RWA-23/2012

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW w Warszawie RWA-61-18/12/JKa Warszawa, dn. 29 października 2012 r. DECYZJA Nr RWA- 23/2012 I. Na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do treści art. 33 ust. 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu przeciwko Legii Warszawie Spółce Akcyjnej z siedzibą w Warszawie, postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, w toku którego zostało uprawdopodobnione, iż ww. przedsiębiorca stosuje określone w art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów, polegające na stosowaniu postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego o treści: 1. „W przypadku braku spłaty przez Kupującego poszczególnych rat wymienionych w § 2 ust. 1 Sprzedający ma prawo rozwiązać niniejszą umowę ze skutkiem natychmiastowym i dochodzić od Kupującego zapłaty całej kwoty określonej § 1 ust. 3 bez zachowania dat określonych w § 2 niniejszej umowy” (§ 4 ust. 2 umowy kupna sprzedaży karnetów na sezon 2011/2012); 2. „W przypadku zablokowania karnetu z przyczyn określonych w ust. 1 Sprzedający zachowuje prawo do dochodzenia od Kupującego zapłaty całej kwoty określonej w § 1 ust. 3 bez zachowania dat określonych w § 2 niniejszej umowy” (§ 3 ust. 3 w zw. z § 3 ust. 1 umowy kupna sprzedaży karnetów na sezon 2011/2012); 3. „Sądem właściwym do rozstrzygania sporów mogących wyniknąć na tle stosowania niniejszego regulaminu jest Sąd powszechny właściwy według siedziby Klubu” (pkt VI ust. 2 Regulaminu sprzedaży pakietów – „Hity Wiosny 2011”, pkt VII ust. 2 Regulaminu sprzedaży karnetów na mecze rozgrywane na stadionie Legii w sezonie 2011/2012 oraz pkt VI ust. 58 Regulaminu sprzedaży biletów - sezon 2011/2012); 4. „Sądem właściwym dla rozpatrywania sporów wynikających z umowy sprzedaży jest sąd powszechny w Warszawie” (część szósta pkt 2 Regulaminu e-sklepu Legii Warszawa); 5. „Klub nie ponosi odpowiedzialności i nie jest zobowiązany do zwrotu całości lub jakiejkolwiek części wartości zakupionego Karnetu z tytułu zamknięcia stadionu lub wyłączenia z użytku poszczególnych trybun w związku z karami orzeczonymi przez organizatora rozgrywek lub organy państwowe i samorządowe” (pkt III.10 Regulaminu sprzedaży karnetów na mecze rozgrywane na stadionie Legii w sezonie 2011/2012); 2 6. „Zarząd Klubu zastrzega sobie prawo do zmian ogłoszonych terminów meczów i innych imprez masowych, bez zapowiedzi i z wyłączeniem odpowiedzialności” (§ 6 Regulaminu imprezy masowej organizowanej przez Klub Piłkarski Legia Warszawa na stadionie przy ul. Łazienkowskiej 3 w Warszawie); oraz po złożeniu w toku przeprowadzonego postępowania zobowiązania tego przedsiębiorcy do zaniechania naruszania zbiorowych interesów konsumentów, poprzez: – zmianę postanowienia wzorca zakwestionowanego w pkt. I.1 sentencji niniejszej decyzji poprzez nadanie mu brzmienia: „W przypadku uchybienia terminowi zapłaty jednej raty i po bezskutecznym upływie 14 dniowego terminu wskazanego w wezwaniu do zapłaty, Sprzedający ma prawo wprowadzenia blokady karnetu. W przypadku uchybienia terminowi zapłaty dwóch rat i po bezskutecznym upływie 14 dniowego terminu wskazanego w drugim wezwaniu do zapłaty, Sprzedający ma prawo żądania natychmiastowej zapłaty całej niezapłaconej ceny karnetu wraz z odsetkami od zaległych rat. Wezwanie do zapłaty wraz z informacją o skutkach braku płatności w terminie, zostanie wysłane do Kupującego listem poleconym na adres wskazany w niniejszej umowie. Sprzedający zobowiązuje się do odblokowania karnetu w ciągu 3 dni roboczych od momentu zaksięgowania wpłaty Kupującego na rachunku bankowym Sprzedającego”, – zmianę postanowienia wzorca zakwestionowanego w pkt. I.2 sentencji niniejszej decyzji poprzez nadanie mu brzmienia: „W przypadku braku zapłaty w terminie kwoty wskazanej w drugim wezwaniu do zapłaty, o którym mowa w § 4 ust. 1 niniejszej umowy, Sprzedający będzie miał prawo odmowy sprzedaży karnetu na sezon 2012/2013 z rozłożeniem ceny na raty. W takim przypadku Kupujący będzie mógł zakupić jedynie karnet płatny jednorazowo” , – usunięcie z treści wzorców postanowień zakwestionowanych w pkt. I.3 i I.4 sentencji niniejszej decyzji, – zmianę postanowienia wzorca zakwestionowanego w pkt. I.5 sentencji niniejszej decyzji poprzez nadanie mu brzmienia: „Klub nie jest zobowiązany do zwrotu całości lub jakiejkolwiek części wartości zakupionego Karnetu osobom, wobec których orzeczono zakaz klubowy w związku z naruszeniem przez nie zasad bezpieczeństwa lub porządku, jeśli w związku z takim naruszeniem organizator rozgrywek lub organy państwowe lub samorządowe orzekły o zamknięciu stadionu lub wyłączeniu z użytku poszczególnych trybun” , – zmianę postanowienia wzorca zakwestionowanego w pkt. I.6 sentencji niniejszej decyzji poprzez nadanie mu brzmienia: „Zarząd Klubu będzie na bieżąco przekazywał na oficjalnej stronie internetowej Klubu wszelkie informacje o terminach meczów i innych imprez masowych, niezwłocznie po ich otrzymaniu od organizatora rozgrywek albo innego organizatora imprezy masowej” , nakłada się na Legię Warszawę Spółkę Akcyjną z siedzibą w Warszawie obowiązek wykonania tego zobowiązania. II. Na podstawie art. 28 ust. 3 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do treści art. 33 ust. 6 tej ustawy, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada na Legię Warszawę Spółkę Akcyjną z siedzibą w Warszawie obowiązek przekazania, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, informacji o stopniu 3 realizacji zobowiązania nałożonego w punkcie I. sentencji decyzji, obejmującej przekazanie zmienionych wzorców umownych, których treść została zakwestionowana w niniejszym postępowaniu. UZASADNIENIE W związku z przeprowadzonym przez Prezesa Urzędu – Delegaturę UOKiK w Warszawie postępowaniem wyjaśniającym, mającym na celu: I. wstępne ustalenie, czy w związku ze stosowaniem przez Klub Piłkarski Legia Warszawa S.S.A. z siedzibą w Warszawie wzorców umów i regulaminów mających zastosowanie wobec konsumentów nastąpiło naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, które uzasadniałoby wszczęcie postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów; II. wstępne ustalenie, czy w związku ze stosowaniem przez Klub Piłkarski Legia Warszawa S.S.A. z siedzibą w Warszawie wzorców umów i regulaminów mających zastosowanie wobec konsumentów nastąpiło naruszenie chronionych prawem interesów konsumentów, które uzasadniałoby podjęcie działań określonych w odrębnych ustawach. (sygn. RWA-403-31/11/JKa) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przeprowadził kontrolę treści wzorców umów i regulaminów stosowanych przez Klub Piłkarski Legia Warszawa S.S.A. (dalej: Legia lub Spółka), w tym również sklepu internetowego prowadzonego przez Legię. Prezes Urzędu ustalił, iż w niektórych wzorcach umownych stosowanych przez Legię znajdują się regulacje o treści analogicznej do treści postanowień wpisanych już do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej: rejestr). Poczynione w postępowaniu wyjaśniającym ustalenia stały się podstawą do wszczęcia w dniu 27 lutego 2012 r. postępowania w związku z podejrzeniem, iż stosowanie przez Klub Piłkarski Legia Warszawa S.S.A. z siedzibą w Warszawie postanowień o treści: 1. „W przypadku braku spłaty przez Kupującego poszczególnych rat wymienionych w § 2 ust. 1 Sprzedający ma prawo rozwiązać niniejszą umowę ze skutkiem natychmiastowym i dochodzić od Kupującego zapłaty całej kwoty określonej § 1 ust. 3 bez zachowania dat określonych w § 2 niniejszej umowy” (§ 4 ust. 2 umowy kupna sprzedaży karnetów na sezon 2011/2012); 2. „W przypadku zablokowania karnetu z przyczyn określonych w ust. 1 Sprzedający zachowuje prawo do dochodzenia od Kupującego zapłaty całej kwoty określonej w § 1 ust. 3 bez zachowania dat określonych w § 2 niniejszej umowy” (§ 3 ust. 3 w zw. z § 3 ust. 1 umowy kupna sprzedaży karnetów na sezon 2011/2012); 3. „Sądem właściwym do rozstrzygania sporów mogących wyniknąć na tle stosowania niniejszego regulaminu jest Sąd powszechny właściwy według siedziby Klubu” (pkt VI ust. 2 Regulaminu sprzedaży pakietów – „Hity Wiosny 2011”, pkt VII ust. 2 Regulaminu sprzedaży karnetów na mecze rozgrywane na stadionie Legii w sezonie 2011/2012 oraz pkt VI ust. 58 Regulaminu sprzedaży biletów - sezon 2011/2012); 4 4. „Sądem właściwym dla rozpatrywania sporów wynikających z umowy sprzedaży jest sąd powszechny w Warszawie” (część szósta pkt 2 Regulaminu e-sklepu Legii Warszawa); 5. „Klub nie ponosi odpowiedzialności i nie jest zobowiązany do zwrotu całości lub jakiejkolwiek części wartości zakupionego Karnetu z tytułu zamknięcia stadionu lub wyłączenia z użytku poszczególnych trybun w związku z karami orzeczonymi przez organizatora rozgrywek lub organy państwowe i samorządowe” (pkt III.10 Regulaminu sprzedaży karnetów na mecze rozgrywane na stadionie Legii w sezonie 2011/2012); 6. „Zarząd Klubu zastrzega sobie prawo do zmian ogłoszonych terminów meczów i innych imprez masowych, bez zapowiedzi i z wyłączeniem odpowiedzialności” (§ 6 Regulaminu imprezy masowej organizowanej przez Klub Piłkarski Legia Warszawa na stadionie przy ul. Łazienkowskiej 3 w Warszawie); stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, polegającą na stosowaniu postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego, co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zawiadamiając o wszczęciu postępowania Prezes Urzędu pouczył Spółkę o prawie do ustosunkowania się do postawionych zarzutów oraz poinformował o treści postanowienia z dnia 27 lutego 2012 r., na mocy którego zaliczono w poczet materiału dowodowego pismo Spółki z dnia 12 września 2011 roku wraz z załącznikami w postaci wzorców umownych wykorzystywanych w obrocie konsumenckim, uzyskane przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w postępowaniu wyjaśniającym znak: RWA-403-31/11/JKa. Odpowiadając na zawiadomienie Prezesa Urzędu o wszczęciu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, Spółka szeroko odniosła się do treści zarzutów powołując się m.in. na wyjątkowość usług świadczonych przez Spółkę. W opinii Spółki masowe imprezy sportowe, jakie stanowią mecze piłki nożnej, wiążą się z emocjami, które – w zależności od atrakcyjności meczu – są niejednokrotnie emocjami skrajnymi. Ponieważ atrakcyjność widowiska zależy od grających w danym spotkaniu drużyn piłkarskich, nie można przyjąć, iż wartość każdego meczu w danym sezonie piłkarskim jest taka sama. Z tego względu w opinii Spółki trudno byłoby zwrócić kibicom część ceny karnetu w przypadku zamknięcia stadionu na mocy decyzji organów administracyjnych. Spółka wskazała ponadto, że ostateczne ustalenie daty i godziny meczu następuje zazwyczaj na ok. 2-3 tygodnie przed planowanym terminem, przy czym organizator rozgrywek ligowych – Ekstraklasa Spółka Akcyjna – ma w tym zakresie również ograniczoną swobodę, gdyż wiążą go umowy licencyjne z nadawcami telewizji, którzy najatrakcyjniejsze spotkania chcą wyemitować w lepszym czasie antenowym. Niezależnie od zajętego stanowiska Spółka złożyła wniosek o przyjęcie od niej zobowiązania do wyeliminowania zarzucanych praktyk oraz o wydanie decyzji w trybie art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W dniu 25 października 2012 r. Prezes Urzędu zamknął postępowanie dowodowe prowadzone w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie poinformowano Spółkę o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy w siedzibie Delegatury UOKiK w Warszawie. Strona skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. 