RPZ-24/2001

PREZES URZĄDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA W POZNANIU 61-851 Poznań, ul. Zielona 8 Tel. (0-61) 852-15-17, 852-77-50, Fax. (0-61) 851-86-44 E-mail: poznan@uokik.gov.pl Poznań, dnia 31.10.2001 r. RPZ – 565/3/01/MW/ DECYZJA Nr RPZ - 24/2001 1. Na podstawie art. 9 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt.6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie interesów konkurencji i konsumentów (tekst jednolity: Dz.U. nr 122 z 2000 r. poz. 1319), w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek Stowarzyszenia UŜytkowników Ośrodka Wypoczynkowego w Skorzęcinie, uznaje się za praktykę ograniczającą konkurencję naduŜywanie pozycji dominującej na rynku, przez Gminę i Miasto Witkowo polegające na narzucaniu dzierŜawcom terenów rekreacyjnych połoŜonych na obszarze Ośrodka Wypoczynkowego w Skorzęcinie uciąŜliwych warunków umów dzierŜawy gruntów poprzez zawyŜanie czynszu dzierŜawnego co przynosi tej Gminie nieuzasadnione korzyści i nakazuje się zaniechanie jej stosowania. 2. Na podstawie art.75 w związku z art.69 ust.1 i 2 ww. ustawy nakazuje się Gminie i Miastu Witkowo zwrot kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Stowarzyszenia UŜytkowników Ośrodka Wypoczynkowego w Skorzęcinie w wysokości 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych. Uzasadnienie Decyzją nr RPZ – 5/2000 z dnia 14 stycznia 2000r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatura w Poznaniu odmówił uwzględnienia Ŝądania Stowarzyszenia UŜytkowników Ośrodka Wypoczynkowego w Skorzęcinie (zwanej dalej Stowarzyszeniem) w przedmiocie stwierdzenia i nakazania zaniechania Gminie i Miastu Witkowo (zwanej dalej Gmina Witkowo) stosowania praktyk monopolistycznych określonych w art. 5 ust.1 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (tekst jednolity: Dz. U. Nr 52 z 1999r. poz.547), polegającej na narzucaniu uciąŜliwych warunków umów przynoszących Gminie Witkowo nieuzasadnione korzyści, w zakresie czynszów i innych obowiązków dzierŜawców, a ponadto polegającej na 2 uprzywilejowaniu jednej z grup dzierŜawców (dawnych jednostek gospodarki uspołecznionej), wyraŜającym się w zaniŜeniu czynszów tym podmiotom. Rozpoznając zarzuty Stowarzyszenia Urząd uznał, iŜ: a) rynkiem produktowym jest dzierŜawa gruntów nad jeziorami, b) rynkiem geograficznym zaś jest teren pojezierzy zachodnio - centralnej Polski, tj. pojezierza lubuskiego, wielkopolskiego i kujawskiego i obejmuje on obszar w województwach: zielonogórskim, poznańskim, leszczyńskim, zachodniej części bydgoskiego i zachodniej części włocławskiego. Określając rynek w ww. sposób Urząd ustalił, iŜ poza zainteresowaną Gminą uczestnikami tego rynku są wszystkie podmioty prowadzące działalność gospodarczą w zakresie wydzierŜawiania gruntów w ośrodkach wypoczynkowych połoŜonych nad jeziorami m.in. Mikołowie, Kórniku, Stęszewie, Osiecznej, Boszkowie itd. Tym samym w ocenie Urzędu Gmina na rynku relewantnym nie zajmuje pozycji monopolistycznej czy teŜ dominującej. Od decyzji tej odwołanie wniosło Stowarzyszenie UŜytkowników Ośrodka Wypoczynkowego w Skorzęcinie, podnosząc iŜ Urząd posłuŜył się dowolną i podręcznikową definicją rynku, w sposób oderwany od rzeczywistości i nielogiczny, zakreślając granice rynku w taki sposób, aby wykazać, ze Gmina nie ma cech podmiotu dominującego. Ponadto strona odwołująca podniosła, iŜ rolą prawa antymonopolowego jest ochrona zbiorowych interesów konsumenckich bez względu na miejsce zamieszkania dzierŜawców i inne cechy osobiste dzierŜawców. Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2001r., sygn. akt XVII Ama 52/00, Sąd Antymonopolowy uchylił decyzję Urzędu, uznając iŜ Urząd przyjął złe załoŜenia do ustalenia rynku relewantnego. W ocenie Sądu rynek relewantny naleŜy określić jako obszar gruntów połoŜonych nad jeziorem Niedzięgiel gm. Witkowo. Jest to bowiem produkt jednego rodzaju który poprzez swoje szczególne właściwości, przeznaczenie i funkcje uŜytkowe odróŜnia się od innych towarów. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie rozróŜnić naleŜało rynek gruntów połoŜonych nad jeziorem Niedzięgiel i rynek gruntów połoŜonych w jego oddali. Konkludując Sąd uznał, iŜ Urząd zbyt szeroko określił zakres rynku relewantnego przyjmując, iŜ jest to teren pojezierzy zachodnio- centralnej Polski: pojezierza lubuskiego, wielkopolskiego i kujawskiego, tj. obszar dawnych województw: zielonogórskiego, poznańskiego, leszczyńskiego, bydgoskiego i włocławskiego. Wobec uchylenia przez Sąd Antymonopolowy decyzji, pismem z dnia 17 kwietnia 200l r. Urząd skierował do Wnioskodawcy zapytanie, czy i w jakim zakresie podtrzymuje on swój wniosek o wszczęcie postępowania przeciwko Gminie Witkowo. Pismem z dnia 19 maja 2001r. Wnioskodawca podtrzymał swój wniosek, jednocześnie wnosząc o uznanie, iŜ przedmiotowe umowy dzierŜawy i najmu w części ustalającej paręset procentowy wzrost czynszu są niewaŜne. Uwzględniając stanowisko Wnioskodawcy oraz treść uzasadnienia wyroku, w dniu 29 maja 2001r. Urząd ponownie wszczął postępowanie administracyjne przeciwko Miastu i Gminie Witkowo, powiadamiając o tym fakcie władze tej Gminy. W związku z wejściem w Ŝycie ustawy z dnia 15.12.2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U.Nr 122 z 2000r., poz.1319) Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zakwalifikował działanie Gminy Witkowo jako naruszenie art.8 ust.2 pkt.6 ww. ustawy. 3 Zgodnie bowiem z art.113 ww. ustawy postępowania wszczęte na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów prowadzi się na podstawie przepisów nowej ustawy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Urząd ustalił, co następuje: W 1993r. czynsz dzierŜawny dla umów zawartych na 10 lat wynosił 460 st. zł za m² miesięcznie, w przypadku gdy teren zabudowany był domkiem rekreacyjnym i 1000 st. zł za m² miesięcznie dla terenów wykorzystywanych dla działalności handlowo-usługowej. Uchwałą nr 180/93 Zarządu Gminy i Miasta Witkowo podwyŜszono czynsz dzierŜawny dla pierwszej grupy dzierŜawców do kwoty 667 st. zł miesięcznie za m² i 2000 st. zł miesięcznie za m² dla dzierŜawców prowadzących działalność handlową. Dla wszystkich nowo zawieranych w 1993 r. umów uchwała niniejsza ustaliła czynsz w wysokości 70.000 st. zł za m² dla powierzchni zabudowanej rocznie, a dla powierzchni niezabudowanej 1000 st. zł za m² na rok. Uchwałą nr 249/94 podwyŜszono czynsz dzierŜawny dla umów zawieranych w 1986r. na 10 lat do kwoty 900 st. zł miesięcznie, oraz do kwoty 25.000 st. zł za m² miesięcznie dla umów dotyczących działalności handlowej. Dla wszystkich nowo zawieranych w 1994r. umów niniejsza uchwała ustaliła czynsz w wysokości 94.500 st. zł za m² powierzchni zabudowanej na rok, a dla powierzchni niezabudowanej 1350 st. zł za m² na rok. Uchwałą nr 50/194a/96 z dnia 11.12.1996r. Zarząd Gminy ujednolicił stawki czynszu dla wszystkich zawieranych w 1997r. umów i ustalił go w wysokości 14 zł za m² powierzchni zabudowanej na rok, a dla powierzchni niezabudowanej 0,23 zł za m² na rok. W wyniku powyŜszej uchwały niektórzy dzierŜawcy płacili od początku 1997r. czynsz wyŜszy o kilkaset procent, w stosunku do czynszu płaconego jeszcze w 1996r. Przedstawiciele Stowarzyszenia od początku roku 1997r. brali udział w posiedzeniach Zarządu Gminy starając się negocjować warunki umów dzierŜawy. Zdaniem Stowarzyszenia ich uwagi i spostrzeŜenia nie miały wpływu na treść umów oraz na wysokość stawek czynszu dzierŜawnego. DzierŜawcy w większości podpisali przedłoŜone im przez Gminę umowy. W przypadku braku zgody na przyjęcie umowy Gmina Ŝądała bowiem demontaŜu domku i opuszczenia terenu ośrodka. Członkowie Stowarzyszenia przyznają wprawdzie Gminie prawo do podniesienia wartości podstawowego czynszu jednakŜe, nie więcej niŜ o 20% w stosunku do poprzedniego. Stowarzyszenie wskazało równieŜ, iŜ przy ustalaniu przez Gminę czynszu w 1997r. zastosowano do podmiotów – dzierŜawców, którzy wykorzystywali posiadaną substancję dla działalności gospodarczej i pobierania poŜytków obniŜki o 50% ustalonego w tym roku czynszu (np. Zakłady Przemysłu Meblowego, MPK Poznań), co ich zdaniem narusza przepisy ustawy. W toku przeprowadzonego przez Urząd postępowania administracyjnego zbadano równieŜ stawki czynszu za 1 m² gruntów wydzierŜawianych na cele rekreacyjne 1. w obrębie jeziora Niedzięgiel 2. w wybranych miejscowościach atrakcyjnych dla dzierŜawiących grunty, ze względu na połoŜenie i oddalenie od miast. W tym celu zebrano materiał porównawczy. Wysokość obowiązujących w latach 1996-1999 oraz 2000-2001 stawek rocznego czynszu dzierŜawnego brutto (łącznie z VAT) za 1m² gruntu, pobieranego przez podmioty, które wydzierŜawiają grunty na cele rekreacyjne obrazuje poniŜsza tabela: 4 Nazwa miejscowości Stawki czynszu dzierŜawnego w latach 1996-1999 Stawki czynszu dzierŜawnego w latach 2000- 2001 Kórnik [ usunięto ] − 1,22 zł Zaniemyśl 0,30 zł w latach 1997-1999 − 0,40 zł w 2000r., − 0.44 zł w 2001r. Skoki (Sławica) − 0,6 zł − 0,6 zł Lasy Państwowe * Za powierzchnie niezabudowane dla wszystkich uŜytkowników − 0,50 zł w I półroczu 1996r., − 0,49 zł w II półroczu 1996r., − 0,49 zł w 1997r., − 0,42 zł w 1998r., − 0,34 zł w 1999r., za powierzchnie zabudowane obiektami nietrwałymi − od 0,64 zł do 5,03 zł w I półroczu 1996r., − od 0,62 zł do 4,92 zł w II półroczu 1996r., − od 0,52 zł do 4,10 zł w 1997r., − od 0,54 zł do 4,22 zł w 1998r., − od 0,43 zł do 3,35 zł w 1999r. za powierzchnie niezabudowane dla wszystkich uŜytkowników − 0,32 zł w 2000r., − 0,33 zł w 2001r., za powierzchnie zabudowane obiektami nietrwałymi − od 0,41 zł do 3,21 zł w 2000r., − od 0,42 