RWR-1/2000

URZĄD OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA WE WROCŁAWIU ________________________________________________________________________________________________________________________ 50-4 13 Wrocław, ul. Walońska 3-5 TelJFax (O-71) 34-05-922, Tel. Centtrala (O-71) 34-05-920 E-mail: wroc1aw@uokik.gov.pl ________________________________________________________________________________________________________________________ RWR 500 s - 1/99/WS Wrocław, dnia 17.02.2000 r. Decyzja DLWR 1/2000 Na podstawie art. 105 ~ 2 k.p.a. po rozpatrzeniu sprawy wszczętej na wniosek Przedsiębiorstwa Handlowo Transportowego „Marif” Andrzej i Piotr Wierzchowscy s.c. w Oleśnicy, Handlowej Spółdzielni Pracy „ZOAS” we Wrocławiu, „Central Trade” sp. z o.o. we Wrocławiu, Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowo - Produkcyjnego „KROMA” Tadeusz Pluta i Hieronim Domański s.c. w Oławie, Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowego „CREATOR” Zakład Pracy Chronionej Adam Józefowicz we Wrocławiu o nakazanie zaniechania praktyk monopolistycznych przez Browary Dolnośląskie „Piast” S.A. ul. Jedności Narodowej 204/210, 50 - 302 Wrocław polegających na: 1. odmowie sprzedaŜy wnioskodawcom piwa beczkowego bez podania przyczyn, co moŜe stanowić naruszenie art. 5 ust. 1 pkt. 4 powołanej wyŜej ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. 2. zróŜnicowanym traktowaniu przedsiębiorców przejawiającym się w sprzedaŜy piwa niektórym odbiorcom po niŜszych cenach niŜ wnioskodawcom co moŜe stanowić naruszenie art. 5 ust. 1 pkt. 3 powołanej wyŜej ustawy z dnia 24 lutego 1990 r umarza się postępowanie administracyjne. UZASADNIENIE 1. Do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wpłynął wspólny wniosek Przedsiębiorstwa Handlowo Transportowego „Marif” Andrzej i Piotr Wierzchowscy s.c. w Oleśnicy, Handlowej Spółdzielni Pracy „ZOAS” we Wrocławiu, „Central Trade” Sp. Z o.o. we Wrocławiu, Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowo - Produkcyjnego „KROMA” Tadeusz Pluta i Hieronim Domański s.c. w Oławie, Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowego „CREATOR” Zakład Pracy Chronionej Adam Józefowicz we Wrocławiu zwanych dalej „Dystrybutorami”, przeciwko Browarom Dołnośląśkirn „Piast” S.A. zwanym dalej „Piast”. 1.1. We wniosku z dnia 12 kwietnia 1999 r. i pismach uzupełniających Dystrybutorzy m.in. twierdzili, iŜ Piast bezzasadnie odmówił im sprzedaŜy piwa beczkowego, wbrew postanowieniom łączących strony umów. Ponadto, zdaniem wnioskodawców, uczestnik dyskrecjonalnie wybranym hurtownikom sprzedawał swoje produkty po niŜszych cenach, co zapewniało im większą konkurencyjność niŜ wnioskodawcom. 1.2. W związku z powyŜszym organ antymonopolowy wszczął postępowanie administracyjne przeciwko Piastowi w sprawie naruszenia przez ten podmiot: a) art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy antymonopolowej, poprzez zróŜnicowane traktowanie przedsiębiorców przejawiające się w sprzedaŜy piwa niektórym odbiorcom po niŜszych cenach niŜ wnioskodawcom, b) art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy antymonopolowej, poprzez odmowę sprzedaŜy wnioskodawcom piwa beczkowego bez podania przyczyn. 