ze względu na ich rodzaj i właściwości, istnienie barier dostępu do rynku, preferencje konsumentów, znaczące róŜnice cen i koszty transportu, panują zbliŜone warunki konkurencji. Praktyki ograniczające konkurencję ujawniają się na rynku. W niniejszej sprawie rynkiem właściwym w ujęciu geograficznym jest rynek krajowy, a towarem podręczny sprzęt gaśniczy. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 kwietnia 1998r. w sprawie wyrobów słuŜących do ochrony przeciwpoŜarowej, które mogą być wprowadzane do obrotu i stosowane wyłącznie na podstawie certyfikatu zgodności (Dz.U. Nr 55, poz. 362) za podręczny sprzęt gaśniczy uznaje się gaśnice przenośne, agregaty gaśnicze, hydronetki i koce gaśnicze. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z porozumieniem ograniczającym konkurencję polegającym na ograniczaniu dostępu do rynku lub eliminowaniu z rynku przedsiębiorców nieobjętych porozumieniem poprzez utworzenie przez Producentów wspólnej sieci autoryzowanych serwisów podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego. Porozumienia ograniczające konkurencję mogą występować jako porozumienia poziome zawierane przez konkurentów, jak i pionowe, których stronami są przedsiębiorcy działający na róŜnych szczeblach produkcji lub dystrybucji. Porozumienia poziome prowadzą wprost do osłabienia konkurencji w drodze wpływania na strukturę podmiotową rynku. Porozumienia te mogą zmierzać do ograniczenia uczestników rynku, na którym zawierający je wspólnie działają. Kolektywne ograniczenie konkurencji moŜe polegać na sztucznym ograniczaniu działalności innych uczestników rynku. Ograniczenie dostępu do rynku moŜe dotyczyć zarówno konkurentów jak producentów, dystrybutorów, detalistów. Ograniczenie dostępu do rynku moŜe nastąpić zwłaszcza wówczas, gdy przedsiębiorcy są pozbawieni dostępu do źródeł zaopatrzenia lub zbytu. Powodem ograniczenia konkurencji moŜe być istnienie porozumienia między większością dostawców. W tym rodzaju porozumienia negatywne skutki praktyk są przyjmowane juŜ wtedy, gdy są załoŜeniem uczestników porozumienia. Dla ich stwierdzenia nie jest konieczne osiągnięcie rezultatu w postaci ograniczenia lub eliminowania innych przedsiębiorców z rynku. „Porozumienia monopolistyczne mają taką właściwość, Ŝe organizują rynek, w wyniku czego daje on fałszywe sygnały dotyczące ceny, wielkości zapotrzebowania poszukiwanego towaru, ilości na rynku moŜliwych sprzedawców, producentów itp. Innymi słowy zniekształcają rynek, nie moŜe on bowiem spełniać swych normalnych funkcji” („Reguły konkurencji, a transakcje wyłączne” T.IV str. 73-79”). Porozumienie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy antymonopolowej moŜe być określone jako porozumienie ograniczające dostęp do rynku. ZauwaŜyć bowiem naleŜy, Ŝe zarówno ograniczenie dostępu do rynku, jak teŜ eliminowanie przedsiębiorców są działaniami zwróconymi przeciwko innym uczestnikom rynku. Nie jest przy tym sprecyzowane kim są przedsiębiorcy dotknięci skutkami porozumienia. Z reguły nie są to wyłącznie konkurenci uczestników porozumienia, ale równieŜ kontrahenci, czyli podmioty znajdujące się na róŜnych szczeblach obrotu gospodarczego (producenci, dystrybutorzy). Dyskryminujący charakter porozumień ograniczających dostęp do rynku wymaga, aby ocena takich praktyk przebiegała zawsze pod kątem ustalenia negatywnego oddziaływania na innych przedsiębiorców. Zakres porozumień tego typu chroni w szczególności indywidualny interes uczestników rynku. Ograniczenie swobody wejścia na rynek jest uznawane za jedną z najcięŜszych praktyk ograniczających konkurencję. Porozumieniami ograniczającymi dostęp do rynku zawartymi przez przedsiębiorców na róŜnych szczeblach obrotu towarowego są porozumienia dystrybucyjne. Porozumienia takie są na ogół traktowane przez prawo antymonopolowe za legalne, bowiem utworzenie własnej sieci handlowej przez producentów samo przez się nie jest uznawane za nielegalne, gdy nie 8 powoduje co do zasady ograniczenia konkurencji, a nawet moŜe ją zaostrzać. Porozumienia te stwarzają zwykle uczestnikom sieci korzystniejsze warunki zaopatrywania i sprzedaŜy towarów, co poprawia ich sytuację konkurencyjnie. Istnienie kilku równoległych sieci sprzyja w takich sytuacjach wzmocnieniu konkurencji. Porozumienia dystrybucyjne mogą być jednak uznane za naruszające art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy antymonopolowej, gdy zawierają klauzule w istotny sposób ograniczające konkurencję, a takŜe, gdy są podstawą tworzenia sieci dystrybucyjnych przez przedsiębiorców dominujących na rynku, bowiem w takiej sytuacji ograniczenia konkurencji wewnątrzmarkowej nie są równowaŜone silniejszą konkurencją międzymarkową. Ponadto za zakazane uznaje się zawieranie porozumień dystrybucyjnych, gdy istnieją wysokie bariery tworzenia przez innych producentów własnych sieci sprzedaŜy, jeśli na skutek tego nabywcy utraciliby moŜliwość zaopatrywania się w towary substytutywne. W niniejszej sprawie naleŜy stwierdzić, Ŝe celem zawarcia porozumienia przez Producentów było ograniczenie konkurencji na rynku w ten sposób, aby ograniczyć dostęp do rynku lub wyeliminować z rynku innych producentów (równieŜ importerów) podręcznego sprzętu gaśniczego. Równocześnie zawarcie tego porozumienia mogło skutkować zaburzeniem konkurencji na rynku właściwym, a takŜe na rynku serwisu w/w sprzętu. Ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, Ŝe KZWM, GZWM i Ogniochron dopuścili się naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez zawarcie porozumienia ograniczającego konkurencję polegającego na utworzeniu wspólnej sieci autoryzowanych serwisów podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego. śaden z argumentów przedstawionych przez w/w przedsiębiorców mających stanowić uzasadnienie dla utworzenia wspólnej sieci autoryzowanych serwisów nie znajduje uzasadnienia. Argumenty te mogą stanowić jedynie uzasadnienie dla tworzenia autoryzowanej sieci serwisowej przez producenta określonych dóbr, nie stanowią jednak podstawy do zawierania w tym zakresie porozumienia przez konkurentów na rynku. Zgodnie z pkt 1 porozumienia zawartego przez Producentów w dniu 02.11.2000r. celem jego zawarcia było uporządkowanie rynku serwisowego podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego. Faktycznie jednak Producenci zamierzali nie tyle uporządkować rynek serwisu podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego, co sobie go podporządkować. Świadczy o tym treść umów zawartych z serwisantami oraz zapisy zawarte w Warunkach posiadania wspólnej autoryzacji producentów podręcznego sprzętu gaśniczego. Przede wszystkim jednak porozumienie KZWM, GZWM i Ogniochronu wymierzone było w innych producentów podręcznego sprzętu gaśniczego. Utworzenie wspólnej sieci serwisowej miało na celu nie tyle poprawę jakości świadczonych usług serwisowych oraz wypracowanie pewnych standardów w tym zakresie korzystnych dla uŜytkowników gaśnic, ale ograniczenie konkurencji na rynku i eliminację z niego innych producentów podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego. Producenci w istocie zmierzali więc do podporządkowania sobie w całości rynku produkcji i sprzedaŜy w/w sprzętu wraz z rynkiem jego serwisu. Jak wskazano to wcześniej porozumienia poziome prowadzą wprost do osłabienia konkurencji w drodze wpływania na strukturę podmiotową rynku. Porozumienia te mogą zmierzać do ograniczenia uczestników rynku, na którym zawierający je wspólnie działają. Dlatego teŜ naleŜy w tym miejscu zwrócić uwagę na fakt, iŜ zawarcie porozumienia mogło skutkować tym, iŜ inni producenci gaśnic mogli utracić znaczną część dotychczasowych sprzedawców i serwisantów produkowanych przez nich towarów, a tym samym pogorszyły się warunki prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Faktycznie skutek taki nastąpił na rynku. Jak wskazano to wcześniej przed ogłoszeniem upadłości PROGAZ S.A. liczba autoryzowanych serwisantów w/w przedsiębiorcy spadła z około (…) do (…). Jeśli chodzi o serwisantów sprzętu gaśniczego produkowanego przez firmę Gloria ich liczba zmalała ze (…) do (…), czyli o około (…)% (karty nr 30-31, 354). Spadek liczby serwisantów wynika z faktu, Ŝe autoryzowani serwisanci Producentów w 9 umowie z nimi, a takŜe zgodnie z Warunkami posiadania wspólnej autoryzacji producentów podręcznego sprzętu gaśniczego zobowiązali się do prowadzenia serwisu i sprzedaŜy podręcznego sprzętu gaśniczego wyłącznie produkcji KZWM, GZWM i Ogniochronu. Niezastosowanie się do tego zobowiązania stanowi podstawę do rozwiązania przez Producentów umowy z serwisantem w oparciu o którą udzielono autoryzacji w trybie natychmiastowym. Tak więc zawarcie przedmiotowego porozumienia mogło wywołać i wywołało szereg negatywnych skutków na szczeblu produkcji podręcznego sprzętu gaśniczego. Producenci nie będący uczestnikami porozumienia utracili moŜliwość sprzedaŜy swoich produktów za pośrednictwem przedsiębiorców będących autoryzowanymi serwisantami Producentów. Jak wynika z przytoczonych wcześniej informacji przekazanych przez Producentów, znaczna część produkowanych przez nich towarów dystrybuowana jest za pośrednictwem autoryzowanych serwisantów dlatego, Ŝe serwisanci oprócz działalności serwisowej zajmują się równieŜ działalnością handlową. Stąd teŜ zobowiązanie autoryzowanych serwisantów do prowadzenia sprzedaŜy podręcznego sprzętu gaśniczego wyłącznie produkcji KZWM, GZWM i Ogniochronu mogło wywołać i wywołało skutki w postaci ograniczenia innym producentom podręcznego sprzętu gaśniczego dostępu do rynku, co w efekcie mogło skutkować ich eliminacją z rynku. Ponadto producenci nie będący uczestnikami porozumienia utracili moŜliwość serwisu swoich produktów za pośrednictwem przedsiębiorców będących autoryzowanymi serwisantami Producentów. Producenci nie będący uczestnikami porozumienia wydatkowali środki finansowe na przeszkolenie przedsiębiorców zajmujących się serwisem podręcznego sprzętu gaśniczego, którym wydawano stosowne certyfikaty (autoryzacje). Z chwilą stworzenia wspólnej sieci serwisowej przez Producentów, część przedsiębiorców przeszkolonych przez producentów nie będących uczestnikami porozumienia (którzy uzyskali autoryzacje KZWM, GZWM i Ogniochronu) zaprzestało serwisu produkowanego przez nich podręcznego sprzętu gaśniczego. Stąd teŜ wydatkowanie w/w środków pienięŜnych nie przyniosło spodziewanych korzyści i spodziewany cel ich wydatkowania nie został osiągnięty. Stwierdzić równieŜ naleŜy, Ŝe utrata w/w serwisantów przez producentów nie będących uczestnikami porozumienia skutkuje koniecznością wydatkowania przez nich kolejnych środków finansowych na przeszkolenie przedsiębiorców zajmujących się serwisem podręcznego sprzętu gaśniczego w celu wydania im stosownych certyfikatów (autoryzacji). Jak wynika z twierdzeń Producentów, dobór autoryzowanych serwisantów oparty był m.in. na kryterium jakości świadczonych usług oraz jakości wyposaŜenia warsztatu serwisowego. Siła rynkowa Producentów wynikająca z zajmowanej przez nich pozycji na rynku spowodowała, iŜ mieli oni moŜliwość doboru do swojej sieci serwisowej najlepszych serwisantów, przy czym nie ponosili oni z tytułu stworzenia sieci Ŝadnych kosztów. Inni producenci działający na rynku, albo zamierzający prowadzić działalność gospodarczą na tym rynku utracili moŜliwość pozyskania do swoich sieci serwisowych część z serwisantów działających na rynku, gdyŜ ci z tytułu zawartych z Producentami umów nie mogą serwisować sprzętu gaśniczego innych producentów. Aby sprostać konkurentom, przedsiębiorcy nie objęci porozumieniem musieliby wydatkować znaczne środki finansowe w celu stworzenia swoich sieci serwisowych w tym m.in. na przeszkolenie serwisantów oraz wyposaŜenie warsztatów serwisowych. Tak więc, objęcie przez Producentów własną siecią serwisową części z serwisantów działających na rynku wymierzone było przeciwko konkurentom na rynku produkcji podręcznego sprzętu gaśniczego i w istotny sposób ograniczyło konkurencję na rynku właściwym. Zawarcie przez Producentów porozumienia wywołało równieŜ ten skutek, Ŝe zaburzyło warunki konkurowania pomiędzy samymi uczestnikami porozumienia. W warunkach obrotu gospodarczego wszyscy uczestnicy rynku wprowadzający na niego określone towary rywalizują pomiędzy sobą w taki sposób, aby przyciągnąć do siebie jak największą liczbę kontrahentów. Rywalizacja ta wyraŜa się m.in. w wysokości oferowanych cen, jakości dostarczanych na rynek towarów, stosowanych warunkach zakupu i sprzedaŜy towarów oraz 10 zapewnieniu odpowiedniego ich serwisu. Tak więc rywalizacja pomiędzy uczestnikami rynku występuje w wielu płaszczyznach. W sytuacji, gdy podmioty działające na rynku dokonają w jakiejkolwiek formie uzgodnienia, Ŝe nie będą rywalizować pomiędzy sobą w określonym zakresie to wówczas w istotny sposób zachwiana zostaje konkurencja pomiędzy nimi. W przedmiotowej sprawie Producenci uzgodnili, Ŝe nie będą ze sobą rywalizować w zakresie oferowanego serwisu podręcznego sprzętu gaśniczego produkowanego przez siebie zawierając porozumienie w sprawie utworzenia wspólnej sieci autoryzowanych serwisów podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego. Tak więc wyłączony został z płaszczyzny konkurowania jeden z podstawowych jego elementów. O jego randze świadczy fakt, Ŝe właśnie ten element w intencji Producentów miał być podstawą do umocnienia własnej pozycji na rynku kosztem pozostałych konkurentów. O rozmiarze przewinienia świadczy równieŜ okoliczność, Ŝe jak to wykazano to we wcześniejszej części niniejszej decyzji Producenci łącznie posiadają bardzo wysoki (dominujący) udział w sprzedaŜy podręcznego sprzętu gaśniczego na terenie kraju. Stąd teŜ KZWM, GZWM i Ogniochron zawierając porozumienie w sprawie utworzenia wspólnej sieci autoryzowanych serwisów podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego w znacznym stopniu ograniczyli warunki konkurowania pomiędzy sobą, a tym samym naruszono i ograniczono konkurencję na rynku właściwym. Jak wskazano to wcześniej porozumienia dystrybucyjne są niejednokrotnie traktowane przez prawo antymonopolowe za legalne dlatego, Ŝe utworzenie własnej sieci handlowej przez producentów samo przez się nie jest uznawane za nielegalne, gdy nie powoduje co do zasady ograniczenia konkurencji, a nawet moŜe ją zaostrzać. Porozumienia te stwarzają zwykle uczestnikom sieci korzystniejsze warunki zaopatrywania i sprzedaŜy towarów, co poprawia ich sytuację konkurencyjnie. Istnienie kilku równoległych sieci sprzyja w takich sytuacjach wzmocnieniu konkurencji. Porozumienia dystrybucyjne mogą być jednak uznane za naruszające ustawę antymonopolową, gdy zawierają klauzule w istotny sposób ograniczające konkurencję. PowyŜsze wywody odnoszą się równieŜ do tworzenia przez producentów określonych towarów sieci punktów serwisowych. Producenci w Warunkach posiadania wspólnej autoryzacji producentów podręcznego sprzętu gaśniczego oraz w umowach z autoryzowanymi