zł do 3,33 zł w 2001r. Jankowo Dolne (Gmina Gniezno) − 2,67 zł w 1996r , − 3.13 zł w 1997r., − 3,43 zł w 1998r., − 3,94 zł w 1999r. − 4,67 zł dla osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej Ślesin − 2,34 zł w 1996r. (dla osób fizycznych i prawnych) − od 0,88 zł do 2,05 zł dla jednostek gospodarki uspołecznionej − w latach 1997-1998 stawki czynszu dzierŜawnego uległy podwyŜszeniu w granicach od 10% do 15 % (dla osób fizycznych i prawnych − 10 zł w 1999r. za powierzchnię zabudowaną − 0,40 zł w 1999r. za powierzchnię niezabudowaną − 11,00 zł za powierzchnię zabudowaną − 0,44 zł za powierzchnię niezabudowaną Strzelno (Ośrodek w Przyjezierzu) − 1,50 zł w 1996r., − 2,00 zł w 1997 r., − 2,50 zł w 1998r., − 2,80 zł w 1999r. − 3,50 zł Powidz − od 0,98zł do 2,00 zł w latach 1995 –2001 (ośrodek wypoczynkowy w miejscowości Przybrodzin) dla osób prawnych − od 0,19 do 0,25 zł w latach 1995- 2001 (ośrodek wypoczynkowy Spółdzielni 5 Inwalidów) dla osób prawnych − od 0,19 zł do 0,25 zł za m² w latach 1996-2000 (ośrodek wypoczynkowy w miejscowości Ostrowo Stare) dla osób fizycznych Witkowo (Ośrodek Wypoczynkowy w Skorzęcinie) − od 13,66 zł do 15,94 zł powierzchnie zabudowane w 1997r. − od 0,23 zł do 0,11 zł powierzchnie niezabudowane w 1997r. − 17,10 zł za powierzchnie zabudowane na cele rekreacyjno- wypoczynkowe − 0,31 zł za powierzchnie niezabudowane na cele rekreacyjno- wypoczynkowe * W przypadku Lasów Państwowych stawki są jednolite we wszystkich gminach, w których, wydzierŜawiane są grunty na cele rekreacyjne, w tym równieŜ w Skorzecinie i Powidzu. Urząd zwrócił takŜe do innych gmin takich jak: Trzemeszno, Pakość, Skulsk, Jeziora Wielkie, Orchowo, Ostrowite, Słupca, Kłedzko, Łubowie, Gościeszyn, Kruszwica, Wilczyn, Pobiedziska, śerków, Wągrowiec, o przesłanie informacji dotyczących wysokości stawek czynszu dzierŜawnego. PowyŜsze gminy odpisały, iŜ nie dysponują terenami nad jeziorami, bądź nie wydzierŜawiają gruntów na cele rekreacyjne. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwaŜył co następuje: Art.8 ust.2 pkt.6 ww. ustawy stanowi, iŜ naduŜywanie pozycji dominującej polega w szczególności na narzucaniu uciąŜliwych warunków umów przynoszących przedsiębiorcy narzucającemu te warunki nieuzasadnione korzyści. Dla stwierdzenia naruszenia tego przepisu konieczne jest łączne wystąpienie trzech przesłanek: − narzucaniu warunków umów, − uciąŜliwych warunków, − osiąganie nieuzasadnionych korzyści przez przedsiębiorcę kosztem innych podmiotów. Narzucanie uciąŜliwych warunków musi mieć charakter przymusowy, wymuszony przez przedsiębiorcę władzą rynkową wynikającą z pozycji zajmowanej na rynku. Za uciąŜliwy warunek umowy naleŜy uznać warunek oznaczający dla jednej ze stron cięŜar większy od powszechnie przyjętych w stosunkach danego rodzaju. Osiąganie nieuzasadnionych korzyści przez podmiot stosujący praktykę monopolistyczną z art.8 ust.2 pkt.6 ww. ustawy powinno być dokonywane kosztem innych podmiotów i pozostawać w normalnym związku przyczynowym z narzuconymi podmiotom uciąŜliwymi warunkami. PoniewaŜ narzucanie uciąŜliwych warunków umowy moŜe mieć miejsce w sytuacji, gdy mamy do czynienia z faktyczną władzą rynkowa podmiotu narzucającego, punktem wyjściowym w niniejszej sprawie stało się dokładne wyodrębnienie rynku oraz ustalenie pozycji dominującej zajmowanej na nim przez Gminę Witkowo. Istotne znaczenie ma tutaj ocena Sądu Antymonopolowego wyraŜona w wyroku z dnia 5 stycznia 2001r.Wyrok ten zapadł pod rządem poprzedniej ustawy z dnia 24 lutego 1990 r., 6 gdzie Sąd mógł uchylić decyzję Urzędu i de facto przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, jeŜeli tylko wnioskodawca podtrzymał swój wniosek o wszczęcie postępowania. Wprawdzie przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie znajduje wprost zastosowania art. 386 § 6 kpc, (który stanowi, Ŝe ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyraŜone w uzasadnieniu wyroku drugiej instancji wiąŜą sąd, któremu sprawa została przekazana, jak i sąd drugiej instancji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy), tym nie mniej trudno pominąć ocenę Sądu dotyczącą rynku właściwego w sytuacji całkowitego zakwestionowania argumentów Urzędu przedstawionych w pierwszej decyzji. Urząd zatem za Sądem Antymonopolowym przyjął, iŜ rynkiem relewantnym jest udostępnianie terenów połoŜonych w najbliŜszym otoczeniu jeziora Niedzięgiel gm. Witkowo, poprzez zawieranie umów dzierŜawy działek wykorzystywanych na cele rekreacyjne. W zakres rynku produktywnego nie wchodzi wydzierŜawianie gruntów dla celów prowadzenia działalności gospodarczej, związanej z usługami na rzecz osób wypoczywających nad tym jeziorem. Podstawą wyłączenia umów dzierŜawy tych terenów są zarówno przeznaczenie terenu jak i znacząco wyŜsze stawki czynszu pobierane od tych dzierŜawców. Na tak określonym rynku Gmina Witkowo zajmuje pozycję zbliŜoną do monopolistycznej, albowiem poza niewielką powierzchnią terenu wydzierŜawianą przez Nadleśnictwo Gniezno reszta gruntów naleŜy do Gminy i jest przez nią wydzierŜawiana. To pozwala na rozpatrywanie jej działań pod kątem naruszania art.8 ust.2 pkt.6 ustawy. Przechodząc do oceny zaistnienia przesłanek o których mówi art.8 ust.2 pkt.6 ustawy naleŜy stwierdzić, Ŝe: 1. nie ma wątpliwości, Ŝe warunki umów dotyczących dzierŜawy gruntów zostały narzucone. Co prawda Stowarzyszenie działające w interesie uŜytkowników brało udział w posiedzeniach Zarządu Gminy, ale układ ten nie miał jakichkolwiek cech negocjacji stawek czynszów. NaleŜy podkreślić, Ŝe właściciele domków letniskowych podpisując umowy działali w warunkach przymusu. W przypadku bowiem nie podpisania umowy Gmina Ŝądała zdemontowania domku oraz opuszczenia terenu ośrodka, co groziło dla właścicieli niepowetowaną szkodą, zwaŜywszy na znaczną wartość domków. Ponadto uŜytkownicy są silnie związani z Ośrodkiem w Skorzęcinie nie tylko poprzez poczynione przez nich nakłady na domki rekreacyjne ale takŜe na infrastrukturę. Te powiązania jak podkreślił Sąd Antymonopolowy powodują, Ŝe dzierŜawcy nie mogą przenieść tego dorobku bez uciąŜliwości finansowych i psychicznych zwaŜywszy, iŜ z gruntami tymi są związani od lat 60-tych. 2. Oceniając czy warunki określone w umowie mają charakter uciąŜliwy naleŜy podkreślić w pierwszym rzędzie, iŜ trudno to stwierdzić w oparciu o kalkulację kosztorysową stawek czynszu. W ocenie Urzędu, opartej na utrwalonym orzecznictwie Sądu Antymonopolowego jest to metoda zawodna, gdyŜ podmiot posiadający pozycję monopolistyczną ma zawsze moŜliwość takiego skalkulowania opłat, Ŝe trudno stwierdzić, które koszty są rzeczywiście uzasadnione. Ponadto Gmina Witkowo, pomimo wezwań Urzędu nie przekazała kalkulacji wysokości czynszów. Urząd uzyskał jedynie dane dotyczące kosztów funkcjonowania Ośrodka, a takŜe przychody osiągane z tytułu jego prowadzenia. Te ogólne dane nie pozwalają na ustalenie stawek czynszu, są trudne do weryfikacji, a dodatkowo były kwestionowane przez stronę przeciwną. Z tych względów Urząd posłuŜył się metodą najbardziej obiektywną - metodą porównawczą, która została przedstawiona w pierwszej części uzasadnienia. Z porównania stawek czynszów stosowanych przez Gminę 7 Witkowo oraz inne gminy o podobnych walorach rekreacyjnych wynika, iŜ te stosowane przez Gminę Witkowo są niewspółmiernie wysokie. W 1997r. stawka czynszu dzierŜawy gruntu w Ośrodku Wypoczynkowym w Skorzecinie wynosił 14 zł za m² dla powierzchni zabudowanej oraz 0,23 zł za m² dla powierzchni niezabudowanej, podczas gdy w innych miejscowościach stawki kształtował się następująco: − u dysponentów terenów, u których wysokość czynszu nie zaleŜy od tego, w jakiej części działka jest zabudowana od 0,19 zł za m² do 2,67 zł za m², − u dysponentów, którzy róŜnicują stawki czynszu dla terenów zabudowanych i niezabudowanych: od 0,40 zł za m² do 0,49 zł za m² dla terenów niezabudowanych oraz od 0,52 zł za m² do 4,10 zł za m² dla terenów zabudowanych. To samo porównanie stawek czynszu w roku 2001 przedstawia się następująco: − Gmina Witkowo: 0,31 zł za m² za teren niezabudowany i 17,10 zł za m² za teren zabudowany, − dysponenci nie róŜnicujący stawek: od 0,44 zł za m² do 4,67 zł za m², − dysponenci, u których wysokość czynszu zaleŜy od stopnia zabudowy działek: od 0,33 zł za m² do 0,44 zł za m² za teren niezabudowany i od 3,33 zł za m² do 11,00 zł za m² za teren zabudowany. JuŜ porównanie poziomu stawek wskazuje, iŜ są one w Gminie Witkowo najwyŜsze. Jednak fakt, iŜ część dysponentów gruntów stosuje róŜne stawki czynszu dla terenów zabudowanych i niezabudowanych, inna zaś stosuje jedną stawkę czynszu ogranicza ich porównanie. Właściwsze jest więc porównanie hipotetycznych kwot czynszu, jakie zobowiązani byliby zapłacić wnioskodawcy wydzierŜawiającym, gdyby dzierŜawili tereny w innych ośrodkach. Przykładowo dla działki o powierzchni 122,3 m² zabudowanej domkiem o pow. 62,5 m² dzierŜawca w 1997r. w Zaniemyślu płaciłby 36,69 zł, w Strzelnie 244,6 zł, w Ślesinie 330,2zł zaś w Skorzęcinie płaci 1712,2 zł. W 2001 r. czynsz dzierŜawny wynosiłby odpowiednio w Zaniemyślu 53,8 zł, w Strzelnie 429,8 zł, w Ślesinie 1345,3zł, w Kórniku 149,20 zł zaś w Skorzecinie 2091,3zł. Na tej podstawie zasadne jest stwierdzenie, Ŝe stawki stosowane przez Gminę Witkowo mają charakter uciąŜliwy. 3. Nieuzasadnione korzyści określają sytuację korzystniejszą od powszechnie przyjętych w stosunkach danego rodzaju. W ocenie Urzędu w tym przypadku jest to róŜnica pomiędzy czynszem, który został narzucony, a czynszem, który Gmina byłaby w stanie uzyskać gdyby działała zgodnie z prawem, a w szczególności negocjując stawki z przedstawicielami dzierŜawców. NajniŜsze stawki w 1997r. stosowane przez gminy sąsiednie wynosiły 0,6 zł za m² powierzchni, najwyŜsze zaś sięgały 4,10 zł za m². Z powyŜszego porównania wynika, iŜ nawet najwyŜsze stosowane przez inne gminy są niewspółmiernie niŜsze od tych stosowanych przez Gminę Witkowo. Reasumując spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art.8 ust.2 pkt.6 ww. ustawy. NaleŜy ponadto stwierdzić, Ŝe działania Gminy Witkowo miały charakter powszechny i dotknęły bez wyjątku wszystkich dzierŜawców (wszystkich uczestników rynku po stronie popytowej). Nie ma zatem wątpliwości, Ŝe w niniejszej sprawie naruszony został interes 8 publicznoprawny wymagający interwencji Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w trybie ww. ustawy. Odnosząc się do pozostałych Ŝądań wnioskodawcy zawartych w wniosku o wszczęcie postępowania z dnia 31.05.1999r., który został podtrzymany podkreślić naleŜy, Ŝe Urząd nie posiada kompetencji do stwierdzenia niewaŜności umów dzierŜawy w części odnoszącej się do czynszu i ustalających zobowiązania dzierŜawców w sposób sprzeczny z prawem i przyjętymi zwyczajami. Zgodnie z art.8 ust.3 ww. ustawy czynności prawne będące przejawem naduŜywania pozycji dominującej są w całości lub odpowiedniej części niewaŜne. Do deklaratywnego stwierdzenia niewaŜności tych umów powołane są natomiast sądy powszechne. Odnośnie Ŝądań dotyczących określenia kwoty nienaleŜnej i kwoty dodatkowej oraz ustalenia wysokości i czasu trwania czynszu dzierŜawnego zaznaczyć równieŜ naleŜy, iŜ Urząd ma obecnie kompetencje jedynie w zakresie stwierdzenia i nakazania i zaniechania stosowania praktyk monopolistycznych. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.75 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 15 grudnia 2000r. (Dz. U. Nr 122 z 2000r., poz. 1319) w związku z § 3.1. oraz § 20 pkt.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych.(Dz.U. Nr 154, poz.1013 z późn. zm.). Wykonując decyzję Gmina powinna podjąć negocjacje z przedstawicielami dzierŜawców i ustalić czynsz dzierŜawy z poszanowaniem zasad ekwiwalentności świadczeń stron umowy wzajemnej. Nic nie stoi na przeszkodzie aby w negocjacjach pomocniczym materiałem co do wysokości czynszu były ustalenia Urzędu w tym zakresie. Od niniejszej decyzji przysługuje stronom odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Antymonopolowego, za pośrednictwem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwóch tygodni od daty doręczenia decyzji, za pośrednictwem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury w Poznaniu. Od postanowienia o kosztach postępowania słuŜy stronom zaŜalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sadu Antymonopolowego, w terminie siedmiu dni od doręczania, za pośrednictwem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów- Delegatura w Poznaniu. Otrzymują: 1) Gmina i Miasto Witkowo 62-425 Witkowo, ul. Gnieźnieńska1 2) Stowarzyszenie UŜytkowników Ośrodka Wypoczynkowego w Skorzęcinie za pośrednictwem Kancelarii Radcy Prawnego Piotra Izydorka Ul. Zmartwychwstańców 9 61-501 Poznań Z upowaŜnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury w Poznaniu Edward Stawicki