1.3. W odpowiedzi na stawiane zarzuty Piast pismem z dnia 30 czerwca 1999 r. potwierdził odmowę sprzedaŜy piwa beczkowego wnioskodawcom, jednakŜe zarzucił, iŜ dotyczy to jedynie sprzedaŜy na zasadach tzw. kredytu kupieckiego - z uwagi na ich zadłuŜenie wobec uczestnika. Zdaniem Piasta istnieje stała moŜliwość sprzedaŜy tego piwa Dystrybutorom za gotówkę. Ponadto część wnioskodawców nie posiada zawartych Umów Dystrybucyjnych z Piastem, nie moŜe więc być traktowana tak, jak dystrybutorzy uczestnika. 2 Ponadto Piast potwierdził róŜnicowanie cen w stosunku do odbiorców jego piwa, uzasadniając tą praktykę przyjętą strategią gospodarczą, zmierzającą do osiągnięcia zadowalającej rentowności sprzedaŜy, rozumianej jako stosunek opłacalności przez porównanie kwoty zysku do kosztów własnych przedsięwzięcia. Oferta cenowa dla dystrybutorów została tak skalkulowana, aby zapewnić uczestnikowi osiągnięcie jedynie progu rentowności, dystrybutorom zaś dać moŜliwość swobodnego handlu z podmiotami hurtowymi i detalicznymi przy osiągnięciu przez nich marŜy przeznaczonej na rozwój ich sieci sprzedaŜy itp. 2. W toku całego postępowania organ antymonopolowy zgodnie z normą art. 13 § 2 k.p.a. nakłaniał strony do zawarcia ugody. Prowadzone przed organem antymonopolowym postępowanie administracyjne doprowadziło ostatecznie do podjęcia przez strony negocjacji, zakończonych osiągnięciem. przez nie porozumienia. W związku z tym pismami z dnia 17, 21, 28, 31 (data wpływu) stycznia 2000 r. wnioskodawcy wystąpili o umorzenie postępowania. Uczestnik wezwany przez organ antymonopolowy do ustosunkowania się do wniosku nie zgłosił wobec niego sprzeciwu. 3. Na podstawie powyŜszych informacji organ antymonopolowy zwaŜył, co następuje. Zgodnie z art. 105 § 2 k.p.a. organ administracji państwowej moŜe umorzyć postępowanie, jeŜeli wystąpi o to strona, na której Ŝądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwią się temu inne strony oraz nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Przesłanki umorzenia postępowania na podstawie powyŜszego przepisu są następujące: • Ŝądanie wnioskodawcy, • brak sprzeciwu pozostałych stron, • brak sprzeczności z interesem społecznym. Zdaniem organu antymonopolowego wszystkie przesłanki umorzenia postępowania zostały spełnione. W szczególności umorzenie postępowania nie jest sprzeczne z interesem społecznym a wręcz przeciwnie - eliminuje powaŜny spór pomiędzy stronami, będącymi w konflikcie od dłuŜszego czasu. Wydaje się więc, iŜ interes stron, a szczególnie wnioskodawców, przemawia za zakończeniem formalnym niniejszego postępowania. Wprawdzie umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 2 k.p.a. pozostawione zostało uznaniu organu administracyjnego, to jednak zwaŜyć naleŜy na ograniczenie tego uznania normą art. 7 k.p.a., która nakazuje chronić słuszny interes jednostki aŜ do granic kolizji z wymaganiami interesu społecznego (wyrok NSA z 11.06.1981 r. „ S.A. 820/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 57). Organ 4 antymonopolowy wyraŜa pogląd, iŜ w drodze analogii zasada ta powinna być stosowana takŜe w odniesieniu do przedsiębiorców. PoniewaŜ zdaniem organu antymonopolowego brak jest w niniejszym postępowaniu kolizji interesu jednostki z interesem społecznym, powołana norma art. 7 k.p.a. dodatkowo wzmacnia argumenty na rzecz formalnego zakończenia postępowania. Mając powyŜsze na względzie orzeczono jak w sentencji. Od decyzji niniejszej słuŜy odwołanie do Sądu Okręgowego Sądu Antymonopolowego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia D