RWR-27/2002

1 PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA WE WROCŁAWIU 50-413 Wrocław, ul. Walońska 3-5 tel. (0-71) 34 65-587, fax (0-71) 34-05-922 E-mail: wroclaw@uokik.gov.pl RWR 500-S- 7/02/ZR Wrocław, 18.12.02 Decyzja DL WR 27/2002 Na podstawie art. 104 k.p.a.i art.85 ust.1 i w związku z art.93 i art1 ust.1 oraz art.28 ust.6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów ( Dz. U. Nr 122, poz. 1319), w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, odmawia się wszczęcia postępowania antymonopolowego z wniosku Władysławy Klukowicz, włascicielki fermy kurzej w Wierzbnicy, 67-115 Bytom Odrzański, przeciwko Zielonogórskim Zakładom Energetycznym Spółka Akcyjna z siedzibą w Zielonej Górze, przy ul. Zacisze 15, o uznanie za ograniczającą konkurencję i nakazania zaniechania praktyki monopolistycznej polegającej na odmowie partycypacji w kosztach budowy stacji transformatorowo-rozdzielczej STS S-6050 zlokalizowanej w miejscowości Wierzbnica, tj. praktyki z art.8 ust.2 pkt 6 przytoczonej wyŜej ustawy UZASADNIENIE Do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura wpłynął wniosek Władysławy Klukowicz (zwanej dalej Wnioskodawcą), wlaścicielki fermy kurzej w Witnicy, w województwie lubuskim, która postawiła Zielonogórskim Zakładom Energetycznym Spółka Akcyjna (zwanym dalej Uczestnikiem) zarzut stosowania praktyki monopolistycznej, określonej w art.8 ust.2 pkt 6 i polegającej na narzucaniu przez przedsiebiorcę uciaŜliwych warunków umów, przynoszących mu nieuzasadnione korzyści, poprzez odmowę partycypacji w kosztach budowy stacji transformatorowo-rozdzielczej STS S-6050 zlokalizowanej w miejscowości Wierzbnica. Na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego (nr sygn. RWR 500- W-12/02/ZR), którego akta włączono do niniejszej sprawy, Prezes UOKiK ustalił następujący stan faktyczny: Przedmiotowa stacja transformatorowo-rozdzielcza STS S-6050 została wybudowana w 1983 r. wraz z linią SN na potrzeby fermy drobiu, na podstawie warunków technicznych przyłączenia (WTP) z dnia 6 maja 1982 r. Koszty inwestycji w calości poniosła właścicielka fermy Władyslawa Klukowicz. (dowód - karta 6 akt sprawy RWR 500-W-12/02/ZR) Odbioru technicznego stacji i linii dokonano na podstawie protokołów 70/TE/83 i 71/TE/83, (dowód - karta 7,8, akt sprawy RWR 500-W-12/02/ZR) Natomiast przekazanie ww. obiektów odbyło się w 1994r. na podstawie protokołów przejęcia 216/ZZE/S/94 i 217/ZZE/S/94. (dowód - karta 5, 6) 2 Nieodpłatne przekazanie odbyło sie zgodnie z pkt 12 i 13 WTP wydanych na podstawie obowiązującego wówczas (tj. w 1983 r.) zarządzenia Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 24 sierpnia 1964 r. w sprawie zasad przyłączania do wspólnej sieci urządzeń do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, rozdzielania i odbioru energii elektrycznej i cieplnej oraz paliw gazowych (M.P. z 1964 r. Nr 62, poz.286), zgodnie z którym Uczestnik mógł nieodpłatnie przejąć urządzenia przyłącza i odcinki sieci zbudowanych kosztem Wnioskodawcy jako stanowiacych wlasność państwa. (dowód - karta 9 akt sprawy RWR 500-W-12/02/ZR) Majac na uwadze powyŜszy stan faktyczny i zebrany materiał dowodowy, organ antymonopolowy zwaŜył co następuje: Istota zarzucanej przez Wnioskodawcę praktyki ograniczającej konkurencję sprowadza się do odmowy partycypacji przez Uczestnika w kosztach budowy ww. stacji transformatorowej wraz z linią SN przekazanej mu nieodpłatnie w 1994 roku. Zgodnie z art.93 przytoczonej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , nie wszczyna się postępowania jeŜeli od końca roku, w którym zaprzestano praktyki upłynął rok. W ocenie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dawniej Antymonopolowego) “ przepis ten wyłącza, po upływie wymienionego terminu samą moŜliwość wszczęcia postępowania administracyjnego, a nie jedynie samą moŜliwość stwierdzenia stosowania praktyki, Prezes UOKiK nie moŜe go dalej prowadzić, gdyŜ nie istniała podstawa do wszczęcia ” (wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 17 czerwca 2002 r.). Zgodnie z art.85 ust.1, naleŜy uznać, iŜ w niniejszej sprawie ze względu na oczywisty brak jednej z przesłanek wszczęcia postępowania antymonopolowego, tj. moŜliwości naruszenia art.8 ww. ustawy, naleŜy odmówić wszczęcia postępowania antymonopolowego. Ponadto naleŜy zwrócić uwagę, iŜ podstawą do zastosowania przepisów ww. ustawy, jest