RKT-46/2012

1 PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA W KATOWICACH Katowice, dnia 21 grudnia 2012 r. RKT-61-27/12/MZ DECYZJA Nr RKT – 46 /2012 Stosownie do art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.) oraz § 2 pkt 4 i § 5 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 107, poz. 887), – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów przeciwko Ł. K. i R. H. prowadzącym wspólnie działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej HiD R. H., Ł. K. w Z.: I. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznaje się za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów praktykę stosowaną przez Ł. K. i R. H. prowadzących wspólnie działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej HiD R. H., Ł. K. w Z. polegającą na naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie poinformowania , przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia konsumentowi propozycji zawarcia umowy, o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorców, co jest niezgodne z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2.03.2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 ze zm.) i stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, określoną art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 19 października 2012 r. ; II. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznaje się za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów praktykę stosowaną przez Ł. K. i R. H. prowadzących wspólnie działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej HiD R. H., Ł. K. w Z. polegającą na naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie poinformowania , przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia konsumentowi propozycji zawarcia umowy, o imionach i nazwiskach wspólników spółki cywilnej, co jest niezgodne z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2.03.2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 ze zm.) i stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, określoną w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 19 października 2012 r. ; III. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznaje się za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów praktykę stosowaną przez Ł. K. i R. H. 2 prowadzących wspólnie działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej HiD R. H., Ł. K. w Z. polegającą na naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie potwierdzania konsumentom na piśmie, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia: 1) informacji o imionach i nazwiskach wspólników spółki cywilnej, co jest niezgodne z art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 ze zm.); 2) informacji o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy, co jest niezgodne z art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 ze zm.); 3) informacji o terminie dostawy, co jest niezgodne z art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 ze zm.); 4) informacji o miejscu i sposobie składania reklamacji, co jest niezgodne z art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 ze zm.); - i stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, określoną w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 powołanej wyżej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz nakazuje się zaniechanie jej stosowania; IV. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznaje się za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów praktykę stosowaną przez Ł. K. i R. H. prowadzących wspólnie działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej HiD R. H., Ł. K. w Z. polegającą na zamieszczeniu w regulaminie sklepu internetowego sklepowisko.com, stosowanym w obrocie z konsumentami postanowienia o treści: „ Zwracany towar powinien być oryginalnie opakowany, bez naruszenia zawartości ”, które jest niezgodne z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 ze zm.) i stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, określoną w art. 24 ust. 1 i 2 powołanej wyżej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 19 października 2012 r. ; V. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nakłada się na: a) Ł. K., prowadzącego działalność jako wspólnik spółki cywilnej HiD R. H., Ł. K. w Z. kary pieniężne w wysokości: 1. 275 zł (słownie: dwustu siedemdziesięciu pięciu złotych), płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji; 2. 275 zł (słownie: dwustu siedemdziesięciu pięciu złotych), płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie II sentencji niniejszej decyzji, 3. 7342 zł (słownie: siedmiu tysięcy siedmiu tysięcy trzystu czterdziestu dwóch złotych), płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w 3 art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie III ppkt 1-4 sentencji niniejszej decyzji; 4. 551 zł (słownie: pięciuset pięćdziesięciu jeden złotych), płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie IV sentencji niniejszej decyzji; - za które to zobowiązanie odpowiada on solidarnie z R. H. b) R. H., prowadzącego działalność jako wspólnik spółki cywilnej HiD R. H., Ł. K. w Z. kary pieniężne w wysokości: 1. 275 zł (słownie: dwustu siedemdziesięciu pięciu złotych), płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji; 2. 275 zł (słownie: dwustu siedemdziesięciu pięciu złotych), płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie II sentencji niniejszej decyzji, 3. 7342 zł (słownie: siedmiu tysięcy siedmiu tysięcy trzystu czterdziestu dwóch złotych), płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie III ppkt 1-4 sentencji niniejszej decyzji; 4. 551 zł (słownie: pięciuset pięćdziesięciu jeden złotych), płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie IV sentencji niniejszej decyzji; - za które to zobowiązanie odpowiada on solidarnie z Ł. K. VI. Na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz na podstawie art. 264 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 83 i art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów postanawia się obciążyć kosztami przeprowadzonego postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów: 1) Ł. K., prowadzącego działalność jako wspólnik spółki cywilnej HiD R. H., Ł. K. w Z.: 11,50 zł (słownie: jedenastu złotych pięćdziesięciu groszy), za które to zobowiązanie odpowiada on solidarnie z R. H.; 2) R. H., prowadzącego działalność jako wspólnik spółki cywilnej HiD R. H., Ł. K. w Z.: 11,50 zł (słownie: jedenastu złotych pięćdziesięciu groszy), za które to zobowiązanie odpowiada on solidarnie z Ł. K.; - oraz zobowiązuje się tych przedsiębiorców do zwrotu kosztów na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Uzasadnienie W imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwanego dalej także „Prezesem Urzędu”) zostało przeprowadzone z urzędu pod sygn. akt RKT-403-39/11/MZ postępowanie wyjaśniające w sprawie wstępnego ustalenia czy nastąpiło naruszenie uzasadniające wszczęcie postępowania w sprawie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy 4 konsumentów przez Ł. K. i R. H. prowadzących wspólnie działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej HiD R. H., Ł. K. w Z. (zwanych dalej także „Przedsiębiorcami” lub „Spółką”). W toku przedmiotowego postępowania zbadano wzorce i dokumenty stosowane przez Przedsiębiorców. Ponieważ analiza ich treści dała podstawy do przyjęcia, iż w zakresie opisanym w punktach I-IV sentencji niniejszej Decyzji mogło dojść do naruszenia przez Przedsiębiorców przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w dniu 14.09.2012 r. Postanowieniem Nr 1 wszczęte zostało z urzędu postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów (dowód: karty nr 2-3). Postanowieniem nr 2 z tej samej daty (dowód: karta nr 5) w poczet dowodów zaliczono materiały zgromadzone w toku ww. postępowania wyjaśniającego (dowód: karty nr 7-37). Przedsiębiorcom postawiono zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 oraz art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w drodze podejmowania bezprawnych działań godzących w zbiorowe interesy konsumentów polegających na: 1. zamieszczeniu w regulaminie sklepu internetowego sklepowisko.com, stosowanym w obrocie z konsumentami postanowienia o treści: „ Zwracany towar powinien być oryginalnie opakowany, bez naruszenia zawartości ”, co może być niezgodne z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 ze zm. - dalej także jako „ustawa o o.n.p.k.”) i może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; 2. naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie poinformowania, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia konsumentowi propozycji zawarcia umowy, o imionach i nazwiskach przedsiębiorców oraz organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorców, co może być niezgodne z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o o.n.p.k. i może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; 3. naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie potwierdzania konsumentom na piśmie, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia, informacji o: imionach i nazwiskach wspólników spółki cywilnej, organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy, terminie dostawy; miejscu i sposobie składania reklamacji, co może być niezgodne z art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1, 5 i 10 ustawy o o.n.p.k. i może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Spółka ustosunkowała się do postawionych zarzutów w piśmie z dn. 15.10.2012 r. (dowód: karty nr 40-44). Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, pismem z dnia 26.10.2012 r. Spółka została poinformowana o zakończeniu zbierania materiału dowodowego (dowód: karty nr 54-55). W wyznaczonym terminie Przedsiębiorcy nie skorzystali z prawa do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Prezes Urzędu ustalił następujący stan faktyczny. Ł. K. i R. H. prowadzą działalność gospodarczą jako wspólnicy spółki cywilnej HiD w Z. na podstawie wpisów do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej prowadzonej przez Ministra Gospodarki. Przedsiębiorcy byli wpisani do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez prezydenta miasta Zabrze, pod nr 902/05 (Ł. K.) i nr 60/04 (R. H.). Przedmiotem ich działalności jest między innymi sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet oraz sprzedaż detaliczna części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (dowód: karty nr 8-9). Spółka prowadzi sklep internetowy dostępny pod adresem www.sklep.sklepowisko.com - zwany dalej także „Sklepem”. Zasady korzystania ze Sklepu określone są w regulaminie Sklepu 5 (zwanym dalej „Regulaminem”), który jest zamieszczony na ww. stronie internetowej (dowód: karty nr 7, 12-15 i 20-21). Spółka oświadczyła iż Regulamin „został opublikowany 1.01.2011 r.”, a z powodu przebudowy strony internetowej pojawił się później ponownie wraz z zmienioną stroną internetową Sklepu w dniu 12.12.2011 r. (dowód: karty nr 20-21). W toku postępowania ustalono, że w Regulaminie Sklepu zamieszczono następujące postanowienia: − „ Zwracany towar powinien być oryginalnie opakowany, bez naruszenia zawartości ” - rozdział V, zatytułowany „Rezygnacja z zakupu i zwrot towaru”, pkt 3; − „ Sprzedawca – HID s.c. z siedzibą w (…), posiadający numer identyfikacji podatkowej NIP: (…), który prowadząc działalność gospodarczą dokonuje w ramach www.sklepowisko.com sprzedaży towarów lub świadczenia usług ” - rozdział, I zatytułowany „Definicje”, pkt 1. W Regulaminie nie zamieszczono informacji o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą ani o imionach i nazwiskach wspólników spółki cywilnej. Nazwę „HiD s.c.” zamieszczono także w postanowieniach Regulaminu: rozdział I, pkt 2 i 6, zgodnie z którymi „ www.sklepowisko.com – stworzony przez HiD s.c., serwis transakcji on-line, pozwalający na oferowanie i sprzedaż towarów oraz zawieranie umów kupna sprzedaży pomiędzy Sprzedającymi i Kupującymi, utrzymywany przez HiD s.c. w domenie www.sklepowisko.com ” (pkt 2) oraz „ Regulamin Sprzedawcy www.sklepowisko.com – niniejszy Regulamin Sprzedawcy HiD s.c. ” (pkt 6). Ponadto w rozdziale III pkt 1 ppkt a wskazano następujące dane kontrahenta: „ HiD s.c., ul. (…), NIP: (…) ”. Na podstawie punktu 4 rozdziału V zwracany towar należy odesłać na adres sprzedawcy: „HiD s.c., ul. (…) ”. W toku postępowania ustalono, że złożenie oferty kupna przez klienta musi zostać poprzedzone potwierdzeniem Regulaminu Sklepu. Ofertę można złożyć dodając towar do „koszyka”, a następnie podając dane do wysyłki lub logując się na założone konto. Pracownicy sprawdzają, czy zamówienie zostało złożone prawidłowo, a następnie potwierdzają zamówienie przesyłając e-maila na adres wskazany przez klienta podczas rejestracji. Sprzedający umożliwia dokonanie płatności za zamówione towary lub usługi w następujący sposób: przelewem bankowym, gotówką, płatność przy odbiorze przesyłki od kuriera, płatność przy odbiorze osobistym. Dostawa towaru może odbyć się przez kuriera, Pocztę Polską lub w „inny sposób”, a także przez odbiór osobisty. Wraz z zamówionym towarem klient otrzymuje paragon potwierdzający dokonanie zakupu. Przedsiębiorca dostarczył przykładowe paragony wystawione klientom (dowód: karty nr 33-37). W toku postępowania ustalono, że w przypadku sprzedaży prowadzonej poprzez Internet, dokumentowanej paragonem, konsument nie otrzymuje od Przedsiębiorców potwierdzenia na piśmie, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia, informacji o: imionach i nazwiskach wspólników spółki cywilnej, organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy, terminie dostawy, miejscu i sposobie składania reklamacji. W treści paragonów zamieszczono następujące oznaczenie strony umowy: „Sprzedawca: HiD s.c.” wraz ze wskazaniem adresu, numeru NIP i numeru telefonu. W toku postępowania Przedsiębiorcy poinformowali w piśmie z dn. 15.10.2012 r., iż z dniem 19.10.2012 r. wprowadzą do stosowania nowy regulamin i przedstawili tekst tego regulaminu (dowód: karty nr 40-44). W celu udokumentowania rozpoczęcia stosowania w obrocie ww. nowego regulaminu, w dn. 23.10.2012 r. wykonano zrzuty ekranu ze stron sklepu: http://sklepowisko.com/index.php?route=information/information&information_id=5, http://sklepowisko.com/kontakt, http://sklepowisko.com/index.php?route=information/contact i http://sklepowisko.com/o-nas, których wydruki włączono do akt postępowania (dowód: karty nr 46-53). W nowym regulaminie Sklepu: 6 − punkt 1 rozdziału I otrzymał brzmienie: „ Sprzedawca – HiD s.c. R. H(…), Ł. K(…) z siedzibą w (…), posiadający numer identyfikacji podatkowej NIP: (…), który prowadząc działalność gospodarczą dokonuje w ramach www.sklepowisko.com sprzedaży towarów lub świadczenia usług. Działalność ta została zarejestrowana na podstawie wpisu do ew. działalności gospodarczej wydanej przez prezydenta m. Zabrze nr 60/05 oraz 902/05 ”; − punkt 3 rozdziału V otrzymał brzmienie: „ Zwracany towar ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu ”. Stanowisko Spółki Spółka w piśmie z dnia 15.10.2012 r. podniosła, że w przepisie art. 7 ustawy o o.n.p.k. „(…) nic nie jest napisane odnośnie opakowania jak i formy towaru zwróconego. Wszystko czego oczekujemy od klientów to aby nie ‘nadużywali’ swoich praw dot. zwrotów, odsyłając towar w oryginalnym opakowaniu, które dla wszystkich produktów oferowanych przez nas daje możliwość otworzenia oraz ponownego złożenia. Nie stosujemy pudełek ‘jednorazowych’ takich jak np. podwójny blister ”. Spółka oświadczyła, że nigdy nie odmówiono konsumentowi zwrotu towaru z powodu braku oryginalnego opakowania i naruszenia zawartości, a kwestionowane postanowienie „(…) ma na celu tylko i wyłącznie prośbę o odesłanie kompletnego towaru, którego pudełko stanowi integralną część ” (dowód: karta nr 40). W ww. piśmie z dnia 15.10.2012 r. Spółka stwierdziła, że na jej stronie nie ma nazwisk wspólników oraz organu, w którym działalność została zarejestrowana oraz podniosła, że „(…) zgodnie z wpisem do ew. działalności gospodarczej wspólnicy mogą używać nazwy skróconej tj. HiD s.c i nie ma to na celu utajniania ich nazwisk oraz danych kontaktowych, które podane są w zakładce kontakt ” (dowód: karta nr 40). W toku postępowania ustalono, że R. H. osiągnął w 2011 roku przychód z tytułu działalności gospodarczej w wysokości [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 1]. Wysokość przychodu ustalono na podstawie zeznania PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2011 rok (dowód: karty nr 28-32). Ł. K. osiągnął w 2011 roku przychód z tytułu działalności gospodarczej w wysokości [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 2 pkt 1] . Wysokość przychodu ustalono na podstawie zeznania PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2011 rok (dowód: karty nr 23-27). Przedsiębiorcy oświadczyli, iż z tytułu sprzedaży prowadzonej poprzez Internet osiągnęli w 2011 r. przychód w wysokości około [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 2 i zał. nr 2 pkt 2] – dowód: karta nr 22. Prezes Urzędu zważył, co następuje. W pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie, czy w okolicznościach przedmiotowej sprawy doszło do naruszenia interesu publicznoprawnego . Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, celem regulacji w niej przyjętej jest zapewnienie rozwoju i ochrony konkurencji, a także podejmowana w interesie publicznym ochrona przedsiębiorców narażonych na stosowanie praktyk ograniczających konkurencję i ochrona interesów konsumentów. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów ma zatem charakter publicznoprawny i służy ochronie interesu ogólnospołecznego; w odniesieniu do przedsiębiorców chroni konkurencję, a w odniesieniu do konsumentów ich interesy jako zjawiska o charakterze instytucjonalnym, zbiorowym. Instrumenty w niej przewidziane mogą być stosowane jedynie wówczas, gdy na skutek działań sprzecznych z przepisami prawa naruszony został interes publiczny. Ma to miejsce w szczególności wtedy, gdy określonymi działaniami dotknięty jest szerszy krąg uczestników rynku, względnie, gdy wywołują one na rynku niekorzystne zjawiska (wyrok Sądu Antymonopolowego z dn. 24 października 1991 r., sygn. akt XV Amr 8/90). Zdaniem Prezesa Urzędu rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy dokonali lub dokonają zakupu poprzez sklep internetowy, prowadzony przez Przedsiębiorców. Objęte zarzutem działanie 7 przedsiębiorców wymierzone jest w szeroki i bliżej nieokreślony krąg uczestników rynku, ponieważ jest ono skierowane do członków określonej zbiorowości tj. wszystkich rzeczywistych i potencjalnych kontrahentów Przedsiębiorców. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów, co oznacza, iż naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. W tym stanie rzeczy uznać należy, że w niniejszej sprawie ma miejsce naruszenie przez Przedsiębiorców interesu publicznoprawnego, co uzasadnia ocenę jego zachowania na rynku w świetle przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów . Stosownie do art. 24 ust. 2 ww. ustawy przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności: 1) stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.); 2) naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji; 3) nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przewiduje natomiast, że nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów. Konsumentem w rozumieniu ww. ustawy jest osoba fizyczna dokonująca czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową, zgodnie z art. 22 1 Kodeksu cywilnego w związku z art. 4 pkt 12 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zbiorowe interesy konsumentów podlegają zatem ochronie przed wymierzonymi w nie naruszeniami polegającymi na sprzecznych z prawem działaniach przedsiębiorców. Uznanie określonego działania przedsiębiorcy za niezgodne z zakazem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów wymaga wykazania, że spełnione zostały kumulatywnie następujące przesłanki: − oceniane zachowanie musi być podejmowane przez podmiot będący przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, − zachowanie przedsiębiorcy nosi znamiona bezprawności, − praktyka musi godzić w zbiorowe interesy konsumentów. Status przedsiębiorcy Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów pod pojęciem „przedsiębiorcy” należy rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1441 ze zm.) tj. osobę fizyczną, osobę prawną i jednostkę organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą (art. 4 ust. 1 ww. ustawy). Za przedsiębiorców, stosownie do art. 4 ust. 2 powołanej ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. „Działalnością gospodarczą” jest zgodnie z przepisem art. 2 tej ustawy, zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. W niniejszym postępowaniu podmioty będące stroną postępowania posiadają status przedsiębiorcy, gdyż są to osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą jak wspólnicy spółki cywilnej. Zachowania niniejszych podmiotów podlegają bez wątpienia kontroli dokonywanej na podstawie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W związku z powyższym Prezes Urzędu uznał, że Ł. K. i R. H. prowadzący wspólnie 8 działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej HiD R. H., Ł. K. w Z. są przedsiębiorcami w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Bezprawność działań Drugą przesłanką, jaką należy rozważyć w celu udowodnienia naruszenia zakazu określonego w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jest bezprawność podejmowanych przez przedsiębiorcę zachowań. Bezprawność ujmowana jest jako sprzeczność z obowiązującymi przepisami prawa. Praktyki przedsiębiorcy, by zakwalifikować je jako naruszające zbiorowe interesy konsumentów „muszą być zatem wymierzone w uprawnienia, jakie konsumentom przyznają obowiązujące przepisy prawa” 1 . Porządek prawny, którego naruszenie może wypełniać dyspozycję art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, obejmuje normy prawa powszechnie obowiązującego, a także nakazy i zakazy wynikające z zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów 2 . Same przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. Art. 24 tej ustawy nie ma samodzielnego znaczenia prawnego, lecz powinien być interpretowany oraz stosowany w określonym kontekście normatywnym. W związku z tym, w celu konkretyzacji przesłanki bezprawności należy sięgnąć do przepisów innych ustaw. Na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem 3 . Podkreślenia wymaga także, że bezprawność jest kategorią obiektywną. Rozważenia przy ocenie bezprawności wymaga zatem kwestia, czy zachowanie przedsiębiorcy było zgodne, czy też niezgodne z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. O bezprawności działania decyduje całokształt okoliczności konkretnego stanu faktycznego 4 . Dla stwierdzenia bezprawności działania przedsiębiorcy bez znaczenia pozostaje ponadto strona podmiotowa czynu, a zatem wina sprawcy (w znaczeniu subiektywnym, oznaczającym wadliwość procesu decyzyjnego sprawcy) i stopień tej winy, a także świadomość istnienia naruszonych norm prawnych. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ustawa ta reguluje zasady i tryb przeciwdziałania praktykom naruszającym zbiorowe interesy konsumentów, jeżeli praktyki te wywołują lub mogą wywoływać skutki na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Dla stwierdzenia, że dana praktyka jest niezgodna z art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wystarczające jest więc wykazanie, że potencjalnie istniało zagrożenie naruszenia interesów konsumentów wskutek zastosowania określonego postanowienia we wzorcach stosowanych w obrocie z konsumentami, w przypadku zaistnienia określonych okoliczności i nie jest konieczne faktyczne wystąpienie negatywnego skutku w praktyce. Oznacza to, że wystarczające jest samo zawarcie we wzorcu niezgodnej z prawem regulacji, nawet jeśli w praktyce nie zaistniały przesłanki do jej zastosowania i konsument lub ich większa ilość faktycznie nie została dotknięta negatywnymi skutkami danej regulacji, albo też gdy przedsiębiorca zachował się odmiennie, niż wynikałoby to z niewłaściwej regulacji. Naruszenie zbiorowych interesów konsumentów Trzecią przesłanką, jaką należy wziąć pod uwagę w niniejszej sprawie jest to, iż kwestionowane zachowania przedsiębiorcy godzą w interesy konsumentów oraz, że zagrożone są zbiorowe interesy konsumentów. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie objaśnia znaczenia pojęć „godzenia w interesy konsumentów” oraz „zbiorowego interesu konsumentów”. Należy przyjąć, że interesem, który podlega ochronie na podstawie art. 24 ustawy jest interes prawny, rozumiany jako określone 1 Uchwała SN z dnia 13 lipca 2006 r. (sygn. akt III SZP 3/06), OSNP 2007/1-2/35. Por. również: M. Szydło: Publicznoprawna ochrona zbiorowych interesów konsumentów, Monitor Prawniczy nr 2004/17/791. 2 Wyrok SOKiK z dnia 13 listopada 2007 r. (sygn. akt XVII AmA 45/07). 3 Por. wyrok SOKiK z dnia 23 czerwca 2006 r. (sygn. akt XVIII AmA 32/05). 4 Wyrok SN z dnia 8 maja 2002 r. (sygn. akt I PKN 267/2001). 9 potrzeby konsumenta uznane przez ustawodawcę za godne ochrony. Działanie przedsiębiorcy godzi w interesy konsumentów wtedy, gdy wywołuje negatywne skutki w sferze ich praw i obowiązków. Wskazówki co do tego, jak należy pojmować zbiorowy interes konsumentów zawarte są natomiast w art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, który stanowi, że nie jest zbiorowym interesem suma indywidualnych interesów konsumentów. W wyroku z dnia 10 kwietnia 2008 r. (sygn. akt III SK 27/07) Sąd Najwyższy wskazał, iż wystarczające dla stwierdzenia, że ma miejsce naruszenie zbiorowych interesów konsumentów powinno być ustalenie, że zachowanie przedsiębiorcy nie jest podejmowane w stosunku do zindywidualizowanych konsumentów, lecz względem członków danej grupy (określonego kręgu podmiotów) wyodrębnionych spośród ogółu konsumentów za pomocą wspólnego dla nich kryterium. W ww. wyroku Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, iż sformułowanie: „ nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów” należy rozumieć w ten sposób, że liczba indywidualnych konsumentów, których interesy zostały naruszone nie decyduje o tym, czy dana praktyka narusza zbiorowe interesy konsumentów. Praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest bowiem takie zachowanie przedsiębiorcy, które podejmowane jest w warunkach wskazujących na powtarzalność zachowania w stosunku do indywidualnych konsumentów wchodzących w skład grupy, do której adresowane są zachowania przedsiębiorcy w taki sposób, iż potencjalnie ofiarą takiego zachowania może być każdy konsument będący klientem lub potencjalnym klientem przedsiębiorcy. Zgodnie z powołanym wyrokiem Sądu Najwyższego przez interes zbiorowy należy rozumieć zatem interes dotyczący konsumentów jako określonej zbiorowości. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów ma miejsce wówczas, gdy negatywnymi skutkami działań przedsiębiorcy dotknięty jest szerszy krąg uczestników rynku, mających status konsumentów. Do naruszenia zbiorowego interesu konsumentów konieczne jest, żeby działanie przedsiębiorcy było skierowane nie do konkretnej osoby, lecz do grupy adresatów wyodrębnionych za pomocą wspólnego dla nich kryterium. Działanie o takim charakterze jest w stanie wywołać niekorzystne następstwa nie tylko w odniesieniu do konkretnych konsumentów, lecz wobec każdego z członków danej zbiorowości. Przy tym zaistnienie przesłanki naruszenia zbiorowego interesu konsumenta nie jest bezpośrednio uzależnione od liczby konsumentów, których interesy zostały rzeczywiście naruszone wskutek działań przedsiębiorcy. Istotne jest to, że przedmiotowe działanie może zagrozić, przynajmniej potencjalnie, interesom pewnego kręgu nieprofesjonalnych uczestników rynku. Ad I W przedmiotowym postępowaniu pierwszy postawiony Przedsiębiorcom zarzut stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów dotyczy naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie poinformowania, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia konsumentowi propozycji zawarcia umowy, o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorców, co jest niezgodne z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o o.n.p.k. Analizując przesłankę bezprawności kwestionowanego zachowania Przedsiębiorców należy stwierdzić, że zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o o.n.p.k. konsument powinien być poinformowany, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia mu propozycji zawarcia umowy, między innymi o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy. Niedopełnienie obowiązku informacyjnego w tym zakresie w znaczny sposób utrudnia konsumentowi sprawdzenie, czy wskazany na stronie internetowej sklepu podmiot faktycznie jest przedsiębiorcą, co wpływa negatywnie na bezpieczeństwo obrotu z udziałem konsumentów. Jak ustalono w toku postępowania, strona 10 internetowa Sklepu prowadzonego przez Spółkę nie zawierała, ani w tekście Regulaminu Sklepu, ani w żadnym innym miejscu, informacji o właściwym organie rejestrowym. Wobec powyższego przedmiotowe naruszenie obowiązku informacyjnego określonego w art. 9 ust. 1 ustawy o o.n.p.k. stanowi działanie bezprawne , określone w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zachowanie Przedsiębiorców godzi w interesy konsumentów , gdyż mając na względzie cel wprowadzenia obowiązku informowania w zakresie opisanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji, stwierdzić należy, że niedopełnienie spoczywającego na przedsiębiorcy obowiązku może utrudniać konsumentowi dochodzenie ewentualnych roszczeń związanych z wykonaniem zobowiązania przez Spółkę. Zakwestionowane zachowanie Spółki dotyczy zbiorowego interesu konsumentów, gdyż skierowane jest do szerokiego ich kręgu. Stosowane praktyki wymierzone są zatem we wszystkich rzeczywistych odbiorców świadczonych przez Przedsiębiorców usług, jak również we wszystkich ich potencjalnych kontrahentów, którzy mogą zawrzeć umowę poprzez ogólnodostępny sklep internetowy. Zakwestionowane zachowanie podejmowane jest w sposób powtarzalny i powszechny. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż kwestionowane zachowanie Przedsiębiorców stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Po wszczęciu niniejszego postępowania Przedsiębiorcy zamieścili w Regulaminie Sklepu informację: „ Działalność ta została zarejestrowana na podstawie wpisu do ew. działalności gospodarczej wydanej przez prezydenta m. Zabrze nr 60/05 oraz 902/05 ” (rozdział I, pkt 1, zd. 2). Przedsiębiorcy oświadczyli, że zmieniony Regulamin obowiązuje od dnia 19.10.2012 r. Powyższe dało podstawy do przyjęcia, że z tym dniem doszło do zaniechania stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów rozważanej w tym punkcie. Stosownie do art. 26 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego w art. 24 tej ustawy. Na podstawie art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie wydaje się decyzji, o której mowa w art. 26, jeżeli przedsiębiorca zaprzestał stosowania praktyki, o której mowa w art. 24. W tym przypadku Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania. Jednocześnie w tym miejscu należy zauważyć, że z dniem 1 lipca 2011 r. nastąpiła zmiana formy ewidencjonowania działalności gospodarczej, która spowodowała utratę przez organy gmin dotychczasowych kompetencji w zakresie ewidencjonowania działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm. – dalej jako „ustawa o s.d.g.”) tworzy się Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej, zwaną dalej „CEIDG”, którą prowadzi w systemie teleinformatycznym minister właściwy do spraw gospodarki 5 . Baza danych CEIDG jest dostępna poprzez Internet, na stronie www.firma.gov.pl. Na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o s.d.g. zadaniem CEIDG jest: ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi; udostępnianie informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskazanym w ustawie; umożliwienie wglądu do danych bezpłatnie udostępnianych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego; umożliwienie ustalenia terminu i zakresu zmian wpisów w CEIDG oraz wprowadzającego je organu. 5 Na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki (Dz. U. Nr 248, poz. 1478) minister gospodarki kieruje działem administracji rządowej - gospodarka. 