5 Prezes Urzędu ustalił następujący stan faktyczny: Legia Warszawa Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie jest wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem 0000097402. Obecna nazwa Spółki została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 29 czerwca 2012 r. Wcześniej Spółka działała pod nazwą Klub Piłkarski Legia Warszawa Sportowa Spółka Akcyjna. Do przedmiotu działalności Spółki należy m.in. prowadzenie klubów i obiektów sportowych oraz sprzedaż detaliczna prowadzona przez Internet. Przy prowadzeniu swojej działalności Spółka posługuje się wzorcami o nazwie: 1. Umowa kupna sprzedaży karnetów na sezon 2011/2012, 2. Regulamin sprzedaży karnetów na mecze rozgrywane na stadionie Legii w sezonie 2011/2012, 3. Regulamin sprzedaży biletów, 4. Regulamin e-sklepu Legii Warszawa, 5. Regulamin sprzedaży pakietów – „Hity Wiosny 2011”, 6. Regulamin imprezy masowej organizowanej przez Klub Piłkarski Legia Warszawa na stadionie przy ul. Łazienkowskiej 3 w Warszawie. Po przeprowadzeniu analizy wzorców umownych, którymi posługuje się Spółka Prezes Urzędu ustalił, iż w ich treści znajdują się następujące postanowienia umowne, których treść jest zbieżna z treścią postanowień umownych wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone: 1. „W przypadku braku spłaty przez Kupującego poszczególnych rat wymienionych w § 2 ust. 1 Sprzedający ma prawo rozwiązać niniejszą umowę ze skutkiem natychmiastowym i dochodzić od Kupującego zapłaty całej kwoty określonej § 1 ust. 3 bez zachowania dat określonych w § 2 niniejszej umowy” (§ 4 ust. 2 umowy kupna sprzedaży karnetów na sezon 2011/2012); 2. „W przypadku zablokowania karnetu z przyczyn określonych w ust. 1 Sprzedający zachowuje prawo do dochodzenia od Kupującego zapłaty całej kwoty określonej w § 1 ust. 3 bez zachowania dat określonych w § 2 niniejszej umowy” (§ 3 ust. 3 w zw. z § 3 ust. 1 umowy kupna sprzedaży karnetów na sezon 2011/2012); 3. „Sądem właściwym do rozstrzygania sporów mogących wyniknąć na tle stosowania niniejszego regulaminu jest Sąd powszechny właściwy według siedziby Klubu” (pkt VI ust. 2 Regulaminu sprzedaży pakietów – „Hity Wiosny 2011”, pkt VII ust. 2 Regulaminu sprzedaży karnetów na mecze rozgrywane na stadionie Legii w sezonie 2011/2012 oraz pkt VI ust. 58 Regulaminu sprzedaży biletów - sezon 2011/2012); 4. „Sądem właściwym dla rozpatrywania sporów wynikających z umowy sprzedaży jest sąd powszechny w Warszawie” (część szósta pkt 2 Regulaminu e-sklepu Legii Warszawa); 5. „Klub nie ponosi odpowiedzialności i nie jest zobowiązany do zwrotu całości lub jakiejkolwiek części wartości zakupionego Karnetu z tytułu zamknięcia stadionu lub wyłączenia z użytku poszczególnych trybun w związku z karami orzeczonymi przez organizatora rozgrywek lub organy państwowe i samorządowe” (pkt III.10 Regulaminu sprzedaży karnetów na mecze rozgrywane na stadionie Legii w sezonie 2011/2012); 6 6. „Zarząd Klubu zastrzega sobie prawo do zmian ogłoszonych terminów meczów i innych imprez masowych, bez zapowiedzi i z wyłączeniem odpowiedzialności” (§ 6 Regulaminu imprezy masowej organizowanej przez Klub Piłkarski Legia Warszawa na stadionie przy ul. Łazienkowskiej 3 w Warszawie). Prezes Urzędu ustalił również, że w rejestrze postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. zamieszczone zostały postanowienia o treści: – "Zleceniobiorcy przysługuje prawo rozwiązania umowy bez wypowiedzenia w przypadku kiedy Zleceniodawca spóźnia się z zapłatą za usługi" - postanowienie uznane za niedozwolone wyrokiem Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: SOKiK) z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt XVII AmC 430/09) i wpisane do rejestru pod numerem 1979, – „Jeżeli opóźnienie z wpłatami rat przekroczy 30 dni Szkoła może rozwiązać umowę bez wypowiedzenia ze skutkiem natychmiastowym i żądać brakującej wpłaty za całość kursu” - postanowienie uznane za niedozwolone wyrokiem SOKiK z dnia 9 sierpnia 2006 r. (sygn. akt XVII Amc 65/05) i wpisane do rejestru pod numerem 905, – "Organizator zastrzega sobie prawo ustalenia zmian w przebiegu Imprezy z uzasadnionych powodów, np. odwołanie przyjazdu przez artystę, Siła wyższa, itp., a ponadto prawo do ustalenia i zmiany programu pod względem artystycznym i czasowym bez uprzedniej konsultacji i rekompensaty" – postanowienie uznane za niedozwolone wyrokiem SOKiK z dnia 18 maja 2010 r. (sygn. akt XVII AmC 1146/09), a następnie wpisane do rejestru pod numerem 2463, – „Organizator zastrzega sobie możliwość zmian w programie imprezy podczas jej trwania w przypadku niesprzyjających warunków pogodowych lub z innych przyczyn niezależnych od organizatora” – postanowienie uznane za niedozwolone wyrokiem SOKiK z dnia 2 sierpnia 2011 r. (sygn. akt XVII AmC 990/11) a następnie wpisane do rejestru pod numerem 2680, – „Właściwym dla rozstrzygnięcia sporów wynikających z regulaminu świadczenia usług jest sąd powszechny właściwy dla siedziby operatora” - postanowienie uznane za niedozwolone wyrokiem SOKiK z dnia 29 września 2005 r. (sygn. akt XVII Amc 57/03) i wpisane do rejestru pod numerem 565, – "Wszelkie spory rozstrzygać będzie Sąd dla M. Katowic” postanowienie uznane za niedozwolone wyrokiem SOKiK z dnia 12 stycznia 2005 r. (sygn. akt XVII Amc 13/04) i wpisane do rejestru pod numerem 397, – "PUH „SATEX” nie ponosi odpowiedzialności jeżeli swą działalność będzie musiało zawiesić z przyczyn od niego niezależnych” - postanowienie uznane za niedozwolone wyrokiem SOKiK z dnia 4 sierpnia 2004 r. (sygn. akt XVII AmC 56/03) a następnie wpisane do rejestru pod numerem 171. W piśmie złożonym w trakcie niniejszego postępowania Spółka złożyła zobowiązanie do podjęcia działań zmierzających do zapobieżenia wskazanym przez Prezesa Urzędu naruszeniom. Zobowiązanie Spółki miałoby polegać na: – zmianie postanowienia wzorca zakwestionowanego w pkt. I.1 sentencji niniejszej decyzji poprzez nadanie mu brzmienia: „W przypadku uchybienia terminowi zapłaty jednej raty i po 7 bezskutecznym upływie 14 dniowego terminu wskazanego w wezwaniu do zapłaty, Sprzedający ma prawo wprowadzenia blokady karnetu. W przypadku uchybienia terminowi zapłaty dwóch rat i po bezskutecznym upływie 14 dniowego terminu wskazanego w drugim wezwaniu do zapłaty, Sprzedający ma prawo żądania natychmiastowej zapłaty całej niezapłaconej ceny karnetu wraz z odsetkami od zaległych rat. Wezwanie do zapłaty wraz z informacją o skutkach braku płatności w terminie, zostanie wysłane do Kupującego listem poleconym na adres wskazany w niniejszej umowie. Sprzedający zobowiązuje się do odblokowania karnetu w ciągu 3 dni roboczych od momentu zaksięgowania wpłaty Kupującego na rachunku bankowym Sprzedającego”, – zmianie postanowienia wzorca zakwestionowanego w pkt. I.2 sentencji niniejszej decyzji poprzez nadanie mu brzmienia: „W przypadku braku zapłaty w terminie kwoty wskazanej w drugim wezwaniu do zapłaty, o którym mowa w § 4 ust. 1 niniejszej umowy, Sprzedający będzie miał prawo odmowy sprzedaży karnetu na sezon 2012/2013 z rozłożeniem ceny na raty. W takim przypadku Kupujący będzie mógł zakupić jedynie karnet płatny jednorazowo” , – usunięciu z treści wzorców postanowień zakwestionowanych w pkt. I.3 i I.4 sentencji niniejszej decyzji, – zmianie postanowienia wzorca zakwestionowanego w pkt. I.5 sentencji niniejszej decyzji poprzez nadanie mu brzmienia: „Klub nie jest zobowiązany do zwrotu całości lub jakiejkolwiek części wartości zakupionego Karnetu osobom, wobec których orzeczono zakaz klubowy w związku z naruszeniem przez nie zasad bezpieczeństwa lub porządku, jeśli w związku z takim naruszeniem organizator rozgrywek lub organy państwowe lub samorządowe orzekły o zamknięciu stadionu lub wyłączeniu z użytku poszczególnych trybun” , – zmianie postanowienia wzorca zakwestionowanego w pkt. I.6 sentencji niniejszej decyzji poprzez nadanie mu brzmienia: „Zarząd Klubu będzie na bieżąco przekazywał na oficjalnej stronie internetowej Klubu wszelkie informacje o terminach meczów i innych imprez masowych, niezwłocznie po ich otrzymaniu od organizatora rozgrywek albo innego organizatora imprezy masowej” , – przekazaniu, w terminie 14 dni od dnia wydania niniejszej decyzji, informacji o stopniu realizacji zobowiązania nałożonego w decyzji, obejmującej poprawione wzorce umowne, których treść została zakwestionowana w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Prezes Urzędu zważył, co następuje: I. Interes publicznoprawny Podstawą zastosowania przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest uprzednie stwierdzenie przez Prezesa Urzędu, iż w wyniku stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów zagrożony został interes publicznoprawny. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ustawa ta określa warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Przepis ten przesądza o przynależności niniejszej ustawy do dziedziny prawa publicznego, jak również o wyłączeniu możliwości podejmowania przez 8 Prezesa Urzędu działań w celu ochrony interesów indywidualnych czy grupowych. W toku postępowania i przy wydawaniu decyzji Prezes Urzędu jest zatem rzecznikiem interesu publicznego. Rola ta wynika nie tylko z celu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, lecz również z jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, określonej w art. 7 k.p.a. Wobec powyższego, wykazanie wystąpienia zagrożenia interesu publicznoprawnego w danej sprawie stanowi podstawową przesłankę warunkującą możliwość jej rozstrzygania w oparciu o przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W ocenie Prezesa Urzędu, niniejsza sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą klientami Legii Warszawa Spółki Akcyjnej. Należy przy tym zauważyć, że interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów. Innymi słowy, naruszenie zbiorowego interesu konsumentów stanowi jednocześnie naruszenie interesu publicznoprawnego. Wobec powyższego uzasadnione było podjęcie przez Prezesa Urzędu w niniejszej sprawie działań przewidzianych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów. Uprawdopodobnienie stosowania praktyk, o których mowa w art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i przyjęcie zobowiązania Przepis art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów stanowi, że jeżeli w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostanie uprawdopodobnione – na podstawie okoliczności sprawy, informacji zawartych w zawiadomieniu lub innych informacji będących podstawą wszczęcia postępowania – że przedsiębiorca stosuje praktykę, o której mowa w art. 24, a przedsiębiorca, któremu jest zarzucane naruszenie tego przepisu, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieżenia tym naruszeniom, Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek wykonania tych zobowiązań. W związku z powyższym, dla zastosowania art. 28 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zachodzi w przedmiotowej sprawie konieczność uprawdopodobnienia naruszenia przez Spółkę przepisu art. 24 ww. ustawy. Zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, przez które stosownie do definicji zawartej w ust. 2 tego przepisu rozumie się godzące w zbiorowe interesy konsumentów bezprawne działania przedsiębiorcy. Jednocześnie artykuł ten zawiera przykładowe wyliczenie zachowań przedsiębiorców uważanych za naruszające zbiorowe interesy konsumentów. W otwartym katalogu zakazanych praktyk ustawodawca umieścił stosowanie postanowień wzorów umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone (pkt 1), naruszenie przez przedsiębiorcę obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji (pkt 2), nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji (pkt 3). Aby określone zachowanie mogło zostać uznane za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: 1. kwestionowane działanie jest działaniem przedsiębiorcy; 9 2. działanie to jest bezprawne; 3. działanie to godzi w zbiorowy interes konsumentów. Status przedsiębiorcy Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów zawiera legalną definicję przedsiębiorcy. Zgodnie z jej art. 4 pkt 1, pod pojęciem tym należy rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) oraz: a) osobę fizyczną, osobę prawną, a także jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, organizującą lub świadczącą usługi o charakterze użyteczności publicznej, które nie są działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej, b) osobę fizyczną wykonującą zawód we własnym imieniu i na własny rachunek lub prowadzącą działalność w ramach wykonywania takiego zawodu, d) związek przedsiębiorców w rozumieniu pkt 2 – na potrzeby przepisów dotyczących (…) praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. 1 Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorcą w jej rozumieniu jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Właściwą dla przedsiębiorcy działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2 ww. ustawy). Legia Warszawa Spółka Akcyjna jest spółką prawa handlowego wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem 97402, a zatem nie ulega wątpliwości, iż posiada status przedsiębiorcy w rozumieniu powoływanego powyżej art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. To z kolei oznacza, że przy wykonywaniu działalności gospodarczej Spółka podlega rygorom określonym w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów, a jej działania mogą podlegać ocenie w aspekcie naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Uprawdopodobnienie bezprawności działania Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów w przepisie art. 24 ust. 2 pkt 1 identyfikuje jako bezprawne działanie przedsiębiorcy polegające na stosowaniu postanowień wzorców umownych uznanych za niedozwolone i wpisanych do prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów rejestru. Jak wskazał SOKiK w wyroku z dnia 25 marca 2004 r. (sygn. akt XVII AmA 51/03), w oparciu o art. 23a ust. 2 (obecnie: art. 24 ust. 2) można sformułować samoistną przesłankę bezprawności, jeżeli ustali się, że przedsiębiorca stosował postanowienia wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru. Zatem wykazanie, że przedsiębiorca wprowadził do obrotu wzorzec umowny zawierający postanowienia o treści już wpisanej do rejestru stanowi wystarczającą przesłankę do uznania bezprawności działania tego przedsiębiorcy. 1 Trzeci człon definicji przedsiębiorcy zawartej w art. 4 pkt 1 [lit. c] uokik znajduje zastosowanie wyłącznie w postępowaniach w sprawach koncentracji. 10 Należy bowiem podnieść, iż stosowanie postanowienia, które po uznaniu go przez SOKiK za niedozwolone zostało wpisane do rejestru, jest prawnie zakazane. Prawomocny wyrok SOKiK wydany po przeprowadzeniu kontroli abstrakcyjnej wzorca umowy, wskazujący treść postanowień wzorca umowy uznanych za niedozwolone i zakazujący ich wykorzystywania ma od chwili wpisania uznanego za niedozwolone postanowienia wzorca umowy do rejestru skutek wobec osób trzecich (art. 479 43 k.p.c.). Przepis tego artykułu rozszerza zatem prawomocność wyroku wydanego w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone na osoby trzecie. „Artykuł ten dotyczy rozszerzonej prawomocności materialnoprawnej w znaczeniu podmiotowym. Chodzi o grupę przypadków takiej prawomocności, w których wyrok z powodu szczególnego charakteru przedmiotu procesu ma powagę rzeczy osądzonej dla wszystkich i przeciwko wszystkim. Przepis bowiem wyraźnie stanowi, iż wyrok ma skutek wobec osób trzecich, od chwili wpisania uznanego za niedozwolone postanowienia wzorca umowy do rejestru, wywołuje więc skutek erga omnes” 2 . Przepis art. 479 43 k.p.c. stanowiąc, iż wyrok ma skutek wobec osób trzecich, nie ogranicza w żaden sposób kategorii tych podmiotów. Lege non distinguente , wyrok ma skutek wobec wszystkich, tzn. zarówno wobec przedsiębiorcy, który klauzulę wprowadził do swoich wzorców umów, jak i do każdego innego przedsiębiorcy, posługującego się taką klauzulą w stosowanych przez siebie wzorcach umów. Należy zatem przyjąć, że wyrok SOKiK od chwili wpisania klauzuli do rejestru wywiera skutek względem wszystkich uczestników obrotu, co oznacza, że żaden z podmiotów uczestniczących w obrocie prawnym nie może posługiwać się przedmiotowym postanowieniem. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 lipca 2006 r. (sygn. akt III SZP 3/06) jednoznacznie wskazał, iż „stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów” . Tym samym SN przesądził, iż stosowanie klauzuli tożsamej z klauzulą wpisaną do rejestru, przez innego przedsiębiorcę, który nie był stroną lub uczestnikiem postępowania zakończonego wpisaniem danej klauzuli do rejestru, stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Należy przy tym podkreślić, iż dla uznania, że klauzula wpisana do rejestru i klauzula z nią porównywana są tożsame nie jest konieczna dokładna literalna identyczność tych postanowień. Rozbieżność użytych wyrażeń, zmiana szyku zdania czy zastosowanie synonimów nie eliminuje abuzywnego charakteru ocenianego postanowienia. Aby zaistniała możliwość uznania dwóch postanowień za tożsame wystarczy, by hipoteza zapisu kwestionowanego w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów mieściła się w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru. „Nie jest konieczna literalna zgodność porównywalnych klauzul. Głównym czynnikiem przesądzającym powinien być, zdaniem Sądu, zamiar, cel jakiemu ma służyć kwestionowana klauzula. Jeśli jest on zgodny z celem utworzenia klauzuli uznanej za niedozwoloną, można uznać, iż obie są tożsame” (wyrok SOKiK z dnia 25 maja 2005 r. sygn. akt XVII AmA 46/04). Stanowisko to znalazło również potwierdzenie w uchwale SN z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt III SZP 3/06, w której Sąd ten argumentował, iż „stosowanie klauzuli o zbliżonej treści do klauzuli 2 H. Ciepła, „Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz.” T. II, wydanie 3, s. 249. 11 wpisanej do rejestru, która wywołuje takie same skutki, godzi przecież tak samo w interesy konsumentów, jak stosowanie klauzuli identycznej co wpisana do rejestru” . Pkt I.1 i I.2 sentencji decyzji W obrocie konsumenckim Legia posługuje wzorcami umów oraz regulaminami, w których znajdują się postanowienia o treści: – „W przypadku zablokowania karnetu z przyczyn określonych w ust. 1 Sprzedający zachowuje prawo do dochodzenia od Kupującego zapłaty całej kwoty określonej w § 1 ust. 3 bez zachowania dat określonych w § 2 niniejszej umowy” (§ 3 ust. 3 w zw. z § 3 ust. 1 umowy kupna sprzedaży karnetów na sezon 2011/2012); – „W przypadku braku spłaty przez Kupującego poszczególnych rat wymienionych w § 2 ust. 1 Sprzedający ma prawo rozwiązać niniejszą umowę ze skutkiem natychmiastowym i dochodzić od Kupującego zapłaty całej kwoty określonej § 1 ust. 3 bez zachowania dat określonych w § 2 niniejszej umowy” (§ 4 ust. 2 umowy kupna sprzedaży karnetów na sezon 2011/2012). Zdaniem Prezesa Urzędu jest prawdopodobne, iż treść tych postanowień może być tożsama z postanowieniem o treści: "Zleceniobiorcy przysługuje prawo rozwiązania umowy bez wypowiedzenia w przypadku kiedy Zleceniodawca spóźnia się z zapłatą za usługi", uznanym przez SOKiK za niedozwolone w wyroku z dnia 9 marca 2010 r. (sygn. akt XVII AmC 430/09) a następnie wpisanego do rejestru pod numerem 1979 oraz „ Jeżeli opóźnienie z wpłatami rat przekroczy 30 dni Szkoła może rozwiązać umowę bez wypowiedzenia ze skutkiem natychmiastowym i żądać brakującej wpłaty za całość kursu” uznanym przez SOKiK za niedozwolone w wyroku z dnia 9 sierpnia 2006 r. (sygn. akt XVII AmC 65/05) a następnie wpisanego do rejestru pod numerem 905. W uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie XVII AmC 430/09 SOKiK uznał, że postanowienie nie precyzuje jaki okres opóźnienia w zapłacie za świadczoną przez przedsiębiorcę usługę uprawnia go do rozwiązania umowy, co w istocie stanowi niedozwolone przyznanie kontrahentowi konsumenta uprawnienia do dokonywania jednostronnej interpretacji umowy, o którym mowa w art. 385 3 pkt 9 kc. SOKiK w swym orzeczeniu wskazał również, że postanowienie nie uwzględnia zdarzeń losowych, które mogą przydarzyć się każdemu człowiekowi. W praktyce konsument nie zawsze z własnej winy może zostać pozbawiony możliwości skorzystania z usługi, gdyż za opóźnienie w zapłacie za usługę ustanowiono najsurowszą sankcję w postaci natychmiastowego rozwiązania umowy. Ponadto w opinii SOKiK postępowanie kontrahenta konsumenta godzi w powszechnie panujące obyczaje kupieckie. Z kolei w sprawie o sygnaturze XVII AmC 65/05 SOKiK podzielił zawartą w pozwie argumentację Prezesa Urzędu, iż zakwestionowane postanowienie jest zbyt rygorystyczne i może prowadzić do narażenia konsumentów na nieuzasadnione straty, zwłaszcza z uwagi na jego drugą część, nakładającą na konsumenta obowiązek zapłaty za całą usługę bez względu na to, na jakim etapie realizacji umowy i z jakich przyczyn nastąpiła zwłoka w płatnościach. Powyższe argumenty pozwalają na uznanie, że opisane postanowienia są ze sobą zbieżne, co czyni również uprawdopodobnionym zarzut bezprawności działania Spółki. 12 Pkt I.3 i I.4 sentencji decyzji W obrocie konsumenckim Legia posługuje wzorcami umów oraz regulaminami, w których znajdują się postanowienia o treści: – „Sądem właściwym do rozstrzygania sporów mogących wyniknąć na tle stosowania niniejszego regulaminu jest Sąd powszechny właściwy według siedziby Klubu” (pkt VI ust. 2 Regulaminu sprzedaży pakietów – „Hity Wiosny 2011”, pkt VII ust. 2 Regulaminu sprzedaży karnetów na mecze rozgrywane na stadionie Legii w sezonie 2011/2012 oraz pkt VI ust. 58 Regulaminu sprzedaży biletów - sezon 2011/2012); – „Sądem właściwym dla rozpatrywania sporów wynikających z umowy sprzedaży jest sąd powszechny w Warszawie” (część szósta pkt 2 Regulaminu e-sklepu Legii Warszawa). Zdaniem Prezesa Urzędu jest prawdopodobne, iż treść tych postanowień może być tożsama z treścią znajdującego się w rejestrze postanowienia nr 565 o treści: „Właściwym dla rozstrzygnięcia sporów wynikających z regulaminu świadczenia usług jest sąd powszechny właściwy dla siedziby operatora”, które zostało wpisane do tego rejestru na mocy wyroku SOKiK z dnia 29 września 2005 r. (sygn. akt XVII Amc 57/03) oraz „Wszelkie spory rozstrzygać będzie Sąd dla M. Katowic” uznanym przez SOKiK za niedozwolone w wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r. (sygn. akt XVII Amc 13/04) a następnie wpisanego do rejestru pod numerem 397. W wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r. SOKiK uznał, że skoro przepis art. 385 3 § 23 k.c. uznaje za niedozwolone narzucenie rozpoznania sprawy przez sąd, który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy, to wskazanie we wzorcu umownym jako sądu wyłącznie właściwego sądu siedziby przedsiębiorcy jest klauzulą abuzywną. Powodować to może bowiem dla konsumenta uciążliwość w postaci dojazdów do sądu w mieście, w którym konsument nie ma miejsca zamieszkania. Ta właśnie uciążliwość jest istotą klauzuli abuzywnej określonej w art. 385 1 § 23 k.c. Powyższe argumenty pozwalają na uznanie, że opisane postanowienia są ze sobą zbieżne, co czyni również uprawdopodobnionym zarzut bezprawności działania Spółki. Pkt I.5 sentencji decyzji W obrocie konsumenckim Legia posługuje się wzorcami umów oraz regulaminami, w których znajduje się postanowienie o treści: – „Zarząd Klubu zastrzega sobie prawo do zmian ogłoszonych terminów meczów i innych imprez masowych, bez zapowiedzi i z wyłączeniem odpowiedzialności” (§ 6 Regulaminu imprezy masowej organizowanej przez Klub Piłkarski Legia Warszawa na stadionie przy ul. Łazienkowskiej 3 w Warszawie). Zdaniem Prezesa Urzędu jest prawdopodobne, że treść tego postanowienia może być tożsama z postanowieniem o treści: "Organizator zastrzega sobie prawo ustalenia zmian w przebiegu Imprezy z uzasadnionych powodów, np. odwołanie przyjazdu przez artystę, Siła wyższa, itp., a ponadto prawo do ustalenia i zmiany programu pod względem artystycznym i czasowym bez uprzedniej konsultacji i rekompensaty", uznanym przez SOKiK za niedozwolone w wyroku z dnia 18 maja 2010 r. (sygn. akt XVII AmC 1146/09) a następnie wpisanym do rejestru pod numerem 2463 oraz „Organizator zastrzega sobie możliwość zmian w programie imprezy podczas jej trwania w przypadku niesprzyjających warunków pogodowych lub z innych przyczyn niezależnych od organizatora” uznanym przez SOKiK za 13 niedozwolone w wyroku z dnia 2 sierpnia 2011 r. (sygn. akt XVII AmC 990/11) a następnie wpisanym do rejestru pod numerem 2680. Stosownie do treści art. 385 3 pkt 22 k.c. niedozwolone są postanowienia, które przewidują obowiązek wykonania zobowiązania przez konsumenta mimo niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez jego kontrahenta. Ponadto według treści art. 385 3 pkt 19 k.c. niedozwolone są postanowienia, które przewidują wyłącznie dla kontrahenta konsumenta jednostronne uprawnienie do zmiany istotnych cech świadczenia bez ważnych przyczyn. Z treści analizowanego postanowienia wynika, że Legia może w sposób dowolny zmieniać terminy organizowanych na swoim stadionie imprez bez ponoszenia z tego tytułu jakiejkolwiek odpowiedzialności. Powyższe argumenty pozwalają na uznanie, że opisane postanowienia są ze sobą zbieżne, co czyni również uprawdopodobnionym zarzut bezprawności działania Spółki. Pkt I.6 sentencji decyzji W obrocie konsumenckim Legia posługuje wzorcami umów oraz regulaminami, w których znajduje się postanowienie o treści: – „Klub nie ponosi odpowiedzialności i nie jest zobowiązany do zwrotu całości lub jakiejkolwiek części wartości zakupionego Karnetu z tytułu zamknięcia stadionu lub wyłączenia z użytku poszczególnych trybun w związku z karami orzeczonymi przez organizatora rozgrywek lub organy państwowe i samorządowe” (pkt III.10 Regulaminu sprzedaży karnetów na mecze rozgrywane na stadionie Legii w sezonie 2011/2012). Zdaniem Prezesa Urzędu jest prawdopodobne, że treść tego postanowienia może być tożsama z postanowieniem o treści: "PUH „SATEX” nie ponosi odpowiedzialności jeżeli swą działalność będzie musiało zawiesić z przyczyn od niego niezależnych”, uznanym przez SOKiK za niedozwolone w wyroku z dnia 4 sierpnia 2004 r. (sygn. akt XVII AmC 56/03) a następnie wpisanego do rejestru pod numerem 171. W uzasadnieniu wyroku wydanego w w/w sprawie SOKiK stwierdził, iż postanowienie to narusza art. 385 3 pkt 2 k.c., gdyż pozwany może zaprzestać wykonywania umowy w sposób dowolny, nie ponosząc tego konsekwencji. Ogólność kwestionowanego zapisu powoduje, że wyłączeniu podlega odpowiedzialność pozwanego za zaprzestanie wykonywania umowy z przyczyn, wprawdzie od niego niezależnych, jednak takich za które ponosiłby odpowiedzialność (np. z winy podwykonawców). Powyższe argumenty pozwalają na uznanie, że opisane postanowienia są ze sobą zbieżne, co czyni również uprawdopodobnionym zarzut bezprawności działania Spółki. Uprawdopodobnienie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów W okolicznościach przedmiotowej sprawy uprawdopodobniono, że analizowane zachowania Spółki są bezprawne. W celu uprawdopodobnienia stosowania przez Przedsiębiorcę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, konieczne jest w dalszej kolejności wykazanie, że zachowania te mogą godzić w interesy konsumentów jako zbiorowości. Zbiorowy interes konsumentów oznacza interes dotyczący ogółu, a naruszenie tego interesu może mieć miejsce, gdy skutkami działań sprzecznych z ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów dotknięty jest szerszy krąg uczestników rynku – konsumentów. 14 O tym, czy naruszony został interes zbiorowy, nie zawsze przesądza kryterium ilościowe, ponieważ niekiedy jeden ujawniony przypadek naruszenia prawa konsumenta może być przejawem często lub nawet powszechnie stosowanej praktyki naruszającej interes zbiorowy. Do naruszenia zbiorowych interesów konsumentów konieczne jest, by działanie przedsiębiorcy zostało skierowane nie do konkretnego adresata, lecz do adresata, którego nie da się z góry oznaczyć indywidualnie. Wobec tego działanie to jest w stanie wywołać niekorzystne następstwa w odniesieniu do każdego z konsumentów (a nie jedynie wobec określonego konsumenta) i zagraża ono, przynajmniej potencjalnie, interesom każdego z członków zbiorowości konsumentów. W ocenie Prezesa Urzędu, działania Spółki opisane w sentencji decyzji mogą naruszać interes konsumentów. Działania te polegają bowiem na wykorzystywaniu w obrocie postanowień, które zostały prawomocnie uznane przez sąd za sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszające interesy konsumentów. W niniejszej sprawie bez wątpienia mamy do czynienia z naruszeniem praw licznej grupy konsumentów – wszystkich konsumentów będących klientami Spółki, jak i potencjalnych zainteresowanych, którzy mogą zawrzeć z nią umowę. Działania te są zatem skierowane do z góry nieograniczonej i nieokreślonej liczby konsumentów. Oferta handlowa Spółki ma charakter ogólnie dostępny, kierowana jest bowiem do wszystkich potencjalnych klientów. Tym samym kwestionowane przez Prezesa Urzędu działania Spółki mogą naruszać interes nieograniczonej liczby konsumentów, których nie sposób zindywidualizować. Oczywistym jest zatem, że bezprawne zachowanie Spółki nie dotyczy interesów poszczególnych osób, których sprawy mają charakter jednostkowy czy indywidualny, ani też grupy takich osób, lecz narusza ono uprawnienia szerokiego kręgu nieprofesjonalnych uczestników rynku. Powyższe wskazuje na prawdopodobieństwo naruszenia w przedmiotowej sprawie zbiorowego interesu konsumentów, przez który należy rozumieć prawo wszystkich konsumentów do ukształtowania umowy zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego i bez narzucania postanowień wpisanych do rejestru. Treść zobowiązania Stosownie do przepisu art. 28 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jeżeli przedsiębiorca, któremu są zarzucane naruszenia przepisu art. 24 ww. ustawy, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieżenia ww. naruszeniom, Prezes Urzędu – po uprawdopodobnieniu w toku postępowania, iż przedsiębiorca stosuje praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów – może, w drodze decyzji, nałożyć na przedsiębiorcę obowiązek wykonania tych zobowiązań. Odpowiadając na zarzuty zawarte w postanowieniu o wszczęciu postępowania Spółka złożyła zobowiązanie do podjęcia działań zmierzających do zapobieżenia wskazanym przez Prezesa Urzędu naruszeniom. Zgodnie z treścią złożonego zobowiązania jego wykonanie polegałoby na: – zmianie postanowienia wzorca zakwestionowanego w pkt. I.1 sentencji niniejszej decyzji poprzez nadanie mu brzmienia: „W przypadku uchybienia terminowi zapłaty jednej raty i po bezskutecznym upływie 14 dniowego terminu wskazanego w wezwaniu do zapłaty, Sprzedający ma prawo wprowadzenia blokady karnetu. W przypadku uchybienia terminowi zapłaty dwóch rat i po bezskutecznym upływie 14 dniowego terminu wskazanego w drugim wezwaniu do zapłaty, Sprzedający ma prawo żądania natychmiastowej zapłaty całej 15 niezapłaconej ceny karnetu wraz z odsetkami od zaległych rat. Wezwanie do zapłaty wraz z informacją o skutkach braku płatności w terminie, zostanie wysłane do Kupującego listem poleconym na adres wskazany w niniejszej umowie. Sprzedający zobowiązuje się do odblokowania karnetu w ciągu 3 dni roboczych od momentu zaksięgowania wpłaty Kupującego na rachunku bankowym Sprzedającego”, – zmianie postanowienia wzorca zakwestionowanego w pkt. I.2 sentencji niniejszej decyzji poprzez nadanie mu brzmienia: „W przypadku braku zapłaty w terminie kwoty wskazanej w drugim wezwaniu do zapłaty, o którym mowa w § 4 ust. 1 niniejszej umowy, Sprzedający będzie miał prawo odmowy sprzedaży karnetu na sezon 2012/2013 z rozłożeniem ceny na raty. W takim przypadku Kupujący będzie mógł zakupić jedynie karnet płatny jednorazowo” , – usunięciu z treści wzorców postanowień zakwestionowanych w pkt I.3 i I.4 sentencji niniejszej decyzji, – zmianie postanowienia wzorca zakwestionowanego w pkt. I.5 sentencji niniejszej decyzji poprzez nadanie mu brzmienia: „Klub nie jest zobowiązany do zwrotu całości lub jakiejkolwiek części wartości zakupionego Karnetu osobom, wobec których orzeczono zakaz klubowy w związku z naruszeniem przez nie zasad bezpieczeństwa lub porządku, jeśli w związku z takim naruszeniem organizator rozgrywek lub organy państwowe lub samorządowe orzekły o zamknięciu stadionu lub wyłączeniu z użytku poszczególnych trybun” , – zmianie postanowienia wzorca zakwestionowanego w pkt. I.6 sentencji niniejszej decyzji poprzez nadanie mu brzmienia: „Zarząd Klubu będzie na bieżąco przekazywał na oficjalnej stronie internetowej Klubu wszelkie informacje o terminach meczów i innych imprez masowych, niezwłocznie po ich otrzymaniu od organizatora rozgrywek albo innego organizatora imprezy masowej” , – przekazaniu, w terminie 14 dni od dnia wydania niniejszej decyzji, informacji o stopniu realizacji zobowiązania nałożonego w decyzji, obejmującej poprawione wzorce umowne, których treść została zakwestionowana w niniejszym postępowaniu. Zdaniem Prezesa Urzędu tak zmodyfikowane wzorce mogą zostać wprowadzone do obrotu konsumenckiego. Również sposób wyeliminowania kwestionowanych klauzul, z uwagi na charakter wykonywanej usługi, nie budzi wątpliwości Prezesa Urzędu. Należy uznać, że nałożone na Spółkę zobowiązanie jest równoznaczne z podjęciem działań zmierzających do zapobieżenia uprawdopodobnionym w toku niniejszego postępowania naruszeniom art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z uwagi na powyższe, zaistniała możliwość skorzystania z instrumentu prawnego przewidzianego art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Ze względu na charakter uprawdopodobnionych naruszeń, okoliczność, iż Spółka przejawiła inicjatywę mającą na celu eliminację działań powodujących naruszenie prawa, celowa i uzasadniona jest akceptacja jej propozycji. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w punkcie I sentencji decyzji 16 II. Obowiązek sprawozdawczy Stosownie do art. 28 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów „ w decyzji (…) Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę obowiązek składania w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji zobowiązań ”. Zgodnie z powołanym przepisem Spółka została zobowiązana do przekazania, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, informacji o stopniu realizacji zobowiązania nałożonego w punkcie I sentencji decyzji, obejmującej poprawione wzorce umowne, których treść została zakwestionowana w niniejszym postępowaniu. Wyznaczając powyższy termin Prezes Urzędu wziął pod uwagę możliwość przeprowadzenia przez Spółkę czynności, do których została ona zobowiązana, jak również wniosek samej Spółki odnośnie do terminu wprowadzenia przez nią zmian wskazanych w pkt. I sentencji decyzji. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w punkcie II sentencji decyzji Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury w Warszawie. Dyrektor Delegatury UOKIK w Warszawie /podpis/ Otrzymuje: