RWR-4/2000

I URZĄD OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA WE WROCŁAWIU ________________________________________________________________________________________________________________________ 50-4 13 Wrocław, ul. Walońska 3-5 TelJFax (O-71) 34-05-922, Tel. Centtrala (O-71) 34-05-920 E-mail: wroc1aw@uokik.gov.pl Wrocław, dn.2000-03-08. RWR 500~s~5I2000/ZJ Decyzja DL WR 4/2000 Na podstawie art. 21 ust. 2 i ust.4 ustawy z dnia 24 lutego 1990 r (j.t. Dz.U. z 1999 r Nr 52, poz. 547) odmawia się uwzględniania Ŝądania wszczęcia postępowania w sprawie nakazania zaniechania stosowania przez Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej Wrocław Spółka Akcyjna z siedzibą we Wrocławiu praktyki monopolistycznej polegającej na wprowadzeniu w nowej taryfie dla ciepła dla odbiorców indywidualnych z dniem 1 czerwca 1999 r. niekorzystnej dla odbiorców relacji opłaty zmiennej (za centralne ogrzewanie) do opłaty stałej (za moc zamówioną, za usługi przesyłowe oraz opłaty abonamentowej). Uzasadnienie Do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura we Wrocławiu wpłynął wniosek Pana (tajemnica przedsiębiorstwa) o wszczęcie postępowania antymonopolowego przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej Wrocław S.A (zwanego dalej MPEC). Pan (tajemnica przedsiębiorstwa) podniósł, Ŝe MPEC wprowadzając nową taryfę i sposób rozliczania odbiorców energii cieplnej od czerwca 1999 r osiąga zyski niezaleŜne od ilości i jakości sprzedanej energii, wykorzystując swoją pozycje monopolistyczną. Wyliczył, Ŝe do czerwca 1999 roku udział opłaty stałej w taryfie wynosił 33%, płacąc rocznie za ogrzewania mieszkania 50 m 2 750 PLN Po wprowadzeniu nowej taryfy całkowity koszt ogrzewania mieszkania wynosi 834,60 PLN, zaś udział opłaty stałej w opłatach całkowitych wzrósł do 70%, co jego zdaniem sprawia, Ŝe konsument ma niewielki wpływ na wysokość ponoszonych opłat poprzez oszczędne zuŜycie ciepła a zyski przedsiębiorstwa czyni niezaleŜnymi od ilości sprzedanego ciepła. I ~1 Organ antymonopolowy ustalił co następuje; 1.MPEC posiadaj ą ce koncesj ę na przesyłanie i dystrybucję ciepła oraz obrót ciepłem opracował na podstawie: • ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. Nr 54, poz. 348 i Nr 158, poz. 1042 oraz 1998 r. Nr 94, poz. 594 , Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1126; • rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 17 lipca 1998 r. W sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci ciepłowniczych, pokrywania kosztów przyłączenia, obrotu ciepłem, świadczenia usług przesyłowych, ruchu sieciowego i eksploatacji sieci oraz standardów jakościowych obsługi odbiorców (Dz.U. Nr 132, poz. 867); • rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 października 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz zasad rozliczeń w obrocie ciepłem, w tym rozliczeń z indywidualnymi odbiorcami w lokalach (Dz.U. Nr 132, poz. 867) taryfę dla ciepła stanowiącą zbiór cen i stawek opłat oraz warunków ich stosowania w tym równieŜ warunków prowadzenia rozliczeń na podstawie cen i stawek opłat ustalanych przez inne przedsiębiorstwa wytwórcze, które są dostawcami ciepła do sieci ciepłowniczych. 2.Taryfa została zatwierdzona decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 19 kwietnia 1999 r. Nr OWR-820/252-A/1 5/99/AL. 3. Taryfa obejmuje następujące opłaty i ceny: • za zuŜyte ciepło w zł/GJ, • za moc zamówioną w zł/MW/m-c • za usługi przesyłowe w zł/MW/m-c, • opłat ę abonamentow ą w zł/przył ą cze/m-c. 4. Odbiorcy ciepła zostali podzieleni na siedem grup według nast ę puj ą cych kryteriów: • ź ródła ciepła lub sieci ciepłowniczej, z których dostarczane jest ciepło, • rodzaju dostarczanego no ś nika ciepła (gor ą ca woda, para wodna), • miejsca dostarczania ciepła (węzły grupowe lub indywidualne), • poziomu mocy zamówionej (do 30 kW i powy Ŝ ej 30 kW). 