serwisantami zobowiązali ich do prowadzenia serwisu i sprzedaŜy podręcznego sprzętu gaśniczego wyłącznie produkcji KZWM, GZWM i Ogniochronu oraz stosowania w naprawach i konserwacji części zamiennych wyłącznie wyprodukowanych przez Producentów (§3 pkt 2 A i B umowy – karta nr 394 verte, pkt 4 Warunków – karta nr 225). Równocześnie Producenci zobowiązali się do stosowania preferencyjnych cen części zamiennych sprzedawanych autoryzowanym serwisantom oraz do podjęcia przedsięwzięć ograniczających dostęp do części zamiennych zakładom konserwującym podręczny sprzęt gaśniczy, które nie gwarantują odpowiedniego standardu usług w tym zakresie. W związku z tym, Ŝe autoryzacja była udzielana przedsiębiorcom, którzy zdaniem Producentów, gwarantują określony standard usług, zapis ten dotyczy serwisantów, którzy nie posiadają autoryzacji. Takie zapisy mogły spowodować i spowodowały to, iŜ serwisanci, którzy przed zawarciem porozumienia sprzedawali i serwisowali gaśnice róŜnych producentów, po wejściu porozumienia w Ŝycie, chcąc uzyskać i utrzymać autoryzację Producentów zmuszeni zostali do rezygnacji z części prowadzonej działalności i zaprzestali sprzedaŜy i serwisu gaśnic innych producentów. Decyzje serwisantów w głównej mierze były spowodowane tym, iŜ Producenci posiadają łącznie ponad (…) % udziału w rynku sprzedaŜy oraz, jak twierdzą sami Producenci, około (…) % wykorzystywanych (uŜytkowanych) gaśnic w kraju zostało przez nich wyprodukowanych. Tym samym serwisanci rezygnowali ze sprzedaŜy i serwisu gaśnic innych producentów, tak aby mieć moŜliwość sprzedaŜy i serwisu gaśnic Producentów oraz zakupu od nich części zamiennych po preferencyjnych cenach. Działając samodzielnie Producenci nie byliby w stanie zaoferować zakładom serwisowym warunków przewidzianych w umowie z autoryzowanym serwisantem licząc na ich akceptację. Tak więc przedmiotowe porozumienie wywołało negatywne skutki na szczeblu dystrybucji oraz serwisu podręcznego sprzętu gaśniczego. Przedsiębiorcy zajmujący się sprzedaŜą podręcznego sprzętu gaśniczego 11 z chwilą uzyskania autoryzacji Producentów zobowiązani zostali do rezygnacji ze sprzedaŜy sprzętu gaśniczego innych producentów, tym samym w części ograniczony został zakres prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Ponadto w/w autoryzowani serwisanci zgodnie z warunkami autoryzacji i umową zrezygnowali z serwisu podręcznego sprzętu gaśniczego innych producentów, co równieŜ wywołało skutek w postaci ograniczenia zakresu prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Zgodnie z § 5 umowy zawartej z serwisantem Producenci są uprawnieni do jej rozwiązania w trybie natychmiastowym w przypadku cofnięcia autoryzacji, bądź teŜ w przypadku raŜącego naruszenia postanowień umowy przez autoryzowanego serwisanta. W szczególności za raŜące naruszenie umowy uwaŜa się nie wywiązywanie się przez serwisanta z obowiązku prowadzenia serwisu i naprawy podręcznego sprzętu gaśniczego tylko i wyłącznie w oparciu o części producentów oraz prowadzenia sprzedaŜy podręcznego sprzętu gaśniczego wyłącznie pochodzącego od producentów (karta nr 393 verte). Równocześnie w pkt 14 Warunków posiadania wspólnej autoryzacji producentów podręcznego sprzętu gaśniczego zawarto zastrzeŜenie, iŜ udzielenie autoryzacji jest niezaleŜną decyzją producentów. Producenci mogą nie udzielić autoryzacji pomimo spełnienia wymogów zawartych w w/w Warunkach przez ubiegającego się o autoryzację (karta nr 225). KaŜdy serwisant zobowiązany został do wpłaty kwoty (…) PLN + 22% VAT na rzecz Producentów, jako opłaty za postępowanie autoryzacyjne oraz kwoty (…) PLN +22% VAT, jako opłaty za tablicę informacyjną (karty nr 47, 102, 191-192). Umieszczenie przedmiotowych warunków w stosunkach umownych z serwisantami moŜliwe było jedynie z uwagi na bardzo silną pozycję rynkową posiadaną przez Producentów działających łącznie. Faktycznie więc korzyści wynikające z utworzenia sieci serwisowej wystąpiły po stronie Producentów. Nie ponieśli oni z tytułu utworzenia sieci Ŝadnych kosztów. W umowach z serwisantami Producenci zagwarantowali sobie prawo do rozwiązania tych umów praktycznie bez podania przyczyn. Wynika to stąd, Ŝe rozwiązanie umowy było moŜliwe w wypadku cofnięcia przez Producentów autoryzacji, natomiast „udzielenie autoryzacji jest niezaleŜną decyzją producentów” co wynika z w/w Warunków. Tym samym Producenci w pełni uzaleŜnili od siebie serwisantów produkowanego przez nich podręcznego sprzętu gaśniczego. W warunkach istnienia nieskrępowanej konkurencji na rynku, w sytuacji istnienia kilku sieci serwisowych róŜnych producentów, zawarcie w/w warunków umów z serwisantami nie byłoby moŜliwe. Serwisant wówczas miałby prawo wyboru przystąpienia do sieci producenta, która stwarza mu, jego zdaniem, najlepsze warunki funkcjonowania na rynku i prowadzenia działalności gospodarczej. NaleŜy równieŜ zwrócić uwagę na fakt, iŜ w Warunkach zawarto zapis zgodnie z którym, Producenci mogą nie udzielić autoryzacji pomimo spełnienia warunków przez serwisanta ubiegającego się o jej przyznanie. PowyŜszy zapis był moŜliwy wyłącznie z tego powodu, Ŝe producenci wspólnie posiadają taką siłę rynkową, która pozwoliła im taki zapis umieścić w Warunkach. W wypadku istnienia na rynku kilku sieci serwisowych poszczególnych producentów podręcznego sprzętu gaśniczego i rzeczywistej konkurencji pomiędzy nimi, Ŝaden z producentów nie byłby w stanie zamieścić w/w warunku. KaŜdy z producentów musiałby wówczas stworzyć jednolite i przejrzyste kryteria przystąpienia do własnej sieci serwisowej, natomiast serwisanci oceniając wymogi stawiane przez poszczególnych producentów, dokonywaliby wyboru do której sieci chcą przystąpić. Tak więc, Producenci wykorzystując posiadaną wspólnie siłę rynkową zapewnili sobie takie prowadzenie działalności gospodarczej, które gwarantuje im jedynie korzyści, a równocześnie zwalnia z pewnych obowiązków, które musieliby ponieść, gdyby działali w warunkach nieskrępowanej konkurencji. Stąd teŜ zawarcie przedmiotowego porozumienia skutkowało ograniczeniem konkurencji na szczeblu dystrybucji i serwisu podręcznego sprzętu gaśniczego. Szczególną postacią porozumienia eliminującego dostęp do rynku jest kolektywny bojkot. Porozumienie to polegające na uzgodnionej odmowie wchodzenia w relacje handlowe z określonymi podmiotami ujawniać się moŜe na wszystkich poziomach produkcji i 12 dystrybucji. Przykładem tej praktyki jest odmowa Producentów sprzedaŜy towarów tym dystrybutorom, którzy ich zdaniem nie gwarantują odpowiedniego standardu usług (§ 3 pkt D umowy, karta nr 393). Producenci zobowiązali się do ograniczenia dostępu do części zamiennych zakładom konserwującym podręczny sprzęt gaśniczy, które nie gwarantują odpowiedniego standardu usług, poprzez których naleŜy rozumieć serwisantów nie posiadających autoryzacji Producentów. Zdaniem Producentów podręczny sprzęt gaśniczy powinien być serwisowany w oparciu o oryginalne części zamienne, co gwarantuje, skuteczność gaśniczą takiego sprzętu. Stosowanie w naprawach sprzętu gaśniczego nieoryginalnych części zamiennych (nie pochodzących od producentów sprzętu) moŜe skutkować nieprawidłową pracą takiego sprzętu. W związku z tym, Producenci zobowiązując się do ograniczenia dostępu do części zamiennych pewnej grupie zakładów konserwujących podręczny sprzęt gaśniczy uniemoŜliwiają tym zakładom serwisowym naleŜyte świadczenie usług. Dlatego teŜ w znacznym stopniu utrudnione zostało tym zakładom prowadzenie działalności gospodarczej i znalazły się one w znacznie gorszej sytuacji niŜ autoryzowani serwisanci Producentów, co w istotnym stopniu narusza konkurencję na rynku serwisu podręcznego sprzętu gaśniczego. W konsekwencji skutkiem zawarcia przez KZWM, GZWM i Ogniochron przedmiotowego porozumienia moŜe być wyeliminowanie z rynku serwisu podręcznego sprzętu gaśniczego przedsiębiorców, którzy zdaniem Producentów nie gwarantują odpowiedniego standardu usług. NaleŜy równieŜ zwrócić uwagę na fakt, Ŝe właściciel obiektu wyposaŜonego w gaśnice, będzie zainteresowany tym, aby wszystkie gaśnice w obiekcie pochodziły od trzech producentów tak, aby ich serwisem mógł zajmować się jeden z serwisantów bez konieczności serwisowania gaśnic pochodzących od róŜnych producentów przez róŜne punkty serwisowe. Tym samym zawarcie przez Producentów porozumienia ma wpływ na decyzje podejmowane przez nabywców podręcznego sprzętu gaśniczego, którzy będą skłonni nabywać wyłącznie podręczny sprzęt przeciwpoŜarowy Producentów, tak aby serwisowanie tego sprzętu było jak najmniej czasochłonne i nie powodowało nadmiernych uciąŜliwości. W oczywisty więc sposób naruszone zostały tym samym reguły zdrowej konkurencji na rynku. Zachowania producentów naleŜy ocenić równieŜ w kontekście sytuacji gospodarczej występującej na rynku produkcji podręcznego sprzętu gaśniczego. Porozumienia ograniczające konkurencje są jednym z najbardziej typowych zachowań przedsiębiorców podejmowanych w celu ograniczenia konkurencji na rynku. Zgodnie z doktryną (S. Gronowski: „Ustawa antymonopolowa – komentarz” wyd. 2 Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 1999 str. 79) skłonność do zawierania porozumień zaleŜy od wielu czynników i jest tym większa, im: - ostrzejsze są ograniczenia po stronie popytu, - mniejsza jest liczba sprzedawców, których interesy wymagają uzgodnienia, - wyŜszy stopień jednorodności charakteryzujący oferowane towary, - mniejszy jest stopień wykorzystania przez sprzedawców istniejących zdolności wytwórczych, - wyŜsze są bariery wejścia na rynek. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z opisanymi w/w czynnikami, które skłoniły Producentów do zawarcia porozumienia ograniczającego konkurencję. W związku z malejącym popytem na wyroby Producentów, stałym ograniczaniem ich udziału w rynku oraz coraz większą konkurencją ze strony producentów zagranicznych, Producenci dokonali powołania wspólnej sieci autoryzowanych serwisów celem ochrony swoich interesów gospodarczych, a tym samym ograniczenia konkurencji na rynku. PoniewaŜ Ŝaden z Producentów samodzielnie nie byłby w stanie narzucić autoryzowanym serwisantom warunków umów zgodnie z którymi serwisant jest uprawniony do sprzedaŜy i serwisu sprzętu wyłącznie jednego Producenta, Producenci narzucili w/w warunki wspólnie. Takim działaniem spowodowali, Ŝe znaczna część przedsiębiorców dokonujących serwisu sprzętu przeciwpoŜarowego równieŜ innych producentów, zrezygnowało z tego typu działalności 13 (karty nr 30-31, 354). Tym samym inni producenci utracili część swoich serwisantów. Ponadto producenci, którzy dopiero chcieliby wejść na rynek mają ograniczoną moŜliwość w wyborze przedsiębiorców uprawnionych do prowadzenia serwisu produkowanego przez nich sprzętu. Producenci do swej sieci serwisowej pozyskali przede wszystkim największe i najlepiej wyposaŜone serwisy nie inwestując w nie w Ŝaden sposób, co równieŜ stawia obecnych i potencjalnych konkurentów w gorszej sytuacji niŜ Producentów. Jak wskazano to wcześniej w świetle zapisu art. 4 pkt 3 ustawy antymonopolowej Ogniochron jest podmiotem dominującym w stosunku do KZWM i w niniejszej sprawie przyjęto, Ŝe stronami porozumienia ograniczającego konkurencję są Ogniochron wraz z podmiotem zaleŜnym KZWM z jednej strony, a z drugiej strony GZWM. GZWM z dniem 30.06.2002r. zrezygnował z uczestnictwa w porozumieniu w sprawie utworzenia wspólnej sieci autoryzowanych serwisów podręcznego sprzętu przeciwpoŜarowego (karty nr 405, 417-419). W związku z powyŜszym przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o art. 10 ustawy antymonopolowej zgodnie z którym nie wydaje się decyzji o której mowa w art. 9, jeŜeli zachowanie rynkowe przedsiębiorcy albo związku przedsiębiorców przestało naruszać zakazy określone w art. 5. W w/w przypadku Organ Antymonopolowy wydaje decyzję o uznaniu praktyki za ograniczającą konkurencję i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania. Ponadto naleŜy zwrócić uwagę na fakt, iŜ rezygnacja przez GZWM z uczestnictwa w porozumieniu nastąpiła po zakończeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie. Z powyŜszego moŜna wnioskować, iŜ GZWM zdając sobie sprawę z konsekwencji, jakie moŜe ponieść z tytułu udziału w porozumieniu ograniczającym konkurencję zaniechał uczestnictwa w tym porozumieniu. Sugeruje to równieŜ pismo Ogniochronu z dnia 10.07.2002r. (karty nr 421-425). Świadczy to pośrednio, Ŝe członkowie porozumienia – Producenci byli świadomi, iŜ ich zachowanie jest nielegalne, gdyŜ jego celem było wyeliminowanie konkurentów z rynku, a tym samym ograniczenie konkurencji. W związku z powyŜszym naleŜało orzec jak w pkt I sentencji. II. Zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w przypadku dopuszczenia się przez przedsiębiorcę naruszenia zakazu określonego w art. 5 w/w ustawy, Organ Antymonopolowy moŜe nałoŜyć na tego przedsiębiorcę karę pienięŜną w wysokości stanowiącej równowartość od 1 000 do 5 000 000 euro, jednak nie większej niŜ 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary. Wysokość nałoŜonej kary powinna spełniać funkcję prewencyjną tj. zapobiegać w przyszłości naruszeniom przepisów ustawy, a takŜe represyjną tj. stanowić reperkusje za jej naruszenie. W zaleŜności od stopnia naruszenia przepisów ustawy, ustala się funkcję prewencyjną lub represyjną za wiodącą. W punkcie I sentencji niniejszej decyzji, Organ Antymonopolowy uznał, iŜ Ogniochron zawarł porozumienie, o jakim mowa w art. 5 ust.1 pkt 6 ustawy antymonopolowej. Wobec czego zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy, Organ Antymonopolowy moŜe nałoŜyć na Ogniochron karę pienięŜną w wysokości stanowiącej równowartość od 1000 do 5 000 000 euro. O wysokości kary, decyduje zgodnie z art. 104 tej ustawy, okres, stopień oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy. Ponadto zgodnie z art. 112 tej ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pienięŜnej bierze się pod uwagę równieŜ naruszenie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (Dz.U. z 1999r. Nr 52, poz. 547 ze zmian. Dz.U. z 2000r. Nr 31, poz. 381; Nr 60, poz. 704). Biorąc powyŜsze pod uwagę oraz fakt, Ŝe porozumienie ograniczające dostęp do rynku lub eliminujące z rynku przedsiębiorców nim nie objętych uznawane jest za jedno z najpowaŜniejszych naruszeń prawa konkurencji, Organ Antymonopolowy postanowił o nałoŜeniu na Ogniochron kary pienięŜnej w wysokości 98 613,2 PLN, tj. równowartości 28000 euro. Zgodnie z art. 115 ustawy antymonopolowej, wartość euro podlega przeliczeniu 14 na złote według kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok nałoŜenia kary pienięŜnej. Średni kurs euro ogłoszony przez NBP w ostatnim dniu roboczym, roku kalendarzowego poprzedzającego rok nałoŜenia kary, tj. w dniu 31.12.2001r. wyniósł 3,5219 PLN. Kwota kary została ustalona w wysokości 5,4 % kary maksymalnej jaką zgodnie z art.101 ust.2 pkt 1 ustawy antymonopolowej, mógł nałoŜyć Organ Antymonopolowy za naruszenie przepisów tej ustawy (karta nr 389). Przy ustalaniu wysokości kary pienięŜnej Organ Antymonopolowy wziął pod uwagę fakt, iŜ zawarcie przez Ogniochron porozumienia ograniczającego konkurencję skutkowało ograniczeniem konkurencji na rynku właściwym, co powoduje ujemne skutki nie tylko dla konkurencji na tym rynku, ale takŜe i konsumentów. Uwzględniono równieŜ okoliczność, Ŝe w latach 2000-2001 Ogniochron osiągnął dodatni wynik finansowy. Ponadto Ogniochron, jako podmiot dominujący w stosunku do KZWM posiada decydujący wpływ na działalność tego przedsiębiorcy, a tym samym kształtuje on politykę gospodarczą całej grupy kapitałowej. Zgodnie z art. 104 w/w ustawy antymonopolowej Organ Antymonopolowy przy ustaleniu wysokości kary wziął pod uwagę brak uprzedniego naruszenia przez Ogniochron przepisów ustawy antymonopolowej. Dlatego teŜ, aby kara pienięŜna spełniała przede wszystkim swoją funkcję represyjną za naruszenie przepisów ustawy, Organ Antymonopolowy postanowił o nałoŜeniu kary pienięŜnej w wysokości równowartości 28 000 euro. Karę naleŜy wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000 w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. W związku z powyŜszym naleŜało orzec jak w pkt II sentencji. III. Jak wskazano to w uzasadnieniu punktu II niniejszej decyzji, zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w przypadku naruszenia przez przedsiębiorcę zakazu określonego w art. 5 w/w ustawy, Organ Antymonopolowy moŜe nałoŜyć na tego przedsiębiorcę karę pienięŜną w wysokości stanowiącej równowartość od 1000 do 5 000 000 euro, jednak nie większej niŜ 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary. Wysokość nałoŜonej kary powinna spełniać funkcję prewencyjną tj. zapobiegać w przyszłości naruszeniom przepisów ustawy a takŜe i represyjną tj. stanowić reperkusję za jej naruszenie. W zaleŜności od stopnia naruszenia przepisów ustawy ustala się funkcję prewencyjną lub represyjną za wiodącą. W punkcie I sentencji niniejszej decyzji, Organ Antymonopolowy uznał, iŜ KZWM zawarły porozumienie o jakim mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Wobec czego zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy, Organ Antymonopolowy moŜe nałoŜyć na KZWM karę pienięŜną w wysokości stanowiącej równowartość od 1000 do 5 000 000 euro. Biorąc pod uwagę zapis art. 104 oraz art. 112 ustawy antymonopolowej oraz fakt, Ŝe porozumienie ograniczające dostęp do rynku lub eliminujące z rynku przedsiębiorców nim nie objętych uznawane jest za jedno z najpowaŜniejszych naruszeń prawa konkurencji, Organ Antymonopolowy postanowił o nałoŜeniu na KZWM kary pienięŜnej w wysokości 49 306,6 PLN tj. równowartości 14 000 euro. Zgodnie z art. 115 ustawy antymonopolowej, wartość euro podlega przeliczeniu na złote według kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok nałoŜenia kary pienięŜnej. Średni kurs euro ogłoszony przez NBP w ostatnim dniu roboczym, roku kalendarzowego poprzedzającego rok nałoŜenia kary, tj. w dniu 31.12.2001r. wyniósł 3,5219 PLN. Kwota kary została ustalona w wysokości 3,4% kary maksymalnej jaką zgodnie z art.101 ust.2 pkt 1 ustawy antymonopolowej, mógł nałoŜyć Organ Antymonopolowy za naruszenie przepisów tej ustawy (karta nr 384). Ponadto zgodnie z art. 104 w/w ustawy antymonopolowej Organ Antymonopolowy przy ustaleniu wysokości kary wziął pod uwagę uprzednie naruszenie przez KZWM przepisów ustawy antymonopolowej stwierdzone w decyzji nr RKT-30/97 z dnia 04.12.1997r., a takŜe fakt, iŜ zawarcie przez KZWM porozumienia ograniczającego konkurencję skutkowało 15 ograniczeniem konkurencji na rynku właściwym, co powoduje ujemne skutki nie tylko dla konkurencji na tym rynku, ale takŜe dla konsumentów. Ponadto uwzględniono fakt, iŜ w latach 2000 i 2001 KZWM osiągnęły ujemny wynik finansowy. Nadto naleŜy równieŜ zwrócić uwagę na fakt, iŜ KZWM, jako podmiot zaleŜny od Ogniochronu w ograniczonym zakresie posiadają wpływ na prowadzenie swojej polityki gospodarczej i w znacznym zakresie zobowiązane są do realizacji celów załoŜonych przez podmiot dominujący w stosunku do nich. Dlatego teŜ aby kara pienięŜna spełniała przede wszystkim swoją funkcję represyjną za naruszenie przepisów ustawy, oraz biorąc pod uwagę naruszenie po raz drugi przepisów ustawy antymonopolowej, Organ Antymonopolowy postanowił o nałoŜeniu kary pienięŜnej w wysokości równowartości 14 000 euro. Karę naleŜy wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000 w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. W związku z powyŜszym naleŜało orzec jak w pkt III sentencji. IV. Jak wskazano to w uzasadnieniu punktu II i III niniejszej decyzji, zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w przypadku naruszenia przez przedsiębiorcę zakazu określonego w art. 5 w/w ustawy, Organ Antymonopolowy moŜe nałoŜyć na tego przedsiębiorcę karę pienięŜną w wysokości stanowiącej równowartość od 1000 do 5 000 000 euro, jednak nie większej niŜ 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary. Wysokość nałoŜonej kary powinna spełniać funkcję prewencyjną, tj. zapobiegać w przyszłości naruszeniom przepisów ustawy a takŜe i represyjną, a więc stanowić reperkusję za jej naruszenie. W zaleŜności od stopnia naruszenia przepisów ustawy ustala się funkcję prewencyjną lub represyjną za wiodącą. W punkcie I sentencji niniejszej decyzji, Organ Antymonopolowy uznał, iŜ GZWM zawarły porozumienie o jakim mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Wobec czego zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy, Organ Antymonopolowy mógł nałoŜyć na GZWM karę pienięŜną w wysokości stanowiącej równowartość od 1000 do 5 000 000 euro. Biorąc pod uwagę zapis art. 104 oraz art. 112 ustawy antymonopolowej oraz fakt, Ŝe porozumienie ograniczające dostęp do rynku lub eliminujące z rynku przedsiębiorców nim nie objętych uznawane jest za jedno z najpowaŜniejszych naruszeń prawa konkurencji, Organ Antymonopolowy postanowił o nałoŜeniu na GZWM kary pienięŜnej w wysokości 98 613,2 PLN, tj. równowartości 28 000 euro. Zgodnie z art. 115 ustawy antymonopolowej, wartość euro podlega przeliczeniu na złote według kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok nałoŜenia kary pienięŜnej. Średni kurs euro ogłoszony przez NBP w ostatnim dniu roboczym roku kalendarzowego poprzedzającego rok nałoŜenia kary, tj. w dniu 31.12.2001r. wyniósł 3,5219 PLN. Kwota kary została ustalona w wysokości 3,8% kary maksymalnej jaką zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy antymonopolowej, mógł nałoŜyć Organ Antymonopolowy za naruszenie przepisów tej ustawy (karta nr 374). Ponadto zgodnie z art. 104 w/w ustawy antymonopolowej Organ Antymonopolowy przy ustaleniu wysokości kary wziął pod uwagę brak uprzedniego naruszenia przez GZWM przepisów ustawy antymonopolowej. Przy ustalaniu wysokości kary pienięŜnej Organ Antymonopolowy uwzględnił równieŜ fakt, iŜ zawarcie przez GZWM porozumienia ograniczającego konkurencję skutkowało ograniczeniem konkurencji na rynku właściwym, co powoduje ujemne skutki nie tylko dla konkurencji na tym rynku, ale takŜe i konsumentów. Uwzględniono równieŜ okoliczność, Ŝe w latach 2000-2001 GZWM osiągnęły dodatni wynik finansowy. Fakt iŜ GZWM przed wydaniem niniejszej decyzji odstąpiły od porozumienia ograniczającego konkurencję nie miał wpływu na wysokość nałoŜonej kary, dlatego, Ŝe wystąpienie z porozumienia nastąpiło dopiero po zakończeniu postępowania dowodowego w niniejszej sprawie. 16 Dlatego teŜ, aby kara pienięŜna spełniała przede wszystkim swoją funkcję represyjną za naruszenie przepisów ustawy, Organ Antymonopolowy postanowił o nałoŜeniu kary pienięŜnej w wysokości równowartości 28 000 euro. Karę naleŜy wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000 w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. W związku z powyŜszym naleŜało orzec jak w pkt IV sentencji. V. Zgodnie z art.75 ustawy antymonopolowej, Organ Antymonopolowy rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które moŜe być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. W myśl art.72 ustawy antymonopolowej jeŜeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu i w jego wyniku Organ Antymonopolowy stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, zobowiązany jest ponieść koszty postępowania. Niniejsze postępowanie antymonopolowe zostało wszczęte z urzędu. W wyniku tego postępowania Organ Antymonopolowy stwierdził naruszenie przez KZWM, GZWM i Ogniochron przepisów ustawy antymonopolowej, co znalazło wyraz w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. Kosztem niniejszego postępowania dla Organu Antymonopolowego są wydatki związane z wymianą korespondencji pomiędzy stronami niniejszego postępowania oraz innymi przedsiębiorcami działającymi na rynku, które to koszty obliczono w wysokości 189 PLN. Z uwagi na stwierdzone w punkcie I sentencji niniejszej decyzji naruszenie przepisów ustawy antymonopolowej przez KZWM, GZWM i Ogniochron, Organ Antymonopolowy postanowił obciąŜyć w 1/3 tych przedsiębiorców w/w kosztami postępowania tj. kaŜdego z nich kwotą 63 PLN. Dlatego teŜ Organ Antymonopolowy postanowił jak w postanowieniu zawartym w punkcie V sentencji. Koszty niniejszego postępowania strony są zobowiązane wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Od niniejszej decyzji stronom słuŜy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Antymonopolowego za pośrednictwem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Katowicach w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Na postanowienie zawarte w punkcie V niniejszej decyzji, na podstawie art. 78 ust. 6 ustawy antymonopolowej, stronom przysługuje zaŜalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Antymonopolowego, za pośrednictwem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Katowicach w terminie tygodnia od dnia jego doręczenia. Dyrektor Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach Alicja Kral