11 W związku z powyższym orzeczono jak w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. Ad II Drugi postawiony Przedsiębiorcom zarzut stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów dotyczy naruszania obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie poinformowania, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia konsumentowi propozycji zawarcia umowy, o imionach i nazwiskach wspólników spółki cywilnej, co jest niezgodne z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o o.n.p.k. Analizując przesłankę bezprawności kwestionowanego zachowania Przedsiębiorców należy stwierdzić, że zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o o.n.p.k. konsument powinien być poinformowany, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia mu propozycji zawarcia umowy, między innymi o imieniu i nazwisku (nazwie) przedsiębiorcy. Niedopełnienie obowiązku informacyjnego w tym zakresie utrudnia konsumentowi sprawdzenie, czy wskazany na stronie internetowej sklepu podmiot faktycznie jest przedsiębiorcą, co wpływa negatywnie na bezpieczeństwo obrotu z udziałem konsumentów. Jak ustalono w toku postępowania, strona internetowa sklepu prowadzonego przez Spółkę nie zawierała informacji o imionach i nazwiskach wspólników spółki cywilnej. Przedsiębiorcy posługiwali się wyłącznie określeniem „HiD s.c.”. Ograniczenie zakresu danych, które należy udostępnić przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, nie znajduje uzasadnienia w treści powołanego przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o o.n.p.k. Wprawdzie na podstronie z danymi kontaktowymi (sklepowisko.com/kontakt) wymieniono z imienia i nazwiska Ł. K. i R. H., jednakże w żaden sposób nie wskazano, iż są to wspólnicy Spółki prowadzącej Sklep. Przy każdej z pozostałych, wskazanych imiennie osób określono jej stanowisko lub funkcję („specjalista do spraw sprzedaży hurtowej” - 3 osoby, „specjalista do spraw sprzedaży detalicznej”, „grafika i utrzymanie sprzedaży internetowej”, „serwis” - 2 osoby, „magazynier”, „księgowość”), natomiast przy osobach wspólników, wymienionych na końcu zestawienia z danymi kontaktowymi, brak jest jakichkolwiek określeń wskazujących na ich „rolę” w działalności Sklepu. Wobec powyższego przedmiotowe naruszenie obowiązku informacyjnego określonego w art. 9 ust. 1 ustawy o o.n.p.k. stanowi działanie bezprawne , określone w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zachowanie Przedsiębiorców godzi w interesy konsumentów , gdyż mając na względzie cel wprowadzenia obowiązku informowania w zakresie opisanym w punkcie II sentencji niniejszej decyzji, stwierdzić należy, że niedopełnienie spoczywającego na przedsiębiorcy obowiązku może utrudniać konsumentowi dochodzenie ewentualnych roszczeń związanych z wykonaniem zobowiązania przez Spółkę. Zakwestionowane zachowanie Spółki dotyczy zbiorowego interesu konsumentów, gdyż skierowane jest do szerokiego ich kręgu. Stosowane praktyki wymierzone są zatem we wszystkich rzeczywistych odbiorców świadczonych przez Przedsiębiorców usług, jak również we wszystkich ich potencjalnych kontrahentów, którzy mogą zawrzeć umowę poprzez ogólnodostępny sklep internetowy. Zakwestionowane zachowanie podejmowane jest w sposób powtarzalny i powszechny. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż kwestionowane zachowanie Przedsiębiorców stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Po wszczęciu niniejszego postępowania Przedsiębiorcy zamieścili w zmienionym Regulaminie Sklepu informację o treści: „ Sprzedawca – HiD s.c. R. H(…), Ł. K(…) z siedzibą w 12 (…), posiadający numer identyfikacji podatkowej NIP: (…)”. Jak z tego wynika, Przedsiębiorcy uzupełnili informację znajdującą się w regulaminie Sklepu poprzez podanie swoich nazwisk i inicjałów swoich imion. Tym samym wypełnili cześć obowiązku polegającą na podaniu nazwisk, jednocześnie jednak w treści regulaminu Sklepu nie zamieścili pełnego brzemienia imion, a taki sam inicjał może odnosić się do wielu różnych imion. Jednocześnie jednak w innym miejscu strony internetowej (podstrona o nazwie „Kontakt”) zamieszczone są pełne imiona i nazwiska obu przedsiębiorców, będących wspólnikami spółki cywilnej. Wobec powyższego należy uznać, że pomimo rozproszenia wymaganych przez przepisy ustawy o o.n.p.k. konsument może odnaleźć te informacje na stronie internetowej Sklepu. W tym miejscu należy odnieść się do podniesionego przez Przedsiębiorców argumentu, że mają oni prawo do posługiwania się nazwą skróconą spółki, która nie zawiera imion wspólników. Stwierdzić należy, że możliwość używania nazwy skróconej nie oznacza obowiązku stosowania wyłącznie nazwy skróconej ani nie oznacza wyłączenia obowiązku stosowania przepisów ustawy o o.n.p.k., które w konkretnych okolicznościach wymagają od przedsiębiorców udostępnienia ściśle określonych danych, w tym przypadku imion i nazwisk. W przypadku oferowania konsumentom możliwości zawierania umów na odległość przedsiębiorca ma obowiązek poinformowania, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia konsumentowi propozycji zawarcia umowy, o imieniu i nazwisku przedsiębiorcy. Obowiązek ten nie wyklucza uprawnienia Przedsiębiorców do posługiwania się w innych okolicznościach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej nazwą skróconą spółki, np. w relacjach gospodarczych z innymi przedsiębiorcami. Przedsiębiorcy oświadczyli, że zmieniony Regulamin obowiązuje od dnia 19.10.2012 r. Powyższe dało podstawy do przyjęcia, że z tym dniem doszło do zaniechania stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów rozważanej w tym punkcie. Stosownie do art. 26 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego w art. 24 tej ustawy. Na podstawie art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie wydaje się decyzji, o której mowa w art. 26, jeżeli przedsiębiorca zaprzestał stosowania praktyki, o której mowa w art. 24. W tym przypadku Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania. W związku z powyższym orzeczono jak w punkcie II sentencji niniejszej decyzji. Ad III ppkt 1 Trzeci postawiony Przedsiębiorcom zarzut stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów dotyczy naruszania obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie potwierdzania konsumentom na piśmie, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia, informacji o imionach i nazwiskach wspólników spółki cywilnej, co jest niezgodne z art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o o.n.p.k. Analizując przesłankę bezprawności kwestionowanego zachowania Przedsiębiorców należy stwierdzić, że jak ustalono w toku postępowania Przedsiębiorcy potwierdzają fakt zawarcia umów na odległość wystawiając konsumentom paragony. Uwzględniając wymóg zachowania formy szczególnej potwierdzeń określony w przepisie art. 9 ust. 3 ustawy o o.n.p.k., w rozważanym kontekście uwzględniane będą wyłącznie takie paragony. Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o o.n.p.k. przedsiębiorca jest obowiązany do potwierdzenia konsumentowi na piśmie informacji, o których mowa w ust. 1, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o o.n.p.k. konsument powinien być poinformowany, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia mu propozycji zawarcia umowy, 13 między innymi o: imieniu i nazwisku (nazwie), adresie zamieszkania (siedziby) przedsiębiorcy (pkt 1). Obowiązek przekazania na piśmie określonych informacji o sprzedawcy służy utrwaleniu treści zawartej przez strony umowy. Utrwalenie stosownych danych na piśmie umożliwia konsumentom weryfikację danych kontrahenta, natomiast niedopełnienie ww. obowiązku w sytuacji, gdy wystąpią ewentualne nieprawidłowości dotyczące realizacji zamówienia, umożliwia udokumentowanie faktycznej treści kontraktu. Potwierdzenie treści umowy powinno być sporządzone najpóźniej w chwili przystąpienia do spełnienia świadczenia, a więc może do tego dojść przy zawieraniu umowy lub też na etapie późniejszym, jednak nie odleglejszym niż moment rozpoczęcia wykonywania umowy. W niniejszej sprawie obowiązek ten należy połączyć z czynnością polegającą na wystawianiu paragonu, do czego dochodzi na etapie wykonywania umowy. Nawet przesyłanie przez Przedsiębiorców pocztą elektroniczną wiadomości, zawierających wszystkie informacje, określone w powołanym wyżej przepisie ustawy o o.n.p.k. nie doprowadziłoby do zaniechania stosowania rozważanej praktyki z uwagi na brak informacji w tym zakresie na paragonach będących jedynymi potwierdzeniami pisemnymi. W tym miejscu wspomnieć należy, iż możliwe byłoby potwierdzenie przez Przedsiębiorców konsumentowi informacji, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o o.n.p.k. za pomocą dokumentu elektronicznego podpisanego bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym z użyciem ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Posłużenie się taką formą nie naruszałoby interesów konsumenta, gdyż zapewnia identyfikację składającego oświadczenie woli i zapewnia integralność treści oświadczenia woli 6 . Wobec powyższego przedmiotowe naruszenie obowiązku informacyjnego określonego w art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o o.n.p.k. stanowi działanie bezprawne , określone w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zachowanie Przedsiębiorców godzi w interesy konsumentów , gdyż mając na względzie cel wprowadzenia obowiązku pisemnego utrwalania treści zawieranych na odległość umów w zakresie opisanym w punkcie III ppkt 1 sentencji niniejszej decyzji, stwierdzić należy, że niedopełnienie spoczywającego na przedsiębiorcy obowiązku może powodować utrudnienia przy dochodzeniu roszczeń w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez Spółkę. Zakwestionowane zachowanie Przedsiębiorców dotyczy zbiorowego interesu konsumentów, gdyż skierowane jest do szerokiego ich kręgu. Stosowane praktyki wymierzone są zatem we wszystkich rzeczywistych odbiorców świadczonych przez Spółkę usług, jak również we wszystkich jej potencjalnych kontrahentów, którzy mogą zawrzeć umowę poprzez ogólnodostępny sklep internetowy. Zakwestionowane zachowanie podejmowane jest w sposób powtarzalny i powszechny. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż kwestionowane zachowanie Przedsiębiorców stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Po wszczęciu niniejszego postępowania Przedsiębiorcy nie zmienili treści stosowanych paragonów i nie przedstawili informacji, które świadczyłyby o spełnieniu w inny sposób obowiązku potwierdzenia konsumentowi na piśmie informacji, wynikającego z powołanych wyżej przepisów ustawy o o.n.p.k. Powyższe dało podstawy do przyjęcia, że nadal trwa stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów rozważanej w tym punkcie. Stosownie do art. 26 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i 6 Daria Popłonyk „ Zawieranie przez konsumentów umów przez Internet ”, PPiA 2004.61.55, teza nr 1. 14 nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego w art. 24 tej ustawy. W związku z powyższym orzeczono jak w punkcie III ppkt 1 sentencji niniejszej decyzji. Ad III ppkt 2 Czwarty postawiony Przedsiębiorcom zarzut stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów dotyczy naruszania obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie potwierdzania konsumentom na piśmie, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia, informacji o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy, co jest niezgodne z art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o o.n.p.k. Analizując przesłankę bezprawności kwestionowanego zachowania Przedsiębiorców należy stwierdzić, że jak ustalono w toku postępowania Przedsiębiorcy potwierdzają fakt zawarcia umów na odległość wystawiając konsumentom paragony. Uwzględniając wymóg zachowania formy szczególnej potwierdzeń określony w przepisie art. 9 ust. 3 ustawy o o.n.p.k., w rozważanym kontekście uwzględniane będą wyłącznie takie paragony. Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o o.n.p.k. przedsiębiorca jest obowiązany do potwierdzenia konsumentowi na piśmie informacji, o których mowa w ust. 1, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o o.n.p.k. konsument powinien być poinformowany, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia mu propozycji zawarcia umowy, między innymi o: organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy (pkt 1). Obowiązek przekazania na piśmie określonych informacji o sprzedawcy służy utrwaleniu treści zawartej przez strony umowy. Utrwalenie stosownych danych na piśmie umożliwia konsumentom weryfikację danych kontrahenta, natomiast niedopełnienie ww. obowiązku w sytuacji, gdy wystąpią ewentualne nieprawidłowości dotyczące realizacji zamówienia, umożliwia udokumentowanie faktycznej treści kontraktu. Potwierdzenie treści umowy powinno być sporządzone najpóźniej w chwili przystąpienia do spełnienia świadczenia, a więc może do tego dojść przy zawieraniu umowy lub też na etapie późniejszym, jednak nie odleglejszym niż moment rozpoczęcia wykonywania umowy. W niniejszej sprawie obowiązek ten należy połączyć z czynnością polegającą na wystawianiu paragonu, do czego dochodzi na etapie wykonywania umowy. Jak wykazano powyżej, nawet przesyłanie przez Przedsiębiorców pocztą elektroniczną wiadomości, zawierających wszystkie informacje, określone w powołanym wyżej przepisie ustawy o o.n.p.k. nie doprowadziłoby do zaniechania stosowania rozważanej praktyki z uwagi na brak informacji w tym zakresie na paragonach będących jedynymi potwierdzeniami pisemnymi. Wobec powyższego przedmiotowe naruszenie obowiązku informacyjnego określonego w art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o o.n.p.k. stanowi działanie bezprawne , określone w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zachowanie Przedsiębiorców godzi w interesy konsumentów , gdyż mając na względzie cel wprowadzenia obowiązku pisemnego utrwalania treści zawieranych na odległość umów w zakresie opisanym w punkcie III ppkt 2 sentencji niniejszej decyzji, stwierdzić należy, że niedopełnienie spoczywającego na przedsiębiorcy obowiązku może powodować utrudnienia przy dochodzeniu roszczeń w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez Spółkę. Zakwestionowane zachowanie Przedsiębiorców dotyczy zbiorowego interesu konsumentów, gdyż skierowane jest do szerokiego ich kręgu. Stosowane praktyki wymierzone są zatem we wszystkich rzeczywistych odbiorców świadczonych przez Spółkę usług, jak również we wszystkich jej potencjalnych kontrahentów, którzy mogą zawrzeć umowę poprzez ogólnodostępny sklep internetowy. Zakwestionowane zachowanie podejmowane jest w sposób powtarzalny i powszechny. 15 Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż kwestionowane zachowanie Przedsiębiorców stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Po wszczęciu niniejszego postępowania Przedsiębiorcy nie zmienili treści stosowanych paragonów i nie przedstawili informacji, które świadczyłyby o spełnieniu w inny sposób obowiązku potwierdzenia konsumentowi na piśmie informacji, wynikającego z powołanych wyżej przepisów ustawy o o.n.p.k. Powyższe dało podstawy do przyjęcia, że nadal trwa stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów rozważanej w tym punkcie. Stosownie do art. 26 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego w art. 24 tej ustawy. W związku z powyższym orzeczono jak w punkcie III ppkt 2 sentencji niniejszej decyzji. Ad III ppkt 3 Piąty postawiony Przedsiębiorcom zarzut stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów dotyczy naruszania obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie potwierdzania konsumentom na piśmie, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia, informacji o terminie dostawy, co jest niezgodne z art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 5 ustawy o o.n.p.k. Analizując przesłankę bezprawności kwestionowanego zachowania Przedsiębiorców należy stwierdzić, że jak ustalono w toku postępowania Przedsiębiorcy potwierdzają fakt zawarcia umów na odległość wystawiając konsumentom paragony. Uwzględniając wymóg zachowania formy szczególnej potwierdzeń określony w przepisie art. 9 ust. 3 ustawy o o.n.p.k., w rozważanym kontekście uwzględniane będą wyłącznie takie paragony. Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o o.n.p.k. przedsiębiorca jest obowiązany do potwierdzenia konsumentowi na piśmie informacji, o których mowa w ust. 1, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o o.n.p.k. konsument powinien być poinformowany, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia mu propozycji zawarcia umowy, między innymi o terminie dostawy (pkt 5). Obowiązek przekazania na piśmie określonych informacji o terminie dostawy służy utrwaleniu treści zawartej przez strony umowy. Utrwalenie stosownych danych na piśmie umożliwia konsumentom weryfikację postępowania kontrahenta, natomiast niedopełnienie ww. obowiązku w sytuacji, gdy wystąpią ewentualne nieprawidłowości dotyczące terminu realizacji zamówienia (dostarczenia zamówionego towaru), umożliwia udokumentowanie faktycznej treści kontraktu. Potwierdzenie treści umowy powinno być sporządzone najpóźniej w chwili przystąpienia do spełnienia świadczenia, a więc może do tego dojść przy zawieraniu umowy lub też na etapie późniejszym, jednak nie odleglejszym niż moment rozpoczęcia wykonywania umowy. W niniejszej sprawie obowiązek ten należy połączyć z czynnością polegającą na wystawianiu paragonu, do czego dochodzi na etapie wykonywania umowy. W wyroku z dn. 27.02.2012 r. Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (sygn. akt XVII AmA 194/10) stwierdził, iż z treści art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 5 ustawy o o.n.p.k. „(…) wynika wprost, że informacja o terminie dostawy musi być potwierdzona konsumentowi na piśmie, a więc odpowiadać wymaganiom określonym w art.78 § 1 k.c. tj. mieć formę podpisanego dokumentu. Powołany przepis wyraźnie odróżnia formę pisemną od elektronicznej, co prowadzi do wniosku, że taka forma nie czyni zadość wymaganiom wynikającym z art. 9 ust. 3 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za produkt niebezpieczny ”. 16 Jak wykazano powyżej, nawet przesyłanie przez Przedsiębiorców pocztą elektroniczną wiadomości, zawierających wszystkie informacje, określone w powołanym wyżej przepisie ustawy o o.n.p.k. nie doprowadziłoby do zaniechania stosowania rozważanej praktyki z uwagi na brak informacji w tym zakresie na paragonach będących jedynymi potwierdzeniami pisemnymi. Wobec powyższego przedmiotowe naruszenie obowiązku informacyjnego określonego w art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 5 ustawy o o.n.p.k. stanowi działanie bezprawne , określone w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zachowanie Przedsiębiorców godzi w interesy konsumentów , gdyż mając na względzie cel wprowadzenia obowiązku pisemnego utrwalania treści zawieranych na odległość umów w zakresie opisanym w punkcie III ppkt 3 sentencji niniejszej decyzji, stwierdzić należy, że niedopełnienie spoczywającego na przedsiębiorcy obowiązku może powodować utrudnienia przy dochodzeniu roszczeń w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez Spółkę. Zakwestionowane zachowanie Przedsiębiorców dotyczy zbiorowego interesu konsumentów, gdyż skierowane jest do szerokiego ich kręgu. Stosowane praktyki wymierzone są zatem we wszystkich rzeczywistych odbiorców świadczonych przez Spółkę usług, jak również we wszystkich jej potencjalnych kontrahentów, którzy mogą zawrzeć umowę poprzez ogólnodostępny sklep internetowy. Zakwestionowane zachowanie podejmowane jest w sposób powtarzalny i powszechny. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż kwestionowane zachowanie Przedsiębiorców stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Po wszczęciu niniejszego postępowania Przedsiębiorcy nie zmienili treści stosowanych paragonów i nie przedstawili informacji, które świadczyłyby o spełnieniu w inny sposób obowiązku potwierdzenia konsumentowi na piśmie informacji, wynikającego z powołanych wyżej przepisów ustawy o o.n.p.k. Powyższe dało podstawy do przyjęcia, że nadal trwa stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów rozważanej w tym punkcie. Stosownie do art. 26 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego w art. 24 tej ustawy. W związku z powyższym orzeczono jak w punkcie III ppkt 3 sentencji niniejszej decyzji. Ad III ppkt 4 Szósty postawiony Przedsiębiorcom zarzut stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów dotyczy naruszania obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie potwierdzania konsumentom na piśmie, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia, informacji o miejscu i sposobie składania reklamacji, co jest niezgodne z art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 10 ustawy o o.n.p.k. Analizując przesłankę bezprawności kwestionowanego zachowania Przedsiębiorców należy stwierdzić, że jak ustalono w toku postępowania Przedsiębiorcy potwierdzają fakt zawarcia umów na odległość wystawiając konsumentom paragony. Uwzględniając wymóg zachowania formy szczególnej potwierdzeń określony w przepisie art. 9 ust. 3 ustawy o o.n.p.k., w rozważanym kontekście uwzględniane będą wyłącznie takie paragony. Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o o.n.p.k. przedsiębiorca jest obowiązany do potwierdzenia konsumentowi na piśmie informacji, o których mowa w ust. 1, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o o.n.p.k. konsument powinien być poinformowany, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia mu propozycji zawarcia umowy, między innymi o miejscu i sposobie składania reklamacji (pkt 10). 