5. Taryfa dla ciepła zatwierdzona przez Prezesa URE opublikowana została Zarz ą dzeniem Wojewody Dolno ś l ą skiego w Dzienniku Urz ę dowym Województwa Dolnośląskiego Nr 11. poz 557. Organ antymonopolowy zwaŜył co następuje: Zgodnie z art.2 1 ust.4 ustawy antymonopolowej nie wszczyna się post ę powania administracyjnego, je Ŝ eli w zawartym w Ŝą daniu (wniosku) oraz posiadanych przez UOKiK informacji wynika, iŜ nie zostały naruszone przepisy art.4, art.5, art. 7 art. 9 i inne. Zdaniem organu antymonopolowego nie, doszło do naruszenia ww. przepisów w zgłoszonej sprawie. Wszystkie kwestie odnoszące się do taryf dla ciepła regulowane są przez ustawę z dnia 10 kwietnia 1997 I — roku Prawo energetyczne (Dz.U. Nr 54 poz. 348 z poźn. zm) oraz Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 6 października 1998 r (Dz.U. Nr 132. Poz. 867) w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz zasad rozliczeń w obrocie ciepłem, w tym rozliczeń z indywidualnymi odbiorcami w lokalach. MPEC w oparciu o art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy energetycznej uzyskało koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu i dystrybucji energii cieplnej. Taryfa opracowana zgodnie z art.45 i wskazanego wyŜej rozporządzenia została w dniu 19 kwietnia 1999 r w trybie art.23 ust. 2 pkt 2 ustawy zatwierdzona przez Prezesa URE. Aktualne przepisy prawne ustalania taryf wyłączają udział odbiorców ciepła jako strony w ich kształtowaniu. Zatwierdzone przez Prezesa URE opłaty i ceny nie podlegają teŜ dalszym negocjacjom z odbiorcami ciepła. Zgodnie z wymienionymi wyŜej przepisami do zadań Prezesa URE naleŜy równieŜ kontrolowanie stosowania przez przedsiębiorstwo energetyczne zatwierdzonej taryfy. Przedstawiony tryb kształtowania i zatwierdzania taryf dla ciepła oznacza, Ŝe nowe prawo energetyczne wyłączyło Prezesa UOKiK z funkcji kontrolnych taryf dla ciepła przedsiębiorstw koncesjonowanych, obciąŜając tym obowiązkiem Prezesa LJRE. Tym samym skoro Prezes URE zatwierdził taryfę dla ciepła dla MPEC, to naleŜy przyjąć, Ŝe została ona opracowana zgodnie z wymogami prawa energetycznego. Nie moŜna więc zarzucić MPEC, iŜ swoim działaniem w przedmiocie pobierania opłat i cen za ciepło naruszył przepisy ustawy antymonopolowej. Warunkiem wszczęcia antymonopolowego postępowania administracyjnego w oparciu o ustawę z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów jest równieŜ wstępna kwalifikacja wniosku jako pochodzącego od uprawnionego podmiotu (art.2 1 ust. 2 ustawy). Uprawnionymi do Ŝądania wszczęcia postępowania na mocy tego artykułu ustawy antymonopolowej są: • przedsiębiorcy, których interes został lub moŜe być naruszony przez praktykę monopolistyczną oraz związki takich przedsi ę biorców; • organy kontroli pa ń stwowej i społecznej; • organizacje społeczne, co do których zadań statutowych naleŜy ochrona interesów konsumentów; • organy jednostek samorządu terytorialnego; • powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów. Jak wynika z pisma skierowanego do Urzędu, wnioskodawcy nie moŜna zaliczyć do Ŝadnej grupy uprawnionej do Ŝądania wszczęcia przed Prezesem UOKiK postępowania antymonopolowego. Oznacza to, Ŝe Pan (tajemnica przedsiębiorstwa) nie posiada legitymacji czynnej niezbędnej dla takiego Ŝądania. Nie zachodzą teŜ, z powodów o których była mowa wcześniej, okoliczności do wszczęcia post ę powania z urz ę du (art. 21 ust. 1 ustawy antymonopolowej). Tym niemniej organ antymonopolowy podziela zastrzeŜenia wnioskodawcy, Ŝe struktura opłat, w których opłaty stałe stanowią aŜ 70% opłaty całkowitej, jest niekorzystna dla odbiorców energii cieplnej. Zmiana tej proporcji nie leŜy jednak w kompetencji Prezesa UOKiK. W tym stanie rzeczy naleŜało orzec jak w sentencji. Od decyzji niniejszej słuŜy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie-sądu antymonopolowego w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji. Dyrektor Zbigniew Jurczyk I