DIH-21/2017

P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW D IH - 70 9 - 10 ( 3 ) / 1 7 / AgŁ Warszawa, 15 marca 20 1 7 r. DECYZJA DIH - 1/ 21 /201 7 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustaw y z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1059 z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1604 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochro ny Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Cukiernia Sowa Sp. j. z siedzibą w Bydgoszczy od decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Gdańsku nr ŻN.D.122.2016.ML z dnia 14 grudnia 2016 r. (nr akt sprawy : ŻN.8361.535.2016.JŻ.ML), którą ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych), z tytułu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej pięciu partii lodów oferowanych bez opakowań o łącznej wartośc i 660 zł – utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 2 9 sierpnia – 1 września 201 6 r. przez inspektorów reprezentujących Pomors kiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Gdańsku, zwanego dalej „ P omorsk im WIIH”, w sklepie cukiernicz ym na terenie Centrum Handlowego Madison , przy ul. Raj skiej 10 w Gdańsku , należącym do przedsiębiorcy Cukiernia Sowa Sp. j. z siedzibą w Bydgoszczy , zakwestionowano sposób oznakowani a pięciu partii lodów oferowanych bez opakowań o łącznej wartości 660 zł i ilości 220 gałek (3 zł/gałka), z uwagi na niepodanie wykazu składników , w tym substancji i produktów powodujących alergie lub reakcje nie tolerancji, w miejscu sprzedaży na wywiesz ce dotycząc ej danego produkt u lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezp ośrednio konsumentowi finalnemu , co stanowiło naruszenie treści § 19 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków sp ożywczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 29 z późn. zm. ) , zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych” . 2 Podczas kontroli ustalono, że w kontrolowan ym sklepi e , w miejsc u dostępny m bezpośrednio konsumentowi finalne mu, znajdowały się: – na witrynie urządzenia zamrażalniczego, w którym przechowywano ww. lody – napis: „Lody gałka 3,00 zł” oraz wywieszka zawierająca znak firmowy , wraz z informacją o treści : „Cukiernia Sowa, TRADYCJA ZE SMAKIEM 1946; Lody 3,00 zł/gałka*; * min. 65 g” ; – w bufecie wywieszka zawierająca znak firmowy, wraz z informacją o treści : „Cukiernia Sowa, TRADYCJA ZE SMAKIEM 1946 ” i „ Szanowni Klienci, i nformujemy, ż e zgodnie z obowiązkiem wynikającym z aktualnych przepisów prawnych*, wykaz alergenów oraz s kładników produktów dostępny jest na Państwa żądanie u obsługi sklepu (* R ozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych (Dz. U. z dnia 8 stycznia 2015 r. , poz. 29)” , zaś segregator (katalog) z wszy stkimi wymaganymi informacjami znajdował się na zapleczu sklepu . Segregator ten okazan o kontrolującym do wglądu . N a tej p odstawie ustalono, że był on opatrzny znakiem firmowym i nazwą „Cukiernia Sowa” oraz tytułem „Wykaz skł adników i alergenów w produkcie” , oraz że jego zawartość stanowiły informacje m.in. o wykazie składników , w tym o substancjach i produktach powodujących alergie lub reakcje nietolerancji . Obecna przy czynnościach kontrolnych osoba zatrudniona na stan owisku managera sieci cukierni, będącą osobą czynną w lokalu przedsiębiorstwa , o której mowa w art. 97 Kodeksu Cywilnego , wyjaśni ła , że segregator ten znajd ował się u obsługi sklepu , na zapleczu i był okazywany na żądanie klienta , zgodnie z wystawioną informacją ( według oświadczeni a pracownika sklepu z 29 sierpnia 2016 r.) . Powyższe ustalenia udokumentow ano w protokole kontroli z 2 września 2016 r. (nr akt kontroli: ŻN.8361.535.2016.JŻ.ML) , a także na wydrukach zdjęć przedstawiających sposób oznakowania zakwestio nowan ych produktów . P i smem z 6 września 2016 r. , osoba upoważniona do reprezentowania kontrolowanego w trakcie kontroli (upoważnienie z 24 sierpnia 2016 r.), która pokwitowała odbiór protokołu kontroli, wni o sł a do niego uwagi, w tym m.in. do ustaleń odnośn ie nie podania informacji o wykazie składników w miejscu sprzedaży na wywieszce dotyczącej danego produktu lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentowi finalnemu . Wyjaśniła , że informacja ta znajdowała się w specjalnie przygotowanym segr egatorze trwale oznaczonym napisem „Wykaz składników i alergenów w produktach” , oraz że kontrolujący otrzyma li ten segregator do wglądu i zapozna li się z jego zawarto ścią, co odnotowan o w protokole kontroli . Nadmieniła , że segregator ten udostępniany jest każdorazowo zainteresowanym klientom i co więcej klient otrzy m uje go bezpośrednio do rąk własnych i zapozna je się z nim osobiście . Zaznaczyła, że przepis y, n a któr e powołuje się Pomorski WIIH, stanowi ą o udostępnianiu informacji w miejscu bezpośredniej spr zedaży, a nie bezpośrednio konsumentowi, a tym samym o miejscu udostępniania, a nie o jego sposobie. Zwróciła uwagę, że kontrolujący nie stwierdzili, aby informacje o produktach zapewnione w kontrolowanym sklepie w formie segregatora nie były udostępniane klientom w sytuacji, gdy chcieli je uzyskać. Jej zdaniem, 3 nie można zgodzić się z dokonaną przez organ pierwszej instancji interpretacją przepisów § 19 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych , a także że przyjęte przez kontrolowanego rozwiązanie w zakresie informowania konsumentów o produktach jest całkowicie skuteczne i rzetelne . W związku ze stwierdzonymi nie prawidłow o ściami , pismem z 1 4 listopada 20 16 r. , Pomors k i WIIH zawiadomił ww. przeds iębiorc ę , zwanego dalej również „stroną” , o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych ( Dz. U. z 2016 r. poz. 1604 z pó źn. zm. ) , zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”, kar y pieniężn ej z tytułu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej pięciu ww. partii lodów , informując przy tym o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępow ani a . Ponadto, w nawiązaniu do ww. pisma, odrębnym pi smem z 14 listopada 2016 r. , skierował do niej wniosek o wyliczenie i przesłanie informacji o wielkości obrotów i przychodu za rok 201 5 . Strona nie skorzystała z przysługujących jej u praw nień , przekazują c jedynie żądane informacje o wielkości obrotów i przychodu za rok 2015 w postaci oświadczenia z 17 listopada 2016 r. (data wpływu do inspektoratu: 25 listopada 2016 r. ) . Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją nr ŻN.D.122.2016.ML z dnia 14 grudnia 2016 r. (doręczona stronie 19 grudnia 2016 r.), Pomorski WIIH wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 500 zł , na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, z tytułu wpr owadzenia do obrotu nieodpowiadających jakości handlow ej pięciu ww. partii lodów. Pismem z 27 grudnia 201 6 r. (nadanym w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego 29 grudnia 201 6 r. ), strona złożył a do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów , zwanego dalej również „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. de cyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji . Jej zdaniem, wyciągnięte przez organ pierwszej instancji wnioski na podstawie zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego są nieprawidłowe, zaś dokonana wyk ładnia przepisów prawa – błędna i prowadząca do powstania niekonsekwencji . N a potwierdzenie słuszności t ego twierdzenia, strona przytoczyła szereg argumentów , na które powołała się już w ww. piśmie z 6 września 2016 r ., wnosząc uwagi do protokołu kontroli . P ismem z 19 stycznia 201 7 r. , Prezes UOKiK po informowa ł stronę , ż e przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje , na podstawie art. 10 Kpa , prawo do z apozna nia się z aktami sprawy , a także do wypowiedzen ia się , co do zebranych dowodów i mat eriałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień . Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. 4 Zgodnie z ar t. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 178/2002”, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w prz edsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. W świetle art. 8 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE ) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22.11.2011 s. 18 z późn. zm.), zwanego dalej „rozp orządzeniem (UE) nr 1169/2011”, podmiotem działającym na rynku spożywczym odpowiedzialnym za informację na temat żywności jest podmiot, pod którego nazwą lub firmą jest wprowadzany na rynek dany środek spożywczy lub – jeżeli ten podmiot nie prowadzi działa lności w Unii Europejskiej – importer danego środka na rynek Unii Europejskiej. Z artykułu tego wynika również , że podmiot działający na rynku spożywczym odpowiedzialny za informację na temat żywności zapewnia obecność i rzetelność informacji na temat żywn ości zgodnie z mającym zastosowanie prawem dotyczącym informacji na temat żywności oraz z wymogami odpowiednich przepisów krajowych (ust. 2) ; a bez uszczerbku dla tego przepisu , podmioty działające na rynku spożywczym zapewniają przestrzeganie w przedsiębi orstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat żywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, że wymogi te są spełnione (ust. 5). Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, wprowadzane do obrotu artykuły rolno - spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeże li ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Pojęcie jakości handlowej zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 5 tej ustawy jako cechy artykułu rolno - spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizyko - chemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Wymagania jakości handlowej w zakresie oznako wania w miejscu sprzedaży środków spożywczych oferowanych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaży zostały określone w rozporządzeniu w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych. 5 Zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znakowa nia poszczególnych rodzajów środków spożywczych, dla środków spożywczych oferowanych do sprzedaży konsumentowi finalnemu lub zakładom żywienia zbiorowego bez opakowania lub w przypadku pakowania środków spożywczych w pomieszczeniu sprzedaży na życzenie kon sumenta finalnego lub ich pakowania do bezzwłoc znej sprzedaży podaje się m.in. wykaz składników – zgodnie z art. 18 - 20 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, z uwzględnieniem informacji, o których mowa w art. 21 tego rozporządzenia , tj. wszystkich substancji lu b produktów powodujących alergie lub reakcje nietolerancji wymienionych w załączniku II (pkt 3); z a ś w świetle ust. 2 tego paragrafu , informacje te podaje się w miejscu sprzedaży na wywieszce dotyczącej danego środka spożywczego lub w inny sposób, w miejsc u dostępnym bezpośrednio konsumentowi finalnemu. Każdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno - spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów , zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej , podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno - spożywczych do obrotu, nie niższej je dnak niż 500 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na mocy art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej , uwzględ nia : stopień szkodliwości czynu , zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno - spożywczych oraz wielkość jego obrotów i przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno - spożywczych . W niniejszej sprawie , na podstawie wynik ów kontroli przeprowadzonej w sklep i e cukierniczym należącym do strony przez ins pektorów reprezentujących Pomorskiego WIIH zakwestionowano sposób oznakowania pięciu ww. partii lodów , z uwagi na niepodanie wykazu składników, w tym substancji i produktów powodujących alergie lub reakcje nietolerancji, w miejscu sprzedaży na wywieszce do tyczącej danego produktu lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentowi finalnemu , co było niezgodne z treścią § 19 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych. Biorąc powyższe pod uwagę, organ pierwszej instancji uznał, że wprowadzone do obrotu przedmiotowe produkty są artykułami rolno - spożywczymi nieodpowiadającymi pod względem oznakowania jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej – co wyczerpało znamiona cz ynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej oraz skutkowało wymierzeniem stronie kar y pieniężnej w minimalnej wysokości 500 zł . Jak wynika z art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej, kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 - 3 tego artykułu, wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. 6 Wobec powyższego , Pomorski WIIH w drodze decyzji nr ŻN.D.122.2016.ML z dnia 14 grudnia 2016 r. wymierzył powyższą karę pieniężną Cukierni Sowa Sp. j. z siedzibą w Bydgoszczy, tj. przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu przedmiotowe produkty. Odwołując się od wydanej de cyzji, stro na podniosła , że wyciągnięte przez organ pierwszej instancji wnioski na podstawie zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego są nieprawidłowe, zaś dokonana wykładnia przepisów § 19 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych – błędna i prowadząca do powstania niekonsekwencji . Podkreśliła , że w świetle tych przepisów , wymagane informacje podaje się na wywieszce lub w inny sposób , w miejscu dostępnym bezpośrednio k onsument o wi i takim miejscem jest niewątpliwie sala, w której dokonywana jest sprzedaż . Jej zdaniem , przepis y w tej części nie stanowi ą o konieczności bezpośredniego udostępniania konsumentowi informacji (o sposobie) , a jedy nie o miejscu ich udostępnienia, w takim znaczeniu, iż nie może być on odsyłany, np. do zakładu produk cyj n ego lub do strony internetowej . Zważywszy , że w toku kontroli nie stwierdzo no takiego odsyłania konsumenta, strona uznała, iż n ie doszło do naruszenia ww. przepisów . Zwrócił a uwagę , że celem tych przepi sów jest umożliwienie konsumento wi dokonania świadomego wybo ru produktu, zgodnego z jego oczekiwaniami, poprzez stworzenie m u możliwości zapoznania się przed zakupem z e składem tego produktu, którym jest zainteresowany . Strona przytoczyła szereg argumentów na uzasadnienie , że taką możliwość swoim klientom stworzyła i nie u czyniła w tym zakresie żadnych utrudnień i przeszkód . W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe zarzuty są bezzasadne. Należy zauważyć, że ustalenia kontroli stanowiące podstawę do zakwestionowani a przedmiotowych produktów zostały udokumentowane w protokole kontroli z 2 września 2016 r. oraz na wydrukach zdjęć przedstawiających sposób ich oznakowania. Z dokumentów tych wynika jednoznacznie, że w bufecie kontrolowanego sklepu uwidoczniony był komuni kat o treści: „ Szanowni Kli enci, informujemy, że zgodnie z obowiązkiem wynikającym z aktualnych przepisów prawnych*, wykaz alergenów oraz składników produktów dostępny jest na Państwa żądanie u obsługi sklepu (*Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju W si z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych (Dz. U. z dnia 8 stycznia 2015 r., poz. 29)” , zaś segregator (katalog) z wszystkimi wymaganymi informacjami znajdował się na zapleczu kontrolowanego sklepu (podkr eślenie Prezesa UOKiK) i zgodnie z treścią komunikatu, był udostępniany konsumentom na ich żądanie u obsługi sklepu. Prezes UOKiK zauważa, że cały wywód s trony przedstawiony w odwołaniu, a także w ww . piśmie z 6 września 2016 r. stanowiącym uwagi do protok ołu kontroli , opiera się na błędnej interpretacji przepisów § 19 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych, a także na innym stanie faktycznym niż ustalony w toku kontroli. Strona stara się bow iem wykazać, że segregator z wykazem składników znajdował się w miejscu sprzedaży, podczas gdy faktycznie w czasie kontroli nie było go na sali sprzedażowej, tylko był na zapleczu kontrolowanego sklepu. 7 Podkreślenia wymaga, że przepis § 19 ust. 2 rozporząd zenia w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych stanowi, że dla produktów oferowanych do sprzedaży konsumentowi finalnemu lub zakładom żywienia zbiorowego bez opakowania lub w przypadku pakowania produktów w pomieszczeniu sprzedaży n a życzenie konsumenta finalnego lub ich pakowania do bezzwłocznej sprzedaży wymagane informacje podaje się w miejscu sprzedaży na wywieszce dotyczącej danego produktu lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentowi finalnemu (podkreślenie Prezesa UOKiK). Z powyższego wynika, że informacje te muszą być uwidocznione na wywieszce lub w inny sposób (np. w formie katalogu) , a także muszą być bezpośr ednio dostępne dla konsumenta w miejscu sprzedaży . Takim miejscem – jak sama zauważa strona w odwo łaniu – jest sala sprzedaż owa , gdzie znajduje się konsument i gdzie powinny znajdować się także wymagane informacje, w omawian ym przypadku w formie segregatora . Należy zwrócić uwagę, że kwestia bezpośredniej dostępności była rozważana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie m.in. w wyrokach z 8 marca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1944/16 (nieprawomocny), 27 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1563/15 i 7 stycznia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1914/12. Sąd wskazał w nich, że konsumenci muszą mieć bezpośre dnią możliwość zapoznania się z informacjami przysługującymi im z mocy prawa, bez domagania się ich lub konieczności podejmowania dodatkowych starań o ich uzyskanie od sprzedawcy. Konieczność podjęcia takich działań powoduje w rzeczywistości utrudnienie w zakupie, co może skutkować utratą zainteresowania konsumenta pewnymi informacjami (np. wykazem składników), a w konsekwencji zakupem produktu niezgodnego z jego oczekiwaniami. Z tego względu, nie czyni zadość wymaganiom określonym w ww. przepisie udostępni anie konsumentom informacji na temat żywności tylko i wyłącznie na ich życzenie . Z ustaleń kontroli wynika, iż strona posiadała segregator z wszystkimi w ymaganymi informacjami. Segregator te n znajdował się jednak na zapleczu kontrolowane go sklepu , czyli po za miejscem sprzedaży, w miejscu niedostępnym bezpośrednio konsumento m , zaś na sali sprzedażowej w bezpośrednim sąsiedztwie zakwestionowanych produktów uwidoczniony był komunikat informujący o możliwości i sposobie zapoznania się z wykazem składników, w ty m składników alergennych. W miejscu sprzedaży znajdował się zatem tylko komunikat. Z treści komunikatu w ynikało, że wymagane informacje są udostępniane konsumentom na ich żądanie u obsługi sklepu. Przed zakupem konsument miał zatem świadomość, że może taki e informacje uzyskać w miejscu sprzedaży. Aby móc zapoznać się z wykazem składników , konsument musiał zwrócić się do obsługi sklepu z żądaniem o udostępnienie tych informacji. Informacje te były mu udostępniane w formie segregatora , przy czym udział obsług i sklepu w realizacji obowiązku, o którym mowa w § 19 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych – wbrew temu, co stara się wykazać strona w odwołaniu – nie sprowadz ał się wyłącznie do przekazyw ani a go konsumentowi do rąk własnych, lecz wymagał dodatkowo przyniesienia go z zaplecza na salę sprzedażową. Nie sposób zatem podzielić poglądu strony wyrażon ego w odwołaniu , że uzyskanie tego segregatora nie wiązało się z żadnymi trudnościami i przeszkod ami . Wskazać 8 przy tym należy, że rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 stanowi w art. 44 ust. 1 lit. a), że przekazywanie informacji o składnikach alergennych jest obowiązkowe, a w art. 12 ust. 1, ż e obowiązkowe informacje na temat żywności muszą być łatwo dost ępne, zgodnie z tym rozporządzeniem, w odniesieniu do każdego produktu. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe potwierdza, że udostępnianie przez obsługę sklepu segregatora z wymaganymi informacjami na temat żywności dopiero na życzenie konsumenta, który ponadto nie znajduje się w miejscu sprzedaży , w miejscu bezpośrednio dostępnym dla kupującego, tylko na zapleczu sklepu, nie zapewniało konsumentom prawa do bezpośredni ego uzyskania informacji o nabywanych przez nich produkt ach . Zdaniem Prezesa UOKiK, przyjęty pr zez stronę sposób udostępniania informacji o wykazie składników, w tym składników alergennych, można byłoby uznać za wystarczający w przypadku, gdyby uwidoczniony dla konsumentów komunikat nie zawierał w swej treści sformułowania „na Państwa żądanie”, zaś segregator (katalog) z wymaganymi informacjami znajdował się w miejscu sprzedaży, nie wykluczając przy tym możliwości podawania go przez obsługę sklepu, czy też udzielania przez nią dodatkowych wyjaśnień i odpowiedzi na zadane pytania dotyczące sprzedawany ch produktów. Dodać należy, że formułowanie treści przy użyciu zwrotu „na Państwa żądanie” mogłoby zostać odczytane przez konsumentów jako komunikat o przysługującym im roszczeniu, a nie jako wypełnienie przez stronę ciążącego na niej obowiązku w zakresie oznakowania produktów oferowanych konsumentom. Należy jeszcze raz podkreślić, że wykaz składników w miejscu sprzedaży produktów oferowanych bez opakowań stanowi dla nabywcy praktycznie jedyne źródło informacji na temat rodzaju i właściwości danego produktu i nie można tego porównać z sytuacją, jaką s tron a opisała w odwołaniu , tj. podawania przez sprzedawcę produktu w opakowaniu, gdyż w takiej sytuacji konsument będzie miał dodatkowo zapewnioną możliwość zapoznania się z tym produktem już po jego zakupie (np . w domu będzie mógł przeanalizować jego skład pod względem obecnych w nim alergenów), a takiej możliwości nie będzie miał w przypadku produktów oferowanych bez opakowań . Pozostałe argumenty strony zawarte w odwołaniu, odnoszące się do modelu przeciętnego konsumenta , który w jej ocenie nie czuje skrępowania zadając pytanie lub kierując prośbę o udostępnienie materiałów odnośnie interesującego go produktu, czy też odnoszące się do braku możliwości zapewnienia ochrony tych materiałów (niezależnie od ilości do stępnych opracowań i sposobu ich udostępniania) przed zgubieniem lub zdekompletowaniem przez konsumenta, są bez znaczenia dla niniejszej sprawy. W związku z powyższ ym, należy stwierdzić, że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał , iż przedmiotowe produk ty nie zostały oznaczone w miejscu sprzedaży w taki sposób, jaki został przewidziany w § 19 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych, tj. na wywieszce przy danym produkcie lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, co stanowiło po dstawę do ich zakwestionowania. Odpowiedzialnym za wprowadzenie tych produktów do obrotu była strona, a więc wymierzenie jej kary pieniężnej z tego tytułu , na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustaw y o jakości handlowej, było zasadne . 9 Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji był uprawniony do wymierzenia stronie kary pieniężnej w granicach określonych przepisem art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, tj. w wysokoś ci od 500 zł do 3 300 zł (5 x 660 zł), gdzie górna jej granica stanowi pięciokrotną wartość korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowan ych pięciu ww. lodów o łącznej wartości 660 zł. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że ustalając wysokość kary pieniężnej, organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny wszystkich przesłanek określonych w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, tj. stopnia szkodl iwości czynu, zakresu naruszenia, dotychczasowej działalności strony na rynku artykułów rolno - spożywczych, wielkości je j obrotów i przychodu za rok 2015 (według oświadczenia strony z 17 listopada 2016 r.) oraz wartości kontrolowanych i zakwes t ionowanych ar tykułów rolno - spożywczych (według stanu na dzień kontroli) , co znajduje swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji. S tronie wymierzono karę pieniężną w minimalnej wysokości 500 zł . Zdaniem Prezesa UOKiK, wymierzona stronie kara będzie właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaży były dostępne wyłącznie produkty odpowiadające jakości handlowej, a także spełni ona swoją funkcję prewencyjną, skłaniając stronę do przestrzegania przepisów o jakości handlowej , stosownie do wymaga ń określonych w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, w świetle których, kary za naruszenie prawa żywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające . Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktyczny m, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej , jak również ustalenie jej wysokości , było prawidłowe i zgodne z prawem. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o uchylenie w całości i umorzeni e postępowania pierwszej instancji , należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa dotyczących wymierzania kar pieniężnych na gruncie ustawy o jakości handlowej. Stosownie do art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Gdańsku w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o w ymierzeniu kary pieniężnej stanie się ostateczna. Prezes UOKiK , stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1059 z późn. zm.) , jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem , w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje d o wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. 10 Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art . 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z p ó źn. zm.), od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do należności pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Or dynacja podatkowa ( Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.). Z up. PREZESA Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ZASTĘPCA DYREKTORA Departamentu Inspekcji Handlowej Dariusz Łomowski Otrzymują: 1. Cukiernia Sowa Sp. j. ul. Księdza Schulza 3 85 - 315 Bydgoszcz 2. Pomors ki Wojewód zki Inspektor Inspekcji Handlowej w Gdańsku 3. a/a