17 Obowiązek przekazania na piśmie określonych informacji o sprzedawcy służy utrwaleniu treści zawartej przez strony umowy. Utrwalenie stosownych danych na piśmie umożliwia konsumentom weryfikację obowiązków kontrahenta i jednocześnie posiadanych przez konsumenta uprawnień w zakresie składania reklamacji, natomiast niedopełnienie ww. obowiązku w sytuacji, gdy wystąpią ewentualne nieprawidłowości dotyczące realizacji zamówienia, umożliwia udokumentowanie faktycznej treści kontraktu i skorzystanie z możliwości złożenia reklamacji. Potwierdzenie treści umowy powinno być sporządzone najpóźniej w chwili przystąpienia do spełnienia świadczenia, a więc może do tego dojść przy zawieraniu umowy lub też na etapie późniejszym, jednak nie odleglejszym niż moment rozpoczęcia wykonywania umowy. W niniejszej sprawie obowiązek ten należy połączyć z czynnością polegającą na wystawianiu paragonu, do czego dochodzi na etapie wykonywania umowy. Jak wykazano powyżej, nawet przesyłanie przez Przedsiębiorców pocztą elektroniczną wiadomości, zawierających wszystkie informacje, określone w powołanym wyżej przepisie ustawy o o.n.p.k. nie doprowadziłoby do zaniechania stosowania rozważanej praktyki z uwagi na brak informacji w tym zakresie na paragonach będących jedynymi potwierdzeniami pisemnymi. Wobec powyższego przedmiotowe naruszenie obowiązku informacyjnego określonego w art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 10 ustawy o o.n.p.k. stanowi działanie bezprawne , określone w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zachowanie Przedsiębiorców godzi w interesy konsumentów , gdyż mając na względzie cel wprowadzenia obowiązku pisemnego utrwalania treści zawieranych na odległość umów w zakresie opisanym w punkcie III ppkt 4 sentencji niniejszej decyzji, stwierdzić należy, że niedopełnienie spoczywającego na przedsiębiorcy obowiązku może powodować utrudnienia przy dochodzeniu roszczeń w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez Spółkę. Zakwestionowane zachowanie Przedsiębiorców dotyczy zbiorowego interesu konsumentów, gdyż skierowane jest do szerokiego ich kręgu. Stosowane praktyki wymierzone są zatem we wszystkich rzeczywistych odbiorców świadczonych przez Spółkę usług, jak również we wszystkich jej potencjalnych kontrahentów, którzy mogą zawrzeć umowę poprzez ogólnodostępny sklep internetowy. Zakwestionowane zachowanie podejmowane jest w sposób powtarzalny i powszechny. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż kwestionowane zachowanie Przedsiębiorców stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Po wszczęciu niniejszego postępowania Przedsiębiorcy nie zmienili treści stosowanych paragonów i nie przedstawili informacji, które świadczyłyby o spełnieniu w inny sposób obowiązku potwierdzenia konsumentowi na piśmie informacji, wynikającego z powołanych wyżej przepisów ustawy o o.n.p.k. Powyższe dało podstawy do przyjęcia, że nadal trwa stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów rozważanej w tym punkcie. Stosownie do art. 26 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego w art. 24 tej ustawy. W związku z powyższym orzeczono jak w punkcie III ppkt 4 sentencji niniejszej decyzji. Ad IV Ostatni postawiony Przedsiębiorcom zarzut stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów dotyczy zamieszczenia w regulaminie sklepu internetowego sklepowisko.com, stosowanym w obrocie z konsumentami postanowienia o treści: „ Zwracany towar powinien być 18 oryginalnie opakowany, bez naruszenia zawartości ”, które jest niezgodne z art. 7 ust. 3 ustawy o o.n.p.k. Analizując przesłankę bezprawności kwestionowanego zachowania Przedsiębiorców należy wskazać, iż zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o o.n.p.k. w razie odstąpienia od umowy umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony z wszelkich zobowiązań. To co strony świadczyły ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Zwrot powinien nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie czternastu dni. Jeżeli konsument dokonał jakichkolwiek przedpłat, należą się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty. Regulacja ta zmierza do restitutio ad integrum co do wzajemnych świadczeń obu stron, przy czym jedyna zmiana dotyczy przedmiotu świadczenia, w granicach działań objętych pojęciem zwykłego zarządu 7 . Na podstawie kwestionowanego postanowienia zwracany towar ma „ być oryginalnie opakowany, bez naruszenia zawartości ”. Z treści tego postanowienia nie wynika możliwość dokonania zmiany, jeśli była ona konieczna w granicach zwykłego zarządu. Konsumenci w efekcie tych ograniczeń mogą mieć utrudnioną możliwość odstąpienia od umów. Sprawdzenie czy produkt działa i posiada właściwości, o których istnieniu zapewniał sprzedawca (np. podłączenie do zasilania, uruchomienie urządzenia) wymaga otwarcia opakowania i wykonania czynności mieszczących się niewątpliwie w pojęciu zmiany koniecznej w granicach zwykłego zarządu, które – nawet prawidłowo wykonane z zachowaniem należytej staranności – mogą jednak sprawić, że towar utraci przymiot braku naruszenia zawartości i może wiązać się z pozostawieniem śladów eksploatacji (używania). W ramach tego uprawnienia konsument ma możliwość sprawdzenia jakości i funkcjonalności produktu zakupionego na odległość, tak jak miałby to możliwość uczynić w „tradycyjnym” sklepie. Konsument może w ten sposób dokonać sprawdzenia cech towaru, których nie mógł zweryfikować, decydując się na dokonanie zakupu na odległość. Skoro zgodnie z obowiązującym przepisem prawa nie można nakładać na konsumentów bezwzględnego obowiązku zachowania towaru w stanie nienaruszonym jako przesłanki skorzystania z prawa do odstąpienia od umowy zawartej na odległość, to w ocenie Prezesa Urzędu sformułowane przez Spółkę ograniczenie prawa do odstąpienia od umowy do sytuacji, w których towar jest oryginalnie opakowany, bez naruszenia zawartości, należy uznać za sprzeczny z prawem. Wobec powyższego przedmiotowe postanowienie jest sprzeczne z art. 7 ust. 3 ustawy o o.n.p.k., a jego stosowanie stanowi działanie bezprawne , określone w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zachowanie Przedsiębiorców godzi w interesy konsumentów , gdyż wprowadzenie do regulaminu przedmiotowego postanowienia powoduje pogorszenie sytuacji konsumentów, ponieważ na jego podstawie konsumenci zostają pozbawieni prawa do odstąpienia od umowy zawartej na odległość w okolicznościach, w których na podstawie ustawy o o.n.p.k. mogliby od umowy odstąpić. Zakwestionowane zachowanie Przedsiębiorców dotyczy zbiorowego interesu konsumentów, gdyż skierowane jest do szerokiego ich kręgu. Stosowana praktyka wymierzona jest we wszystkich rzeczywistych odbiorców świadczonych przez Spółkę usług, jak również we wszystkich jej potencjalnych kontrahentów, którzy mogą zawrzeć umowę poprzez ogólnodostępny sklep internetowy. Zakwestionowane zachowanie podejmowane jest w sposób powtarzalny i powszechny, co wynika zresztą z samej natury regulaminu, jakim posługują się Przedsiębiorcy w obrocie gospodarczym. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż kwestionowane zachowanie Przedsiębiorców stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. 7 Ewa Łętowska „ Ochrona niektórych praw konsumentów ”, C. H. Beck, Warszawa 2001, str. 38. 19 Po wszczęciu niniejszego postępowania Spółka wprowadziła do obrotu nowy regulamin sklepu internetowego, który nie zawiera postanowienia kwestionowanego w punkcie IV sentencji decyzji. Przedsiębiorcy oświadczyli, że ww. nowy wzorzec obowiązuje od dnia 19 października 2012 r. Powyższe dało podstawy do przyjęcia, że z tym dniem doszło do zaniechania stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów rozważanej w tym punkcie. Stosownie do art. 26 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego w art. 24 tej ustawy. Na podstawie art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie wydaje się decyzji, o której mowa w art. 26, jeżeli przedsiębiorca zaprzestał stosowania praktyki, o której mowa w art. 24. W tym przypadku Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania. W związku z powyższym orzeczono jak w punkcie IV sentencji niniejszej decyzji. Ad V Zgodnie z treścią art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 tejże ustawy. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie zawiera zamkniętego katalogu przesłanek, od których uzależniana jest wysokość nakładanych na przedsiębiorców kar. Norma prawna wynikająca z art. 111 ww. ustawy stanowi jedynie, iż przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa między innymi w art. 106 należy uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy. Wskazać również należy, że kara pieniężna może być nałożona na przedsiębiorcę niezależnie od tego, czy dopuścił się naruszenia przepisów ustawy umyślnie, czy też nieumyślnie. Z powyższego wynika, że kara może być nałożona bez względu na okoliczność występowania po stronie przedsiębiorcy winy rozumianej jako świadomość bezprawności zachowania. Okoliczność ta jest jednak czynnikiem relewantnym przy miarkowaniu wysokości nakładanej kary pieniężnej 8 . Nałożona przez Prezesa Urzędu kara powinna ponadto pełnić funkcję represyjną (tj. stanowić dolegliwość za naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów), a także prewencyjną, dyscyplinującą (tj. zapobiegać podobnym naruszeniom w przyszłości). W zależności od stopnia naruszenia przepisów ustawy, ustala się funkcję prewencyjną lub represyjną za wiodącą. W punktach I-IV sentencji niniejszej decyzji Prezes Urzędu stwierdził stosowanie przez Przedsiębiorców praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, o jakich mowa w art. 24 ust. 1 i 2 oraz w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Powyższe daje podstawy do nałożenia na Przedsiębiorców kary pieniężnej określonej w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Podstawą obliczenia wysokości niniejszych kar jest przychód osiągnięty przez poszczególnych Przedsiębiorców w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, tj. w 2011 roku. Przychód osiągnięty przez Ł. K. w 2011 roku z tytułu działalności gospodarczej wyniósł [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 2 pkt 1] , w związku z czym maksymalna kara, jaka mogłaby w niniejszym przypadku zostać wymierzona, to kara w wysokości [tajemnica 8 Konrad Kohutek w: „ Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Komentarz ”, Wolters Kluwer Polska sp. z o.o., Warszawa 2008 r., str. 1027. 20 przedsiębiorcy – zał. nr 2 pkt 3] . Przychód osiągnięty przez R. H. w 2011 roku z tytułu działalności gospodarczej wyniósł [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 1] , w związku z czym maksymalna kara, jaka mogłaby w niniejszym przypadku zostać wymierzona, to kara w wysokości [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 3] . Przychód ze sprzedaży przez Internet, a więc z działalności, w związku z prowadzeniem której postawiono Przedsiębiorcom zarzuty naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, wyniósł [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 2 i zał. nr 2 pkt 2] , co stanowi około [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 2 pkt 4] % przychodu R. H. osiągniętego w 2011 roku i około [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 4] % przychodu Ł. K. osiągniętego w 2011 roku. 1) Pierwsza kara wymierzana jest w związku ze stosowaniem praktyki, opisanej powyżej w punkcie I sentencji niniejszej decyzji, polegającej na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie poinformowania, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia konsumentowi propozycji zawarcia umowy, o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorców, co jest niezgodne z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o o.n.p.k. Praktyka ujawnia się na etapie przedkontraktowym, tj. na etapie przedstawienia konsumentowi przez przedsiębiorcę oferty, propozycji zawarcia umowy. Ze względu na specyfikę umów zawieranych na odległość, a także rodzaj danych, jakie zostały pominięte, wagę tej praktyki należy określić jako stosunkowo dużą. Praktyka ujawniła się na rynku, na którym działa wielu przedsiębiorców oferujących swe usługi, dzięki czemu konsumenci mogą swobodnie wybierać kontrahenta. Miarkując karę zwrócono również uwagę na to, że rozważana praktyka nie powoduje wyłączenia przysługujących konsumentom uprawnień, czy nałożenia na nich nowych obowiązków. Wprawdzie powoduje ona niedoinformowanie konsumentów, co może skutkować utrudnieniami np. w dochodzeniu roszczeń, jednakże nie niweczy to w definitywny sposób przewidzianych prawem możliwości. Na wysokość kwoty bazowej ma również wpływ to, że rozważaną praktykę zaklasyfikowano jako długotrwałą, gdyż była ona stosowana co najmniej roku od dnia 1.01.2011 r. do dn. 19.10.2012 r., a więc przez okres ponad roku. Z ustaleń poczynionych w toku postępowania wynika, że do stosowania praktyki doszło w sposób nieumyślny, gdyż nie udowodniono, że Przedsiębiorcy mieli świadomości, iż ich zachowanie może naruszać obowiązujące przepisy prawa. W oparciu o osiągnięty w 2011 r. przez poszczególnych Przedsiębiorców przychód ustalono kwotę bazową stanowiącą punkt wyjścia dla dalszych obliczeń, którą określono na poziomie [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 5 i zał. nr 2 pkt 5] % przychodu, czyli na poziomie 918 zł w przypadku każdego z Przedsiębiorców. Po ustaleniu kwoty bazowej przystąpiono do analizy, czy w niniejszej sprawie zaszły okoliczności łagodzące i obciążające, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. Okolicznością łagodzącą, która wystąpiła w niniejszej sprawie, jest zaniechanie stosowania praktyki niezwłocznie po wszczęciu postępowania przez Prezesa Urzędu, w związku z czym kwotę bazową należy zmniejszyć o 30%. Kolejną okolicznością łagodzącą, która wystąpiła w niniejszej sprawie, jest fakt osiągania przez Przedsiębiorców niewielkiego przychodu (około [ tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 i 2 pkt 4 ]%) z tytułu sprzedaży prowadzonej poprzez Internet, a więc kanału dystrybucji, w którym ujawniły się oceniane praktyki, w związku z czym kwotę bazową należy zmniejszyć o 60%. Okolicznością obciążającą, która wystąpiła w niniejszej sprawie, jest ogólnopolski zasięg działania Przedsiębiorców, w związku z czym kwotę bazową należy zwiększyć o 20%. W związku z powyższym kwotę bazową należy zmniejszyć o 70% , to jest do poziomu 275 zł. Na ostatnim etapie sprawdzono, czy kara obliczona w ww. sposób nie przewyższa kary w maksymalnej wysokości, jaka została przewidziana w przepisie art. 106 ust. 1 pkt. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Sytuacja taka nie ma jednak w niniejszym przypadku miejsca. 21 W wyniku obliczeń przeprowadzonych w wyżej opisany sposób karę pieniężną z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji określono na poziomie: 1. w przypadku Ł. K. 275 zł (słownie: dwustu siedemdziesięciu pięciu złotych), co stanowi ok. [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 2 pkt 6] % przychodu Ł. K., osiągniętego przez niego w 2011 roku i około [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 2 pkt 6] % maksymalnej kary, jaka mogłaby zostać w tym przypadku wymierzona; 2. w przypadku R. H. 275 zł (słownie: dwustu siedemdziesięciu pięciu złotych), co stanowi ok. [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 6] % przychodu R. H., osiągniętego przez niego w 2011 roku i około [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 6] % maksymalnej kary, jaka mogłaby zostać w tym przypadku wymierzona. W ocenie Prezesa Urzędu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ww. ustawy i współmierna do możliwości finansowych Przedsiębiorców. Prezes Urzędu uznał, że orzeczona kara powinna pełnić funkcję dyscyplinującą i prewencyjną tak, aby zapobiec w przyszłości stosowaniu podobnych naruszeń. Niniejsza kara powinna pełnić również funkcję edukacyjną i wychowawczą, a także podkreślać naganność zakwestionowanego w niniejszym postępowaniu zachowania przedsiębiorców. Wobec powyższego orzeczono, jak w punkcie V lit. a ppkt 1 i lit. b ppkt 1 sentencji niniejszej decyzji. 2) Druga kara wymierzana jest w związku ze stosowaniem praktyki, opisanej powyżej w punkcie II sentencji niniejszej decyzji, polegającej na naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie poinformowania, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia konsumentowi propozycji zawarcia umowy, o imionach i nazwiskach wspólników spółki cywilnej, co jest niezgodne z art. 9 ust. 1 pkt 1. Praktyka ujawnia się na etapie przedkontraktowym, tj. na etapie przedstawienia konsumentowi przez przedsiębiorcę oferty, propozycji zawarcia umowy. Ze względu na specyfikę umów zawieranych na odległość, a także rodzaj danych, jakie zostały pominięte, wagę tej praktyki należy określić jako stosunkowo dużą. Praktyka ujawniła się na rynku, na którym działa wielu przedsiębiorców oferujących swe usługi, dzięki czemu konsumenci mogą swobodnie wybierać swego kontrahenta. Miarkując karę zwrócono również uwagę na to, że rozważana praktyka nie powoduje wyłączenia przysługujących konsumentom uprawnień, czy nałożenia na nich nowych obowiązków. Wprawdzie powoduje ona niedoinformowanie konsumentów, co może skutkować utrudnieniami np. w dochodzeniu roszczeń, jednakże nie niweczy to w definitywny sposób przewidzianych prawem możliwości. Na wysokość kwoty bazowej ma również wpływ to, że rozważaną praktykę zaklasyfikowano jako długotrwałą, gdyż była ona stosowana co najmniej roku od dnia 1.01.2011 r. do dn. 19.10.2012 r., a więc przez okres ponad roku. Z ustaleń poczynionych w toku postępowania wynika, że do stosowania praktyki doszło w sposób nieumyślny, gdyż nie udowodniono, że Przedsiębiorcy mieli świadomości, iż ich zachowanie może naruszać obowiązujące przepisy prawa. W oparciu o osiągnięty w 2011 r. przez poszczególnych Przedsiębiorców przychód ustalono kwotę bazową stanowiącą punkt wyjścia dla dalszych obliczeń, którą określono na poziomie [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 7 i zał. nr 2 pkt 7] % przychodu, czyli na poziomie 918 zł w przypadku każdego z Przedsiębiorców. Po ustaleniu kwoty bazowej przystąpiono do analizy, czy w niniejszej sprawie zaszły okoliczności łagodzące i obciążające, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. Okolicznością łagodzącą, która wystąpiła w niniejszej sprawie, jest zaniechanie stosowania praktyki niezwłocznie po wszczęciu postępowania przez Prezesa Urzędu, w związku z czym kwotę bazową należy zmniejszyć o 30%. Kolejną okolicznością łagodzącą, która wystąpiła w niniejszej sprawie, jest fakt osiągania przez Przedsiębiorców niewielkiego przychodu (około [tajemnica 22 przedsiębiorcy – zał. nr 1 i 2 pkt 4] %) z tytułu sprzedaży prowadzonej poprzez Internet, a więc kanału dystrybucji, w którym ujawniły się oceniane praktyki, w związku z czym kwotę bazową należy zmniejszyć o 60%. Okolicznością obciążającą, która wystąpiła w niniejszej sprawie, jest ogólnopolski zasięg działania Przedsiębiorców, w związku z czym kwotę bazową należy zwiększyć o 20%. W związku z powyższym kwotę bazową należy zmniejszyć o 70% , to jest do poziomu 275 zł. Na ostatnim etapie sprawdzono, czy kara obliczona w ww. sposób nie przewyższa kary w maksymalnej wysokości, jaka została przewidziana w przepisie art. 106 ust. 1 pkt. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Sytuacja taka nie ma jednak w niniejszym przypadku miejsca. W wyniku obliczeń przeprowadzonych w wyżej opisany sposób karę pieniężną z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w punkcie II sentencji niniejszej decyzji określono na poziomie: 1. w przypadku Ł. K. 275 zł (słownie: dwustu siedemdziesięciu pięciu złotych), co stanowi ok. [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 2 pkt 8] % przychodu Ł. K., osiągniętego przez niego w 2011 roku i około [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 2 pkt 8] % maksymalnej kary, jaka mogłaby zostać w tym przypadku wymierzona; 2. w przypadku R. H. 275 zł (słownie: dwustu siedemdziesięciu pięciu złotych), co stanowi ok. [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 8] % przychodu R. H., osiągniętego przez niego w 2011 roku i około [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 8] % maksymalnej kary, jaka mogłaby zostać w tym przypadku wymierzona. W ocenie Prezesa Urzędu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ww. ustawy i współmierna do możliwości finansowych Przedsiębiorców. Prezes Urzędu uznał, że orzeczona kara powinna pełnić funkcję dyscyplinującą i prewencyjną tak, aby zapobiec w przyszłości stosowaniu podobnych naruszeń. Niniejsza kara powinna pełnić również funkcję edukacyjną i wychowawczą, a także podkreślać naganność zakwestionowanego w niniejszym postępowaniu zachowania przedsiębiorców. Wobec powyższego orzeczono, jak w punkcie V lit. a ppkt 2 i lit. b ppkt 2 sentencji niniejszej decyzji. 3) Trzecia kara wymierzana jest w związku ze stosowaniem praktyki opisanej powyżej w punkcie III sentencji niniejszej decyzji, polegającej na naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w zakresie potwierdzania konsumentom na piśmie, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia: 1) informacji o imionach i nazwiskach wspólników spółki cywilnej, co jest niezgodne z art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o o.n.p.k.; 2) informacji o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy, co jest niezgodne z art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o o.n.p.k.; 3) informacji o terminie dostawy, co jest niezgodne z art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 5 ustawy o o.n.p.k.; 4) informacji o miejscu i sposobie składania reklamacji, co jest niezgodne z art. 9 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 10 ustawy o o.n.p.k. Prezes Urzędu uwzględnił, iż w niniejszym przypadku do potwierdzenia zawarcia umowy dochodzi faktycznie po jej zawarciu, a więc praktyka ujawnia się na etapie wykonywania kontraktu. Ze względu na specyfikę umów zawieranych na odległość, a także rodzaj pominiętych danych, wagę tej praktyki określono jako stosunkowo dużą. Miarkując niniejszą karę zwrócono również uwagę na to, że rozważane zaniechanie nie powodowało wyłączenia przysługujących konsumentom uprawnień, czy nałożenia na nich nowych obowiązków. Wprawdzie powodowało ono niedoinformowanie konsumentów, co mogło 23 skutkować utrudnieniami np. w dochodzeniu roszczeń, jednakże nie niweczyło ono w definitywny sposób przewidzianych prawem możliwości. Praktyka ujawniła się na rynku, na którym działa wielu przedsiębiorców oferujących swe usługi, dzięki czemu konsumenci mogą swobodnie wybierać swego kontrahenta. Ocenianą praktykę należy uznać za długotrwałą, gdyż ustalono, iż dokumenty nie zawierające wymaganych informacji stosowane są conajmniej od roku. Do stosowania praktyki doszło w sposób nieumyślny, gdyż w toku postępowania nie udowodniono, że Przedsiębiorcy mieli świadomości, iż ich zachowanie może naruszać obowiązujące przepisy prawa. W oparciu o osiągnięty w 2011 r. przez poszczególnych Przedsiębiorców przychód ustalono kwotę bazową stanowiącą punkt wyjścia dla dalszych obliczeń, którą określono na poziomie [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 9 i zał. nr 2 pkt 9] % przychodu, czyli na poziomie 12237 zł w przypadku każdego z Przedsiębiorców. Po ustaleniu kwoty bazowej przystąpiono do analizy, czy w niniejszej sprawie zaszły okoliczności łagodzące i obciążające, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. Okolicznością łagodzącą, która wystąpiła w niniejszej sprawie, jest fakt osiągania przez Przedsiębiorców niewielkiego przychodu (około [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 i 2 pkt 4] %) z tytułu sprzedaży prowadzonej poprzez Internet, a więc kanału dystrybucji, w którym ujawniła się oceniana praktyka, w związku z czym kwotę bazową należy zmniejszyć o 60%. Okolicznością obciążającą, która wystąpiła w niniejszej sprawie, jest ogólnopolski zasięg działania Przedsiębiorców, w związku z czym kwotę bazową należy zmniejszyć o 40% , to jest do poziomu 7342 zł. Na ostatnim etapie sprawdzono, czy kara obliczona w ww. sposób nie przewyższa kary w maksymalnej wysokości, jaka została przewidziana w przepisie art. 106 ust. 1 pkt. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Sytuacja taka nie ma jednak w niniejszym przypadku miejsca. W wyniku obliczeń przeprowadzonych w wyżej opisany sposób karę pieniężną z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w punkcie III sentencji niniejszej decyzji określono na poziomie: 1. w przypadku Ł. K. 7342 zł (słownie: siedmiu tysięcy siedmiu tysięcy trzystu czterdziestu dwóch złotych), co stanowi ok. [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 2 pkt 10] % przychodu Ł. K., osiągniętego przez niego w 2011 roku i około [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 2 pkt 10] % maksymalnej kary, jaka mogłaby zostać w tym przypadku wymierzona; 2. w przypadku R. H. 7342 zł (słownie: siedmiu tysięcy siedmiu tysięcy trzystu czterdziestu dwóch złotych), co stanowi ok. [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 10] % przychodu R. H., osiągniętego przez niego w 2011 roku i około [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 10] % maksymalnej kary, jaka mogłaby zostać w tym przypadku wymierzona. W ocenie Prezesa Urzędu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ww. ustawy i współmierna do możliwości finansowych Przedsiębiorców. Prezes Urzędu uznał, że orzeczona kara powinna pełnić funkcję dyscyplinującą i prewencyjną tak, aby zapobiec w przyszłości stosowaniu podobnych naruszeń. Niniejsza kara powinna pełnić również funkcję edukacyjną i wychowawczą, a także podkreślać naganność zakwestionowanego w niniejszym postępowaniu zachowania przedsiębiorców. Wobec powyższego orzeczono, jak w punkcie V lit. a ppkt 3 i lit. b ppkt 3 sentencji niniejszej decyzji. 4) Czwarta kara wymierzana jest w związku ze stosowaniem praktyki, opisanej powyżej w punkcie IV sentencji niniejszej decyzji, polegającej na zamieszczeniu w regulaminie sklepu internetowego sklepowisko.com, stosowanym w obrocie z konsumentami postanowienia o treści: 24 „ Zwracany towar powinien być oryginalnie opakowany, bez naruszenia zawartości ”, które jest niezgodne z art. 7 ust. 3 ustawy o o.n.p.k. Prezes Urzędu uwzględnił, iż stosowane przez Przedsiębiorców naruszenie zbiorowych interesów konsumentów miało miejsce na etapie zawierania kontraktu i polegało na mającym wpływ na treść kontraktu naruszeniu przepisów prawa. W niniejszym przypadku nie wykazano umyślności działania Przedsiębiorców. Oceniając wagę naruszenia Prezes Urzędu miał na względzie, iż zakwestionowana praktyka wymierzona była we wszystkich konsumentów korzystających ze sklepu internetowego, a zatem miała charakter powszechny, jednakże skierowana była wyłącznie w tych konsumentów, którzy korzystali bądź chcieli skorzystać z prawa do odstąpienia od umowy, z tego względu uciążliwość wprowadzonego postanowienia jest umiarkowana. Zauważono także, że praktyka ujawniła się na rynku, na którym działa wielu przedsiębiorców oferujących swe usługi, dzięki czemu konsumenci mogą swobodnie wybierać swego kontrahenta. Ocenianą praktykę należy uznać za długotrwałą, gdyż ustalono, iż regulamin sklepu internetowego stosowany był conajmniej przez rok, od dnia 1.01.2011 r. do dnia 19.10.2012 r. W oparciu o osiągnięty w 2011 r. przez poszczególnych Przedsiębiorców przychód ustalono kwotę bazową stanowiącą punkt wyjścia dla dalszych obliczeń, którą określono na poziomie [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 11 i zał. nr 2 pkt 11] % przychodu, czyli na poziomie 1836 zł w przypadku każdego z Przedsiębiorców. Po ustaleniu kwoty bazowej przystąpiono do analizy, czy w niniejszej sprawie zaszły okoliczności łagodzące i obciążające, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. Okolicznością łagodzącą, która wystąpiła w niniejszej sprawie, jest zaniechanie praktyki niezwłocznie po wszczęciu postępowania przez Prezesa Urzędu, w związku z czym kwotę bazową należy zmniejszyć o 30%. Kolejną okolicznością łagodzącą, która wystąpiła w niniejszej sprawie, jest fakt osiągania przez Przedsiębiorców niewielkiego przychodu (około [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 i 2 pkt 4] %) z tytułu sprzedaży prowadzonej poprzez Internet, a więc kanału dystrybucji, w którym ujawniły się oceniane praktyki, w związku z czym kwotę bazową należy zmniejszyć o 60%. Okolicznością obciążającą, która wystąpiła w niniejszej sprawie, jest ogólnopolski zasięg działania Przedsiębiorców, w związku z czym kwotę bazową należy zwiększyć o 20%. W związku z powyższym kwotę bazową należy zmniejszyć o 70% , to jest do poziomu 551 zł. Na ostatnim etapie sprawdzono, czy kara obliczona w ww. sposób nie przewyższa kary w maksymalnej wysokości, jaka została przewidziana w przepisie art. 106 ust. 1 pkt. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Sytuacja taka nie ma jednak w niniejszym przypadku miejsca. W wyniku obliczeń przeprowadzonych w wyżej opisany sposób karę pieniężną z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w punkcie IV sentencji niniejszej decyzji określono na poziomie: 1. w przypadku Ł. K. 551 zł (słownie: pięciuset pięćdziesięciu jeden złotych), co stanowi ok. [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 2 pkt 12] % przychodu Ł. K., osiągniętego przez niego w 2011 roku i około [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 12] % maksymalnej kary, jaka mogłaby zostać w tym przypadku wymierzona; 2. w przypadku R. H. 551 zł (słownie: pięciuset pięćdziesięciu jeden złotych), co stanowi ok. [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 12] % przychodu R. H., osiągniętego przez niego w 2011 roku i około [tajemnica przedsiębiorcy – zał. nr 1 pkt 12] % maksymalnej kary, jaka mogłaby zostać w tym przypadku wymierzona. W ocenie Prezesa Urzędu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ww. ustawy i współmierna do możliwości finansowych Przedsiębiorców. Prezes Urzędu uznał, że orzeczona kara powinna pełnić funkcję dyscyplinującą i prewencyjną tak, aby zapobiec w przyszłości stosowaniu podobnych naruszeń. Niniejsza kara powinna pełnić również funkcję 25 edukacyjną i wychowawczą, a także podkreślać naganność zakwestionowanego w niniejszym postępowaniu zachowania przedsiębiorców. Wobec powyższego orzeczono, jak w punkcie V lit. a ppkt 4 i lit. b ppkt 4 sentencji niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Karę należy wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000. Ad VI Stosownie do art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jeżeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ww. ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania . Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. W punktach I-IV sentencji niniejszej decyzji Prezes Urzędu w wyniku przeprowadzonego przeciwko Przedsiębiorcom postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów stwierdził naruszenie przez ww. przedsiębiorców 24 ust. 1 i 2 oraz art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Spełniona została zatem przesłanka wynikająca z art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów pozwalająca na obciążenie Przedsiębiorcy kosztami przeprowadzonego postępowania, którymi są dla Prezesa Urzędu wydatki w kwocie 23 zł związane z prowadzoną w toku tego postępowania korespondencją. W związku z tym postanowiono obciążyć: Ł. K., prowadzącego działalność jako wspólnik spółki cywilnej HiD R. H., Ł. K. w Z.: 11,50 zł (słownie: jedenastu złotych pięćdziesięciu groszy), za które to zobowiązanie odpowiada on solidarnie z R. H.; oraz R. H., prowadzącego działalność jako wspólnik spółki cywilnej HiD R. H., Ł. K. w Z.: 11,50 zł (słownie: jedenastu złotych pięćdziesięciu groszy), za które to zobowiązanie odpowiada on solidarnie z Ł. K. Wobec powyższego orzeczono jak w punkcie VI sentencji niniejszej decyzji. Koszty niniejszego postępowania, na podstawie art. 264 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 83 i art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przedsiębiorca obowiązany jest wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000 w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od daty jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach. W przypadku jednak kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w punkcie VI niniejszej decyzji, stosownie do treści art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 32 § 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego, należy wnieść zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu 26 Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach w terminie tygodnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji. DYREKTOR DELEGATURY URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW W KATOWICACH Maciej Fragsztajn