RWA-5/2002

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW w m.st. Warszawie RWA-54/8/662/2000/MK Warszawa, dn. 20 marca 2002r. DECYZJA Nr RWA – 5/2002 I. Na podstawie art. 9 w związku z art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego na wniosek przedsiębiorców: Pani Heleny Nikołow, Pana Piotra Bugaja, Pana Grzegorza Kwiatkowskiego, Pana Piotra Byliniaka, Pana Pawła Sikorskiego, Pana Piotra Karweckiego i Pana Tadeusza Pasternaka, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uznaje się za praktykę ograniczającą konkurencję naduŜywanie przez spółkę Warszawski Rolno-SpoŜywczy Rynek Hurtowy S.A. w Broniszach gm. OŜarów Mazowiecki pozycji dominującej na lokalnym rynku udostępniania powierzchni na targowiskach hurtowych (rynkach hurtowych wtórnych), na których dokonywany jest obrót produktami rolno-spoŜywczymi, obejmującym obszar aglomeracji warszawskiej, poprzez ograniczanie, mimo posiadanych moŜliwości, sprzedaŜy usług udostępniania powierzchni umoŜliwiającej prowadzenie hurtowego handlu produktami owocowo-warzywnymi przez producentów i handlowców prowadzących sprzedaŜ „z samochodu” na placu, na skutek zamknięcia targowiska owocowo-warzywnego na Okęciu administrowanego przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o. w Warszawie i nakazuje się zaniechania stosowania ww. praktyki; II. Na podstawie art. 9 w związku z art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego na wniosek przedsiębiorców: Pani Heleny Nikołow, Pana Piotra Bugaja, Pana Grzegorza Kwiatkowskiego, Pana Piotra Byliniaka, Pana Pawła Sikorskiego, Pana Piotra Karweckiego i Pana Tadeusza Pasternaka, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uznaje się za praktykę ograniczającą konkurencję naduŜywanie przez spółkę Warszawski Rolno-SpoŜywczy Rynek Hurtowy S.A. w Broniszach gm. OŜarów Mazowiecki pozycji dominującej na lokalnym rynku udostępniania powierzchni na targowiskach hurtowych (rynkach hurtowych wtórnych), na których dokonywany jest obrót produktami rolno-spoŜywczymi, obejmującym obszar aglomeracji warszawskiej, poprzez uzaleŜnianie zawarcia umowy najmu powierzchni handlowej w halach i wiatach znajdujących się na terenie Rynku od wykupienia pakietu akcji ww. spółki i nakazuje się zaniechania stosowania ww. praktyki; 2 III. Na podstawie art. 11 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego na wniosek przedsiębiorców: Pani Heleny Nikołow, Pana Piotra Bugaja, Pana Grzegorza Kwiatkowskiego, Pana Piotra Byliniaka, Pana Pawła Sikorskiego, Pana Piotra Karweckiego i Pana Tadeusza Pasternaka, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, nie stwierdza się stosowania przez spółkę Warszawski Rolno-SpoŜywczy Rynek Hurtowy S.A. w Broniszach gm. OŜarów Mazowiecki praktyki ograniczającej konkurencję polegającej na naduŜywaniu pozycji dominującej na lokalnym rynku udostępniania powierzchni na targowiskach hurtowych (rynkach hurtowych wtórnych), na których dokonywany jest obrót produktami rolno-spoŜywczymi, obejmującym obszar aglomeracji warszawskiej poprzez przeciwdziałanie ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji na skutek zamknięcia targowiska owocowo-warzywnego na Okęciu administrowanego przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o. w Warszawie, w celu zmuszenia kupców prowadzących na terenie targowiska administrowanego przez spółkę TARG-POL Sp. z o.o. w Warszawie działalność w zakresie hurtowego handlu artykułami spoŜywczymi do przeniesienia ww. działalności na rynek hurtowy w Broniszach. UZASADNIENIE W dniu 5 kwietnia 2000r. do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wpłynął wniosek - uzupełniony pismem z dnia 18 kwietnia 2000 roku oraz pismem z dnia 29 maja 2000 roku - przedsiębiorców: Pani Heleny Nikołow, Pana Piotra Bugaja, Pana Grzegorza Kwiatkowskiego, Pana Piotra Byliniaka, Pana Pawła Sikorskiego, Pana Piotra Karweckiego i Pana Tadeusza Pasternaka (zwanych dalej Wnioskodawcami) o wszczęcie administracyjnego postępowania antymonopolowego w sprawie stosowania przez spółkę Warszawski Rolno-SpoŜywczy Rynek Hurtowy S.A. w Broniszach (zwaną dalej WR-SRH S.A. bądź Spółką), spółkę EKOGREEN Sp. z o.o. w Warszawie oraz spółkę TARG-POL Sp. z o.o. w Warszawie praktyk monopolistycznych stanowiących porozumienie monopolistyczne, określonych w art. 4 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 ustawy z dnia 24 lutego 1990r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (Dz. U. z 1999r. Nr 52, poz. 547 z późn. zm.) 1 oraz praktyki monopolistycznej, określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, a takŜe w sprawie stosowania przez spółkę WR-SRH S.A. praktyk monopolistycznych, określonych w art. 5 ust. 1 pkt 7 oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Dodatkowo przedsiębiorcy wnieśli o zbadanie, czy ww. spółki naruszyły art. 11 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy, a w przypadku naruszenia prawa w tej kwestii, o ukaranie spółek na podstawie art. 15a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. W uzasadnieniu Wnioskodawcy podnoszą, iŜ w dniu 10 marca 2000r. uzyskali 1 Stosownie do art. 117 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319) z dniem wejścia w Ŝycie powyŜszej ustawy (tj. z dniem 1 kwietnia 2001 r.) utraciły moc przepisy ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (Dz. U. z 1999 r. Nr 52, poz. 547 z późn. zm.). 3 informację, Ŝe WR-SRH S.A. nabyła po 100% udziałów w spółce EKOGREEN Sp. z o.o. (prowadzącej targowisko owocowo-warzywne na Okęciu) oraz spółce TARG-POL Sp. z o.o. (prowadzącej targowisko artykułów spoŜywczych tworzące jeden organizm gospodarczy z targowiskiem owocowo-warzywnym), zaś po dokonaniu tej operacji – zdaniem Wnioskodawców - „w wyniku porozumienia między WR-SRH a zaleŜną od niej spółką EKOGREEN zostało zamknięte targowisko owocowo-warzywne [...]. Zdaniem Wnioskodawców, „porozumienie spółek” o zamknięciu ww. targowiska stanowiłoby praktykę monopolistyczną, określoną w art. 4 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (zwanej dalej równieŜ: ustawą o ppm i ok). Stosownie do tego przepisu praktyką monopolistyczną jest porozumienie polegające na ustaleniu lub ograniczeniu wielkości produkcji, sprzedaŜy lub skupu towarów. Jednocześnie - w opinii Wnioskodawców - ww. „porozumienie” narusza art. 4 pkt 4 ww. ustawy, który stanowi zakaz porozumień polegających na ograniczeniu dostępu do rynku lub eliminowaniu z rynku przedsiębiorców nie objętych porozumieniem. Argumentują, Ŝe koszty ewentualnej przeprowadzki są wysokie, przy czym osiągnęliby straty związane z koniecznym, czasowym przerwaniem działalności, co zdaniem Wnioskodawców potwierdza stosowanie przez WR-SRH S.A. i jej spółki zaleŜne praktyki z art. 4 pkt 4 ww. ustawy, albowiem ogranicza to Wnioskodawcom i pozostałym hurtownikom branŜy rolno- spoŜywczej dostęp do rynku. Wobec faktu zamknięcia przez Spółkę dotychczasowego targowiska owocowo- warzywnego na Okęciu spółka WR-SRH S.A stała się, zdaniem Wnioskodawców, jedynym na rynku dostawcą usług udostępniania powierzchni targowej hurtownikom branŜy owocowo-warzywnej i osiągnęła pozycję dominującą. PowyŜsze działania w ocenie Wnioskodawców, świadczą o stosowaniu przez ww. trzy spółki praktyki monopolistycznej, określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Wnioskodawcy podkreślają, Ŝe zamknięcie targowiska owocowo-warzywnego na Okęciu narusza interes Wnioskodawców. Stracili oni bowiem większość swoich klientów rekrutujących się głównie z grona kupców ww. zamkniętego targowiska. W ten sposób zostały zerwane kształtowane przez lata powiązania gospodarcze. Presja WR-SRH S.A. w kierunku przeniesienia się hurtowników branŜy rolno-spoŜywczej do Bronisz, ma na celu wyeliminowanie istniejącego jeszcze targowiska konkurującego na Okęciu. Praktyką monopolistyczną określoną w art. 5 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, jest – w ocenie Wnioskodawców - uzaleŜnianie przez Spółkę zawarcia umowy o świadczenie usług udostępniania powierzchni handlowej od wykupienia pakietu jej akcji, o czym Spółka poinformowała hurtowników prowadzących działalność na targowisku administrowanym przez spółkę TARG-POL Sp. z o.o. w „Ofercie” z dnia 13 kwietnia 2000r. Z kolei zarzut stosowania przez Spółkę praktyki monopolistycznej, określonej w art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy Wnioskodawcy uzasadniają faktem, iŜ poprzez zamkniecie targowiska na Okęciu ograniczyła ona sprzedaŜ usług udostępniania powierzchni targowej do terenu Bronisz, mimo posiadanych moŜliwości. 4 W opinii Wnioskodawców, operacje kapitałowe polegające na nabyciu przez Spółkę po 100% udziałów w spółkach TARG-POL Sp. z o.o. i EKOGREEN Sp. z o.o. powinny być uprzednio zgłoszone Prezesowi UOKiK w trybie art. 11 ww. ustawy. Prezes Urzędu przeanalizował ww. zarzuty w aspekcie naruszenia ustawy o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie kwestionowanej przez Wnioskodawców koncentracji (znak.: RWA-54/3/333/2000/JK) Prezes Urzędu ustalił, iŜ operacje polegające na nabyciu przez spółkę WR-SRH S.A od wspólników spółek TARG-POL Sp. z o.o. i EKOGREEN Sp. z o.o. – osób fizycznych po 100% udziałów w tych spółkach nie podlegały obowiązkowi zgłoszenia do Prezesa Urzędu. Stosownie do art. 11 ust. 1 w zw. z art. 11 ust 2 pkt 3 ww. ustawy obowiązkowi zgłoszenia Prezesowi UOKiK podlegał zamiar łączenia przedsiębiorców polegający na objęciu lub nabyciu akcji lub udziałów innego przedsiębiorcy, powodującego osiągnięcie lub przekroczenie 25%, 33% lub 50% głosów na walnym zgromadzeniu lub zgromadzeniu wspólników, jeŜeli łączna wartość rocznej sprzedaŜy obu podmiotów – w roku kalendarzowym poprzedzającym rok zgłoszenia zamiaru – przekracza 25 milionów EURO. O ile w przedmiotowej sprawie odnośnie dwóch ww. operacji nabycia udziałów, spełnione zostało kryterium ilościowe, o tyle, jak niezbicie wynika z informacji uzyskanych w toku ww. postępowania wyjaśniającego, nie zostało spełnione kryterium wartościowe - łączna wartość sprzedaŜy łączących się przedsiębiorców w 1999 roku (roku poprzedzającym zamiar) dla kaŜdej z ww. operacji wyniosła znacznie poniŜej 25 milionów EURO. Wbrew opinii przedstawionej przez Wnioskodawców, przedmiotowa operacja nie stanowiła natomiast połączenia przedsiębiorców (inkorporacji lub fuzji) o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy. Nie miał tu równieŜ zastosowania art. 11 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy. Ponadto, wbrew przypuszczeniom Wnioskodawców, w działaniach ww. spółek nie moŜna było upatrywać zawarcia porozumienia monopolistycznego, o którym mowa w art. 4 ww. ustawy. Biorąc pod uwagę, iŜ istotą porozumienia jest kolektywne zachowanie niezaleŜnych przedsiębiorców lub związków przedsiębiorców (art. 2 pkt 3 ww. ustawy), którego celem lub skutkiem jest wyłączenie, ograniczenie lub istotne zniekształcenie konkurencji, za takie porozumienie nie moŜna uznać operacji nabycia udziałów od osób fizycznych, nie będących przedsiębiorcami. Na skutek dokonania ww. operacji WR-SRH stała się podmiotem dominującym dla spółek TARG-POL Sp. z o.o. i EKOGREEN Sp. z o.o. Tymczasem, w świetle ustawy o ppm i ok, za porozumienie rozumie się powiązania gospodarcze łączące niezaleŜne (samodzielne) podmioty. Z treści złoŜonego wniosku wynikało, iŜ taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. W umowach lub innych formach powiązań gospodarczych uwarunkowanych na ograniczenie konkurencji, łączących – zaleŜnych przedsiębiorców podlegających wspólnemu podmiotowi dominującemu lub zawieranych między podmiotem dominującym i podmiotem zaleŜnym, nie naleŜy upatrywać znamion porozumienia w rozumieniu art. 2 pkt 3 i art. 4 ww. ustawy (por.: wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 17 stycznia 1996r, XVII Amr 54/95). Nie było równieŜ moŜliwe, jak Ŝądali Wnioskodawcy, postawienie trzem ww. spółkom zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Zgodnie z ww. przepisem praktykę monopolistyczną stanowi naduŜywanie pozycji dominującej na rynku poprzez przeciwdziałanie ukształtowaniu się warunków niezbędnych do 5 powstania bądź rozwoju konkurencji. W odróŜnieniu od wskazanych wyŜej porozumień, zachowania z art. 5 ustawy dotyczą indywidualnych praktyk monopolistycznych. Ustawa o ppm i ok nie przyjęła koncepcji kolektywnej pozycji dominującej, rozumianej jako naduŜywanie siły rynkowej przez dwóch lub więcej samodzielnych przedsiębiorców, a więc na rynkach oligopolistycznych (por.: S.Gronowski „Ustawa antymonopolowa. Komentarz.” C.H BECK Wyd. 2, s. 115- 116). Analiza ww. wniosku oraz dokumentów przekazanych przez Wnioskodawców i WR-SRH S.A. nie dała równieŜ podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie stosowania przez Spółkę indywidualnych praktyk monopolistycznych określonych w art. 5 ust. 1 pkt 7 oraz 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. W szczególności nie został wykazany fakt posiadania przez ww. spółkę przynajmniej pozycji dominującej na rynku. W opinii Wnioskodawców, WR-SRH S.A. posiadała w chwili złoŜenia wniosku pozycję dominującą na rynku najmu powierzchni targowej na cele rolno-spoŜywczego handlu hurtowego w Warszawie. Wnioskodawcy nie przekazali jednak danych uprawdopodabniających posiadanie przez ww. spółkę pozycji dominującej na tak określonym rynku. Głównym argumentem potwierdzającym osiągnięcie ww. pozycji przez spółkę WR-SRH S.A. był ich zdaniem fakt zlikwidowania targowiska owocowo-warzywnego na Okęciu stanowiącego integralną część giełdy spoŜywczej. Z informacji przedstawionych przez Spółkę wynikało, iŜ ww. targowisko nie zostało zamknięte, a jedynie zawieszono jego funkcjonowanie z uwagi na konieczność dokonania inwestycji niezbędnych dla prowadzenia na jego terenie handlu Ŝywnością. Giełda rolno-spoŜywcza nie została zlikwidowana. Z uwagi na powyŜsze, Prezes Urzędu, działając na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy o ppm i ok, pismem z dnia 7 czerwca 2000r., poinformował Wnioskodawców o niewszczynaniu postępowania antymonopolowego w przedmiotowej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 4 ww. ustawy nie wszczyna się postępowania administracyjnego, jeŜeli z zawartych w Ŝądaniu (wniosku) oraz posiadanych przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów informacji wynika, iŜ nie zostały naruszone przepisy art. 4, art. 5, art. 7, art. 9, art. 11a ust. 4 i 5 oraz art. 12 ust. 2 i 4. W tym wypadku Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów informuje na piśmie występującego z Ŝądaniem (wnioskiem) o niewszczynaniu postępowania administracyjnego, podając uzasadnienie. Postępowanie jednak wszczyna się, jeŜeli w terminie dwutygodniowym uprawniony lub zobowiązany Ŝądanie (wniosek) podtrzyma. W związku z podtrzymaniem przez przedsiębiorców wniosku w terminie dwutygodniowym, Prezes Urzędu, zgodnie z przepisem art. 21 ust. 4 zd. 3 wszczął w dniu 13 lipca 2000r. postępowanie administracyjne w sprawie nakazania spółce Warszawski Rolno-SpoŜywczy Rynek Hurtowy S.A. zaniechania stosowania praktyki monopolistycznej polegającej na naduŜywaniu pozycji dominującej na rynku poprzez uzaleŜnienie zawarcia umowy najmu powierzchni handlowej od wykupienia pakietu akcji ww. spółki, co moŜe stanowić naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 24 lutego 1990 roku o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów. 6 Przedstawione w piśmie podtrzymującym wniosek nowe informacje, uzasadniały przeprowadzenie antymonopolowego postępowania administracyjnego pod kątem naruszenia ww. przepisu. Jednocześnie z uwagi na konieczność wyjaśnienia wszystkich dodatkowych aspektów sprawy – Prezes Urzędu w ramach realizacji zadań pozaorzeczniczych wymienionych w art. 19 ust. 1 pkt 2, 3a, 3b i 5 ustawy o ppm i ok, zwrócił się do spółki WR-SRH S.A. z prośbą o przekazanie, będących w jej posiadaniu, informacji uzupełniających i dokumentów niezbędnych dla dokonania ostatecznej oceny pozostałych zarzutów podnoszonych przez Wnioskodawców. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu ww. postępowania Pełnomocnik Spółki uznał zarzuty Wnioskodawców za bezzasadne, stwierdzając, iŜ „świadczenie” w postaci nabycia akcji nie jest świadczeniem „nie związanym z przedmiotem umowy”, ale przeciwnie – ma istotne znaczenie dla trwałości umowy najmu powierzchni handlowej. Ponadto podkreślił, iŜ z uwagi na fakt, iŜ hurtownicy prowadzący działalność na targowiskach „Modularna Bis” i „Manhattan” mieli moŜliwość przeniesienia swoich pawilonów na teren Rynku Bronisze na okres do 31 grudnia 2001r. bez konieczności wykupienia akcji Spółki, nie jest w ustalonym stanie faktycznym spełniona przesłanka braku moŜliwości wyboru (pismo z dnia 30 sierpnia 2000r.). W toku przeprowadzonego postępowania dowodowego Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił, co następuje. Wnioskodawcami w niniejszym postępowaniu są przedsiębiorcy i producenci rolni, których działalność jest związana z kompleksem targowiskowym zlokalizowanym na Okęciu przy ul. Modularnej - Pani Helena Nikołow, prowadząca działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami rolno-spoŜywczymi (hurtownia rybna - wpis do ewidencji działalności gospodarczej nr 19103, rejestr Gminy Warszawa Centrum), Pan Piotr Bugaj prowadzący w momencie składania wniosku działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami spoŜywczymi (wpis do ewidencji działalności gospodarczej nr 26356, rejestr dzielnicy Warszawa Mokotów) Pan Grzegorz Kwiatkowski prowadzący gospodarstwo rolne o specjalizacji warzywa, Pan Piotr Byliniak, producent pieczarek, Pan Paweł Sikorski, prowadzący gospodarstwo warzywnicze, Pan Piotr Karwecki, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwa PHPU Pekar-Piotr Karwecki (hurtownia ogólnospoŜywcza), Pan Tadeusz Pasternak prowadzący działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami spoŜywczymi (hurtownia jaj). Ponadto wniosek sygnuje kilkuset rolników i handlowców związanych z targowiskiem na Okęciu. Kompleks targowiskowy na Okęciu przy ul. Modularnej jest połoŜony na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych, które na podstawie tzw. „Umowy o wspólnym przedsięwzięciu gospodarczym” z dnia 15 października 1992r. udostępniały je spółkom TARG-POL Sp. z o.o. oraz EKOGREEN Sp. z o.o. w zamian za udział w zyskach uzyskiwanych przez ww. spółki z tytułu prowadzenia targowisk. W skład kompleksu wchodziło (a) targowisko administrowane przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o., zajmujące łącznie obszar 89.348 m 2 , na którym ww. spółka udostępniała powierzchnię umoŜliwiającą hurtowy handel owocami i warzywami 7 kupcom i rolnikom handlującym przede wszystkim „z samochodu”; (b) targowisko administrowane przez spółkę TARG-POL Sp. z o.o. o łącznej powierzchni 21.270 m 2 , na którym ww. spółka wynajmowała powierzchnię na której najemcy budowali we własnym zakresie pawilony handlowe umoŜliwiające hurtową sprzedaŜ artykułów spoŜywczych. Warszawski Rolno-SpoŜywczy Rynek Hurtowy S.A jest spółką akcyjną, która powstała w ramach resortowego „Programu realizacji rynków hurtowych i giełd towarowych do 2000 r.” zatwierdzonego przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki śywnościowej w dniu 17 lipca 1996r. oraz „Rządowego programu budowy i rozwoju rynków hurtowych i Warszawskiej Giełdy Towarowej – I etap” z lutego 1999r. Program z 1996r. w swych załoŜeniach przewidywał budowę nowoczesnej infrastruktury rynku rolno-spoŜywczego, której głównymi udziałowcami byliby producenci rolni bądź grupy producentów i ich związki oraz hurtownicy, przy znaczącym wsparciu samorządów. Zgodnie z definicją zawartą w programie z 1999r. rynki hurtowe są to miejsca, gdzie na odpowiednio określonym i wyposaŜonym terenie następuje koncentracja systemu hurtowni artykułów rolno-spoŜywczych oraz róŜnego rodzaju działań związanych z przechowywaniem, przetwarzaniem, pakowaniem, dystrybucją, handlem, kontrolą, racjonalizacją transportu oraz szerokim spektrum usług pod potrzeby operatorów na rynkach. Rynki hurtowe zajmują się organizacją i zarządzaniem – nie prowadzą działalności operacyjnej na rynku. Dla sprawnej organizacji budowy wspomnianych rynków hurtowych załoŜone zostały spółki akcyjne. Akcjonariuszami tych spółek są przedsiębiorcy i organizacje reprezentujące środowisko producentów skupiające rolniczy kapitał produkcyjny, organizacje społeczno-zawodowe rolników, handlowcy, Agencja Rynku Rolnego, Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa, organizacje samorządowe, banki obsługujące gospodarkę Ŝywnościową. Ogólne zasady zbywania akcji agencji rządowych zostały określone w programach budowy i rozwoju rynków hurtowych. Program z 1996r. przewidywał, iŜ po uruchomieniu rynków hurtowych, akcje naleŜące do agencji rządowych będą sukcesywnie przekazywane odpłatnie zorganizowanym grupom producentów rolnych według zasad określonych w statutach poszczególnych rynków hurtowych. Natomiast Program z 1999r. precyzował, iŜ po uruchomieniu rynków hurtowych (przy stabilnej pozycji ich funkcjonowania na rynku) akcje naleŜące do agencji rządowych będą sukcesywnie przekazywane odpłatnie producentom rolnym, grupom producentów rolnych i ich związkom. Poza tym Program miał zagwarantować producentom rolnym, grupom producentów rolnych i ich związkom: • pierwszeństwo w nabywaniu akcji poszczególnych spółek rynków hurtowych, • pierwszeństwo do uŜytkowania powierzchni handlowej. Przedmiotem działalności Spółki, zgodnie z § 5 Statutu jest prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie: 1) Utworzenia zarządzania i prowadzenia rynku hurtowego, na którym dokonywany będzie obrót produktami rolno-spoŜywczymi i ogrodniczymi oraz 8 prowadzone pośrednictwo w handlu tymi produktami, a takŜe dokonywanie inwestycji związanych z działalnością Spółki, 2) Obsługa nieruchomości własnych lub dzierŜawionych, 3) Wynajem nieruchomości własnych lub dzierŜawionych, 4) Obsługa nieruchomości realizowana na zasadzie bezpośredniej płatności lub kontraktu, 5) Badanie rynku produktów rolnych i ogrodniczych, 6) Doradztwo w zakresie działalności związanej z prowadzeniem interesów i zarządzaniem, 7) Badanie i analizy techniczne, 8) Reklama, 9) Działalność wydawnicza w zakresie rynku rolnego, 10) Prowadzenie prac badawczo-rozwojowych w dziedzinie nauk przyrodniczych, 11) Prowadzenie prac badawczo-rozwojowych w dziedzinie nauk ekonomicznych, 12) Przeładunek, magazynowanie, składowanie i przechowywanie towarów, 13) Prowadzenie kursów zawodowych, 14) Prowadzenie usług hotelowych, parkingowych i ochrony mienia oraz innych nie wymagających uzyskania koncesji związanych z działalnością, o której mowa w pkt 1 § 5 Statutu. Spółka nie jest podmiotem biorącym udział w handlu artykułami rolno- spoŜywczymi. Podstawową usługą oferowaną przez Spółkę jest wynajem powierzchni handlowych w poszczególnych sektorach. Spółka zajmuje łącznie 63,2 ha (632.000 m 2 ) z czego na powierzchni 32 ha (320.000 m 2 ) prowadzona jest działalność handlowa w sektorach owoców i warzyw, kwiatowym, artykułów spoŜywczych, gdzie Spółka udostępnia powierzchnię w halach (podzielonych na boksy handlowe), wiatach (przeznaczonych dla sprzedających – głównie mniejszych producentów rolnych - którzy dysponują jednorazowo mniejszą ilością towaru) i na wolnym powietrzu. Pozostała powierzchnia przeznaczona jest na rozwój Rynku i działania wspierające. Producenci i hurtownicy będący posiadaczami pakietu akcji prowadzą działalność handlową w boksach znajdujących sie w halach i na stanowiskach handlowych pod wiatami. Pozostali uczestnicy Rynku (kupujący i sprzedający), nie będący akcjonariuszami mają do dyspozycji około 2000 wyznaczonych miejsc do handlu bezpośrednio „z samochodu” (po uiszczeniu opłaty wjazdowej według obowiązującego cennika). Działalność w powyŜszym zakresie Spółka rozpoczęła w maju 1999r. W 1999r. Spółka z tytułu dzierŜawy powierzchni handlowych uzyskała przychód w wysokości 4.827.714 zł, natomiast wpływy z tytułu opłat wjazdowych wyniosły jedynie 6.247 zł, przychody całkowite w 1999r. wyniosły 5.566.838 zł (pismo z dnia 30 sierpnia 2000r.). W dniu 3 marca 2000r. Warszawski Rolno-SpoŜywczy Rynek Hurtowy S.A. na mocy umów zawartych z osobami fizycznymi – udziałowcami spółek TARG-POL Sp. z o.o. i EKOGREEN Sp. z o.o. nabyła po 100% udziałów w ww. spółkach. W dniu 10 marca 2000r. nastąpiło formalne zamknięcie targowiska owocowo- warzywnego administrowanego przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o., natomiast w dniu 20 marca 2000r. ww. targowisko zostało - pomimo sprzeciwu kupców, którzy 9 rozpoczęli okupację terenu targowiska - w spektakularny sposób zamknięte (zaangaŜowana policja, ochroniarze, sprzęt budowlany). W toku postępowania Spółka podkreślała, iŜ targowisko zarządzane przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o. „nie zostało zamknięte, a jedynie zawieszone; przyczyny zawieszenia związane są z koniecznością dokonania inwestycji niezbędnych dla prowadzenia na tym terenie handlu Ŝywnością” (pismo z dnia 13 listopada 2000r.). Pomimo wielokrotnych wezwań Prezesa Urzędu Spółka nie przekazała jednakŜe informacji jakiego rodzaju są to inwestycje oraz planowanego terminu oddania targowiska do uŜytku. Informacje przekazane przez Pełnomocnika Wnioskodawców w piśmie z dnia 4 listopada 2001r. wskazują, iŜ na ww. terenie nie zostały podjęte Ŝadne inwestycje. Z informacji zawartych w piśmie spółki EKOGREEN Sp. z o.o. z dnia 4 lipca 2000r. skierowanym do Pana Henryka Kowalskiego (jednego z właścicieli nieruchomości, będącego stroną „Umowy o wspólnym przedsięwzięciu gospodarczym”) wynika, iŜ Zarząd Spółki EKOGREEN Sp. z o.o. po analizie bieŜącej sytuacji targowiska, podjął w dniu 6 marca 2000r. uchwałę o tymczasowym zawieszeniu działalności targowiska. Uzasadnił to faktem, iŜ „zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym oraz zgodnie z treścią § 3 umowy o wspólnym przedsięwzięciu, jest zobligowany do przestrzegania obowiązujących przepisów prawnych i zorganizowania targowiska zgodnie z wymogami prawa”. Mając powyŜsze na uwadze nowy Zarząd Spółki EKOGREEN Sp. z o.o., powołany w dniu 3 marca 2000r. uchwałą Wspólników uznał, Ŝe dotychczasowa działalność targowiska prowadzona była z naruszeniem obowiązujących przepisów sanitarnych, ochrony środowiska, handlowych, itp. Z kolei w skierowanym do Pana Kowalskiego piśmie z dnia 17 marca 2000r. stwierdzono, iŜ Zarząd i Właściciele Spółek bezpośrednio po transakcji przystąpili do analizy stanu i określenia strategii dalszego działania na terenie Okęcia. Strategia ta miała opierać się na zasadach: • realizacji rządowego programu budowy Rolno-SpoŜywczych Rynków Hurtowych poprzez koncentrację handlu hurtowego na terenie Bronisz, • określenia moŜliwości umiejscowienia na Okęciu Warszawskiego Centrum Handlowego dla detalicznego obrotu artykułami rolno-spoŜywczymi oraz ustaleniu zakresu prac modernizacyjnych i adaptacyjnych oraz poziomu kosztów realizacji takiego przedsięwzięcia, szczególnie w aspekcie obowiązujących przepisów sanitarnych i ochrony środowiska. Wnioskodawcy podkreślają, iŜ Spółka nabyła 3 marca 2000r. 100% udziałów w spółkach EKOGREEN Sp. z o.o. oraz TARG-POL Sp. z o.o. za kwotę – w ich ocenie - przekraczającą 5 mln EURO wyłącznie po to, aby zlikwidować działalność tych firm. Argumentują, iŜ ponad tysiąc policjantów i ochroniarzy z pałkami, psami, miotaczami gazu i cięŜkim sprzętem budowlanym towarzyszyło w dniu 20 marca 2000r. likwidacji przedmiotu działania spółki EKOGREEN Sp. z o.o. Wnioskodawcy stoją na stanowisku, iŜ nabycie prawa do zlikwidowania targowiska jest równoznaczne z jego posiadaniem. Argumentują, iŜ artykuł 11 ustawy o ppm i ok stwarza konieczność zgłoszenia nabywania prawa do innego przedsiębiorcy albo przejęcia kontroli, choćby pośrednio, jednego przedsiębiorstwa nad drugim. Działanie takie jest 10 tworzeniem holdingu lub fuzją w znaczeniu nabycia udziałów jednej firmy przez inną (Jantoń-Drozdowska, Strategia fuzji, s. 13-23). Wnioskodawcy podnoszą, iŜ w przedmiotowym przypadku miał zastosowanie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o ppm i ok. Argumentują, iŜ „istotą powstania holdingu WR-SRH S.A., EKOGREEN Sp. z o.o. oraz TARG-POL Sp. z o.o. było właśnie wejście tego przedsiębiorcy-holdingu w uŜytkowanie mienia na podstawie umów z właścicielami gruntów, na których leŜy targowisko (umowa o wspólnym przedsięwzięciu gospodarczym 1992r. EKOGREEN). Umowy te trwają do chwili obecnej, wiąŜąc właścicieli pod rygorem zwrotu firmie EKOGREEN (obecnie juŜ holdingowi) nakładów poczynionych na organizację targowiska (wiaty, oświetlenie, utwardzenie nawierzchni ok. 16 h, itp. Wartość opisanego mienia niewątpliwie przekracza 5 mln EURO, a w świetle powyŜszego nie moŜna ominąć tu art. 11 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy. Wnioskodawcy podkreślają, iŜ powyŜszy przepis mówi wyraźnie „nabycie lub przejęcie w posiadanie”, natomiast art. 336 k.c. definiuje posiadanie jako sprawowane aktualnie faktyczne władztwo. Zlikwidowanie targowiska EKOGREEN przy udziale policji państwowej nie mogło by się odbyć bez oczywistego udokumentowania posiadania omawianego targowiska przez holding (pismo z dnia 19 września 2001r.). Zarząd Spółki w dniu 6 marca 2000r. podjął uchwałę na podstawie której została sformułowana tzw. OFERTA SPECJALNA dla hurtowników wynajmujących miejsca handlowe na terenie Centrum Hurtowego TARG-POL. W ww. ofercie zaproponowano hurtownikom posiadającym umowy najmu bądź umowy dzierŜawy ze spółką TARG-POL Sp. z o.o. miejsca w hali owocowo- warzywnej lub teŜ w hali artykułów spoŜywczych na terenie rynku w Broniszach. Warunkiem podpisania umowy najmu było wykupienie pakietu akcji Spółki Ilość akcji wymaganych dla rezerwowanej powierzchni wynosiła odpowiednio: a) Hala owocowo-warzywna - boks 15 m 2 - 15 akcji, boks 45 m 2 – 45 akcji; b) Hala artykułów spoŜywczych - boks 15 m 2 – 20 akcji, boks 30 m 2 – 40 akcji, boks 45 m 2 – 60 akcji, boks 90 m 2 –120 akcji. Cena jednej akcji wynosiła 2.300 zł. Zgodnie z pkt 3 oferty „Wszyscy ci, którzy do dnia 15 kwietnia br. podpiszą umowy najmu z Rynkiem w Broniszach będą mieli zaproponowane te same stawki najmu co dotychczasowi akcjonariusze. Osoby przystępujące do umów po tym terminie będą płacili stawki o 20% wyŜsze. Natomiast w dniu 13 kwietnia 2000r. Zarząd Warszawskiego Rolno- SpoŜywczego Rynku Hurtowego S.A. skierował do handlowców prowadzących działalność w zakresie art. spoŜywczych ofertę przeniesienia pawilonów na teren Rynku Bronisze (do hali spoŜywczej) na okres do 31.12.2001 roku, a dla handlujących rybami, mięsem i drobiem do czasu wybudowania Hali Mięsa, Drobiu i Ryb. Zarząd zaproponował następujące warunki: • Miejsce do przeniesienia pawilonów wyznaczono pomiędzy halą spoŜywczą, a hala magazynową, • Pokrycie kosztów infrastruktury (woda, energia, kanalizacja – koszt ogółem 250 tys. zł) przy zabudowie 2400 m 2 koszt wynosi ok. 100zł/ m 2 , 11 • Czynsz miesięczny – 13,5 USD/m 2 (zawiera koszty ochrony, sprzątania, wody, ścieków), • Oferta dotyczy przeniesionych pawilonów z płyty typu „ATLANTIS”, • Oferta jest waŜna pod warunkiem zakończenia działalności gospodarczej na targowisku „Modularna Bis” i „Manhattan”. Ww. oferta nie przewidywała konieczności wykupu akcji, była aktualna do wyczerpania powierzchni i do dnia 21 kwietnia 2000r. Zawierała informację, iŜ po wyznaczonym terminie dla nowych operatorów spodziewana jest 20% podwyŜka czynszu. Podstawą sformułowania ww. ofert były uregulowania zawarte w Statucie Spółki oraz uchwalonym na podstawie § 14 Statutu „Regulaminie świadczenia usług i realizacji prawa pierwszeństwa w Warszawskim Rolno-SpoŜywczym Rynku Hurtowym S.A. w Broniszach”. Zgodnie z § 14 ust. 1 Statutu Spółki „Akcjonariusze będący producentami lub dystrybutorami produktów rolno-spoŜywczych mają pierwszeństwo do korzystania na podstawie umów zawartych ze Spółką z pomieszczeń handlowych naleŜących do Spółki. Tryb i zasady realizacji prawa pierwszeństwa, o którym mowa w ust. 1 określi Regulamin uchwalony przez Radę Nadzorczą”. Na mocy § 14 ust. 2 „Akcjonariusze, o których mowa w ustępie poprzedzającym, zobowiązują się przy dokonywaniu obrotu produktami rolno-spoŜywczymi oraz podejmowaniu innych czynności objętych działalnością Spółki, korzystać na podstawie umów przede wszystkim z usług Spółki”. W świetle Rozdziału III „Regulaminu świadczenia usług i realizacji prawa pierwszeństwa w Warszawskim Rolno-SpoŜywczym Rynku Hurtowym S.A. w Broniszach” uchwalonego przez Radę Nadzorczą w dniu 4 lutego 1999r. (uchwała nr 2/2/99), ze zmianami w dniu 20 maja 1999r. (uchwała nr 5/5/99) oraz w dniu 6 września 1999r. (uchwała nr 1/9/99): 1. Sprzedającym na terenie „Warszawskiego Rolno-SpoŜywczego Rynku Hurtowego” S.A. moŜe być producent rolny - płatnik podatku gruntowego lub od działów specjalnych produkcji rolnej, a takŜe podmiot gospodarczy prowadzący działalność gospodarcza w oparciu o obowiązujące przepisy. 2. Kupującym na terenie „Warszawskiego Rolno-SpoŜywczego Rynku Hurtowego” moŜe być osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej. 3. Najemcy powierzchni handlowych Rynku Hurtowego winni spełniać warunki określone w ust. 1 oraz winni być akcjonariuszami Warszawskiego Rolno- SpoŜywczego Rynku Hurtowego” S.A. 4. W wyjątkowych, szczególnie uzasadnionych wypadkach zarząd moŜe wyrazić zgodę na czasowe nie dłuŜsze jednak niŜ 1 rok, odstąpienie prawa najmu powierzchni handlowej przez najemcę, według następującej kolejności: 1) Osobie będącej akcjonariuszem Warszawskiego Rolno-SpoŜywczego Rynku Hurtowego” S.A. z prawem pierwszeństwa akcjonariuszy będących producentami lub dystrybutorami produktów rolno-spoŜywczych, wyłonionej na odpowiednio zastosowanych zasadach określonych w dziale VI niniejszego Regulaminu, 2) A w przypadkach nie skorzystania przez akcjonariuszy z prawa korzystania z powierzchni handlowych osobie nie będącej akcjonariuszem „Warszawskiego 12 Rolno-SpoŜywczego Rynku Hurtowego” S.A., która zostanie wskazana przez najemcę, 3) W przypadkach, o których mowa w pkt 1 i 2 strony w aneksie do umowy najmu ustalą, iŜ w określonym czasie trwania najmu z wyłonioną osobą prawa i obowiązki wynikające z umowy najmu nie będą wykonywane. Zarząd zawrze wówczas z wyłonioną/wskazaną osobą umowę najmu na czas określony. Uzasadniając ww. uregulowania Spółka zwraca uwagę, iŜ kapitał akcyjny Spółki występuje w czterech grupach właścicielskich: Grupa A – Agencje podległe ministerstwom oraz urzędom centralnym administracji państwowej; Grupa B – Skarb Państwa, Gmina i Miasto OŜarów Mazowiecki oraz gminy sąsiadujące; Grupa C – bezpośredni operatorzy Rynku – jednostki najmujące teren handlowy; Grupa D – pozostali akcjonariusze. Do grupy serii C są zaliczani akcjonariusze, którzy będą bezpośrednimi uŜytkownikami Rynku Hurtowego jako producenci lub jednostki handlowe oferujące swe produkty i wyroby na wynajmowanej powierzchni handlowej. Spółka argumentuje, iŜ jej załoŜyciele formułując treść Statutu i tym samym zasady funkcjonowania WR-SRH S.A. ustalili, Ŝe akcjonariusze Spółki – a więc jej właściciele – korzystają z preferencji w postaci pierwszeństwa do korzystania z pomieszczeń handlowych naleŜących do niej. Ustalenia jej załoŜycieli znalazły swe odzwierciedlenie w § 14 Statutu Spółki. Mając na względzie powyŜszy zapis Zarząd Spółki opracował dokument pt. „Regulamin świadczenia usług i realizacji prawa pierwszeństwa w Warszawskim Rolno-SpoŜywczym Rynku Hurtowym S.A. w Broniszach”, który szczegółowo reguluje kwestie związane z wynajmem powierzchni handlowej. Dokument ów został zaakceptowany i przyjęty przez Radę Nadzorczą w dniu 4 lutego 1999r. (uchwała nr 2/2/99). Celem załoŜycieli Spółki było w jej ocenie stworzenie takich uregulowań prawnych, dzięki którym akcjonariusze korzystaliby z pierwszeństwa do korzystania z pomieszczeń handlowych naleŜących do niej – co w jej przekonaniu nie jest niczym nagannym – ale równieŜ zapewnienia akcjonariuszom, najemcom powierzchni handlowej, stabilności i pewności w prowadzeniu na terenie Rynku Hurtowego działalności handlowej. Spółka argumentuje, iŜ treść Statutu została poddana kontroli przez Sąd Rejestrowy w Warszawie, który nie wniósł zastrzeŜeń i zaakceptował jego treść, czego konsekwencją było wydanie postanowienia o dokonaniu wpisu do rejestru handlowego i zarejestrowaniu Spółki. Spółka podkreśla jednocześnie, iŜ ww. Regulamin, przyjęty przez Radę Nadzorczą – w której reprezentowani są równieŜ przedstawiciele producentów (osób wynajmujących powierzchnie handlowe) – oprócz regulacji związanych z wynajmem powierzchni handlowej przez akcjonariuszy Spółki dopuszcza równieŜ moŜliwość wynajęcia powierzchni handlowej na określonych warunkach przez podmioty nie będące akcjonariuszami Spółki z ta róŜnicą, Ŝe umowa najmu moŜe być zawarta jedynie na okres do jednego roku (maksymalnie). 13 Spółka zwraca uwagę, iŜ celem oferty sformułowanej na podstawie uchwały z dnia 6 marca 2000r. było zaoferowanie kupcom prowadzącym działalność gospodarczą w pawilonach na terenie targowiska – Centrum Handlowe TARG-POL jak najdogodniejszych warunków związanych z przeniesieniem dotychczasowej działalności na teren Rynku Hurtowego w Broniszach. Przedstawiając taką ofertę Zarząd miał na uwadze cel Spółki, którym jest w jej ocenie stworzenie prowadzącym działalność na terenie Rynku Hurtowego w Broniszach jak najlepszych warunków technicznych (infrastruktura) do prowadzenia swej działalności, ale równieŜ stworzenie – przede wszystkim – jak najlepszych warunków prawnych, dzięki którym handlowcy mieliby zagwarantowaną jak największą stabilność i komfort prowadzonej działalności. Spółka uwaŜała, Ŝe kupcy, prowadzący działalność w pawilonach, często o dość duŜej powierzchni, ze względu na formę swej działalności handlowej, zasługują na specjalną ofertę po przyjęciu której mogliby prowadzić swoją dotychczasową działalność równieŜ na terenie Rynku Hurtowego w Broniszach. Mając powyŜsze na uwadze Zarząd Spółki uznał, Ŝe składanie oferty, z której wynikałoby, Ŝe adresaci oferty mogą przenieść swą dotychczasową działalność na teren Rynku w Hali Owocowo-Warzywnej i Hali Art. SpoŜywczych bez uprzedniego nabycia akcji oznaczałoby, Ŝe mogą oni jedynie prowadzić swą działalność przez okres do jednego roku (maksymalnie). W przekonaniu Spółki taka oferta byłaby wyrazem niepowaŜnego potraktowania kupców i byłoby to równieŜ wbrew wyznaczonym Spółce przez załoŜycieli i akcjonariuszy celom. Kierując się powyŜszym Zarząd złoŜył w marcu 2000r. ofertę takiej treści. Spółka nie przedstawiła uzasadnienia przyjętej w „ofercie specjalnej” z marca 2000 roku ilości akcji koniecznej do wykupienia w zaleŜności od wielkości (w m 2 ) boksu, jak równieŜ ceny akcji stwierdzając jedynie, iŜ ilość akcji C przewidziana do wykupu przez operatorów Rynku została wyliczona na podstawie powierzchni przewidzianej do wynajmu zawartej w biznes planie przedsięwzięcia jak równieŜ na zasadach generowania kapitału (pismo z dnia 30 sierpnia 2000r.). W dniu 19 kwietnia 2000r. do Zarządu dotarło pismo kupców z dnia 18 kwietnia 2000r., z którego jednoznacznie wynika, iŜ nie przyjmują oni zaoferowanych warunków. Mając na uwadze powyŜsze oraz treść art. 66-70 k.c. Zarząd potraktował pismo z dnia 18 kwietnia 2000r. jako oświadczenie odrzucające moŜliwość przyjęcia zaproponowanej przez Spółkę oferty. Ustosunkowując się do Oferty z dnia 13 kwietnia 2001r. kupcy podnieśli, iŜ nie byli w stanie podjąć tak waŜnej decyzji w terminie 7 dni (oferta była waŜna do dnia 21 kwietnia 2000r). Wnioskodawcy dokonali analizy kosztów przeniesienia do Bronisz średniego pawilonu o powierzchni 45 m 2 : • Koszt rozbiórki i przeniesienia pawilonu wraz z fundamentem 45x400 zł/m 2 = 18.000 zł, • Koszt infrastruktury wg Oferty 45x100 zł = 4.500 zł, • Koszt róŜnicy w czynszu (róŜnica w opłatach na Okęciu i w Broniszach) ok. 35 zł/m 2 x 18 miesięcy 35x45x18 = 28.350 zł. 14 Wnioskodawcy podkreślają, iŜ łącznie koszty do dnia 31 grudnia 2001r. to ponad 50.850 zł w porównaniu z pozostawieniem pawilonu na Okęciu. Po tym terminie dochodzi koszt rozbiórki pawilonu i koszt obowiązkowego wykupu akcji w zamian za miejsce w halach Rynku w Broniszach. Oferta nie uściślała tych zagadnień Z uwagi na powyŜsze nie mogli skorzystać z tak przedstawionej Oferty. Wnioskodawcy argumentują, iŜ róŜnica opłat czynszowych w Broniszach i na Okęciu wynosi 25.869 zł miesięcznie za 1 m 2 zajmowanej powierzchni. W ocenie Wnioskodawców nie jest niczym nagannym, jeśli Spółka preferuje swoich akcjonariuszy pod warunkiem, Ŝe nie monopolizuje rynku i nie ogranicza samodzielności gospodarczej przedsiębiorców, którzy nie chcą być jej akcjonariuszami. Wnioskodawcy podnoszą, iŜ likwidacja targowiska naruszyła samodzielność gospodarczą wnioskodawców i setek innych przedsiębiorców. Stało się to w wyniku porozumienia (holdingu, fuzji) juŜ w samym swoim zamyśle ograniczającej wolną konkurencję poprzez jej wyeliminowanie. Do chwili zaistnienia holdingu (fuzji kapitałowej) spółek WRSRH S.A., EKOGREEN Sp. z o.o. oraz TARG-POL Sp. z o.o. kontrahenci tych spółek, rolnicy i handlowcy uczestniczyli w rynku na zasadach swobody wyboru miejsca prowadzenia działalności w Broniszach lub na Okęciu. Zaistniałe połączenie ww. spółek – holding - stworzyło na omawianym rynku dominację tego podmiotu. Siła rynkowa podmiotu dominującego została uŜyta do ograniczenia samodzielności przedsiębiorców (rolników i handlowców) przez zmuszenie ich do uczestnictwa w rynku na narzuconych zasadach. Wnioskodawcy argumentują, iŜ gdyby przedsiębiorcy ci chcieli przenieść swoją działalność do Bronisz mogli to uczynić bez siłowego zamykania targowiska na Okęciu. Gdyby Spółka mogła osiągnąć swoją dominacje metodami uczciwej gry rynkowej (marketing, reklama, promocje, konkurencyjność), nie trzeba by zmuszać rolników i handlowców do przejścia na ten rynek. Wnioskodawcy podnoszą, iŜ atrakcyjna dla klientów giełda musi umoŜliwiać kompleksowe zaopatrzenie sklepu zarówno w warzywa, owoce, jak i artykuły spoŜywcze. Argumentują, iŜ giełda spoŜywcza to część owocowo-warzywna oraz zespół hurtowni stałych artykułów spoŜywczych. Części te mogą być administrowane przez róŜne firmy, ale zawsze tworzą integralną całość odnośnie bliskiego połoŜenia, organizacji przejazdów, parkingów itp. Fakt, Ŝe giełda na Okęciu była podzielona między EKOGREEN Sp. z o.o. oraz TARG-POL Sp. z o.o. świadczy wyłącznie o podziale czysto administracyjnym. „Rozerwana” giełda nie moŜe prawidłowo funkcjonować. Wszystkie giełdy składają się z części warzywno-owocowej (dla przyjeŜdŜających samochodami producentów i handlowców) oraz części spoŜywczej. Działania Spółki mające na celu przeniesienie handlu rolno-spoŜywczego do Bronisz w istotny sposób zwiększają dla handlowców z Okęcia koszty prowadzonej działalności. W ocenie Wnioskodawców Spółka zwiększa tą drogą swoje zyski, poniewaŜ nawet nie podnosząc cen zdobywa „na siłę” klientów, natomiast rolnicy i handlowcy ponoszą zwiększone koszty dojazdu i czasu (stanie w korkach ulicznych). Wnioskodawcy podkreślają, iŜ dla rolników z południowych okolic Warszawy bardzo istotne jest oddalenie gospodarstw od targowiska - miejsca zbytu produktów. Dojazd do Bronisz utrudniają korki uliczne i złej jakości drogi. Rolnicy, którzy przywozili swoje produkty nieraz po kilka razy dziennie, obecnie nie mogą tak działać. 15 Jest to w ich przypadku istotne ograniczenie swobodnego funkcjonowania na rynku, wymuszone praktyką monopolistyczną, a nie np. likwidacją targowiska z przyczyn administracyjnych. W sferze towarów rolno-spoŜywczych panuje nadprodukcja. Konkurencja supermarketów spowodowała likwidację wielu małych sklepów spoŜywczych. Warszawa jest miastem trudno przejezdnym. Kupcy chcą mieć źródła zaopatrzenia w towar, do których mogą łatwo dojechać. Wnioskodawcy argumentują, iŜ ceny dla wynajmujących stałą powierzchnię handlową są w Broniszach znacznie wyŜsze niŜ na Okęciu. Stosowanie przelicznika dolarowego absolutnie nie pasuje do specyfiki rynku rolnego w Polsce. Gdyby ceny produktów rolnych rosły w ostatnich latach adekwatnie do ceny dolara amerykańskiego, to byłyby one dzisiaj od 50% do ponad 400% wyŜsze niŜ są. Dotyczy to równieŜ marŜ handlowych. Praktyką monopolistyczną jest więc likwidacja targowiska na Okęciu, aby zmusić przedsiębiorców do zawarcia niekorzystnej umowy najmu powierzchni handlowej w Broniszach w oczekiwaniu na nieuchronny wzrost kursu dolara. Z ustaleń dokonanych w toku postępowania wynika, iŜ wysokość opłat za wjazd na teren rynku hurtowego w Broniszach obowiązujących po zamknięciu targowiska na Okęciu była zbliŜona do wysokości opłat za wjazd na teren targowiska administrowanego przez EKOGREEN Sp. z o.o. Opłaty pobierane od kupujących nie zostały zmienione, natomiast róŜnice w wysokości opłat pobieranych od sprzedających (zarówno in plus , jak i in minus ), jeŜeli występowały, w większości przypadków były kilkuprocentowe. I tak np. dla sprzedającego z samochodu osobowego opłata na rynku w Broniszach była o 1 zł niŜsza (10 zł) w porównaniu do opłaty obowiązującej na targowisku EKOGREEN Sp. z o.o. (11 zł), podobnie opłata dla sprzedających kapustę z samochodu osobowego była o 3 zł niŜsza (odpowiednio 18 i 15 zł), z kolei opłata pobierana na rynku w Broniszach od sprzedającego z samochodu pow. 4,5 tony była o 2 zł wyŜsza, a w przypadku sprzedającego kapustę z takiego samochodu – o 3 zł wyŜsza od opłaty obowiązującej na targowisku EKOGREEN Sp. z o.o. (odpowiednio 50 zł i 48 zł oraz 75 zł i 72 zł). Od dnia 1 marca 2001r. Spółka wprowadziła cennik opłat wjazdowych. O ile opłaty pobierane od kupujących nie zostały zmienione o tyle Spółka zwiększyła wysokość większości pozostałych opłat – w niektórych przypadkach o ok. 20% w porównaniu do opłat pobieranych na targowisku EKOGREEN Sp. z o.o. (np. opłata od sprzedającego z samochodu do 1,2 tony wzrosła z 20 do 25 zł, dla sprzedającego z samochodu powyŜej 4,5 tony z 48 do 60 zł). Opłaty pobierane przez spółkę TARG-POL Sp. z o.o. za wynajem powierzchni przed nabyciem jej udziałów przez Spółkę wynosiły odpowiednio: a) dla sprzedających towary krajowe • 31,455 zł + 22% VAT (powierzchnia handlowa), • 19,035 zł + 22% VAT (powierzchnia magazynowa), b) dla sprzedających artykuły importowane: • 34,764 zł + 22% VAT (powierzchnia handlowa) • 20,526 zł + 22% VAT (powierzchnia magazynowa). Wysokość miesięcznego czynszu pobieranego przez Spółkę za uŜytkowanie powierzchni w halach stanowi równowartość ok. 13 USD/m 2 + VAT, w wiacie 16 owocowo-warzywnej – równowartość 6 USD/m 2 + VAT. Wysokość opłaty za wynajem 1 m 2 powierzchni magazynowej wynosi 9 USD. W toku postępowania Spółka nie przekazała kalkulacji ekonomicznej opłat za świadczone przez nią usługi, podkreślając, iŜ „kalkulacja wynika z Biznes-planu Spółki”. Tymczasem w załączonym do pisma Pełnomocnika spółki z dnia 13 października 2000r. Biznes-planie nie znajdują się odrębne kalkulacje uzasadniające ustalenie opłat za usługi świadczone przez Spółkę na takim a nie innym poziomie. Natomiast w pkt VII – Przychody ze sprzedaŜy zawarto informację, iŜ przychody z wynajmu powierzchni przyjęto zgodnie z koncepcją programowo-przestrzenną inwestycji oraz ZałoŜeniami Zarządu WR-SRH S.A. moŜliwych do uzyskania cen za wynajem tej powierzchni (...) , z kolei wielkość przychodów z opłat za wjazd oszacowano na podstawie przyjętych powierzchni wynajmu oraz załoŜeń dotyczących struktury pojazdów według tonaŜu, średniego załadowania pojazdów i załoŜenia cen zbliŜonych do cen obowiązujących na istniejącym rynku przy ul. Modularnej. W 2000r. przychody Spółki z tytułu sprzedaŜy towarów i usług wyniosły 24.766,3 tys. zł w tym: • dzierŜawa powierzchni handlowych – 13.373 tys. zł, • opłaty za wjazd na Rynek – 10.470, 2 tys. zł • pozostałe przychody – 923,1 tys. zł (materiały włączone pismem z dnia 5 grudnia 2001r.). Wnioskodawcy zwracają uwagę, Ŝe udział Spółki w rynku do momentu przejęcia TARG-POL Sp. z o.o. i EKOGREEN Sp. z o.o. wynosił 0%, co potwierdzają materiały przekazane przez Spółkę, z których wynika, iŜ w 1999r. wpływy z opłat wjazdowych (rolników i kupców) wynosiły 6.247 zł, podczas gdy w EKOGREEN – 9.965.570 zł, czyli 1600 razy więcej. Jednocześnie, porównując wpływy z opłat wjazdowych w 1999r. i połowie 2000r. (wzrost ok. 600-krotny) Wnioskodawcy podkreślają, iŜ ww. dane wskazują jaki wpływ na przychody Spółki wywołało zamknięcie targowiska na Okęciu (pismo z dnia 5 stycznia 2001r.). W ocenie Wnioskodawców, docelowy model Rynku w Broniszach potwierdza tezę, Ŝe giełda rolno-spoŜywcza musi stwarzać moŜliwość kompleksowego zaopatrzenia sklepu. Zatem rozbicie giełdy na Okęciu jest ograniczeniem lub uniemoŜliwieniem dostępu do rynku przedsiębiorcom z pozostałych tam targowisk. Zdaniem Wnioskodawców, jest wątpliwe, czy autorzy programów rządowych na mocy których utworzono Spółkę, zakładali ich wdraŜanie metodami stosowanymi przez Spółkę. Jednocześnie Wnioskodawcy argumentują, iŜ wszelkie przesłanki do lokalizacji nowoczesnego rynku hurtowego dla Warszawy i okolic spełniały i mogą spełniać nadal targowiska na Okęciu: • bliskość aglomeracji warszawskiej, • dogodne rozwiązania komunikacyjne, • przychylność władz samorządowych gminy Włochy, • bliskość rynku producenckiego (grójeckie „zagłębie” sadownictwa, itd.), 17 • kilkudziesięcioletnie tradycje. W dniu 4 września 2000r., jeden z właścicieli nieruchomości, na której funkcjonowało targowisko owocowo-warzywne (będący stroną tzw. Umowy o wspólnym przedsięwzięciu gospodarczym z 1992r.) Pan Henryk Kowalski, działając na podstawie Zezwolenia z dnia 4 sierpnia 2000r. (Uchwała Nr 296/2000) wydanego przez Gminę Warszawa-Włochy na prowadzenie targowiska w rozumieniu art. 4 ust. 2 Dekretu z dnia 2 sierpnia 1951r. o targach i targowiskach (Dz. U. z 1951r. Nr 41, poz. 312 z późn. zm.) na obszarze działki przy ul. Modularnej dokonał otwarcia nowego targowiska (zajmującego ok. 1 ha), na którym miała być udostępniana powierzchnia umoŜliwiająca prowadzenie hurtowego handlu produktami owocowo- warzywnymi „z samochodu”. W tym samym dniu kilkudziesięciu pracowników ochrony (wynajętych w ocenie Wnioskodawców przez spółkę TARG-POL Sp. z o.o.) napadło na pracowników ochrony pilnujących targowiska. W trakcie szarpaniny pracownicy ochraniający targowisko byli szczuci psami bez kagańców, a następnie siłą usunięci z obiektu. Sytuacja powtórzyła się 5 września 2000r., kiedy to miały miejsce przepychanki z kupcami, wylewanie betonu na ulicę Modularną oraz płytę targowiska, blokowanie targowiska przez ochroniarzy (prowadzone przez Prokuraturę Rejonową Warszawa Ochota dochodzenie w ww. sprawie zostało umorzone wobec nieustalenia sprawców - Postanowienie z dnia 15 marca 2001., sygn. akt 3 Ds. 2017/00/V, od którego złoŜono zaŜalenie w dniu 2 kwietnia 2001r.). Wnioskodawcy w piśmie z dnia 29 listopada 2000r. podkreślili, iŜ wielu przybyłych na ww. targowisko rolników zostało brutalnie przepędzonych przez osoby wynajęte przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o., natomiast Policja odmówiła pomocy przepędzanym rolnikom, zaś Spółka rozpowszechniała w środkach masowego przekazu informacje, iŜ handel produktami rolnymi na terenie Okęcia jest nielegalny. Od Uchwały Nr 296/2000 odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wniosła spółka TARG-POL Sp. z o.o., podnosząc, iŜ zaskarŜone zezwolenie zostało wydane na prowadzenie targowiska na terenie, na którym Spółka nadal prowadziła targowisko. SKO decyzją z dnia 19 grudnia 2000r. (KO B 1023/Gs/00) na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze z uwagi na brak posiadania przez ww. spółkę przymiotu strony. Z informacji uzyskanych przez SKO od Pana Kowalskiego oraz spółki TARG-POL Sp. z o.o. wynikało bowiem, iŜ teren targowiska prowadzonego przez ww. spółkę jak i teren targowiska, na prowadzenie którego zostało wydane zaskarŜone pozwolenie nie pokrywają się ze sobą. Spółka TARG-POL Sp. z o.o. nie wykazała zatem interesu prawnego. Od ww. decyzji zostało wniesione odwołanie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik Wnioskodawców argumentuje, iŜ z uzasadnienia decyzji wynika, iŜ spółka TARG-POL Sp. z o.o. nie miała Ŝadnego prawa do działań jakie miały miejsce w dniach 4 i 5 września 2000r. (pismo z dnia 20 stycznia 2001r.). Wnioskodawcy podnoszą, iŜ z powodu działań podejmowanych przez TARG- POL Sp. z o.o. (w rzeczywistości WR-SRH SA), mających doprowadzić do przeniesienia handlu spoŜywczego z Okęcia do Bronisz, takich jak: 18 • działania związane z uniemoŜliwieniem otwarcia targowiska Henryka Kowalskiego we wrześniu 2000r, • zastraszanie kupujących oraz prowadzących działalność handlową poprzez rozgłaszanie w środkach masowego przekazu, Ŝe działalność handlowa na Okęciu jest nielegalna • niedoinwestowanie administratora (TARG-POL Sp. z o.o.) w teren, na którym działają hurtownie, • odizolowanie handlu spoŜywczego od handlu rolnego, w październiku 2000r. część rynku administrowanego przez TARG-POL Sp. z o.o. uniezaleŜniła się od spółki TARG-POL Sp. z o.o. poprzez wypowiedzenie umów zarówno przez handlujących (w dniu 23 października 2000r.), jak i właściciela terenu. Powstała spółka Giełda Okęcie Sp. z o.o., która przejęła administrowanie częścią terenu (połową) administrowanego poprzednio przez spółkę TARG-POL Sp. z o.o. Na obszarze kompleksu targowiskowego na Okęciu przy zbiegu ul. Przedpole i ul. Krakowiaków w III kwartale 2000r., na podstawie wydanego spółce Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe „EMPETIS” S.A. przez Zarząd Gminy Warszawa Włochy zezwolenia z dnia 4 sierpnia 2000r. otwarte równieŜ zostało targowisko przeznaczone dla handlowców prowadzących hurtowy handel produktami owocowo-warzywnymi „z samochodu”. Powierzchnia ogólna placu wynosiła 14.000 m 2 . W piśmie z dnia 5 stycznia 2001r. Wnioskodawcy przekazali informacje odnośnie udziału poszczególnych przedsiębiorców w warszawskim rynku wynajmu powierzchni z przeznaczeniem na prowadzenie handlu produktami rolno- spoŜywczymi oparte na szacunkach wynikających z konsultacji z osobami, które prowadzą działalność na warszawskim rynku od dwudziestu lat. Wnioskodawcy podnoszą, iŜ w latach 80-tych udział kompleksu targowiskowego na Okęciu wynosił 100%. W latach 90-tych Okęcie (EKOGREEN+TARG-POL) posiadało udział 70%, natomiast Giełda Praska – 30%. Spółka (do 20 marca 2000r.) posiadała udział zerowy, z kolei po 20 marca 2000r. (likwidacja targowiska EKOGREEN – handel rolny) udziały kształtowały się następująco handel rolny (owoce i warzywa) Spółka – 65- 70%, Giełda Ząbki – 20%, handel spoŜywczy Okęcie (TARG-POL Sp. z o.o.) – ok. 50%, Bronisze – 20%, Giełda Ząbki – 30%. Zarzutem wielokrotnie podnoszonym przez Wnioskodawców w toku postępowania było, iŜ zamknięcie przez Spółkę targowiska owocowo-warzywnego na Okęciu administrowanego przez EKOGREEN Sp. z o.o. miało na celu zmuszenie kupców prowadzących działalność w zakresie hurtowego handlu artykułami spoŜywczymi do przeniesienia ww. działalności na targowisko w Broniszach. W ocenie Wnioskodawców równieŜ działania podejmowane przez Spółkę wobec próby otwarcia nowego targowiska stanowią przejaw praktyki monopolistycznej polegającej na niedopuszczeniu za wszelką cenę do powstania konkurencji. Argumentują ponadto, iŜ bezpodstawne głoszenie przez Spółkę, Ŝe handel owocowo-warzywny na Okęciu jest nielegalny godzi w interesy nie tylko właścicieli powstających tam targowisk, ale teŜ wszystkich działających na tym terenie przedsiębiorców z branŜy spoŜywczej. Jednocześnie Wnioskodawcy podkreślali, iŜ zamknięcie targowiska na Okęciu jest naruszeniem art. 7 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ppm i ok – Spółka, jako monopolista (lub 19 podmiot dominujący) na rynku celowo ograniczył moŜliwość sprzedaŜy swoich usług zamykając targowisko na Okęciu po to tylko, aby zmusić przedsiębiorców do korzystania z targowiska w Broniszach. Likwidacja giełdy owocowo warzywnej na Okęciu zablokowała drobnym przedsiębiorcom dostęp do rynku. Mając na uwadze powyŜsze Ŝądania Wnioskodawców oraz brak rzetelnych wyjaśnień ze strony Spółki w dniu 2 lutego 2001r. Delegatura Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w m.st. Warszawie rozszerzyła przedmiotowe postępowanie o następujące zarzuty: • naduŜywanie pozycji dominującej na rynku poprzez przeciwdziałanie ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji na skutek zamknięcia targowiska owocowo-warzywnego na Okęciu administrowanego przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o., w celu zmuszenia kupców prowadzących działalność w zakresie hurtowego handlu artykułami spoŜywczymi do przeniesienia ww. działalności na targowisko w Broniszach, co moŜe stanowić naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o ppm i ok; • ograniczanie, mimo posiadanych moŜliwości, sprzedaŜy usług udostępniania powierzchni targowej na skutek zamknięcia targowiska owocowo-warzywnego na Okęciu administrowanego przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o., co moŜe stanowić naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy. Pismem z dnia 2 lutego 2001r. Prezes Urzędu wezwał Spółkę do złoŜenia w terminie 14 dni szczegółowych wyjaśnień odnośnie postawionych zarzutów oraz do ustosunkowania się do przedstawionych przez Wnioskodawców w piśmie z dnia 5 stycznia 2001r. informacji odnośnie udziału poszczególnych przedsiębiorców w rynku usług umoŜliwiających prowadzenie hurtowego handlu produktami rolno- spoŜywczymi w Warszawie, które wskazywały na posiadanie przez WR-SRH S.A. pozycji dominującej na ww. rynku. Pełnomocnik Spółki wystąpił o przedłuŜenie wyznaczonego terminu o kolejne 21 dni „z uwagi na charakter sprawy, stopień jej skomplikowania oraz na potrzebę zgromadzenia i analizy dokumentacji dla zajęcia stanowiska” (pismo z dnia 22 lutego 2001r.). W dniu 16 marca 2001r. wpłynęło do Prezesa Urzędu pismo Pełnomocnika Spółki, w którym, ustosunkowując się do nowych zarzutów sformułowanych w piśmie z dnia 2 lutego 2001r. stwierdził, iŜ „według posiadanych informacji Prezes Urzędu wszczął postępowanie z udziałem m.in. spółki EKOGREEN Sp. z o.o. i w związku z tym reprezentowana przez mec. Bednarkiewicza Spółka nie moŜe we wskazanej kwestii zajmować stanowiska.” Pełnomocnik spółki WR-SRH S.A. oświadczył, iŜ „spółka EKOGREEN Sp. z o.o. jest osobą prawną i podejmuje decyzje przez statutowe organy. Spółka WR-SRH S.A. moŜe jedynie sprawować kontrolę w ramach kompetencji Walnego Zgromadzenia. Nie daje to jednak prawa do czynienia odpowiedzialnym w ramach wspomnianego art. 5 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 24 lutego 1990 roku – udziałowców tej Spółki”. Pełnomocnik podkreślił, iŜ „powyŜsze argumenty prawne podnosi równieŜ w odniesieniu do moŜliwości naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1.” W ocenie mec. Bednarkiewicza, z uwagi na fakt, iŜ uŜyte określenie „mimo posiadanych moŜliwości” nie wskazuje, na mocy jakich przepisów lub umów spółka WR-SRH S.A. ma takie moŜliwości, moŜe on „jedynie oświadczyć, Ŝe Spółka ta ma statutowe organy i podejmuje decyzje całkowicie samodzielnie i Zarząd tej Spółki za podjęte decyzje odpowiada”. 20 Ustosunkowując się do przedstawionych przez Pełnomocnika Wnioskodawców informacji odnośnie udziału poszczególnych przedsiębiorców w rynku, Pełnomocnik spółki WR-SRH S.A. zauwaŜył, iŜ „pismo pełnomocnika osób będących wnioskodawcą traktuje jako dopuszczalną polemikę z argumentami strony przeciwnej i nie czuje się upowaŜniony do ich komentowania”. W ocenie mec. Bednarkiewicza przedmiotowe wywody i dane Pełnomocnika Wnioskodawców „nie mogą mieć rangi dowodów. Oświadczenia te maja charakter prywatnych danych zbieranych przez pełnomocnika bez wskazania źródeł wiarygodnych i obiektywnych”. W związku z powyŜszym wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych dla dokonania oceny rynku będącego przedmiotem analiz Odnosząc się do wezwań Prezesa Urzędu, Pełnomocnik WR-SRH S.A. stwierdził, iŜ z uwagi na fakt wszczęcia przeciwko ww. spółce postępowania, które moŜe zakończyć się orzeczeniem stosownych sankcji „elementarna i w konstytucji zabezpieczona zasada prawa do obrony daje mu moŜliwość składania wyjaśnień po przedstawieniu uzasadnionych zarzutów naruszenia prawa.” Według mec. Bednarkiewicza „domaganie się pod sankcją kary administracyjnej składania wyjaśnień i podawania danych, które mogłyby być wykorzystane przeciwko – jest oczywiście niedopuszczalne”. Ustosunkowując się do stanowiska Spółki Wnioskodawcy wyrazili stanowczy sprzeciw, uwaŜając, iŜ jest to kolejny sposób na przewlekanie postępowania, a nie chęć merytorycznego rozstrzygnięcia. Argumentują, iŜ gdyby istniały jakiekolwiek okoliczności i dowody świadczące w sprawie na korzyść Spółki, jej Pełnomocnik nie postponowałby argumentów pełnomocnika Wnioskodawców, lecz podjął rzeczową polemikę i spowodował korzystne dla Spółki zakończenie postępowania. Odnośnie sporu co do określenia dla potrzeb postępowania rynku relewantnego moŜliwe jest powołanie biegłych na etapie rozstrzygnięcia sądowego. UwaŜają, iŜ określenie rynku właściwego jest prerogatywą UOKiK. Pełnomocnik Wnioskodawców wyraził zdziwienie, iŜ specjaliści od rynków hurtowych zatrudnieni w Spółce, którzy tak trafnie przewidzieli skutki likwidacji targowiska na Okęciu (rolnicy musieli przenieść się do Bronisz, bo nie było innej moŜliwości), kwestionują sugerowany przez Pełnomocnika Wnioskodawców model rynku relewantnego. Wniósł o rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o posiadane przez Prezesa Urzędu informacje (pismo z dnia 9 kwietnia 2001r.). Ponadto Pełnomocnik Spółki podkreślił, iŜ spór z Pełnomocnikiem Wnioskodawców jest o tyle bezprzedmiotowy, iŜ nie przyjmuje on do wiadomości, Ŝe składane przez niego oświadczenia i dane nie mogą być dowodem w rozumieniu k.p.a. (pismo z dnia 2 maja 2001r.). Pełnomocnik Wnioskodawców w piśmie z dnia 17 maja 2001r. podkreśla, iŜ materiały przekazywane przez Pełnomocnika Spółki nie zawierały merytorycznej polemiki na temat modelu rynku. Argumentuje, iŜ po hucznym otwarciu rynku w Broniszach przez ok. rok świecił pustkami, zatem zapełnienie go dopiero poprzez likwidację konkurencji świadczy dobitnie, jaki model rynku relewantnego naleŜy przyjąć w prowadzonym postępowaniu. Mając na uwadze rozbieŜności stron co do pozycji Spółki zajmowanej na rynku właściwym w sprawie, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatura w m.st. Warszawie przeprowadził badania mające na celu ustalenie wszystkich konkurentów Spółki, odpowiednie zdefiniowanie rynku właściwego dla potrzeb prowadzonego postępowania antymonopolowego oraz określenie wielkości udziałów Spółki w ww. rynku (znak.: RWA-54/2/2001/MK). Zebrane w toku ww. 21 badań informacje obrazuje Tabela nr 1. Nazwa przedsiębio- rcy Powierzch- nia uŜytkowana przez danego przedsiębior- cę w m 2 Udział w ogólnej powierz- chni W % Powierzch -nia handlowa (zabudow y) w m 2 Udział w ogólnej powierzchni handlowej (zabudowy) w % Wartość sprzedaŜy Udział w ogólnej wartości sprzedaŜy usług w % Liczba przedsiębiorców prowadzących sprzedaŜ w punktach stałych Liczba przedsiębiorców prowadzących sprzedaŜ „z samochodu” AGRO- TECHNIKA S.A. Oddział Praska Giełda SpoŜywcza 110.000 12,6* 19,45 18.100 18 I Kw. 1999 – 509,1 II Kw. 1999 –581,4 III Kw. 1999 – 677,9 IV Kw. 1999 – 661 I kw. 2000 – 646,2 II kw. 2000 – 757,9 III kw. 2000 – 773,5 IV kw. 2000 – 741,7 (średni miesięczny przychód w tys. zł) 1999r. – 7.285.000 I półrocze 2000r. – 4.209.000 2000rok – 8.754.000 1999r. – 27,3 I półrocze 2000r. – 29 2000rok – 22,7 I Kw. 1999 – 96 II Kw. 1999 - 96 III Kw. 1999 - 90 IV Kw. 1999 – 91 I kw. 2000 - 91 II kw. 2000 – 92 III kw. 2000 – 90 IV kw. 2000 -88 I Kw. 1999 – 1120 II Kw. 1999 - 1180 III Kw. 1999 - 2340 IV Kw. 1999 – 1710 I kw. 2000 -1250 II kw. 2000 – 2280 III kw. 2000 –2410 IV kw. 2000 – 1670 (ilość pojazdów, dotyczy jedynie produktów owocowo- warzywnych) TARG-POL Sp. z o.o. 21.270 2,4 3,7 7.649 7,5 I Kw. 1999 – 625.155 II Kw. 1999 – 601.245 III Kw. 1999 – 614.099 IV Kw. 1999 – 649.099 I kw. 2000 – 623.880 II kw. 2000 – 719.622 III kw. 2000 –643.068 IV kw. 2000 –662.817 1999r. –2.489.000 I półrocze 2000r. – 1.342.000 2000rok –2.647.885 9,3 9 6,9 I Kw. 1999 – 159 II Kw. 1999 - 154 III Kw. 1999 - 145 IV Kw. 1999 – 140 I kw. 2000 - 137 II kw. 2000 – 120 III kw. 2000 – 110 IV kw. 2000 - 109 EKO- GREEN Sp. z o.o. 89.348 10,1 15,6 Brak I Kw. 1999 –1.950.537 II Kw. 1999 –3.154.952 III Kw. 1999 – 3.909.462 IV Kw. 1999 – 2.483.556 I kw. 2000 – 1.623.672 II - IV kw. 2000 – 0 1999r. – 11.501.000 I półrocze 2000r. - 1.623.672 2000rok -1.623.672 Ponad 83% stanowi wartość sprzedaŜy usług dla sprzedających „z samochodu” 43 11 4,2 I Kw. 1999 –109 II Kw. 1999 -116 III Kw. 1999 - 119 IV Kw. 1999 – 128 I kw. 2000 - 131 II kw. 2000 – 0 III kw. 2000 – 0 IV kw. 2000 -0 Brak informacji odnośnie liczby sprzedających. PP-U-H „EMPETIS” S.A. 14.000 1,59 2,45 brak III, IV kw. 2000 – 641.642 2000rok – 1,7 Brak punktów stałych W okresie letnio- jesiennym – ok. 300-400 kupców W okresie zimowo- wiosennym 80-120 kupców „Giełda Okęcie” Sp. z o.o. 9.117 1,03 1,6 3.500 3,5 IV kw. 2000 – 172.000 2000rok – 0,5 IV kw. 2000 – 44 22 TARGOWI- SKO HURTOWE OKĘCIE Henryk Kowalski 6.000 0,68 1,05 Brak IV kw. 2000 – 4.210 2000rok – 0,01 IV kw. 2000 – ok. 3- 15 dziennie IV kw. 2000 – ok. 3- 15 dziennie Warszawski Rolno- SpoŜywczy Rynek Hurtowy S.A. 632.000 * (320.000) 71,6 56,1 70.000 70 1999 – 5.566.838,66 I półrocze 2000r. – 7.507.000 2000rok - 24.766.300 zł 20,4 51 64 ok. 900 producentów i hurtowników w sektorze owocowo- warzywnym, spoŜywczym i kwiatowym na placu znajduje się blisko 2000 miejsc do sprzedaŜy towaru bezpośrednio z samochodu; na Rynek przyjeŜdŜa średnio 7000 pojazdów dziennie, z tego 30% to sprzedający - 2.100 dziennie Wykres 1. Udział powierzchni znajdującej się w dyspozycji poszczególnych przedsiębiorców w ogólnej powierzchni targowisk hurtowych (stan na 31.12.2000r.). Giełda Okęcie Sp.zo.o. 1% Targowisko Hurtowe Okęcie 0,7% WR-SRH S.A. 71,6% EKOGREEN Sp. z o.o. 10% TARG-POL Sp. z o.o. 2,4% Agro-Technika S.A. 12,6% PP-U-H Empetis S.A. 1,6% 23 Wykres 2. Udział sprzedaŜy usług poszczególnych przedsiębiorców w ogólnej wartości sprzedaŜy w 1999r. TARG-POL Sp. z o.o. 9,3% Agro-Technika S.A. 27,3% WR-SRH S.A. 20,4% EKOGREEN Sp. z o.o. 43% Wykres 3. Udział sprzedaŜy usług poszczególnych przedsiębiorców w ogólnej wartości sprzedaŜy w 2000r. Agro-Technika S.A. 22,7% TARG-POL Sp. z o.o. 6,9% EKOGREEN Sp. z o.o. 4,2% WR-SRH S.A. 64% Targowisko Hurtowe Okęcie 0,0% Giełda Okęcie Sp. z o.o. 0,5% PP-U-H Empetis S.A. 1,7 % Stanowisko odnośnie działań Spółki związanych z targowiskami na Okęciu zajęło równieŜ Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W piśmie z dnia 23 maja 2000r., znak RRg/076/33/709/00 Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi Departament 24 Rynków Rolnych, ustosunkowując się do wystąpienia Pana Piotra Bugaja dotyczącego likwidacji targowisk na Okęciu, stwierdziło, iŜ Warszawski Rolno-SpoŜywczy Rynek Hurtowy S.A. w Broniszach powstał w ramach resortowego oraz rządowego programu budowy i rozwoju rynków hurtowych i Warszawskiej Giełdy Towarowej, których celem jest stworzenie nowoczesnych struktur zajmujących się profesjonalną organizacją obrotu rolno-spoŜywczego do których naleŜą rynki hurtowe spełniających wszelkie wymogi bezpieczeństwa obrotu artykułami rolno-spoŜywczymi. Zlokalizowanie było wynikiem prac studyjnych i analiz ekonomicznych. Tego typu rynek musi bowiem posiadać dostateczną powierzchnię jak i dogodne dojazdy niezakłócające ruchu drogowego. Takim terenem dysponowała agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa, która wspierając realizacje programu wniosła te grunty do Spółki obniŜając o ich wartość koszt budowy rynku. Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi argumentuje, iŜ nie jest akcjonariuszem Ŝadnego rynku hurtowego. Decyzje dotyczące działalności spółki zapadają zgodnie z przepisami kodeksu handlowego. Transakcja polegająca na nabyciu przez Spółkę w dniu 3 marca 2000r. 100% udziałów w spółkach EKOGREEN Sp. z o.o. oraz TARG-POL Sp. z o.o. została zawarta zgodnie z przepisami kodeksu handlowego, ponadto zgodę na zawarcie transakcji wyraziła Rada Nadzorcza spółki WR-SRH S.A. w Broniszach. O zgodności transakcji z obowiązującym prawem świadczy równieŜ fakt, iŜ dokonane przez nowego udziałowca ww. spółek zmiany w EKOGREEN Sp. z o.o. oraz TARG- POL Sp. z o.o. nie zostały zakwestionowane przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy Wydział XVI Gospodarczy Rejestrowy, który na mocy wydanych postanowień dokonał wnioskowanych zmian w rejestrze handlowym. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie ma wpływu na działalność samodzielnych podmiotów gospodarczych. RównieŜ w skierowanym do Marszałka sejmu RP – piśmie z dnia 10 sierpnia 2000r. (znak RRg. 070/14/1160/00), Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi z upowaŜnienia Prezesa Rady Ministrów przedstawiając odpowiedź na interpelacje posła Jana Zaciury w sprawie przyczyn, sposobu i konsekwencji likwidacji targowiska na Okęciu stwierdził, iŜ Spółka jest samodzielnym podmiotem gospodarczym, którego MRiGś nie jest akcjonariuszem, i dlatego nie uczestniczy w podejmowaniu decyzji dotyczących działalności Spółki. Decyzje o nabyciu akcji zostały podjęte zgodnie z przepisami kodeksu handlowego przez władze Spółki. W dniu 16 sierpnia 2001 r. Prezes Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa (AWRSP), działając na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. z 2000r. Nr 60, poz. 704) wystąpił do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z wnioskiem o wydanie opinii dotyczącej pomocy w formie zamiany wierzytelności z tytułu poŜyczki udzielonej przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa dla Warszawskiego Rolno-SpoŜywczego Rynku Hurtowego S.A., zwanego dalej WR-SRH S.A., na akcje w podwyŜszonym kapitale zakładowym. Obowiązek organu udzielającego pomocy wystąpienia z wnioskiem do organu nadzorującego o opinię dotyczącą projektu umowy powstał ze względu na fakt, iŜ wartość pomocy udzielonej Spółce, w okresie trzech kolejnych lat poprzedzających dzień wystąpienia, przekroczyła kwotę 1 mln EURO (art. 25 ust. 1 ww. ustawy). Planowana pomoc polega na konwersji wierzytelności w wysokości 25.618.000 zł, przysługującej AWRSP względem WR-SRH S.A. z tytułu udzielonej poŜyczki, na 25 akcje w podwyŜszonym kapitale zakładowym. W zamian za przedmiotową wierzytelność AWRSP ma objąć 25.618 akcji nowej emisji o wartości nominalnej 1.000 zł kaŜda. W dniu 8 października 2001r., Delegatura Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w m.st. Warszawie mając na uwadze fakt, iŜ Spółka, pomimo wielokrotnych monitów ze strony Urzędu i nałoŜenia na członków Zarządu spółki WR-SRH S.A. kar pienięŜnych z tytułu nieudzielenia danych i informacji na Ŝądanie Prezesa Urzędu (decyzją Nr RWA-43/2000, która uprawomocniła się na mocy postanowień Sądu Antymonopolowego z dnia 30 maja 2001r. - sygn. akt XVII Ama 37/01 oraz XVII Ama 40/01), nie przekazała niektórych informacji i dokumentów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy - wystąpiła do Departamentu Pomocy Publicznej UOKiK o udostępnienie kopii materiałów dotyczących Spółki, przekazanych przez (1) Urząd Skarbowy Warszawa-Bielany w związku z wystąpieniem na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców o wydanie opinii w sprawie rozłoŜenia na raty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług spółki WR-SRH S.A., (2) Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa w związku z wspomnianym wystąpieniem na podstawie art. 25 ust. 1 ww. ustawy o wydanie opinii w sprawie udzielenia pomocy w formie zamiany wymagalnej wierzytelności przysługującej AWRSP na akcje spółki WR-SRH S.A. Ww. materiały, wśród których znajdowały się równieŜ informacje i dokumenty nieudostępnione dotychczas Delegaturze przez Spółkę, zostały przekazane pismami Departamentu Pomocy Publicznej UOKiK z dnia 16 października 2001r. oraz z dnia 26 listopada 2001r. W dniu 29 listopada 2001r. Delegatura Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w m.st. Warszawie zaliczyła w poczet dowodów niniejszego postępowania następujące informacje i dokumenty: I. informacje zawarte w Załączniku Nr 4 „Przyczyny powstania trudności finansowych” do Oświadczenia spółki WR-SRH S.A. z dnia 7 marca 2001r., złoŜonego w Urzędzie Skarbowym Warszawa-Bielany na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców; ww. informacje uzyskane zostały przez Prezesa Urzędu w związku z wystąpieniem Urzędu Skarbowego Warszawa-Bielany do organu nadzorującego w trybie art. 25 ww. ustawy o wydanie opinii w sprawie rozłoŜenia na raty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług (pismo z dnia 21 czerwca 2001r., znak.: US32/PP/617/2001); II. informacje przekazane przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa w związku z wystąpieniem z dnia 14 sierpnia 2001r. do organu nadzorującego (Prezesa Urzędu) w trybie art. 25 ww. ustawy o wydanie opinii w sprawie udzielenia pomocy w formie zamiany wymagalnej wierzytelności przysługującej AWRSP na akcje spółki WR- SRH S.A.: • zawarte w pkt 12 a) Załącznika Nr 1 „Informacja sporządzona zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 lutego 2001 roku (Dz.U. nr 28 poz. 311) w sprawie szczegółowego zakresu informacji przedkładanych organowi nadzorującemu w celu wydania opinii o udzielonej pomocy” do ww. wystąpienia, informacje obrazujące wielkość przychodów ze sprzedaŜy towarów i usług 26 uzyskanych przez spółkę WR-SRH S.A. w 2000 roku; • Załącznik Nr 9 do ww. wystąpienia – Bilans na dzień 31 grudnia 2000r., Rachunek zysków i strat za rok 2000 oraz sprawozdanie z przepływu środków pienięŜnych za rok 2000; • opracowanie „Rządowy program budowy i rozwoju rynków hurtowych II etap”; • zawarte w pkt 5 c) pisma Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa z dnia 16 listopada 2001r. (znak.: ZF/SK/428/74-4/2001/1711) informacje dotyczące kosztów oraz źródeł finansowania przeprowadzonych lub planowanych przez spółkę WR-SRH S.A. inwestycji. O włączeniu ww. materiałów do akt postępowania strony, stosownie do art. 65 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319 z późn. zm.), zostały poinformowane pismem z dnia 29 listopada 2001r. Mając na uwadze fakt, iŜ informacje zawarte w: (1) Załączniku Nr 4 „Przyczyny powstania trudności finansowych” do Oświadczenia spółki WR-SRH S.A. z dnia 7 marca 2001r., złoŜonego w Urzędzie Skarbowym Warszawa-Bielany na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców; (2) pkt 5 c) pisma Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa z dnia 16 listopada 2001r. (znak.: ZF/SK/428/74- 4/2001/1711), ze względu na swój charakter wchodzą w zakres tajemnicy przedsiębiorstwa, Prezes UOKiK z urzędu, postanowieniem z dnia 29 listopada 2001r., ograniczył Wnioskodawcom prawo wglądu do ww. materiału dowodowego. W piśmie z dnia 4 listopada 2001r. Wnioskodawcy podnieśli, iŜ do ww. daty na terenie zlikwidowanego w dniu 20 marca 2000r. targowiska hurtowego owocowo- warzywnego administrowanego przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o. przy ul. Modularnej w Warszawie nie podjęto Ŝadnych prac. Wykopane 20 marca 2000r. rowy zarosły trawą, zaś asfaltowo-betonowa nawierzchnia „niszczeje i zarasta trawą i chwastami”. W związku z powyŜszym stwierdzają, iŜ „wszelkie wyjaśnienia WRSRHA Bronisze S.A. o czasowym zawieszeniu działalności targowiska z perspektywy ponad 1,5 roku po likwidacji są matactwem”. Uznając wszystkie okoliczności sprawy za wyjaśnione Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatura w m.st. Warszawie zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego. Przedstawiciele stron zapoznali się w dniach 19 i 20 grudnia 2001r. z zebranym w aktach sprawy materiałem dowodowym. Po zapoznaniu się z aktami sprawy Pełnomocnik Wnioskodawców w piśmie z dnia 26 grudnia 2001r. podniósł, iŜ Spółka, nabywając udziały w spółkach EKOGREEN Sp. z o.o. i TARG-POL Sp. z o.o. weszła w posiadanie zorganizowanych na ok. 12 ha gruntu w Warszawie Targowisk. O wartości tego mienia świadczy cena, jaką zapłacono za ww. udziały oraz np. pozew o odszkodowanie przeciwko Panu Henrykowi Kowalskiemu, gdzie wartość nakładów (bez wartości gruntu) oszacowano na ok. 2,3 mln zł. Teren Pana Kowalskiego to niecałe 10% ogółu targowisk. Pełnomocnik uwaŜa, iŜ wartość przejętego w posiadanie mienia wynosiła ponad 10 mln EURO. Jednocześnie Pełnomocnik zwrócił uwagę, iŜ Zarząd spółki TARG-POL Sp. z o.o. przekazał nieprawdziwe informacje, jakoby kupcy, którzy w listopadzie 27 2000r. podpisali umowy ze spółką Giełda Okęcie Sp. z o.o. nie wypowiedzieli uprzednio umów spółce TARG-POL Sp. z o.o. Na dowód powyŜszego Pełnomocnik załączył kserokopie pism świadczących o wypowiedzeniu umów najmu, których przyjęcie jest pokwitowane w dniu 10 października 2000r. Ponadto Pełnomocnik, mając na uwadze fakt iŜ Spółka, pomimo wielokrotnych monitów ze strony Urzędu i kar nałoŜonych na członków Zarządu nie przekazała wszystkich informacji i dokumentów, wystąpił o uzyskanie ww. materiałów w trybie art. 57 ewentualnie art. 58 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Pismem z dnia 9 stycznia 2002r. Pełnomocnik Wnioskodawców wycofał ww. wniosek. W trakcie postępowania, z dniem 1 kwietnia 2001r. weszła w Ŝycie ustawa z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319 z późn. zm.), która zastąpiła ustawę z dnia 24 lutego 1990r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów. Na mocy art. 113 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów postępowania wszczęte na podstawie przepisów ustawy o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów prowadzi się na podstawie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, o czym strony zostały poinformowane pismem z dnia 20 kwietnia 2001 r. I tak, postawiony w niniejszym postępowaniu zarzut naduŜywaniu pozycji dominującej na rynku usług umoŜliwiających prowadzenie hurtowego handlu produktami rolno-spoŜywczymi poprzez ograniczania przez Spółkę sprzedaŜy usług udostępniania powierzchni targowej na skutek zamknięcia targowiska owocowo- warzywnego na Okęciu mieści się obecnie w dyspozycji art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, zarzut stosowania praktyki monopolistycznej polegającej na uzaleŜnianiu zawarcia umowy najmu powierzchni handlowej od wykupienia pakietu akcji Spółki – w art. 8 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy. Natomiast zarzucane przez Wnioskodawców praktyki monopolistyczne polegające na przeciwdziałaniu ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji podlegają ocenie pod kątem naruszenia hipotezy art. 8 ust 2 pkt 5 ww. ustawy. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje Odnosząc się do podnoszonych w toku postępowania zarzutów Wnioskodawców dotyczących kwestii istnienia obowiązku notyfikacji operacji polegającej na nabyciu przez Spółkę od wspólników spółek EKOGREEN Sp. z o.o. oraz TARG-POL Sp. z o.o. po 100% udziałów w ww. spółkach, naleŜy podkreślić, iŜ jak wykazano w piśmie z dnia 7 czerwca 2000r., ww. operacja mogła być rozpatrywana jedynie w aspekcie art. 11 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 lutego 1990 roku o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznymi i ochronie interesów konsumentów (Dz. U. z 1999r. Nr 52, poz. 574 z późn. zm.). Stosownie do art. 11 ust. 1 w zw. z art. 11 ust 2 pkt 3 ww. ustawy obowiązkowi zgłoszenia Prezesowi UOKiK podlegał zamiar łączenia przedsiębiorców polegający na objęciu lub nabyciu akcji lub udziałów 28 innego przedsiębiorcy, powodującego osiągnięcie lub przekroczenie 25%, 33% lub 50% głosów na walnym zgromadzeniu lub zgromadzeniu wspólników, jeŜeli łączna wartość rocznej sprzedaŜy obu podmiotów – w roku kalendarzowym poprzedzającym rok zgłoszenia zamiaru – przekracza 25 milionów EURO. O ile w przedmiotowej sprawie odnośnie dwóch ww. operacji nabycia udziałów, spełnione zostało kryterium ilościowe, o tyle, jak niezbicie wynika z informacji uzyskanych w toku postępowania wyjaśniającego w sprawie kwestionowanej przez Wnioskodawców koncentracji (znak.: RWA-54/3/333/2000/JK), nie zostało spełnione kryterium wartościowe - łączna wartość sprzedaŜy łączących się przedsiębiorców w 1999 roku (roku poprzedzającym zamiar) dla kaŜdej z ww. operacji wyniosła znacznie poniŜej 25 milionów EURO. Wbrew opinii przedstawionej przez Wnioskodawców, przedmiotowa operacja nie stanowiła natomiast połączenia przedsiębiorców (inkorporacji lub fuzji) o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy o ppm i ok. – przepis ten nie wchodzi w rachubę przy operacji nabycia udziałów. Nie miał tu równieŜ zastosowania art. 11 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy. Nawiązując do stanowiska Wnioskodawców, iŜ przedmiotowa operacja nosiła charakter łączenia, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, a w szczególności argumentu, iŜ Spółka nabyła przedmiotowe udziały wyłącznie w celu przejęcia kontroli nad przedmiotem działalności tych firm, którym było prowadzenie targowisk na Okęciu, naleŜy wyjaśnić, iŜ zorganizowana część mienia to taki zespół składników materialnych i niematerialnych przedsiębiorstwa, który albo potrzebny jest do realizacji celów określonych przedmiotem działalności gospodarczej nowo utworzonych podmiotów gospodarczych albo w przekonaniu osób zamierzających dopiero podjąć działalność gospodarczą spełnia warunki powstania nowego przedsiębiorstwa (por.: Stanisław Gronowski Ustawa antymonopolowa. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 1996, str. 222-223). Pojęcie „zorganizowanej części mienia” w rozumieniu ww. przepisu moŜe równieŜ obejmować przedsiębiorstwo jako całość w rozumieniu art. 55 1 k.c. (którym jest zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, obejmujący wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa). JednakŜe podkreślenia wymaga, iŜ w sytuacji, gdy podmiotem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 1 k.c. jest osoba prawna typu korporacyjnego – w przedmiotowym przypadku - spółka kapitałowa - naleŜy odróŜnić nabycie lub przejęcie praw do członkostwa w tej osobie prawnej od nabycia lub przejęcia samego przedsiębiorstwa . Z nabyciem lub przejęciem przedsiębiorstwa (do którego jako podstawa obowiązku zgłoszenia zamiaru łączenia moŜe mieć zastosowanie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o ppm i ok) mamy do czynienia wówczas, gdy czynność ta ma za swój przedmiot przedsiębiorstwo w znaczeniu przedmiotowym, a nie prawo do członkostwa w osobie prawnej będącej podmiotem przedsiębiorstwa. Tymczasem, przedmiotowa operacja polegała na nabyciu od osób fizycznych – udziałowców spółek EKOGREEN Sp. z o.o. oraz TARG-POL Sp. z o.o. udziałów w ww. osobach prawnych. Jednocześnie, nawiązując do podnoszonego przez Wnioskodawców argumentu, iŜ „zlikwidowanie targowiska EKOGREEN przy udziale policji państwowej nie mogło by się odbyć bez oczywistego udokumentowania posiadania omawianego targowiska 29 przez holding”, naleŜy zauwaŜyć, iŜ w momencie wydarzeń z dnia 20 marca 2000r. posiadaczem targowiska w rozumieniu art. 336 k.c. była osoba prawna – spółka EKOGREEN Sp. z o.o., zaś uchwała o zamknięciu targowiska została podjęta przez organy ww. osoby prawnej. NiezaleŜnie od powyŜszego, naleŜy zwrócić uwagę, iŜ zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o ppm i ok, obowiązek zgłoszenia zamiaru łączenia dotyczył nabycia lub przejęcia w posiadanie przez przedsiębiorcę zorganizowanej części mienia innego przedsiębiorcy, jeŜeli łączna wartość tego mienia przekraczała 5 milionów EURO. Wartość ta odnosiła się tylko do nabywanego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, nie zaś osoby nabywcy. Zatem nabywca, bez obowiązku zgłoszenia organowi antymonopolowemu mógł równolegle przejmować na własność lub w posiadanie przedsiębiorstwa lub zorganizowane ich części od dwóch lub więcej zbywców, o ile oczywiście nie będą przekraczane progi 5 mln EURO przypisane do danego przedsiębiorstwa lub zorganizowanej jego części (por.: Stanisław Gronowski Polskie prawo antymonopolowe , Wydawnictwo Zrzeszenia Prawników Polskich, Warszawa 1998, str. 196). Zakładając – tak jak podnoszą Wnioskodawcy – iŜ operacja polegająca na nabyciu przez Spółkę od wspólników spółek EKOGREEN Sp. z o.o. oraz TARG-POL Sp. z o.o. po 100% udziałów w ww. spółkach powinna być rozpatrywana pod kątem naruszenia art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o ppm i ok, naleŜy zauwaŜyć, iŜ w przedmiotowej sprawie mieliśmy do czynienia z dwoma łączeniami – (1) nabyciem przez Spółkę zorganizowanej części mienia (przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 1 k.c.) spółki EKOGREEN Sp. z o.o. oraz (2) nabyciem przez Spółkę zorganizowanej części mienia (przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 1 k.c.) spółki TARG-POL Sp. z o.o. Warunkiem koniecznym dla wypełnienia hipotezy ww. przepisu byłoby, aby wartość zorganizowanej części mienia w kaŜdym z dwóch przypadków przekraczała 5 mln EURO. Z informacji zebranych w toku postępowania wynika, iŜ spółki EKOGREEN Sp. z o.o. oraz spółki TARG-POL Sp. z o.o. nie były właścicielami nieruchomości, na których znajdują się targowiska. Przedmiotem działalności ww. spółek było prowadzenie targowisk na Okęciu – udostępnianie (na mocy umów zawartych z właścicielami nieruchomości) powierzchni na ww. targowiskach, co w zasadniczym stopniu decydowało o wartości przedsiębiorstw (w rozumieniu art. 55 1 k.c.) ww. spółek. W ocenie Wnioskodawców Spółka udziały w spółkach EKOGREEN Sp. z o.o. oraz TARG-POL Sp. z o.o. za kwotę – w ich ocenie - przekraczającą 5 mln EURO wyłącznie po to, aby zlikwidować działalność tych firm, moŜna zatem przyjąć, iŜ cena za jaką Spółka nabyła ww. udziały od wspólników spółek EKOGREEN Sp. z o.o. oraz TARG-POL Sp. z o.o. odpowiadała wartości zorganizowanych części mienia kaŜdej ww. spółek. Tymczasem z informacji przekazanych przez Spółkę (stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa – postanowienie z dnia 29 października 2001r.) wynika, iŜ kwota za jakie Spółka kupiła udziały w spółkach EKOGREEN Sp. z o.o. oraz TARG- POL Sp. z o.o. w Ŝadnym wypadku (ani nawet łącznie) nie przekraczała 5 milionów EURO. Zatem, w przedmiotowym przypadku nie miał równieŜ zastosowania art. 11 ust. 30 2 pkt 2 ustawy o ppm i ok. Zgodnie z art. 8 ust 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319 z późn. zm.) zakazane jest naduŜywanie pozycji dominującej na rynku właściwym przez jednego lub kilku przedsiębiorców. NaduŜywanie pozycji dominującej, której dotyczy powołany wyŜej przepis, w kaŜdym przypadku ujawnia się na rynku właściwym. Dominacja rynkowa nie występuje przy tym na rynku pojmowanym ogólnie (w znaczeniu ekonomicznym), rozumianym jako ogół stosunków zachodzących między podmiotami uczestniczącymi w procesach wymiany towarowej. Zatem dla stwierdzenia, czy przedsiębiorca posiada pozycję dominującą naleŜy w pierwszej kolejności określić rynek właściwy. Zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przez rynek właściwy rozumie się rynek towarów, które ze względu na ich przeznaczenie, cenę oraz właściwości, w tym jakość, są uznawane przez ich nabywców za substytuty oraz są oferowane na obszarze, na którym, ze względu na ich rodzaj i właściwości, istnienie barier dostępu do rynku, preferencje konsumentów, znaczące róŜnice cen i koszty transportu, panują zbliŜone warunki konkurencji. W ocenie Prezesa Urzędu rynkiem właściwym w niniejszej sprawie jest lokalny rynek udostępniania powierzchni na targowiskach hurtowych (rynkach hurtowych wtórnych), na których dokonywany jest obrót produktami rolno-spoŜywczymi, obejmujący obszar aglomeracji warszawskiej. Dla określenia ww. rynku właściwego zasadnicze znaczenie mają uwarunkowania wynikające z charakteru działalności przedsiębiorców będących stronami niniejszego postępowania, która w róŜnych aspektach jest związana z hurtowym handlem artykułami rolno-spoŜywczymi. Handel hurtowy spełnia rolę pośrednika między sferą produkcji, a sferą konsumpcji. Charakterystyczną cechą hurtu jest dokonywanie transakcji w duŜych ilościach oraz przewaŜnie bezgotówkowy charakter ich rozliczania. Dostawcami towarów do placówek hurtowych są producenci bądź importerzy. Odbiorcami masy towarowej z hurtu są natomiast: handel detaliczny, konsumenci zbiorowi oraz drobni producenci. W handlu hurtowym bardzo waŜną rolę odgrywają róŜnego rodzaju rynki zorganizowane. Zaliczamy do nich aukcje, giełdy towarowe oraz centra handlu rolno- ogrodniczego nazywane równieŜ rynkami hurtowymi wtórnymi (dystrybucyjnymi). Podstawową funkcją rynków dystrybucyjnych, zlokalizowanych w duŜych miastach lub ich okolicach, jest przygotowanie partii towaru według wymagań odbiorców. Odbiorcami tymi są: sieć detaliczna, gastronomia, a takŜe wojsko, szpitale, sanatoria, stołówki pracownicze itp. Rynki te spełniają funkcje dystrybucyjne zarówno wobec produktów krajowych, jak i importowanych. Struktura handlu hurtowego w początku lat dziewięćdziesiątych oparta była na podmiotach spółdzielczych i państwowych. Ograniczenie roli tych podmiotów w kolejnych latach, wobec braku ogniw prywatnego handlu hurtowego, doprowadziło do swego rodzaju pustki handlowej. Spowodowała ona przeniesienie handlu hurtowego na targowiska. Z miejsca wymiany detalicznej, o marginalnym znaczeniu dla obrotu 31 towarowego, przekształciły się one w targowiska hurtowe i stały się podstawowym źródłem zaopatrzenia detalu w świeŜe produkty pochodzenia krajowego i z importu. Ww. targowiska hurtowe charakteryzowały się m.in. lokalizacją w niewielkiej odległości od aglomeracji miejskich, niewielką powierzchnią (2-10 ha) oraz ograniczoną ilością miejsca dla sprzedających - od 300 do 2000 pojazdów (por.: J. Gołębiewski, B. Iwan Rynki hurtowe. Stan organizacyjny i perspektywy . str. 154 i nast. w Rolnictwo w procesie integrowania Polski z Unią Europejską, t. IV, Wydawnictwo SGGW, Warszawa 1996). Do momentu rozpoczęcia działalności przez Spółkę targowiskami hurtowymi w powyŜszym znaczeniu na obszarze aglomeracji warszawskiej były: (1) kompleks targowiskowy na Okęciu w którego skład wchodziło (a) targowisko administrowane przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o., zajmujące łącznie obszar 89.348 m 2 , na którym ww. spółka udostępniała powierzchnię umoŜliwiającą hurtowy handel owocami i warzywami kupcom i rolnikom handlującym przede wszystkim „z samochodu”; (b) targowisko administrowane przez spółkę TARG-POL Sp. z o.o. o łącznej powierzchni 21.270 m 2 na którym ww. spółka wynajmowała powierzchnię, na której najemcy stawiali budowali (we własnym zakresie) pawilony handlowe umoŜliwiające hurtową sprzedaŜ artykułów spoŜywczych; (2) Praska Giełda SpoŜywcza w Ząbkach administrowana przez spółkę AGRO-TECHNIKA S.A. Oddział Praska Giełda SpoŜywcza, prowadzącą na obszarze 110.000 m 2 działalność polegającą na wynajmie powierzchni handlowej w budynkach (przede wszystkim dla przedsiębiorców prowadzących hurtowy handel produktami spoŜywczymi) oraz wynajmie powierzchni na placu do handlu owocami i warzywami „z samochodu”. W 1999r. wartość sprzedaŜy spółki EKOGREEN Sp. z o.o. wyniosła 11.501.000 zł, wartość sprzedaŜy spółki TARG-POL Sp. z o.o. 2.489.000 zł, natomiast spółka AGRO-TECHNIKA S.A. Oddział Praska Giełda SpoŜywcza uzyskała przychód w wysokości 7.285.000, z czego ok. 25-30% stanowił przychód uzyskany z wynajmu powierzchni na placu umoŜliwiającej hurtowy handel owocami i warzywami kupcom i rolnikom handlującym „z samochodu”. O ile zatem na Praskiej Giełdzie SpoŜywczej była udostępniana powierzchnia umoŜliwiająca prowadzenie hurtowego handlu produktami spoŜywczymi, o tyle na kompleksie targowisk na Okęciu podstawową usługą było udostępnianie powierzchni umoŜliwiającej hurtowy handel owocami i warzywami kupcom i rolnikom handlującym przede wszystkim „z samochodu”. Spółka Warszawski Rolno-SpoŜywczy Rynek Hurtowy S.A powstała w ramach przyjętego w 1996r. resortowego „Programu realizacji rynków hurtowych i giełd towarowych do 2000 r.”, który w swych załoŜeniach przewidywał budowę nowoczesnej infrastruktury rynku rolno-spoŜywczego. Jego celem było stworzenie zbliŜonego do struktur występujących w UE systemu, który miał zniwelować niekorzystne zjawiska na rynku, takie jak brak profesjonalnego hurtu rolno- spoŜywczego i niedorozwój jego funkcji w zakresie przechowywania, standaryzacji produktów rolnych, duŜe ryzyko operacji handlowych i brak instytucji osłonowych chroniących rolników, czy bardzo słabe zdolności promocji produktów rolno- spoŜywczych. Utworzenie Spółki miało prowadzić m.in. do zwiększenia konkurencyjności handlu hurtowego, koncentracji popytu i podaŜy towarów rolno- spoŜywczych, poprawy warunków sanitarnych obrotu handlowego. 32 Jednym z załoŜeń budowy rynków hurtowych, zgodnie z „Programem organizacji rynków hurtowych i giełd towarowych do 2000r.”, było skoncentrowanie tworzonych rynków hurtowych wokół aglomeracji miejskich, z uwzględnieniem moŜliwości produkcyjnych regionu oraz szlaków komunikacyjnych. Wynikało to z faktu, iŜ aglomeracje miejskie są obecnie podstawowym rynkiem zbytu dla producentów rolnych z danego regionu. Utworzony w ramach ww. programu Rynek Hurtowy w Broniszach z załoŜenia miał wiec zaspokajać potrzeby aglomeracji warszawskiej. Zgodnie z definicją zawartą w „Rządowym programie budowy i rozwoju rynków hurtowych i Warszawskiej Giełdy Towarowej – I etap” z lutego 1999r. rynki hurtowe są to miejsca, gdzie na odpowiednio określonym i wyposaŜonym terenie następuje koncentracja systemu hurtowni artykułów rolno-spoŜywczych oraz róŜnego rodzaju działań związanych z przechowywaniem, przetwarzaniem, pakowaniem, dystrybucją, handlem, kontrolą, racjonalizacją transportu oraz szerokim spektrum usług pod potrzeby operatorów na rynkach. Rynki hurtowe zajmują się organizacją i zarządzaniem – nie prowadzą działalności operacyjnej na rynku. NaleŜy jednakŜe w tym miejscu podkreślić, iŜ brak jest odrębnych uregulowań prawnych dotyczących zarówno targowisk hurtowych (jakimi były targowiska administrowane przez EKOGREEN Sp. z o.o. i TARG-POL Sp. z o.o.), jak i - przede wszystkim – uregulowań dotyczących rynków hurtowych, utworzonych w ramach ww. Programów. Nie zostało nawet ustawowo zdefiniowane nie tylko pojęcie rynku hurtowego, ale nawet pojęcie targowiska hurtowego. W polskim porządku prawnym funkcjonowały jedynie dwie definicje „targowiska”. Do dnia 1 stycznia 2001r. w świetle Dekretu z dnia 2 sierpnia 1951r. o targach i targowiskach (Dz. U. z 1951r. Nr 41, poz. 312 z późn. zm.) targowiskiem były „wszelkie miejsca i budowle (hale targowe, bazary), przeznaczone do handlu ze stoisk, wozów, koszów itp.” ( z ww. datą Dekret utracił moc obowiązującą na podstawie art. 99 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej – Dz. U. Nr 101, poz. 1178). Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31, z późn. zm.) targowiskami, są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, w szczególności z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych, a takŜe sprzedaŜ zwierząt, środków transportowych i części do środków transportowych. NSA w wyroku z dnia 28 listopada 1995r. (SA/Sz 2031/95) stwierdził, iŜ targowiskami są „wszelkie miejsca”, w których prowadzony jest handel (sprzedaŜ) w formach wskazanych przykładowo przez ustawę o podatkach i opłatach lokalnych; odnosi się to zarówno do targowisk, których lokalizację ustaliła gmina na podstawie przepisów dekretu z 2 sierpnia 1951r. o targach i targowiskach, jak do kaŜdego innego miejsca, a więc równieŜ do hali targowej (czy innego podobnego obiektu), usytuowanej na gruncie nie będącym mieniem komunalnym. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 14 września 2001r. (SK 11/00, OTK 2001/6/166) stwierdził, iŜ według słownika języka polskiego „targowisko” oznacza miejsce, w którym odbywają się targi, natomiast „targ” jest miejscem, gzie odbywa się sprzedaŜ i kupno towarów (Słownik Języka Polskiego, M. Szymczak (red.), Warszawa 33 1989, s. 481). W [...] ustawie [o podatkach i opłatach lokalnych] ustawodawca uŜył zatem pojęcia, którego desygnaty odpowiadają przedmiotowi jej regulacji. Zasady języka polskiego nie uniemoŜliwiają bowiem nazwania targowiskiem wszelkich miejsc, w których jest prowadzona sprzedaŜ określonego rodzaju. Konsekwencją braku wspomnianych uregulowań, a zwłaszcza uregulowań dotyczących przyszłości targowisk hurtowych funkcjonujących na obszarze, na którym uruchomiono rynek hurtowy było, iŜ utworzeni w ramach Programów przedsiębiorcy dysponujący nowoczesnymi, spełniającymi standardy europejskie rynkami hurtowymi – w przedmiotowym przypadku Spółka – stali się de facto konkurentami przedsiębiorców administrujących targowiskami hurtowymi, od lat funkcjonującymi na obszarze objętym zasięgiem działalności danego rynku hurtowego. W toku postępowania ujawniła się zasadnicza róŜnica w ujmowaniu przez strony niniejszego postępowania rynku właściwego w sprawie. RozbieŜności dotyczyły zarówno wymiaru przedmiotowego (produktowego) rynku, jak i geograficznego. Spółka podkreślała, iŜ jej konkurentami są wszystkie rynki i targowiska (równieŜ takie, na których dokonywana jest sprzedaŜ detaliczna) zlokalizowane na terenie województwa mazowieckiego. Spółka argumentuje, iŜ sprzedaŜ artykułów rolno-spoŜywczych jest prowadzona, na 325 stałych placach, do tego – w ocenie Spółki - naleŜy dołączyć takŜe targowiska sezonowe, których jest ok. 226. Łącznie – zdaniem Spółki - funkcjonuje 551 wydzielonych placów, na których odbywa się handel ww. artykułami. W ocenie Wnioskodawców przy ustalaniu rynku właściwego w sprawie nie moŜna brać pod uwagę targowisk, które wskazuje Spółka, z uwagi na fakt, iŜ są to głównie miejsca sprzedaŜy detalicznej. Ponadto, zdaniem Wnioskodawców za rynek właściwy w niniejszej sprawie pod względem geograficznym, naleŜy przyjąć obszar lewobrzeŜnej Warszawy, co uzasadniają faktem, iŜ w rejonie Warszawy działają dwie giełdy: Praska Giełda SpoŜywcza w Ząbkach oraz giełda na Okęciu. Wnioskodawcy argumentują, iŜ Giełda Praska powstała około 10 lat temu i rozwinęła się głównie dlatego, Ŝe zaopatrzeniowcy sklepów i gastronomii z prawobrzeŜnej Warszawy tracili zbyt wiele czasu i paliwa na przejazd przez miasto aby zrobić zakupy na Okęciu. Podkreślają, iŜ w warunkach przewaŜającej nad popytem podaŜy, towarów spoŜywczych nikt nie kupuje „na zapas”. Właściciele sklepów ograniczają bowiem powierzchnie magazynowo-handlowe (oszczędność czynszu, ogrzewania, itp.) starając się zminimalizować wszelkie koszty związane z zakupem towaru. Większość klientów giełdy przyjeŜdŜa na nią codziennie i kupuje taką ilość towaru, jaką sprzedali poprzedniego dnia. Dla rentowności ich działań jest bardzo istotne, czy odległość od giełdy wynosi kilka czy kilkanaście kilometrów. Ponadto, za przyjęciem w niniejszej sprawie za rynek właściwy pod względem geograficznym obszaru lewobrzeŜnej Warszawy – zdaniem Wnioskodawców – przemawia fakt, iŜ po likwidacji giełdy na Okęciu istniejący tam handel produktami rolnymi przeniósł się na teren Bronisz (w przekazanych materiałach Spółka ujawnia blisko 600-krotny wzrost wpływów z opłat wjazdowych po likwidacji giełdy na Okęciu) a nie np. na Giełdę Praską w Ząbkach. Prezes Urzędu, mając na uwadze materiały przekazane przez strony niniejszego postępowania oraz informacje zebrane w trakcie badań rynku wynajmu powierzchni 34 umoŜliwiających prowadzenie hurtowego handlu produktami rolno-spoŜywczymi, stanął na stanowisku, iŜ brak podstaw do uznania za substytut usług oferowanych przez Spółkę, usług świadczonych na kilkuset targowiskach znajdujących się na terenie województwa mazowieckiego. Na ww. targowiskach jest bowiem prowadzony handel detaliczny, zatem inna jest faza obrotu – jak wykazano na wstępie niniejsze postępowanie dotyczy usług udostępniania powierzchni na targowiskach hurtowych na których jest prowadzony hurtowy handel produktami rolno-spoŜywczymi. Prezes Urzędu, za uzasadniony uznał argument Wnioskodawców, iŜ za rynek właściwy pod względem geograficznym nie moŜna przyjąć województwa mazowieckiego, chociaŜby z uwagi na fakt, iŜ po likwidacji giełdy na Okęciu istniejący tam handel produktami rolnymi przeniósł się na teren Bronisz, a nie na kilkaset targowisk rozproszonych na terenie ww. województwa. Jednocześnie, Prezes Urzędu nie podzielił stanowiska Wnioskodawców odnośnie ograniczenia rynku właściwego do obszaru lewobrzeŜnej Warszawy. Z zebranych w toku postępowania informacji wynika bowiem, iŜ co prawda na obszarze aglomeracji warszawskiej funkcjonowały dwa kompleksy targowiskowe, jednakŜe handel artykułami owocowo-warzywnymi koncentrował się na Okęciu (na Praskiej Giełdzie SpoŜywczej w Ząbkach jest udostępniana przede wszystkim powierzchnia umoŜliwiająca prowadzenie hurtowego handlu artykułami spoŜywczymi), co spowodowało, iŜ zamknięcie targowiska owocowo-warzywnego na Okęciu nie miało wpływu na wielkość sprzedaŜy Praskiej Giełdzie SpoŜywczej w Ząbkach. Przytaczany przez Wnioskodawców argument, iŜ po likwidacji giełdy na Okęciu istniejący tam handel artykułami owocowo-warzywnymi przeniósł się na teren Bronisz, świadczy jedynie o substytutywności usług oferowanych przez Spółkę. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, iŜ wysokość opłat za wjazd na teren rynku hurtowego w Broniszach obowiązujących po zamknięciu targowiska na Okęciu była zbliŜona do wysokości opłat za wjazd na teren targowiska administrowanego przez EKOGREEN Sp. z o.o. Ponadto wartość sprzedaŜy uzyskana przez Spółkę w 2000r. z tytułu opłat wjazdowych (10.500.000 zł), jedynie o ok. 10% róŜniła się od wartości sprzedaŜy spółki EKOGREEN Sp. z o.o. (11.501.000) uzyskanej w 1999r., co świadczy o tym, iŜ rolnicy i kupcy prowadzący działalność na targowisku owocowo- warzywnym na Okęciu przenieśli się do Bronisz (a nie gdzie indziej). Prezes Urzędu, ustalając rynek właściwy w sprawie, za uzasadnioną uznał argumentację Wnioskodawców, iŜ targowisko hurtowe stanowi kompleks składający się z części warzywno-owocowej (dla przyjeŜdŜających samochodami producentów i handlowców) oraz części spoŜywczej - hurtowni stałych wyposaŜonych w chłodnie, specjalne magazyny itp. Części te zawsze tworzą integralną całość odnośnie bliskiego połoŜenia, organizacji przejazdów, parkingów itp. umoŜliwiając kompleksowe zaopatrzenie w produkty rolno-spoŜywcze. Na analogicznych podstawach opiera się organizacja Rynku Hurtowego w Broniszach. W wypowiedziach prasowych Prezes Spółki podkreśla, iŜ atutem Rynku jest fakt, iŜ przy jednej wizycie moŜna kupić wszystkie towary i to w dowolnych ilościach (m.in. artykuł „Wolny rynek według Bronisz” w dzienniku śycie Warszawy z dnia 2 października 2000r.). Zatem, konkurentami w rozumieniu art. 4 pkt 10 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów na rynku właściwym w niniejszej sprawie mogą być jedynie 35 przedsiębiorcy dysponujący specyficznym kompleksem składającym się z segmentów umoŜliwiających prowadzenie (1) hurtowego handlu produktami owocowo- warzywnymi, zarówno przez drobnych producentów rolnych i handlowców dokonujących sprzedaŜy z własnych środków transportowych („na placu”), jak i przez handlowców wykorzystujących powierzchnię zabudowaną, (2) hurtowego handlu artykułami spoŜywczymi (m.in. przetwory, słodycze, napoje, ryby, wędliny). W związku z tym, za konkurentów Spółki na rynku właściwym w sprawie naleŜało uznać spółki EKOGREEN Sp. z o.o. i TARG-POL Sp. z o.o. (do momentu nabycia przez Spółkę udziałów w ww. spółkach) administrujące kompleksem targowiskowym na Okęciu oraz spółkę AGRO-TECHNIKA S.A. Oddział Praska Giełda SpoŜywcza prowadzącą targowisko hurtowe Praska Giełda SpoŜywcza w Ząbkach. W świetle § 5 Statutu Spółki podstawowym przedmiotem gospodarczej działalności Spółki jest utworzenie, zarządzanie i prowadzenia rynku hurtowego, na którym dokonywany będzie obrót produktami rolno-spoŜywczymi i ogrodniczymi oraz prowadzone pośrednictwo w handlu tymi produktami, a ponadto obsługa i wynajem nieruchomości własnych lub dzierŜawionych. Spółka zajmuje łącznie 63,2 ha (632.000 m 2 ) z czego na powierzchni 32 ha (320.000 m 2 ) prowadzona jest działalność handlowa w sektorach owoców i warzyw, kwiatowym, artykułów spoŜywczych, gdzie Spółka udostępnia powierzchnię w halach (podzielonych na boksy handlowe), wiatach (przeznaczonych dla sprzedających – głównie mniejszych producentów rolnych - którzy dysponują jednorazowo mniejszą ilością towaru) i na wolnym powietrzu. Pozostała powierzchnia przeznaczona jest na rozwój Rynku i działania wspierające. Producenci i hurtownicy będący posiadaczami pakietu akcji prowadzą działalność handlową w boksach w halach i na stanowiskach handlowych pod wiatami. Pozostali uczestnicy Rynku (kupujący i sprzedający), nie będący akcjonariuszami mają do dyspozycji około 2000 wyznaczonych miejsc do handlu bezpośrednio „z samochodu” (po uiszczeniu opłaty wjazdowej według obowiązującego cennika). Z powyŜszego wynika, iŜ łączna powierzchnia targowisk hurtowych funkcjonujących na obszarze aglomeracji warszawskiej stanowiła niespełna 30% powierzchni, którą posiadała Spółka. Z dniem nabycia przez Spółkę od wspólników spółek EKOGREEN Sp. z o.o. oraz TARG-POL Sp. z o.o. po 100% udziałów w ww. spółkach, powierzchnia znajdująca się w dyspozycji Spółki zwiększyła się o obszar targowisk hurtowych administrowanych przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o. (89.348 m 2 ) oraz spółkę TARG-POL Sp. z o.o. (21.270 m 2 ). W konsekwencji Spółka dysponuje powierzchnią stanowiącą ponad 80% całkowitej powierzchni targowisk hurtowych (rynków hurtowych) w aglomeracji warszawskiej. NaleŜy przy tym podkreślić, iŜ w świetle orzecznictwa Sądu Antymonopolowego (por.: wyrok Sadu Antymonopolowego z dnia 17 stycznia 1996r., sygn. akt XVII Amr 54/95) jak równieŜ orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (por.: wyrok ETS z dnia 21 lutego 1973r. nr 6/72 w sprawie Europemballage & Continental Can/Komisja; Kontrola połączeń przedsiębiorstw I, Urząd Antymonopolowy, Warszawa 1995, str. 171) w sytuacji podporządkowania przez przedsiębiorcę (dominującego) innych przedsiębiorców (zaleŜnych) np. będącej 36 następstwem uzyskania odpowiedniej ilości udziałów w kontrolowanych spółkach, co miało miejsce w niniejszej sprawie, wszyscy ww. przedsiębiorcy, jako naleŜący do tej samej grupy kapitałowej są traktowani jako jeden organizm gospodarczy. Na gruncie art. 11 ust. 4 ustawy o ppm i ok przy analizowaniu potencjału gospodarczego łączących się podmiotów gospodarczych brano pod uwagę zarówno sprzedaŜ towarów dokonywaną przez podmiot dominujący, jak i zaleŜny w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych. Wielkość sprzedaŜy uzyskana w 2000r. z tytułu świadczonych usług przez Spółkę i przedsiębiorców od niej zaleŜnych stanowiła ponad 70% łącznej wartości sprzedaŜy wszystkich przedsiębiorców prowadzących działalność na rynku właściwym w sprawie. Zatem Spółka posiada niewątpliwie pozycję dominującą na rynku właściwym w sprawie. Zgodnie z art. 8 ust 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów za praktyki ograniczające konkurencję uznaje się naduŜywanie pozycji dominującej na rynku poprzez ograniczanie produkcji, zbytu lub postępu technicznego ze szkodą dla kontrahentów lub konsumentów. Dla stwierdzenia praktyki ograniczającej konkurencję z art. 8 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy konieczne jest zatem łączne spełnienie następujących przesłanek: • ograniczanie produkcji, zbytu lub postępu technicznego przez przedsiębiorcę o pozycji dominującej, • szkoda dla kontrahentów lub konsumentów ww. przedsiębiorcy. Jak juŜ wykazano Spółka posiada pozycję dominującą na rynku właściwym w przedmiotowej sprawie. NaleŜy zatem uznać, iŜ została spełniona jedna z przesłanek wskazanych w art. 8 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy. W ocenie Prezesa Urzędu, działanie Spółki polegające na zamknięciu targowiska owocowo-warzywnego administrowanego przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o. spełnia przesłankę ograniczania produkcji, o której mowa w ww. przepisie. Przesłanka ograniczenia produkcji obejmuje moŜliwości techniczno- ekonomiczne przedsiębiorcy w zakresie świadczenia usług (por.: wyrok Sądu NajwyŜszego z dnia 29 maja 1991r., III CRN 120/91). Spółka w następstwie nabycia w dniu 3 marca 2000r. na mocy umów zawartych z osobami fizycznymi – udziałowcami spółek TARG-POL Sp. z o.o. i EKOGREEN Sp. z o.o. po 100% udziałów w ww. spółkach, stała się przedsiębiorcą dominującym dla ww. spółek tworząc w ten sposób grupę kapitałową, traktowaną w świetle orzecznictwa Sądu Antymonopolowego (por.: wyrok z dnia 17 stycznia 1996r., sygn. akt XVII Amr 54/95) jak równieŜ orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (por.: wyrok ETS z dnia 21 lutego 1973r. nr 6/72 w sprawie Europemballage & Continental Can/Komisja; Kontrola połączeń przedsiębiorstw I, Urząd Antymonopolowy, Warszawa 1995, str. 171) jako jeden organizm gospodarczy. 37 W związku z powyŜszym za bezpodstawną naleŜy uznać argumentację Spółki, iŜ nie moŜna jej czynić zarzutu stosowania praktyki ograniczającej konkurencję z uwagi na fakt, iŜ targowisko owocowo-warzywne zostało zamknięte przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o., która „jest osobą prawną i podejmuje decyzje przez statutowe organy”, zaś Spółka „moŜe jedynie sprawować kontrolę w ramach kompetencji Walnego Zgromadzenia” (pismo z dnia 16 marca 2001r.). W ww. wyroku ETS wyraźnie stwierdzono, iŜ „posiadanie przez spółkę-córkę osobowości prawnej nie moŜe wykluczać, Ŝe jej działanie moŜe być przypisane spółce matce. Zwłaszcza wtedy, gdy spółka-córka nie decyduje samodzielnie o swoim zachowaniu rynkowym, ale w zasadniczych sprawach stosuje się do zaleceń spółki-matki”. W dyspozycji ww. grupy kapitałowej, na czele której stanęła Spółka znalazły się dwa kompleksy umoŜliwiające prowadzenie hurtowego handlu artykułami rolno- spoŜywczymi – nowoczesny rynek hurtowy w Broniszach oraz kompleks targowisk hurtowych na Okęciu. NaleŜy w tym miejscu podkreślić, iŜ kompleks na Okęciu przed wejściem spółek nim administrujących do ww. grupy kapitałowej stanowił największe (pod względem wartości sprzedaŜy) targowisko hurtowe na obszarze aglomeracji warszawskiej, o udziale w rynku wynoszącym w 1999r. ponad 52%. Na ww. targowisku zasadnicze znaczenie miał hurtowy handel produktami owocowo- warzywnymi, na części administrowanej przez Spółkę EKOGREEN Sp. z o.o. (przychody spółki EKOGREEN Sp. z o.o. w 1999r. z tytułu udostępniania powierzchni umoŜliwiającej hurtowy handel owocami i warzywami kupcom i producentom handlującym przede wszystkim „z samochodu” stanowiły ponad 75% łącznej wartości sprzedaŜy obu spółek administrujących ww. kompleksem). W toku postępowania Spółka podkreślała, iŜ targowisko zarządzane przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o. „nie zostało zamknięte, a jedynie zawieszone; przyczyny zawieszenia związane są z koniecznością dokonania inwestycji niezbędnych dla prowadzenia na tym terenie handlu Ŝywnością (działalność handlowa odbywała się niezgodnie z obowiązującymi przepisami budowlanymi i sanitarnymi).” (pismo z dnia 13 listopada 2000r.). Pomimo wielokrotnych wezwań Prezesa Urzędu Spółka nie przekazała jednakŜe informacji, jakiego rodzaju są to inwestycje oraz planowanego terminu oddania targowiska do uŜytku. Z informacji przekazanych przez Wnioskodawców w piśmie z dnia 4 listopada 2001r. wynika, iŜ do ww. daty na terenie zamkniętego w dniu 20 marca 2000r. targowiska hurtowego owocowo-warzywnego administrowanego przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o. przy ul. Modularnej w Warszawie nie podjęto Ŝadnych prac. W świetle uzyskanych w toku postępowania informacji wątpliwym jest, aby zamknięcie targowiska owocowo-warzywnego nie miało na celu przeprowadzenie inwestycji, o których wspomina Spółka. Analiza znajdujących się w posiadaniu Prezesa Urzędu informacji dotyczących ww. kwestii, a w szczególności informacji zawartych w materiałach uzyskanych z Departamentu Monitorowania Pomocy Publicznej UOKiK objętych postanowieniem z dnia 29 listopada 2001r. o ograniczeniu Wnioskodawcom prawa wglądu (w szczególności Załącznika Nr 4 „Przyczyny powstania trudności finansowych” do Oświadczenia spółki WR-SRH S.A. z dnia 7 marca 2001r., złoŜonego w Urzędzie Skarbowym Warszawa-Bielany na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o warunkach 38 dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców) daje niezbitą podstawę do stwierdzenia, iŜ restytucja targowiska hurtowego na obszarze byłego kompleksu targowiskowego na Okęciu jest sprzeczna z faktycznymi zamiarami Spółki. Zdaniem Prezesa Urzędu w niniejszym przypadku została równieŜ spełniona druga przesłanka zawarta w hipotezie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jaką jest szkoda dla kontrahentów lub konsumentów Spółki spowodowana działaniem ww. przedsiębiorcy. W wyniku zamknięcia targowiska owocowo-warzywnego, producenci rolni i hurtownicy prowadzący działalność w zakresie hurtowego handlu produktami owocowo-warzywnymi, aby kontynuować ww. działalność zmuszeni zostali do korzystania z usług oferowanych przez Spółkę w Broniszach (na Praskiej Giełdzie SpoŜywczej prowadzony jest przede wszystkim handel artykułami spoŜywczymi), co związane było ze zwiększeniem kosztów ich działalności. Z ustaleń dokonanych w toku postępowania wynika, iŜ wysokość opłat za wjazd na teren rynku hurtowego w Broniszach, po zamknięciu targowiska na Okęciu zbliŜona do wysokości opłat za wjazd na teren targowiska administrowanego przez EKOGREEN Sp. z o.o., od dnia 1 marca 2001r. została zwiększona w niektórych przypadkach o ponad 20% w porównaniu do opłat pobieranych na targowisku EKOGREEN Sp. z o.o. (np. opłata od sprzedającego z samochodu do 1,2 tony wzrosła z 20 do 25 zł, dla sprzedającego z samochodu powyŜej 4,5 tony z 48 do 60 zł). Producenci rolni i hurtownicy, którzy zdecydowali się na handel w halach lub pod wiatą zobowiązani zostali do wykupienia pakietu akcji spółki w przypadku najmu powierzchni na czas nieograniczony. Natomiast hurtownicy prowadzący działalność w zakresie handlu artykułami spoŜywczymi w celu prowadzenia działalności na terenie rynku hurtowego w Broniszach, oprócz konieczności zakupu pakietu akcji Spółki utraciliby koszty utopione - związane z inwestycjami w infrastrukturę na targowisku na Okęciu. Ponadto, w związku z wyŜszym standardem powierzchni w halach udostępnianych przez Spółkę zostaliby zmuszeni do uiszczania wyŜszych opłat czynszowych. Opłaty pobierane przez spółkę TARG-POL Sp. z o.o. za wynajem powierzchni przed nabyciem jej udziałów przez Spółkę wynosiły odpowiednio: c) dla sprzedających towary krajowe • 31,455 zł + 22% VAT (powierzchnia handlowa), • 19,035 zł + 22% VAT (powierzchnia magazynowa), d) dla sprzedających artykuły importowane: • 34,764 zł + 22% VAT (powierzchnia handlowa) • 20,526 zł + 22% VAT (powierzchnia magazynowa) Tymczasem wysokość miesięcznego czynszu pobieranego przez Spółkę za uŜytkowanie powierzchni w halach stanowi równowartość ok. 13 USD/m 2 + VAT, w wiacie owocowo-warzywnej – równowartość 6 USD/m 2 + VAT. Wysokość opłaty za wynajem 1 m 2 powierzchni magazynowej wynosi 9 USD. 39 Zgodnie z art. 8 ust 2 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów za praktyki ograniczające konkurencję uznaje się naduŜywanie pozycji dominującej na rynku poprzez uzaleŜnianie zawarcia umowy od przyjęcia lub spełnienia przez drugą stronę innego świadczenia, nie mającego rzeczowego ani zwyczajowego związku z przedmiotem umowy. Praktyką ograniczającą konkurencję, o której mowa w art. 8 ust 2 pkt 4 ww. ustawy jest uzaleŜnianie przez przedsiębiorcę zawarcia umowy z kontrahentem od przyjęcia lub spełnienia przez niego innego narzuconego z racji posiadania siły rynkowej świadczenia o charakterze wiązanym, nie związanego z przedmiotem umowy. Jak wynika z ww. przepisu uzaleŜnienie zawarcia umowy od przyjęcia lub spełnienia przez drugą stronę świadczenia wiązanego dopuszczalne jest w tych wszystkich przypadkach, gdy świadczenia obu stron pozostają ze sobą w związku rzeczowym lub zwyczajowym. Dla istoty sprzedaŜy wiązanej z art. 8 ust. 2 pkt 4 niezbędne jest, aby wymuszone od kontrahenta świadczenie nie związane z przedmiotem umowy stanowiło w zamierzeniu sprawcy tej praktyki odpowiednik jego świadczenia, w całości lub w części. W przedmiotowej sprawie Spółka uzaleŜnia zawarcie umowy najmu powierzchni handlowej w halach i wiatach znajdujących się na terenie Rynku w Broniszach od wykupienia pakietu akcji ww. spółki. I tak, ilość akcji wymaganych dla rezerwowanej powierzchni wynosi przykładowo: a) Hala owocowo-warzywna - boks 15 m 2 - 15 akcji, boks 45 m 2 – 45 akcji; b) Hala artykułów spoŜywczych - boks 15 m 2 – 20 akcji, boks 30 m 2 – 40 akcji, boks 45 m 2 – 60 akcji, boks 90 m 2 –120 akcji, c) Stanowisko pod wiatą w Sektorze owoców i warzyw o powierzchni ok. 21 m 2 – 5 akcji. Cena akcji WR-SRH S.A. w kolejnych emisjach wynosiła od 1.000zł (III emisja) do 2.400 zł (XV emisja). W ocenie Prezesa Urzędu, ww. działanie Spółki narusza art. 8 ust 2 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Istotą praktyk ograniczających konkurencje, jest naduŜycie władzy rynkowej, jaką w szczególności daje odpowiednio wysoki udział w rynku, prowadzące do ograniczenia samodzielności pozostałych uczestników rynku (kontrahentów i konkurentów) i w ten sposób ograniczenia moŜliwości prowadzenia działalności gospodarczej lub wymuszenia uczestnictwa w rynku na zasadach narzuconych, z reguły mniej korzystnych od tych, jakie miałyby miejsce w warunkach istnienia konkurencji. Jak wykazano na wstępie Spółka na lokalnym rynku udostępniania powierzchni na targowiskach hurtowych (rynkach hurtowych wtórnych), na których dokonywany jest obrót produktami rolno-spoŜywczymi, obejmującym obszar aglomeracji warszawskiej zajmuje pozycję dominującą. Po nabyciu przez Spółkę od wspólników spółek EKOGREEN Sp. z o.o. oraz TARG-POL Sp. z o.o. po 100% udziałów w ww. spółkach w dyspozycji Spółki znalazło się ponad 80% powierzchni udostępnianej na rynku właściwym. 40 O pozycji Spółki na rynku właściwym, niezaleŜnie od olbrzymiego potencjału świadczy przede wszystkim wartość sprzedaŜy usług świadczonych przez Spółkę i przedsiębiorców od niej zaleŜnych, która w 2000r. stanowiła ponad 70% łącznej wartości sprzedaŜy wszystkich przedsiębiorców prowadzących działalność na ww. rynku. Spółka dysponuje więc siłą rynkową i posiada nad odbiorcami świadczonych przez nią usług przewagę kontraktową pozwalającą dyktować im warunki zawarcia umów. Jako podmiot o pozycji dominującej Spółka podlega, róŜnorodnym ograniczeniom przeciwdziałającym naduŜywaniu władzy rynkowej. W szczególności powinna powstrzymać się do działań nie tylko ograniczających konkurencję na rynku, ale i eksploatujących swoją pozycję rynkową kosztem kontrahentów. Tymczasem świadczenie, którego spełnienia domaga się Spółka od swoich kontrahentów, nie pozostaje ani w rzeczowym ani w zwyczajowym związku z umową najmu, której istotne warunki (tzw. essentialia negotti) określa art. 659 k.c. Zgodnie z tym przepisem, umową najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do uŜywania, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. W świetle orzecznictwa antymonopolowego opłata czynszu jest podstawowym obowiązkiem najemcy, ekwiwalentnym w stosunku do zobowiązania wynajmującego (oddanie rzeczy do uŜywania) zaś kaŜde inne zobowiązania, jakie przy okazji umowy najmu wynajmujący chciałby nałoŜyć na najemcę, o ile nie wynikają one z odrębnych ustaw, z zasad współŜycia społecznego lub ustalonych zwyczajów, naleŜy traktować jako bezprawne i przymusowe, jako próbę narzucenia cięŜarów większych od powszechnie przyjętych w stosunkach umowy najmu (por.: np. wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 27 marca 1996r., sygn. akt XVII Amr 71/95, wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 23 czerwca 1999r., sygn. akt XVII Ama 26/99). Niespełnienie tego narzuconego świadczenia, oznacza - w świetle zamknięcia targowiska owocowo-warzywnego na Okęciu - pozbawienie producentów rolnych i handlowców, moŜliwości prowadzenia działalności gospodarczej (handlowej) w miejscu (kompleksie) w którym jest prowadzony hurtowy handel produktami owocowo-warzywnymi i artykułami spoŜywczymi. NaleŜy zwrócić uwagę, iŜ nie istnieje w obrocie gospodarczym Ŝaden zwyczaj, przewidujący moŜliwość uzaleŜniania zawarcia umowy najmu od zakupu akcji przedsiębiorcy będącego właścicielem przedmiotu najmu. W świetle zasady wolności działalności gospodarczej na której opiera się gospodarka rynkowa, absurdalnym jest wymaganie od producentów rolnych i hurtowników, którzy zamierzają prowadzić działalność w zakresie hurtowego handlu artykułami rolno-spoŜywczymi, aby w tym celu alokowali swój kapitał w zakup akcji przedsiębiorcy świadczącego usługi na innym rynku. Okoliczność, iŜ Spółka w zamian za zawarcie umowy najmu Ŝąda aby kontrahenci kredytowali jej działalność dokonując zakupu akcji Spółki wskazuje, iŜ ww. świadczenie w zamierzeniu Spółki stanowi w części odpowiednik jej świadczenia. Zasadność powyŜszej tezy potwierdza fakt, iŜ Spółka nie przekazała kalkulacji ekonomicznej opłat za świadczone przez nią usługi, argumentując, iŜ „kalkulacja wynika z Biznes-planu Spółki”. Tymczasem w ww. opracowaniu nie znajdują się 41 odrębne kalkulacje uzasadniające ustalenie opłat za usługi świadczone przez Spółkę na takim a nie innym poziomie. W pkt VII – Przychody ze sprzedaŜy zawarto jedynie informację, iŜ przychody z wynajmu powierzchni przyjęto zgodnie z koncepcją programowo-przestrzenną inwestycji oraz ZałoŜeniami Zarządu WR-SRH S.A. moŜliwych do uzyskania cen za wynajem tej powierzchni. Spółka nie przedstawiła równieŜ uzasadnienia przyjętej ilości akcji koniecznej do wykupienia w zaleŜności od wielkości (w m 2 ) boksu, jak równieŜ ceny akcji podkreślając, iŜ ilość akcji C przewidziana do wykupu przez operatorów Rynku została wyliczona na podstawie powierzchni przewidzianej do wynajmu zawartej w biznes planie przedsięwzięcia jak równieŜ na zasadach generowania kapitału. NaleŜy ponadto podkreślić, iŜ nie istnieje Ŝaden przepis prawny sankcjonujący kwestionowane działania Spółki. Takiego charakteru nie posiada zarówno zapis Rozdziału III pkt 3 „Regulaminu świadczenia usług i realizacji prawa pierwszeństwa w Warszawskim Rolno- spoŜywczym Rynku Hurtowym S.A. w Broniszach”, w świetle którego Najemcy powierzchni handlowych Rynku Hurtowego winni spełniać warunki określone w ust. 1 oraz winni być akcjonariuszami Warszawskiego Rolno-SpoŜywczego Rynku Hurtowego” S.A., jak równieŜ § 14 ust. 1 Statutu Spółki, w myśl którego „Akcjonariusze będący producentami lub dystrybutorami produktów rolno- spoŜywczych mają pierwszeństwo do korzystania na podstawie umów zawartych ze Spółką z pomieszczeń handlowych naleŜących do Spółki. Tryb i zasady realizacji prawa pierwszeństwa, o którym mowa w ust. 1 określi Regulamin uchwalony przez Radę Nadzorczą”. Spółka w toku postępowania podkreślała, iŜ została utworzona w ramach realizacji programów rządowych, zaś załoŜyciele (wśród których znajdują się agencje rządowe) formułując treść Statutu i tym samym zasady funkcjonowania Spółki ustalili, Ŝe akcjonariusze Spółki – a więc jej właściciele – korzystają z preferencji w postaci pierwszeństwa do korzystania z pomieszczeń handlowych naleŜących do Spółki. Ustalenia załoŜycieli Spółki znalazły swe odzwierciedlenie w § 14 Statutu Spółki. Tymczasem Program z 1996r. w swych załoŜeniach przewidywał budowę nowoczesnej infrastruktury rynku rolno-spoŜywczego, której głównymi udziałowcami istotnie, mieli być producenci rolni bądź grupy producentów i ich związki oraz hurtownicy. JednakŜe dla organizacji rynków hurtowych załoŜone zostały spółki akcyjne działające w oparciu o statuty. Program z 1996r. przewidywał, iŜ po uruchomieniu rynków hurtowych, akcje naleŜące do agencji rządowych będą sukcesywnie przekazywane odpłatnie zorganizowanym grupom producentów rolnych według zasad określonych w statutach poszczególnych rynków hurtowych, z kolei Program z 1999r. miał jedynie zagwarantować producentom rolnym, grupom producentów rolnych i ich związkom pierwszeństwo w nabywaniu akcji poszczególnych spółek rynków hurtowych oraz pierwszeństwo do uŜytkowania powierzchni handlowej. W związku z powyŜszym naleŜy wyraźnie podkreślić, iŜ brzmienie § 14 ust. 1 Statutu Spółki, nie uzasadnia – wbrew temu co podnosi Spółka – sformułowania w Regulaminie obowiązku zakupu akcji Spółki przez najemców zamierzających korzystać z jej usług. 42 W ocenie Prezesa Urzędu, nie są takŜe do przyjęcia argumenty Spółki, iŜ uzaleŜnianie zawarcia umowy najmu powierzchni handlowej w halach i wiatach od wykupienia pakietu jej akcji nie stanowi praktyki ograniczającej konkurencję z uwagi na moŜliwość zawarcia umowy najmu powierzchni na czas określony. Po pierwsze hipoteza art. 8 ust 2 pkt 4 ww. ustawy nie przewiduje przesłanki nielegalności umowy wiązanej, jaką w świetle art. 5 ust. 1 pkt. 7 ustawy antymonopolowej była hipotetyczna odmowa złoŜenia przez stronę oświadczenia woli dotyczącego zawarcia takiej umowy (czy jak w tej sprawie zakupu akcji), gdyby strona miałaby moŜliwość dokonania wyboru spośród porównywalnych ofert. Po drugie, moŜliwość zawarcia umowy najmu powierzchni na czas określony nie przekraczający roku nie stanowi substytutu - zwłaszcza dla handlowców prowadzących działalność w zakresie hurtowego handlu artykułami spoŜywczymi – przede wszystkim z uwagi na brak zapewnienia stabilności, trwałości ww. działalności. Sama Spółka argumentuje, iŜ składanie ww. przedsiębiorcom oferty umoŜliwiającej prowadzenie działalności przez okres do jednego roku byłoby wyrazem niepowaŜnego potraktowania kupców i sprzeciwiało się wyznaczonym Spółce przez załoŜycieli i akcjonariuszy celom. Tym samym stosowanie przez Spółkę praktyki ograniczającej konkurencję, określonej w art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów naleŜy uznać za udowodnione. Zgodnie z art. 8 ust 2 pkt 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów za praktyki ograniczające konkurencję uznaje się naduŜywanie pozycji dominującej na rynku poprzez przeciwdziałanie ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji. Dla wypełnienia hipotezy ww. przepisu niezbędnym jest, aby działania przedsiębiorcy posiadającego pozycję dominującą na rynku właściwym w sprawie miały cechy przeciwdziałania ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji (por. wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 26 kwietnia 2001r., sygn. akt. XVII Ama 66/00). Sam fakt posiadania pozycji dominującej nie narusza bowiem jeszcze prawa. Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości „posiadanie przez przedsiębiorcę siły rynkowej nie jest zakazane prawem konkurencji, dominacja nie wyklucza bowiem konkurencji. Stwierdzenie, Ŝe dane przedsiębiorstwo posiada pozycję dominującą, samo w sobie nie stanowi więc zarzutu, lecz oznacza Ŝe niezaleŜnie od przyczyn, które stanowią, Ŝe zajmuje ono tak silną pozycję, ponosi szczególną odpowiedzialność za niedopuszczenie, by jego działanie utrudniało skuteczną i nie zniekształconą konkurencję” 1 rozumianą jako otwarty dostęp do rynku na równych prawach dla wszystkich, charakteryzującą się rywalizacją przedsiębiorców o to, by w drodze oferowania lepszych cen lub warunków sfinalizować transakcje z partnerem handlowym. Praktyki, o których mowa w ww. przepisie mają przede wszystkim charakter 1 Sprawa nr 322/1, N.V. Nederlandsche Baden – Industrie Michelin v Commission of the European 43 antykonkurencyjny, a więc odnoszą się do takich działań przedsiębiorcy o pozycji dominującej, które są skierowane przeciwko konkurentom. Wnioskodawcy podnieśli, iŜ znamiona przeciwdziałania ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji posiadają działania Spółki przejawiające się w zamknięciu targowiska owocowo-warzywnego na Okęciu administrowanego przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o., w celu zmuszenia kupców prowadzących na terenie targowiska administrowanego przez spółkę TARG-POL Sp. z o.o. działalność w zakresie hurtowego handlu artykułami spoŜywczymi do przeniesienia ww. działalności na rynek hurtowy w Broniszach. W toku postępowania ustalono, iŜ przed dniem 3 marca 2000r. konkurentami Spółki na rynku właściwym w niniejszej sprawie, były: (1) spółki TARG-POL Sp. z o.o. i EKOGREEN Sp. z o.o. administrujące kompleksem targowiskowym na Okęciu w którego skład wchodziło (a) targowisko administrowane przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o., na którym ww. spółka udostępniała powierzchnię umoŜliwiającą hurtowy handel owocami i warzywami kupcom i rolnikom handlującym przede wszystkim „z samochodu”; (b) targowisko administrowane przez spółkę TARG-POL Sp. z o.o. na którym znajdowały się pawilony handlowe umoŜliwiające hurtową sprzedaŜ artykułów spoŜywczych; (2) spółka AGRO-TECHNIKA S.A. Oddział Praska Giełda SpoŜywcza prowadząca na targowisku Praska Giełda SpoŜywcza w Ząbkach działalność polegającą na wynajmie powierzchni handlowej w budynkach (przede wszystkim dla przedsiębiorców prowadzących hurtowy handel produktami spoŜywczymi) oraz wynajmie powierzchni na placu do handlu owocami i warzywami „z samochodu”. W dniu 3 marca 2000r. WR-SRH S.A. na mocy umów zawartych z osobami fizycznymi – udziałowcami spółek TARG-POL Sp. z o.o. i EKOGREEN Sp. z o.o. nabył po 100% udziałów w ww. spółkach, w związku z czym spółki TARG-POL Sp. z o.o. i EKOGREEN Sp. z o.o. stały się przedsiębiorcami zaleŜnymi, naleŜącymi do grupy kapitałowej Spółki. W świetle orzecznictwa Sądu Antymonopolowego (por.: wyrok Sadu Antymonopolowego z dnia 17 stycznia 1996r., sygn. akt XVII Amr 54/95), jak równieŜ orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (por.: wyrok ETS z dnia 21 lutego 1973r. nr 6/72 w sprawie Europemballage & Continental Can/Komisja; Kontrola połączeń I, str. 171) w sytuacji podporządkowania przez przedsiębiorcę (dominującego) innych przedsiębiorców (zaleŜnych) wszyscy ww. przedsiębiorcy, jako naleŜący do tej samej grupy kapitałowej są traktowani jako jeden organizm gospodarczy. Po ww. dacie spółki TARG-POL Sp. z o.o. i EKOGREEN Sp. z o.o. nie były więc juŜ konkurentami (w rozumieniu ustawy o ppm i ok) WR-SRH S.A. Tymczasem zamknięcie targowiska owocowo-warzywnego na Okęciu administrowanego przez spółkę EKOGREEN Sp. z o.o. nastąpiło w dniu 20 marca 2000r. Zatem skarŜone przez Wnioskodawców działania Spółki, jako podejmowane w stosunku do przedsiębiorców zaleŜnych, nie mogą być oceniane w aspekcie naruszenia art. 8 ust 2 pkt 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, co jednak nie oznacza, iŜ nie mogą one stanowić naruszenia innych przepisów ww. ustawy, o czym 44 świadczy rozstrzygnięcie Prezesa Urzędu w zakresie praktyki z art. 8 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy. Nawiązując do podnoszonego przez Wnioskodawców w toku postępowania zarzutu, iŜ przejawem stosowania przez Spółkę (grupę kapitałową) praktyki ograniczające konkurencję, o której mowa w art. 8 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy były równieŜ działania podejmowane w dniach 4 i 5 września 2000r. w związku z otwarciem przez Pana Henryka Kowalskiego nowego targowiska (zajmującego ok. 1 ha) na którym miała być udostępniana powierzchnia umoŜliwiająca prowadzenie hurtowego handlu produktami owocowo-warzywnymi „z samochodu”, naleŜy zauwaŜyć, iŜ analiza informacji zebranych w toku postępowania pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iŜ ww. działania Spółki nie mogą zostać uznane za przejaw praktyki ograniczającej konkurencję w rozumieniu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Jak wcześniej wskazano, za istotę praktyk ograniczających konkurencję uznaje się bezprawne zastosowanie (naduŜycie) siły rynkowej przez przedsiębiorcę posiadającego pozycję dominującą na rynku, zatem w przypadku praktyki ograniczającej konkurencję, o której mowa w art. 8 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy, dla uznania danego działania przedsiębiorcy za naruszające ww. przepis, niezbędnym warunkiem jest, aby dane działanie wynikało, było następstwem posiadanej przez przedsiębiorcę pozycji dominującej na rynku właściwym w sprawie. Inaczej ujmując – hipotezę ww. przepisu moŜe wypełnić tylko takie działanie danego przedsiębiorcy, które jest moŜliwe wyłącznie dzięki posiadaniu przez przedsiębiorcę ww. pozycji dominującej. Tymczasem oczywistym jest, iŜ dla podejmowania działań takich jak blokowanie dostępu do targowiska z uŜyciem siły fizycznej, wylewanie betonu na ulicę oraz płytę targowiska, nie jest konieczne posiadanie przez przedsiębiorcę podejmującego takie działania pozycji dominującej na rynku. RównieŜ działania takie jak rozpowszechnianie w środkach masowego przekazu informacji, iŜ działalność handlowa na Okęciu jest nielegalna mogłyby być podejmowane przez kaŜdego przedsiębiorcę, niezaleŜnie od pozycji posiadanej na jakimkolwiek rynku. W przedmiotowej sprawie, ww. działania opisywane przez Wnioskodawców nie mogą wiec zostać uznane za przejaw dominacji rynkowej w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Ograniczenie swobody działalności uczestników rynku, nie będącej następstwem dominacji rynkowej, która ma swoje źródło w wysokim udziale w rynku, nie ma charakteru praktyki ograniczającej konkurencję. W takim przypadku ochrony swoich praw podmiotowych strona moŜe dochodzić na drodze postępowania cywilnego, nie zaś w trybie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (por.: S. Gronowski: Ustawa antymonopolowa. Komentarz. Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 1996, s. 100-101). Kwestionowane przez Wnioskodawcę działania nie wynikają i nie są następstwem posiadanej przez WR-SRH S.A. pozycji dominującej, lecz mogą być jedynie postrzegane jako przejaw walki konkurencyjnej z przedsiębiorcą świadczącym usługę, która mieści się w szerokim katalogu usług oferowanych przez Spółkę i jako 45 takie mogą być analizowane w aspekcie naruszenia przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 1993r. Nr 47, poz. 211 z późn. zm.). NaleŜy w tym miejscu podnieść, iŜ obie ustawy, na które powołuje się Wnioskodawca w trakcie sporu ze Spółką, regulują tę samą sferę stosunków społecznych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zwaną często konkurencją gospodarczą. JednakŜe odmienne są zadania realizowane za pomocą kaŜdej z ustaw. Zadaniem ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest zapewnienie istnienia konkurencji jako istotnego mechanizmu systemu gospodarczego, konkurencyjnej struktury rynku oraz zabezpieczenie wolności (swobody działania) podmiotów gospodarczych. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów naleŜy do dziedziny prawa publicznego, a prawo to ma na celu ochronę interesu ogólnospołecznego. Z treści art. 1 ust. 1 ww. ustawy wyraźnie wynika, iŜ określa ona warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Ma ona zatem na celu ochronę interesu ogólnospołecznego, któremu muszą być podporządkowane partykularne interesy uczestników rynku. Publicznoprawny charakter ustawy oznacza, Ŝe nie wszystkie zachowania podmiotów gospodarczych i ich związków, nawet formalnie podlegające literze prawa, uzasadniają uruchomienie przewidzianych przez nią instrumentów. Powinno to następować tylko wówczas, gdy w następstwie zachowań naruszających ustawę zagroŜony jest interes ogólnospołeczny. Zgodnie z orzecznictwem antymonopolowym nie kaŜde naruszenie prawa w stosunkach cywilnoprawnych kwalifikuje sprawę do postępowania antymonopolowego. Decyduje o tym właśnie naruszenie przez przedsiębiorcę, w następstwie stosowania zabronionych praktyk ograniczających konkurencję, interesu publicznoprawnego. Naruszenie zaś tego interesu ma miejsce wówczas, gdy skutkami działań sprzecznych z ustawą dotknięty jest szerszy krąg uczestników rynku, względnie gdy działania te wywołują w rynku inne niekorzystne zjawiska (por.: wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 24 stycznia 1991r., sygn. akt XV Amr 8/90; S. Gronowski: Ustawa antymonopolowa. Komentarz. Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 1996, s. 1-2). Odmienne są natomiast zadania ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Stoi ona na straŜy przestrzegania przez przedsiębiorców oraz inne osoby uczciwych reguł konkurencji, a więc dotyczy sposobów walki konkurencyjnej. Przewidziana nią ochrona słuŜy zatem głównie indywidualnym interesom przedsiębiorców, klientów i konsumentów, a wszczęcie postępowania następuje jedynie na Ŝądanie osoby uprawnionej (por.: „Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji – Komentarz” pod red. Janusza Szwaji Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2000, str. 64-65). Stosownie do art. 75 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, które moŜe być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. Zgodnie z art. 69 ust. 1 ww. ustawy w postępowaniu wszczętym na wniosek strona przegrywająca sprawę jest obowiązana zwrócić drugiej stronie, na jej Ŝądanie, koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, w tym takŜe koszty opinii biegłych i instytucji naukowych. W piśmie z dnia 12 grudnia 2001r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji 46 i Konsumentów - Delegatura w m.st. Warszawie informując strony niniejszego postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, zawiadomił strony, Ŝe – stosownie do art. 76 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów – roszczenie o zwrot kosztów wygaśnie, jeŜeli strona w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego pisma nie złoŜy spisu kosztów albo wniosku o przyznanie zwrotu kosztów według norm odrębnych. Ww. pismo zostało odebrane przez Pełnomocnika Spółki w dniu 13 grudnia 2001r., o czym świadczy zwrotne poświadczenie odbioru. Zatem wyznaczony przez Prezesa Urzędu termin upłynął w dniu 20 grudnia 2001r. Tymczasem Spółka z wnioskiem o zwrot kosztów wystąpiła w dniu 24 grudnia 2001r., a więc po wyznaczonym przez Prezesa Urzędu terminie (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). W związku powyŜszym, roszczenie Spółki o zwrot kosztów wygasło. NiezaleŜnie od faktu wygaśnięcia ww. roszczenia Spółki, naleŜy zwrócić uwagę, iŜ i tak brak byłoby podstaw do zasądzenia zwrotu całości kosztów wskazanych przez Spółkę. W piśmie z dnia 24 grudnia 2001r. Spółka domaga się bowiem zwrotu: 1) kosztów Pełnomocnika Spółki wynoszących 18.300 zł, 2) kary pienięŜnej w wysokości 10.441,55 zł nałoŜonej przez Prezesa Urzędu na Prezesa Zarządu Spółki – Pana Janusza Bylińskiego, 3) kary pienięŜnej w wysokości 10.441,55 zł nałoŜonej przez Prezesa Urzędu na Wiceprezesa Zarządu Spółki – Pana Mirosława Mazuruka. W świetle przytoczonego powyŜej art. 69 ust. 1 ww. ustawy obowiązana do zwrotu kosztów jest strona przegrywająca sprawę, a za taką nie moŜna uznać Wnioskodawców. Ponadto, zgodnie z art. 69 ust. 3 ww. ustawy do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyŜsze niŜ wynikające ze stawek opłat określonych w odrębnych przepisach, i wydatki jednego adwokata oraz koszty stawiennictwa strony na wezwanie Prezesa Urzędu. Stosownie do § 20 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 1997r. Nr 154, poz. 1013 z późn. zm.) stawka minimalna w sprawie o przeciwdziałanie praktykom monopolistycznym wynosi 300 zł. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyŜsze niŜ czterokrotne stawki minimalne, niezaleŜnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między adwokatem lub radcą prawnym a klientem. Na podstawie ust. 2 tego paragrafu Sąd moŜe przyznać opłaty wyŜsze od wskazanych w ust. 1, jeŜeli uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy; nie mogą być one wyŜsze niŜ sześciokrotne stawki minimalne. Z powyŜszego wynika, iŜ maksymalna kwota zastępstwa prawnego przewidziana w ww. przepisach jest wielokrotnie niŜsza, od kwoty Ŝądanej przez Spółkę. Za zupełnie bezpodstawne naleŜy natomiast uznać domaganie się przez Spółkę zwrotu kar pienięŜnych nałoŜonych na członków Zarządu Spółki z tytułu nieudzielenia danych i informacji na Ŝądanie Prezesa Urzędu. Ww. kary zostały nałoŜone po 47 przeprowadzeniu odrębnego postępowania antymonopolowego (znak: RWA- 54/12/2000/MK) zakończonego decyzją Nr RWA-43/2000, która na mocy postanowień Sadu Antymonopolowego z dnia 30 maja 2001r. - sygn. akt XVII Ama 37/01 oraz XVII Ama 40/01- uprawomocniła się. Biorąc powyŜsze pod uwagę orzeczono jak w sentencji. Od decyzji niniejszej przysługuje odwołanie do Sadu Okręgowego w Warszawie – Sądu Antymonopolowego w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem niniejszej Delegatury. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Otrzymują: Pan Piotr Bugaj Pełnomocnik Wnioskodawców ul. Konstancińska 3A m.13 02-942 WARSZAWA Pan Maciej Bednarkiewicz Indywidualna Kancelaria Adwokacka Pełnomocnik spółki Warszawski Rolno-SpoŜywczy Rynek Hurtowy S.A. ul. Smolna 32 m. 14 00-357 WARSZAWA