uprzednie stwierdzenie przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Ŝe w wyniku sporu pomiędzy stronami doszło do naruszenia interesu publicznoprawnego. Zgodnie bowiem z art. 1 ust.1 “ ustawa określa warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznoprawnym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów ”. PowyŜsze przesądza o wyłączeniu moŜliwości podejmowania przez organ antymonopolowy działań w celu ochrony interesów indywidualnych. Taką interpretację potwierdza orzecznictwo Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (d. Sądu Antymonopolowego). W wyroku z dnia 28.05.2001 (sygn. akt XVII Ama 82/00) sąd stwierdził, ze “ postępowanie antymonopolowe nie moŜe dotyczyc spraw jednostkowych ”. Podobnie w uzasadnieniu do wyroku z dnia 4.07.2001 (sygn. akt XVII Ama 108/00) sąd antymonopolowy zajął stanowisko, Ŝe: “ interes publiczny w postępowaniu administracyjnym nie jest pojęciem jednolitym i stałym. W kaŜdej sprawie winien być on ustalony i konkretyzowany. Organ administracji - Prezes Urzędu winien być w toku i przy wydawaniu decyzji rzecznikiem tego interesu, albowiem wynika to z jego zadań w strukturze administracji publicznej - art. 7 k.p.a. Publiczny znaczy dotyczący ogółu, dostrzeŜony przez nie określoną z góry liczbę osób, a nie jednostki, czy teŜ określoną grupę. A zatem podstawą do zastosowania przez Prezesa Urzędu przepisów ustawy antymonopolowej winno być uprzednie stwierdzenie, Ŝe został naruszony interes publicznoprawny, a nie wyłącznie interes prawny jednostki, czy grupy ”. Podobnie na temat interesu publicznego wypowiada się Sąd Antymonopolowy w dwóch kolejnych wyrokach: z dnia 30.05.2001 r. (sygn. akt XVII Ama 80/00) i z dnia 3 6.06.2001 (sygn. akt XVII Ama 78/00), gdzie wyraźnie podkreśla pojęcie interesu publicznego jako “ dotyczącego ogółu ” a nie tylko określonej grupy, czy tym bardziej interesu indywidualnego podmiotu. Takie samo stanowisko wyraził równieŜ Sąd NajwyŜszy, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 29.05.2001 r. (sygn. I CKN 1217/98) stwierdził, Ŝe “ ustawa antymonopolowa ma charakter publicznoprawny, zatem jej celem jest słuŜenie interesom publicznym. Ingeruje, gdy w wyniku pewnych ogólnych zjawisk zagroŜona jest sama instytucja konkurencji. Nie odnosi się do ochrony roszczeń indywidualnych (...)”. NaleŜy zatem stwierdzić, ze nie kaŜde naruszenie prawa w stosunkach cywilno- prawnych kwalifikuje sprawę do postępowania w trybie ww. ustawy. Zawsze decyduje o tym naruszenie przez przedsiębiorcę, w następstwie stosowania praktyk ograniczających konkurencję, interesu publicznoprawnego. Ochrona wolnej konkurencji dokonuje się bowiem w interesie publicznym - a więc co do zasady - nie w interesie stron stosunków umownych. Odmiennie niŜ to ma miejsce w postępowaniu cywilnym ukierunkowanym na ochrone praw podmiotowych stron, postepowanie w trybie ustawy antymonopolowej ma za swój przedmiot ochronę interesu publicznoprawnego, a więc ma to miejsce wtedy gdy skutkami działań sprzecznych z ustawa dotknięty jest szerszy krąg uczestników rynku, badź gdy wywołuja one inne niekorzystne zjawiska na rynku wymagajace ingerencji ze strony organów działających w trybie tej ustawy. W opisanym stanie faktycznym mającym charakter indywidualnego sporu cywilnoprawnego, brak jest spełnienia przesłanki z art.1 ust.1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W związku z tym naleŜy stwierdzić, iŜ ze względu na upływ terminów przedawnienia (art.93 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów), jak równieŜ brak naruszenia interesu publicznoprawnego (art.1ust.1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów), brak jest podstaw do stwierdzenia stosowania przez Uczestnika praktyki ograniczającej konkurencję, polegającej na naduŜywaniu pozycji dominującej na lokalnym rynku dostaw energii elektrycznej poprzez narzucanie uciąŜliwych warunków umów przynoszących mu nieuzasadnione korzyści i naruszenia, w związku z tym przepisów ww. ustawy, a w szczególności art.8 ust.2 pkt 6. Mając powyŜsze na względzie, orzeczono jak w sentencji. Od niniejszej decyzji przysługuje Stronie odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura we Wrocławiu, w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji. Z up. Prezesa UOKiK Dyrektor Delegatury UOKiK we Wrocławiu Zbigniew Jurczyk Otrzymuje: Władysława Klukowicz Wierzbnica 19 67-115 Bytom Odrzański