DZP-7/2025

wersja jawna P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa , 16 maja 2025 r. DZP.93.9.2023.BC Decyzja Nr DZP - 7 /202 5 I. Na podstawie art. 13v ust. 1 , ust. 2, ust. 2a i ust. 2b ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych 1 , po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez VESTAS - POLAND spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Szczecinie (KRS: 0000175406 , NIP: 8512841014 ), obejmującego okres styczeń 2023 r., luty 2023 r., marzec 2023 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 1. stwierdza nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pie niężnych w okresie styczeń 2023 r., luty 2023 r., marzec 2023 r. przez VESTAS - POLAND spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Szczecinie , to jest działanie naruszające zakaz, o którym mowa w art. 13b ust. 1 i ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, 2. nakłada na VESTAS - POLAND spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Szczecinie administracyjną karę pieniężną w wysokości 82 658,91 złotych ( słownie: osiemdziesiąt dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt osiem 91/100 ) , płatną do budżetu państwa. 1 Ustawa z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2023 poz. 1790), dalej równie ż: „ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych” lub „ Ustawa”. 2 II. Na podstawie art. 77 ust. 1 w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów 2 w związku z art. 13h ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 K odeksu postępowania administracyjnego 3 w związku z art. 13q ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 1. obciąża VESTAS - POLAND spółka z ograniczoną odpowiedz ialnością z siedzibą w Szczecinie kosztami niniejszego postępowania w wysokości 186,00 zł (słownie: sto osiemdziesiąt sześć złotych ), 2. zobowiązuje VESTAS - POLAND spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Szczecinie do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w terminie 30 dni od dnia, w którym rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów stanie się ostateczne. 2 Ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2024 r. poz. 1616 ), dalej: „ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów”. 3 Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 202 4 r. poz. 572 ), dalej: „Kodeks postępowania administracyjnego” lub „k . p . a.”. 3 Spis treści I. Prz ebieg postępowania ................................ ................................ ............ 4 II. Przedmiot postępowania ................................ ................................ .......... 6 III. Ustalenia faktyczne ................................ ................................ ................ 7 1. Strona postępowania ................................ ................................ ............. 7 2. Podstawa dokonywanych ustaleń ................................ ............................... 7 3. Zakwestionowane świadczenia pieniężne ................................ ..................... 9 3.1. Świadczenia pieniężne w transakcjach handlowych ................................ 10 3.2. Terminy zapłaty Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych ..................... 12 3.3. Daty spełnienia Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych ...................... 14 3.4. Wartość Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych ............................... 15 IV. Ocena prawna ................................ ................................ ..................... 16 1. VESTAS - POLAND sp. z o.o. jako strona postępowania w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych i adresat zakazu, o którym mowa w art. 13b ust. 1 Ustawy ................................ ................................ .............. 16 2. Przesłanki ustalenia naruszenia zakazu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Stronę postępowania ................................ ............ 17 2.1. Obowiązek zapłaty Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych .................. 19 2.2. Wymagalność Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych ........................ 24 3. Stwierdzenie popełnienia deliktu administracyjnego przez Stronę postępowania .... 27 V. Kara pieniężna ................................ ................................ .................... 27 1. Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej ................................ ................ 27 2. Przesłanka odstąpienia od wymierzenia kary ................................ ............... 35 3. Wymiar administracyjnej kary pieniężnej ................................ .................. 43 3.1. Maksymalna wysokość kary pieniężnej ................................ ................ 43 3.2. Miarkowanie kary pieniężnej ................................ ........................... 45 3.3. Wysokość kary pieniężnej ................................ ............................... 56 VI. Koszty postępowania ................................ ................................ ............. 57 VII. Pouczenie ................................ ................................ .......................... 58 4 Uzasadnienie I. Przebieg postępowania (1) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej także: „Prezes Urzędu”), działając na podstawie art. 13c ust. 3 U stawy, oraz danych przekazan ych przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, przeprowadził analizę prawdopodobieństwa nadmiernego opó źniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez VESTAS - POLAND sp. z o.o. z siedzibą w Szczecinie (dalej także: „Strona” lub „Strona postępowania” ) . (2) Przeprowadzona przez Prezesa Urzędu analiza prawdopodobieństwa wystąpienia opóźnień dała podstawę do przyjęcia, że szacowana wartość świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie przez Stronę postępowania, w okresie styczeń 2023 r., luty 2023 r., marzec 2023 r. , może wyczerpywać przesłanki nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świ adczeń pieniężnych. (3) Działając na podstawie art. 13c ust. 2 i art. 13e ust. 2 w związku z art. 13b Ustawy, Prezes Urzędu, postanowieniem z dnia 31 października 202 3 r. , wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez VESTAS - POLAND sp. z o.o. z siedzibą w Szczecinie obejmujące okres : styczeń 2023 r., luty 2023 r., marzec 2023 r . (4) Pismem z 10 listopada 202 3 r. , Prezes Urzędu , działając na pod stawie art. 13f ust. 1 i ust. 2 oraz art. 13g Ustawy , w celu pozyskania materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia stanu faktycznego, wezwał Stronę postępowania do przekazania informacji i dowodów dotyczących zawieranych transakcji handlowych i rozliczeń z kontrahentami w okresie objętym postępowaniem, a także do przekazania informacji dotyczących okoliczności mających wpływ na wymiar kary, o których mowa w art. 13v ust. 7 oraz art. 13v ust. 2b Ustawy. (5) Pism ami z 5 styczni a 2024 r. , 19 stycznia 2024 r. i 24 stycznia 2024 r. Strona postępowania odpowiedz iała na wezwanie Prezesa Urzędu , przekazując żądane informacje i dowody , a w tym: tabelaryczne zestawienie informacji o świadczeniach pieniężnych wynikających z transakcji h andlowych zawartych przez Stronę w pliku MS Excel o nazwie „Załącznik nr 4 – odp pkt 4 Tabela nr 1” (dalej: „Tabela nr 1”) , pliki JPK_V7 oraz JPK_WB , oświadczenie o status ie dużego przedsiębior cy oraz listę podmiotów należących do wspólnej ze Stroną grupy kapitałowej. W treści ww. pism Strona opisała swój profil działalności oraz strukturę i organizację „ G rupy VESTAS”. Strona postępowania przywołała także szereg okoliczności, w tym wskazała na trudności w branży energetycznej związane z pandemią COVI D - 19, wojną w Ukrainie, a także wzrostem kosztów materiałów i inflacją, które [informacja prawnie 5 chroniona] . Ponadto, w skaz ała na [ informacja prawnie chroniona ] . Z wróciła również uwagę, że nie został o zastosowane wobec niej wystąpieni e miękkie przewidziane w art. 13ca Ustawy, a tym samym , nie miała możliwoś ci udzielenia wyjaśnień, a w następstwie - uniknięcia kary. Strona podniosła , że przed wszczęciem postępowania podjęła działania mające na celu poprawę terminowości płatności i zapewnienie pły nności finansowej , [ informacja prawnie chroniona ] . Ponadto , z adeklarowała chęć dalszej współpracy z Prezesem Urzędu , celem jak najszybszego i sprawnego zakończenia postępowania administracyjnego. Dodatkowo , Strona podkreśliła, że wszystkie świadczenia pieni ężne objęte postępowaniem zostały uregulowane na dzień doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. (6) W toku postępowania Prezes Urzędu wezwał kontrahentów Strony do złożenia oświadczeń w przedmiocie posiadanego statusu przedsiębiorc y , otrzymując w odpowiedzi stosowne oświadczenia (z wyjątkiem [ informacja prawnie chroniona ] , która nie udzielił a odpowiedzi na wezwanie Prezesa Urzędu ) . (7) W toku analizy informacji zawartych w Tabeli nr 1 oraz plikach JPK, P rezes Urzędu kolejnymi p ism ami z 14 czerwca 2024 r. , 30 lipca 2024 r. oraz 8 listopada 2024 r. wezwał Stronę postępowania do złożenia dodatkowych wyjaśnień , przekazania informacji i przedłożenia dowodów niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego , w szczególności w zakresie wymagalności analizowanych świadczeń pieniężnych oraz uzgodnionych z dostawcami w umowach warunków realizacji tych umów . (8) Przy pismach z 15 lipca 2024 r. , 19 sierpnia 2024 r. i 9 grudnia 2024 r. Strona przekazała dodatkowe informacje w zakresie dat zawarcia umów, dat d ostaw towarów lub wykonania usług, uzgodnionych z kontrahentami termin ów zapłaty oraz przedłożyła umowy handlowe, dokumenty zamówień , ewidencje dostaw i oświadczenia kontrahentów , stanowiące dowody w ww. zakresie . (9) W treści ww. pism Strona zawarła dodatko we wyjaśnienia, informując , że w odniesieniu do analizowanych przez Prezesa Urzędu świadczeń pieniężnych [ informacja prawnie chroniona ] . (10) Działając s tosownie do treści art. 10 § 1 k . p . a . , pismem z 6 lutego 2025 r. Prezes Urzędu zawiadomił Stron ę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań . Jednocześnie , Prezes Urzędu, kierując się treścią art. 9 k.p.a. przedstawił Stronie ustalenia faktyczne w zakresie naruszenia zakazu nadmiernego opóźniania się ze spe łnianiem świadczeń pieniężnych i poinformował Stronę postępowania o zamiarze nałożenia na nią kary . 6 (11) W dniu 10 lutego 2025 r. Strona postępowania zapoznała się z aktami sprawy oraz zebranym materiałem dowodowym. (12) Pismem z 19 lutego 2025 r. Strona postępowani a poinformowała, że nie wnosi zastrzeżeń co do ustaleń Prezesa Urzędu w zakresie świadczeń pieniężnych spełnion ych po terminie lub niespełnion ych w okresie objętym postępowaniem, opisanych w treści zawiadomienia z 6 lutego 2025 r. i zaprezentowanych w tabelach załączonych do zawiadomienia. (13) Niezależnie od tego , Strona wskazała na okoliczność wynikającą z ustaleń Prezesa Urzędu, któr ą organ powinien rozważyć – w ramach uznania administracyjnego – jako przesłankę fakultatywnego odstąpienia od nałożenia kary , wynikającą z brzmienia art. 13v ust. 1 Ustawy. Okoliczność powyższą stanowi – w ocenie Strony – fakt, że łączna wartoś ć świadczeń pieniężnych spełnionych z opóźnieniami dłuższymi niż 7 dni wynosi jedynie [ informacja prawnie chroniona ] Strona podn iosł a , że [informacja prawnie chroniona] . Dodatkowym argumentem przemawiającym – w ocenie Strony – za zastosowaniem przez Prezesa Urzędu uznania administracyjnego i nienakładaniem na nią kary jest również fakt, że świadczenia pieniężne spełnione przez nią z opóźnieniem [ informacja prawnie chroniona ] . (14) Obok powyższej argumentacji w zakresie wnioskowanego odstąpienia od nałożenia kary, Strona wskazała także na okoliczności, które – alternatywnie – winny zostać przez Prezesa Urzędu uwzględnione na jej korzyść ja ko łagodzące, w celu obniżenia wysokości nakładanej kary pieniężnej . W tym zakresie S trona postępowania wskazała na szereg okoliczności, w tym: [ informacja prawnie chroniona ]. II. Przedmiot postępowania (15) Przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie, czy w okresie objętym postępowaniem, tj. w trzech następujących po sobie miesiącach: styczeń, luty, marzec 2023 r. Strona postępowania nadmiernie opóźniała się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w rozumieniu art. 13b ust. 2 Ustawy, a zatem ustalenie, czy dos zło do naruszenia przez nią zakazu administracyjnego, o którym mowa w art. 13b ust. 1 Ustawy. W tym celu konieczne było ustalenie sumy wartości świadczeń pieniężnych wymagalnych w okresie objętym postępowaniem, które Strona spełniła po terminie w okresie o bjętym postępowaniem, albo których nie spełniła w tym okresie, pomimo upływu terminu zapłaty . 7 III. U stalenia faktyczne 1. Strona postępowania (16) Prezes Urzędu ustalił, że VESTAS - POLAND sp. z o.o. z siedzibą w Szczecinie jest spółką prawa handlowego wpisan ą do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod nr KRS 0000175406 . Jej głównym przedmiotem działalności jest instalowanie maszyn przemysłowych, sprzętu i wyposażenia (PKD 33.20.Z) . Kapitał zakładowy Strony należy w całości do podmiot u prywatn e go – spółki handlowej prawa duńskiego Vestas Northern Europe A/S . O d d aty wszczęcia niniejszego postępowania do daty wydania niniejszej decyzji dane rejestrowe Strony nie uległy zmianie. Dow ody : − Odpis z rejestru przedsiębiorców KRS aktualny na dzień 27 października 2023 r. [ 001] − Odpis z rejestru przedsiębiorców KRS aktualny na dzień 15 maja 2025 r . [073] (17) Prezes Urzędu przyjął, że w odniesieniu do transakcji handlowych poddanych analizie w toku postępowania , Strona posiadała status dużego przedsiębiorcy. Prezes Urzędu oparł się przy tym o treść oświadczenia złożonego przez Stronę, gdyż nie budziło ono jego wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Dowód: Oświadczenie Strony z 18 grudnia 2023 r . , przekazane do tut. Urzędu 5 stycznia 2024 r. [ 012.02 ] (18) Prezes Urzędu ustalił również, że do dnia wydania niniejszej decyzji na portalu publicznym Krajowego Rejestru Zadłużonych Ministerstwa Sprawiedliwości (https://krz.ms.gov.pl/) nie obwieszczano: o zło żeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Strony postępowania, o ogłoszeniu jej upadłości, czy też otwarciu w stosunku do niej postępowania restrukturyzacyjnego. Również w Dziale 6 w Rubrykach 5 - 7 odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS Strony brak wzmianki o pos tępowaniu upadłościowym, restrukturyzacyjnym czy naprawczym. 2. Podstawa dokonywanych ustaleń (19) Punktem wyjścia dla dokonywanych ustaleń faktycznych były informacje dotyczące świadczeń pieniężnych wynikających z zawartych przez Stronę postępowania transakcji h andlowych. Informacje te zostały przedstawione przez Stronę, na żądanie Prezesa Urzędu w trybie art. 13f Ustawy, w formie Tabeli nr 1 zawartej w pliku MS Excel pod nazwą Zalacznik nr 4 - Odp pkt 4 Tabela nr 1 (dalej: „Tabela nr 1”) . (20) Należy podkreślić, że zwrócenie się do Strony o przekazanie powyższych danych i informacji było uzasadnione okolicznością, że dotyczą one faktów, co do których Strona postępowania 8 posiada kompletną wiedzę, możliwą do przekazania w formie i strukturze wskazanej przez Prezesa Urzędu. (21) Informacje zawarte w Tabeli nr 1 podlegały weryfikacji w oparciu o dowody przedłożone przez Stronę postępowania w odpowiedzi na wezwanie Prezesa Urzędu, w szczególności: dane z jej ewidencji i deklaracji podatkowej (przesłane tut. organowi w formie plików JPK_V7), dane zawarte w wyciągach bankowych (przesłane tut. organowi w formie plików JPK_WB) oraz umowy, dokumenty zamówień i ewidencje dostaw , a także potwierdzenia przelewów. Prezes Urzędu oparł również swoje ustalenia o informacje z publicznie d ostępnych rejestrów i baz (np. KRS, CEIDG ), jak również informacje publikowane na stronie internetowej Narodowego Banku Polskiego ogłoszenia dotyczące średnich kursów walut. (22) Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy Prezes Urzędu miał na względzie zakres przedmiotowy określony w wezwaniu z 10 listopada 2023 r. , w tym odnoszący się do świadczeń pieniężnych wynikających z transakcji handlowych zawartych od 8 grudnia 2022 r., a także przywołane poniżej przepisy Ustawy wskazujące, które świadczenia pi eniężne lub inne świadczenia o charakterze pieniężnym nie podlegają analizie w niniejszym postępowaniu, w tym: 1) art. 3 pkt 1 i 2 Ustawy, który stanowi, że przepisów Ustawy nie stosuje się do długów objętych postępowaniami prowadzonymi na podstawie ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 794) oraz ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1428) odpowiednio od dnia ogłoszenia upadłości albo od dnia otwarcia postępowania restrukturyzacyjneg o oraz umów, na podstawie których są wykonywane czynności bankowe w rozumieniu przepisów art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 1646, z późn. zm.); 2) art. 13b ust. 4 Ustawy, który stanowi, że przy ustalaniu wystąpienia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych Prezes Urzędu pomija: a) niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenia pieniężne, których termin spełnienia upłynął wcześniej niż 2 lata przed dniem wszczęcia postępowania; b) transakcje handlowe, których wyłącznymi stronami są podmioty należące do tej samej grupy kapitałowej 4 ; 4 G rupa kapitałowa – w rozumieniu art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów w (Dz. U. z 2021 r. poz. 275, z 2022 r. poz. 2581 i 2640 oraz z 2023 r. poz. 852) , wszystkich przedsiębiorców, którzy są kontrolowani w sposób bezpośredni lub pośredni przez jednego przedsiębiorcę, w tym również tego przedsiębior ę, dalej: „grupa kapitałowa”. 9 c) transakcje handlowe zawierane w zakresie działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, o których mowa odpowiednio w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej. (23) Mając na uwadze ramy czasowe niniejszego postępowania oraz brzmienie art. 13b ust. 2 Ustawy, z którego wynika, że zakaz nadmierne go opóźniani a się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych dot yczy wymagalnych świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie, dokonując ustalenia sumy wartości tych świadczeń w niniejszym postępowaniu, Prezes Urzędu pominął w szczególności, świadczenia pieniężne, które nie były wymagalne w okresie objętym postępowaniem, w tym: 1) świadczenia pieniężne spełnione w całości przed okresem objętym postępowaniem, tj. przed 1 stycznia 2023 r. , 2) świadczenia pieniężne, które stały się wymagalne po okresie objętym postępowaniem, tj. te, których termin zapłaty pr zypadał 31 marca 2023 r. lub później, 3) świadczenia pieniężne spełnione w terminie. Dow ody : − Tabela nr 1 stanowiąca załącznik do pisma Strony z dnia 5 stycznia 2024 r. [012.05 ] − Dokumenty zamówień [054.08, 059.03, 059.04 , 059.05, 064.05] − Pliki JPK_WB stanowiące załączniki do pisma Strony z dnia 5 stycznia 2024 r. [012.04] − Pliki JPK_V7 stanowiące załączniki do pisma Strony z dnia 5 stycznia 2024 r. [012.03] 3. Zakwestionowane świadczenia pieniężne (24) Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Prezes Urzędu ustalił, które świadczenia pieniężne wymagalne w okresie objętym postępowaniem Strona postępowania spełniła po terminie zapłaty albo nie spełniła do ostatniego dnia okresu objętego postępowaniem , pomi mo upływu terminu zapłaty (dalej: „Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne”). (25) Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne zostały zaprezentowane w Tabelach A i B stanowiących załączniki do niniejszej decyzji . Tabela A zawiera wykaz świadczeń pieniężnych spełnionyc h po terminie i niespełnionych przez Stronę w okresie objętym postępowaniem, co do których terminowość ich spełnienia została oceniona względem terminu zapłaty uzgodnionego z kontra h entem w umowie. Tabela B zawiera wykaz świadczeń pieniężnych spełnionych p o terminie i niespełnionych przez Stronę w okresie objętym postępowaniem, co do których terminowość ich spełnienia została oceniona względem terminu zapłaty ustalonego na podstawie art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy, w związku 10 ze stosowaniem przez Stronę postępow ania umownych terminów zapłaty naruszających art. 7 ust. 2a Ustawy . (26) T abel e A i B identyfikuj ą każde Zakwestionowane Świadczenie Pieniężne poprzez wskazanie: numeru identyfikacji podatkowej (NIP) kontrahenta Strony postępowania – dostawcy towarów lub usług, numeru faktury potwierdzającej dostawę towaru lub usługi, daty zakupu, terminu zapłaty obowiązującego Stronę, daty spełnienia przez Stronę świadczenia pieniężnego na rzecz dostawcy, jeżeli zostało ono spełnione w okresie objętym postępowaniem, wartości i waluty świadczenia pieniężnego wynikającego z faktury oraz wartości tego świadczenia, które Prezes Urzędu ustalił jako spełnione po terminie lub niespełnione w okresie objętym postępowaniem, właściwego kursu waluty obcej dla świadczeń pieniężnych wyrażonyc h w walucie obcej. Każde Zakwestionowane Świadczenie Pieniężne posiada również przypisaną liczbę porządkową nadaną mu przez Stronę postępowania w Tabeli nr 1. Ponadto, dla każdego Zakwestionowanego Świadczenia Pieniężnego wskazana została liczba dni opóźni enia w jego spełnieniu wraz z odpowiednią grupą opóźnień od WŚ1 do WŚ5, o których mowa w art. 13v ust. 2 Ustawy. 3.1. Świadczenia pieniężne w transakcjach handlowych (27) Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 4 pkt 1a Ustawy – świadczeniem pieniężnym jest wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji handlowej, czyli w umowie, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością (art. 4 pkt 1 Ustawy). (28) Na podstawie firm i form prawnych kontrahentów oraz ich numerów identyfikacji podatkowej (NIP) wskazanych w Tabeli nr 1 i zweryfikowanych w ewi dencji podatkowej (JPK_V7), a także w oparciu o dan e publicznie dostępn e w rejest rach przedsiębiorców (KRS, CE I DG), Prezes Urzędu ustalił, że kontrahentami Strony postępowania w transakcjach handlowych, z których wynikają Zakwestionowane Świadczenia Pienię żne były podmioty, do których stosuje się przepisy Ustawy (art. 2). Dow ody: − Tabela nr 1 stanowiąca załącznik do pisma Strony z 5 stycznia 2024 r. [012.05] − Umowy [054.08, 059.07] − JPK_V7 [012.03] (29) Na tej samej podstawie Prezes Urzędu ustalił również, że w na zwach kontrahentów, wskazanych w Tabel ach A i B nie znajdują się oznaczenia: „bank”, „kasa”, „kasa oszczędnościowo - kredytowa”, „unia kredytowa”. Żaden z k ontrahentów nie znajduje się też 11 w zestawieniu notyfikacji dotyczących działalności instytucji kredyto wych na terytorium RP poprzez oddział, publikowanym przez Komisję Nadzoru Finansowego na stronie: https://www.knf.gov.pl/podmioty/Podmioty_sektora_bankowego/ zestawienie_notyfikacji _dot_dzialnosci_instucji_kredytowych_na_terytorium_RP_poprzez_oddzial. (30) Nadto , z analizy tej wynika, że w firmie żadnego z kontrahentów wskazanych w Tabeli A i B nie ma następujących oznaczeń: „towarzystwo ubezpieczeń”, „zakład ubezpieczeń”, „towarzystwo ubezpieczeń i reasekuracji” albo „zakład ubezpieczeń i reasekuracji” oraz odpo wiednich skrótów: „TU”, „ZU”, „TUiR” albo „ZUiR”; „towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych” i skrótu: „TUW”; „towarzystwo reasekuracji”, „towarzystwo reasekuracyjne” albo „zakład reasekuracji” oraz skrótów: „TR” albo „ZR”; „towarzystwo reasekuracji wzajemnej” o raz skrótu: „TRW”. (31) Prezes Urzędu ustalił również, że kontrahenci Strony wskazani w Tabeli A i B nie należą do tej samej, co Strona grupy kapitałowej. W tym zakresie , Prezes Urzędu oparł swe ustalenia na pochodzącej od Strony informacji o podmiotach należąc ych do tej samej grupy kapitałowej. Prezes Urzędu uznał te informacje za wiarygodne, bowiem to Strona posiada najlepszą wiedzę o swych relacjach z innymi przedsiębiorcami, a z których mogą wynikać uprawnienia dające jej możliwość wywierania decydującego wpływu na decyzje innych podmiotów lub dające innym przedsiębiorcom możliwość wywierania decydującego wpływu na decyzje Strony postępowania albo pozostawania z innymi przedsiębiorcami w takiej relacji w stosunku do przedsiębiorcy, w której wywiera on decyd ujący wpływ na Stronę i tych innych przedsiębiorców. Dowód: Pismo Strony z 5 stycznia 2024 r. [012]. (32) Z zebranego materiału dowodowego, w szczególności: informacji podanych przez Stronę w Tabeli nr 1, treści przedłożonych przez nią zamówień i umów oraz dany ch z ewidencji podatkowej (JPK_V7) wynika również, że wszystkie Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne wynikają z umów, w których uzgodniono zapłatę sumy pieniężnej w zamian za spełnienie świadczenia niepieniężnego, tj. dostawę towaru lub wykonanie usługi. Wszystkie Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne wynikają zatem z umów o charakterze odpłatnym. Fakt wystawienia przez kontrahentów faktur VAT potwierdzających zawarcie tych umów, ujęcie ich w ewidencji podatkowej i przesłanie przez Stronę do urzędu skarbow ego w formie plików JPK_V7, świadczą również o zawarciu tych umów w związku z prowadzoną przez strony tych umów działalnością. Dow ody: − Tabela nr 1 stanowiąca załącznik do pisma Strony z dnia 5 stycznia 2024 r. [012.05] − Umowy [054.08, 059.07] 12 − Zamówienia [054.08, 059.03, 059.04, 059.05, 064.05] − JPK_V7 [012.03] (33) Jednocześnie, biorąc pod uwagę powyższe dowody , Prezes Urzędu ustalił, że umowy, z których wynikał obowiązek zapłaty Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych nie obejmowały czynności bankowych, o któr ych mowa w art. 5 Prawa bankowego, ani nie były zawierane w zakresie działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej. (34) Na podstawie udzielonych przez Stronę szczegółowych wyjaśnień i przedłożonych dowodów , Prezes Urzędu ustalił, że transakcje handlowe, z k tórych wynikają Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne, zostały zawarte po 8 grudnia 2022 r. Dowody : − Umowy [054.08, 059.07] − Zamówienia [054.08, 059.03, 059.04, 059.05, 064.05 ] (35) Biorąc pod uwagę powyższe , Prezes Urzędu ustalił także , że wszystkie Zakwestionow ane Świadczenia Pieniężne zaprezentowane w Tabel ach A i B stanowią świadczenia pieniężne w transakcjach handlowych, o których mowa w art. 4 pkt 1a Ustawy. 3.2. T erminy zapłaty Zakwestionowanych Ś wiadczeń P ieniężnych (36) Podstawę do ustalenia terminu zapłaty oraz w konsekwencji długości opóźnienia stanowi termin zapłaty uzgodniony przez strony transakcji handlowych i wskazany w Tabeli nr 1, w zakresie, w jakim nie był on sprzeczny z przepisem art. 7 ust. 2a Ustawy . Dow ody : − Tabela nr 1 stanowiąca załącznik do pisma Strony z dnia 5 stycznia 2024 r. [012.05] − Umowy [054.08, 059.07] − Zamówienia [054.08, 059.03, 059.04, 059.05, 064.05] (37) W przypadku, w którym umowny termin zapłaty wskazany przez Stronę postępowania przypadał na dz ień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, Prezes Urzędu przyjął w swoich ustaleniach, że terminem zapłaty był następny dzień, który nie był dniem wolnym od pracy ani sobotą – stosownie do treści art. 115 Kodeksu cywilnego 5 . (38) Prezes Urzędu ustalił, że kontrahentami Strony postępowania w transakcjach handlowych, z których wynikają Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne, obok przedsiębiorców dużych, byli również mikroprzedsiębiorcy, mali - i średni przedsiębiorcy (dalej „MŚP”) . Pre zes Urzędu dokonał tych ustaleń zarówno na podstawie informacji przekazanych przez Stronę 5 Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r. poz. 1061), dalej: „k.c.”. 13 postępowania, jak również na podstawie ogólnodostępnych danych zawartych w rejestrach przedsiębiorców i sprawozdaniach finansowych, informacji widniejących na stronac h internetowych przedsiębiorców, a także na podstawie oświadczeń złożonych przez kontrahentów Strony postępowania. Dow ody : − Tabela nr 1 stanowiąca załącznik do pisma Strony z dnia 5 stycznia 2024 r. [012.05] − Pismo [ informacja prawnie chroniona ] z 23 .01. 2024 r. [037.01 ] − Pismo [ informacja prawnie chroniona ] z 07.02.2024 r. [049.01] − Pismo [ informacja prawnie chroniona ] z 26.01.2024 r. [048.01] − Pismo [ informacja prawnie chroniona ] z 29.01.2024 r. [047.01] − Pismo [ informacja prawnie chroniona ] z 25.01.202 4 r. [045.01] − Pismo [ informacja prawnie chroniona ] z 24.01.2024 r. [044.01] − Pismo [ informacja prawnie chroniona ] z 24.01.2024 r. [043.01] − Pismo [ informacja prawnie chroniona ] z 22.01.2024 r. [040.01] − Pismo [ informacja prawnie chroniona ] z 23.01.2024 r . [039.01] − Pismo [ informacja prawnie chroniona ] z 19.01.2024 r. [036.01] − Pismo [ informacja prawnie chroniona ] z 19.01.2024 r. [035.01] − Pismo [ informacja prawnie chroniona ] z 23.01.2023 r. [034.01] − Pismo [ informacja prawnie chroniona ] z 19.01.2024 r. [032.01] (39) W przypadku Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych wynikających z transakcji handlowych zawartych z kontrahentami posiadającymi status MŚP, w których uzgodnione przez strony tych umów terminy zapłaty przekraczały 60 dni liczonych od daty doręczenia Stronie faktury , Prezes Urzędu stosował art. 13 ust. 2 Ustawy, który stanowi, że zamiast postanowień umowy ustalających termin zapłaty z naruszeniem art. 7 ust. 2a Ustawy stosuje się termin zapłaty 60 dni liczonych od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi. (40) W tym miejscu należy wskazać , że w treści pisma z 9 grudnia 2024 r. Strona poinformowała, iż w odniesieniu do analizowanych przez Prezesa Urzędu świadczeń pieniężnych [informacja p rawnie chroniona] . (41) Wobec powyższego, wskazane przez Stronę w Tabeli nr 1 terminy zapłaty wynikające z zawartych umów, Prezes Urzędu zastąpił terminem 60 dni liczonym od daty doręczenia Stronie faktury (z uwzględnieniem art. 115 k.c.) i względem tak ustalo nego maksymalnego terminu zapłaty obliczył długość okresu opóźnienia. Świadczenia pieniężne, których dotyczą powyższe ustalenia zostały zaprezentowane w Tabeli B załączonej do decyzji. 14 (42) Strona nie wykazała również w odniesieniu do żadnego z Zakwestionowany ch Świadczeń Pieniężnych [informacja prawnie chroniona] . Potwierdza to istnienie obowiązku zapłaty tych świadczeń w terminach zapłaty uzgodnionych przez strony transakcji handlowych. (43) Biorąc pod uwagę opisane powyżej ustalenia, dokonane w oparciu o zgromadz one w sprawie dowody, Prezes Urzędu przyjął , że wszystkie Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne były wymagalne w okresie objętym postępowaniem, a Strona postępowania była zobowiązana do ich zapłaty w terminach wskazanych w Tabel ach A i B. 3.3. Daty spełnienia Zakwestionowanych Ś wiadczeń P ieniężnych (44) Na podstawie zgromadzonych dowodów, w tym danych zawartych w wyciągach bankowych w formie plików JPK_WB, a także potwierdzeń przelewów , Prezes Urzędu ustalił, że część świadczeń pieniężnych została spełniona przez Stronę postępowania po terminie zapłaty w okresie objętym postępowaniem , a część po tym okresie . (45) W Tabel ach A i B jako datę spełnienia świadczenia pieniężnego wskazano datę operacji na rachunku bankowym Strony postępowania, zgodnie z informacjami zawartymi w plikach JPK_WB lub potwierdzeniach realizacji poszczególnych przelewów. W odniesieniu do Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych [ informacja prawnie chroniona ] dowodami spełnienia świadczeń pieniężnyc h były przedłożone przez Stronę [informacja prawnie chroniona] . Dowody : − JPK_WB [012.04] − Potwierdzenia przelewów [ 031.02, 031.03 ] (46) Porównując tak ustalone daty spełnienia Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych, Prezes Urzędu ustalił, że wszystkie świadczenia pieniężne ujęte w Tabeli A i B zostały spełnione po upływie uzgodnionych terminów zapłat y . (47) W kolumnie Liczba dni opóźnienia Tab el A i B dla każdego Zakwestionowanego Świadczenia Pieniężnego wskazano liczbę dni opóźnienia, tj. wyrażony w dniach okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego, do ostatniego dnia okresu obj ętego postępowaniem, czyli do 31 marca 2023 r., albo do dnia jego spełnienia, jeżeli świadczenie pieniężne zostało spełnione w okresie objętym postępowaniem. Jako dzień wymagalności każdego Zakwestionowanego Świadczenia Pieniężnego Prezes Urzędu przyjął dz ień przypadający po dniu, w którym upływał termin zapłaty świadczenia pieniężnego wskazany w Tabeli A w kolumnie Termin zapłaty wg umowy 15 z uwzględnieniem art. 115 k.c . oraz w Tabeli B w kolumnie T e rmin zapłaty wynikający z art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy (z uw zględnieniem art. 115 k.c.) . 3.4. W artoś ć Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych (48) Prezes Urzędu ustalił, że Strona postępowania była zobowiązana do zapłaty na rzecz kontrahentów wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zawartych z nimi umów i wystawionych na i ch podstawie dokumentów do celów podatkowych (dowodów księgowych), w tym w szczególności faktur VAT , wskazanych przez Stronę w Tabeli nr 1, a także w ewidencji JPK_V 7 . Dowody : − Tabela nr 1 [012.05] − JPK_V7 [012.03] (49) Strona postępowania nie wykazała również, aby – w umowach, z których wynikają Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne – po odebraniu towaru lub usługi, a przed upływem uzgodnionego terminu zapłaty [informacja prawnie chroniona] . Dowód: Pismo Strony postępow ania z dnia 9 grudnia 2024 r. [064.01] (50) W przypadku, gdy świadczenie pieniężne zostało w treści dokumentującego go dowodu zakupu wyrażone w walucie obcej, Prezes Urzędu ustalił wartość Zakwestionowanego Świadczenia Pieniężnego wyrażonego w walucie obcej na podstawie art. 13b ust. 3 Ustawy i obliczył jego równowartość przy zastosowaniu średniego kursu waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski: − ostatniego dnia roboczego okresu objętego postępowaniem, tj. 31 marca 2023 r. – w przypadku świadczeń pienię żnych niespełnionych w okresie objętym postępowaniem, − ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień spełnienia świadczenia pieniężnego – w przypadku świadczeń pieniężnych spełnionych po terminie w okresie objętym postępowaniem. (51) W Tabelach A i B wskazano odpowiedni dla każdego Zakwestionowanego Świadczenia Pieniężnego kurs danej waluty obcej ogłoszony przez Narodowy Bank Polski (dalej: „NBP”) na stronie internetowej NBP i dostępny w archiwum kursów średnich NBP – tabela A pod adresem: https://nbp.pl/statys tyka - i - sprawozdawczosc/kursy/archiwum - kursow - srednich - tabela - a/. (52) Mając na uwadze wskazaną w Tabel ach A i B wartość każdego Zakwestionowanego Świadczenia Pieniężnego, ustaloną liczbę dni opóźnienia w jego spełnieniu, a także treść art. 13v ust. 2 Ustawy okr eślającego sposób obliczenia maksymalnej kary pieniężnej, Prezes 16 Urzędu zakwalifikował każde Zakwestionowane Świadczenie Pieniężne do odpowiedniej grupy świadczeń opisanych poniżej, czemu dał wyraz w Tabeli A kolumnie Grupa ( WŚ1 - WŚ5 ) . (53) Poszczególne sumy Zak westionowanych Świadczeń Pieniężnych obliczone z uwzględnieniem liczby dni opóźnienia i przedziałów opóźnienia określonych w art. 13v ust. 2 Ustawy wynoszą odpowiednio : − WŚ1 = [ informacja prawnie chroniona ] – liczba dni opóźnienia nie przekracza 30 dni − WŚ2 = [ informacja prawnie chroniona ] – liczba dni opóźnienia wynosi od 31 do 60 dni − WŚ3 = [ informacja prawnie chroniona ] – liczba dni opóźnienia wynosi od 61 do 120 dni − WŚ4 = [ informacja prawnie chroniona ] – liczba dni opóźnienia wynosi od 121 do 365 dni − WŚ5 = [ informacja prawnie chroniona ] – liczba dni opóźnienia przekracza 365 dni (54) Suma wartości wszystkich Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych, co do których Prezes Urzędu ustalił w niniejszym postępowaniu, że zostały spełnione przez Stronę postępowania po te rminie albo nie zostały przez nią spełnione do ostatniego dnia okresu objętego postępowaniem wynosi [ informacja prawnie chroniona ] . IV. Ocena prawna (55) Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny , Prezes Urzędu zważył, co następuje. 1. VESTAS - POLAND sp. z o.o. jako s trona postępowania w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych i adresat zakazu, o którym mowa w art. 13b ust. 1 Ustawy (56) Zgodnie z art. 13c ust. 1 Ustawy, Prezes Urzędu prowadzi postępowania w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych wobec podmiotów, o których mowa w art. 2 Ustawy, niebędących podmiotami publicznymi. Mając na względzie treść powyższych przepisów oraz treść art. 2 pkt 1 Ustawy, do których one odsyłają, należy stwierdzić, że podmiota mi, w stosunku do których może być prowadzone postępowanie w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych i które są adresatem zakazu, o którym mowa w art. 13b ust. 1 Ustawy są m.in. przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców 6 , o ile nie są oni podmiotami publicznymi. (57) Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców - przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Działalnością gospodarczą 6 Dz.U. z 2024 r. poz. 236 , 1222, 1871, z 2025 r. poz. 222 , dalej : „ u stawa Prawo przedsiębiorców” . 17 z kolei – zgodnie z art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców – jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. (58) Przez podm iot publiczny natomiast – zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 2 Ustawy – należy rozumieć podmioty, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych 7 . (59) W toku niniejszego postępowania Prezes Urzędu ustalił, że VESTA S - POLAND sp. z o.o. jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością – a zatem osobą prawną, wpisaną do rejestru przedsiębiorców KRS i prowadzi we własnym imieniu, w sposób ciągły zorganizowaną działalność zarobkową. Strona postępowania, jako spółka prawa hand lowego prowadząca działalność gospodarczą jest zatem przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 u stawy Prawo przedsiębiorców a więc podmiotem, o którym mowa w art. 2 pkt 1 Ustawy. (60) Jednocześnie , kapitał zakładowy Strony postępowania należy w całości do podmi otu prywatnego – spółki handlowej prawa duńskiego VESTAS NORTHERN EUROPE A/S, a zatem Strona postępowania nie należy do żadnej z kategorii podmiotów wymienionych w art. 4 u stawy Prawo zamówień publicznych. W związku z tym , Strona postępowania nie posiada s tatusu podmiotu publicznego. (61) Biorąc pod uwagę powyższe, VESTAS - POLAND sp. z o.o. jest adresatem zakazu, o którym mowa w art. 13b ust. 1 Ustawy i może być stroną prowadzonego przez Prezesa Urzędu postępowania w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnian iem świadczeń pieniężnych - a co za tym idzie - także adresatem niniejszej decyzji. 2. Przesłanki ustalenia naruszenia zakazu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Stronę postępowania (62) Stosownie do art. 13b ust. 2 Ustawy, określ ającego znamiona deliktu administracyjnego, nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez podmiot, o którym mowa w art. 2, niebędący podmiotem publicznym, ma miejsce w przypadku, gdy w okresie 3 kolejnych miesięcy suma wartości wymaga lnych świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie przez ten podmiot wynosi co najmniej 2 000 000 złotych. (63) Zgodnie z definicją ustawową z art. 4 pkt 1a Ustawy , „świadczenie pieniężne” to wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie us ługi w transakcji handlowej. Z kolei zgodnie z art. 4 pkt 1 Ustawy, „transakcja handlowa” oznacza umowę, której przedmiotem jest odpłatana dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony zawierają ją w związku wykonywaną działalnością. Zakaz nadmiernego opóźniania się dotyczy więc 7 Dz.U. z 2024 poz. 1320, d alej: „ u stawa Prawo zamówień public znych”. 18 spełniania „świadczeń pieniężnych” w rozumieniu tych przepisów. Pojęcie „świadczenia pieniężnego” w „transakcji handlowej” wyznacza zatem zakres przedmiotowy postępowania i dokonywanych w nim ustaleń. (64) Przy czym, należy mieć również na względzie art. 3 Ustawy, wyłączający z zakresu jej stosowania długi objęte postępowaniami prowadzonymi na podstawie ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 202 5 poz. 614 ) oraz ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Pr awo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 202 4 r. poz. 1428 ), a także umowy, na podstawie których są wykonywane czynności bankowe w rozumieniu przepisów art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia – Prawo bankowe (Dz. U. z 202 4 r. poz. 1646 ). (65) Nadto , zgodnie z treścią art. 13b ust. 4 Ustawy, ustalając wystąpienie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych Prezes Urzędu pomija: 1) niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenia pieniężne, których termin spełnienia upłynął wcześnie j niż 2 lata przed dniem wszczęcia postępowania; 2) transakcje handlowe, których wyłącznymi stronami są podmioty należące do tej samej grupy kapitałowej; 3) transakcje handlowe zawierane w zakresie działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, o których mowa odpowiednio w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej. (66) Biorąc pod uwagę treść powyższych przepisów należy stwierdzić, że ustalenie naruszenia zakazu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świ adczeń pieniężnych przez Stronę postępowania wymaga wykazania, że Strona postępowania, będąca adresatem zakazu administracyjnego, była zobowiązana do spełnienia Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych, które spełniają poniższe cechy: − stanowią świadczenia p ieniężne w rozumieniu art. 4 pkt 1a Ustawy, do których odnosi się zakaz nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych i do których ma zastosowanie Ustawa, tj. takie, które: • wynikają z transakcji handlowych zawartych przez Stronę postępowa nia z podmiotami wskazanymi w art. 2 Ustawy; • nie są wyłączone z zakresu zastosowania Ustawy na podstawie jej art. 3; − nie podlegały pominięciu stosownie do art. 13b ust. 4 Ustawy; − były wymagalne w okresie objętym postępowaniem; − zostały spełnione po terminie albo nie zostały spełnione w okresie objętym postępowaniem; − ich suma wynosi co najmniej 2 000 000 złotych. 19 (67) Spełnienie wskazanych przesłanek jest konieczne i zarazem wystarczające do ustalenia naruszenia zakazu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świ adczeń pieniężnych przez Stronę postępowania. Popełnienie deliktu administracyjnego jest bowiem powiązane z obiektywnym stanem opóźnienia, niezależnym od jego przyczyn. (68) Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, odpowiedzialność administracyjnoprawna (odpowiedzialność za delikt administracyjny) w odróżnieniu od odpowiedzialności karnej – ma charakter odpowiedzialności obiektywnej, chyba że ustawodawca zdecyduje się na wprowadzenie do deliktu administracyjnego znamienia winy 8 . Dla przyjęcia tej odpowied zialności wystarczający jest zatem sam fakt obiektywnego naruszenia obowiązków administracyjnoprawnych, bez względu na przyczynę, która do tego doprowadziła. Podstawę zastosowania sankcji administracyjnej stanowi sam fakt naruszenia normy sankcjonowanej, b ez względu na winę podmiotu, który dopuścił się określonego zachowania. (69) Biorąc pod uwagę treść zakazu wyrażoną w normie prawnej zawartej w przepisach art. 13b Ustawy, odpowiedzialność za naruszenie tego zakazu ma charakter obiektywny. Zgodnie z jej treścią o naruszeniu zakazu decyduje spełnienie obiektywnych przesłanek wskazanych w Ustawie – osiągnięcie określonego pułapu opóźnień w spełnianiu świadczeń pieniężnych w okresie objętym postępowaniem. O obiektywnym charakterze odpowiedzialności decyduje m.in. o dwołanie się w opisie znamion deliktu do obiektywnego zachowania polegającego na opóźnieniu. Na odpowiedzialność tą nie ma zatem wpływu stopień zawinienia podmiotu naruszającego prawo, okoliczności naruszenia zakazu, czy też motywacja sprawcy lub skala nar uszeń. 2.1. Obowiązek zapłaty Zakwestionowanych Świadczeń Pienię ż nych (70) Zgodnie z art. 4 pkt 1a Ustawy, świadczenia pieniężne to wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji handlowej. Natomiast transakcją handlową w rozumieniu art. 4 pkt 1 Ustawy jest umowa, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2 Ustawy, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością . (71) Przy interpretacji pojęcia „świadczenia pieniężnego” i „tr ansakcji handlowej” należy mieć na względzie treść Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/WE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych 9 , która 8 M. Jabłoński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. Wierzbowski 2020, wyd. 29, Legalis, I. Sepioło - Jankowska, Odpowiedzialność administracyjna jako odpowiedzialność alternatywna dla deliktów finansowych, Prokuratura i Prawo 1, 20 20, s. 83 i nast., wyrok TK z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01, OTK - A 2002/4/50, wyrok TK z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt P 9/08, OTK - A 2010, nr 3, poz. 26. 9 Dz. U. UE 2011, L. 48, dalej: Dyrektywa 2011/7/WE. 20 została implementowana do polskiego porządku praw nego na mocy Ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2011/7/WE ma ona zastosowanie do wszystkich płatności, które stanowią wynagrodzenie w transakcjach handlowych. Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 1 Dyrektywy 2011/7/WE „transakcje handlowe”, to transakcje między przedsiębiorstwami lub między przedsiębiorstwami a organami publicznymi, które prowadzą do dostawy towarów lub świadczenia usług za wynagrodzeniem. Ponieważ art. 2 pkt 1 Dyrektywy 2011/7/WE nie zawiera żadnego wyraźnego odesłania do prawa państw czł onkowskich, które miałoby na celu określenie znaczenia i zakresu tego pojęcia, zdaniem Trybunału Sprawiedliwości UE - pojęcie „transakcji handlowej” wymaga autonomicznej i jednolitej wykładni, uwzględniającej zarówno brzmienie i kontekst przepisu, w którym znajduje się to pojęcie, jak i cele tego przepisu oraz aktu prawa Unii, którego ów przepis stanowi część (pkt 21). 10 (72) Nadto, jeżeli strony uzgodniły, że w ramach tej samej umowy realizowane będą kolejne dostawy towarów lub będą wykonywane kolejne usługi, pr zy czym każda z tych dostaw lub każda z tych usług rodzi obowiązek zapłaty po stronie dłużnika, to spełnione są oba przewidziane w art. 2 pkt 1 Dyrektywy 2011/7/WE warunki, aby każdą dostawę towarów lub każdą wykonaną usługę na podstawie tej umowy uznać za transakcję handlową w rozumieniu tego przepisu . Art. 2 pkt 1 Dyrektywy 2011/7/WE należy zatem interpretować w ten sposób, że zawarte w nim pojęcie „transakcji handlowych” obejmuje każdą kolejną dostawę towarów lub każde kolejne świadczenie usług w wykonan iu jednej i tej samej umowy (pkt 24). (73) Mając na uwadze definicję transakcji handlowej wskazaną w treści art. 4 pkt 1 Ustawy stwierdzić należy, że każda odpłatna dostawa towaru lub odpłatne wykonanie usługi – w przypadkach, w których dane zamówienie wynikało z uprzednio zawartej umowy ramowej również stanowi transakcję handlową. Odrębną transakcją handlową jest zatem każda umowa jednorazowa zawierana na podstawie umowy ramowej, każde zamówienie/zlecenie składane na podstawie takiej umowy i dostawa każdej part ii towaru , etap wykonania usługi – za które uzgodniono wynagrodzenie. (74) Mając na uwadze powyższe, „ świadczenie pieniężne” stanowi zapłatę – a zatem wyrażony w pieniądzu ekwiwalent za spełnienie świadczenia niepieniężnego, tj. za każdą dostawę towaru lub wyko nanie każdej usługi, czy też dzieła lub ich części, wynikający z (w wykonaniu) umów posiadających następujące cechy: − są odpłatne – ekwiwalentem świadczenia niepieniężnego jest w nich płatność, czyli wynagrodzenie wyrażone w pieniądzu; 10 Wyrok Trybunału Unii Europejskiej z dnia 1 grudnia 2022 r., C - 419/21, ECLI:EU:C:2022:948. 21 − przedmiotem uzgodnio nego w nich świadczenia niepieniężnego jest dostawa towarów lub świadczenie usług; − ich stronami są podmioty, o których mowa w art. 2 Ustawy; − zostały zawarte w związku z prowadzoną przez te podmioty działalnością. (75) Z kolei podmioty, o których mowa w art. 2 Ustawy , to przede wszystkim przedsiębiorc y w rozumieniu przepisów u stawy Prawo przedsiębiorców oraz podmioty z nimi zrównane, m.in.: − podmiot y prowadząc e działalność, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców; − podmiot y , o których mowa w art. 4 , art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy Prawo zamówień publicznych; − oddział y i przedstawicielstw a przedsiębiorców zagranicznych; − przedsiębiorc y z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej. (76) Z ustaleń P rezesa Urzędu wynika, że wszystkie Z akwestionowane Ś wiadczenia P ieniężne wynikają z umów, w których uzgodniono zapłatę sumy pieniężnej (wyrażonej zarówno w polskich z łotych jak i w walutach obcych) w zamian za spełnienie świadczenia niepieniężnego . Uzgodnione przez strony tych umów świadczenia niepieniężne polega ły na odpłatnej dostawie towarów lub odpłatnym świadczeniu usług. Stronami tych umów były podmioty, o któryc h mowa w art. 2 Ustawy. Prezes Urzędu ustalił pon adto, że Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne zostały udokumentowane w ewidencji JPK_ V7 , co świadczy o tym, że wynikały one z umów (transakcji handlowych) zawieranych w związku z prowadzoną przez te podmio ty działalnością. W związku z tym, mając na względzie powyższe rozważania, wszystkie Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne stanowią świadczenia pieniężne w transakcjach handlowych, o których mowa w art. 4 pkt 1a Ustawy, do zapłaty których zobowiązana była Strona postępowania. (77) Jednocześnie, skoro – jak ustalił Prezes Urzędu - do dnia wydania niniejszej decyzji w stosunku do Strony nie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne, ani nie została ogłoszona upadłość, to Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne nie stanowią długów objętych postępowaniami prowadzonymi na podstawie ustaw Prawo upadłościowe i Prawo restrukturyzacyjne, a zatem nie ma do nich zastosowani a wyłączenie, o którym mowa w art. 3 pkt 1 Ustawy. 22 (78) Prezes Urzędu ustalił, że żaden z kontrahentów w transakcjach handlowych, z których wynikają Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne, nie jest podmiotem uprawnionym do dokonywania czynności bankowych i tym samym żadne z Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych nie wynika z czynności bankowych w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 Prawa bankowego. (79) Prezes Urzędu ustalił ponadto , że Strona postępowania jest podmiotem prywatnym, a zatem nie jest podmiotem zaliczanym do sektora finansów publicznych. W związku z tym , żadne Zakwestionowane Świadczenie Pieniężne nie wyni ka z umowy, której stronami są wyłącznie podmioty zaliczane do sektora finansów publicznych. (80) Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że żadne z Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych nie jest świadczeniem pieniężnym, do którego nie stosowałoby się U stawy na podstawie jej art. 3. (81) Zgodnie z art. 13b ust. 4 pkt 1 Ustawy, przy ustalaniu wystąpienia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, Prezes Urzędu pomija niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenia pieniężne, których termin spełnienia upłynął wcześniej niż dwa lata przed wszczęciem postępowania. (82) Niniejsze postępowanie zostało wszczęte 31 października 2023 r. Natomiast – jak wynika z ustaleń Prezesa Urzędu opisanych w części III punkcie 3.2. niniejszej decyzji i zapreze ntowanych w Tabel ach A i B - terminy zapłaty Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych przypadały w okresie od stycznia 2023 r. do marca 2023 r., a zatem nie upłynęły wcześniej niż 2 lata przed dniem wszczęcia postępowania. W związku z powyższym , żadne z Za kwestionowanych Świadczeń Pieniężnych nie podlega pominięciu przy ustalaniu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych na podstawie art. 13b ust. 4 pkt 1 Ustawy. (83) Zgodnie z art. 13b ust. 4 pkt 2 Ustawy, przy ustalaniu wystąpienia nadmie rnego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, Prezes Urzędu pomija transakcje handlowe, których wyłącznymi stronami są podmioty należące do tej samej grupy kapitałowej. (84) W zakresie pojęcia „grupy kapitałowej” art. 4 pkt 7 Ustawy odsyła do defin icji zawartej w art. 4 pkt 14 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, zgodnie z którą przez grupę kapitałową rozumie się wszystkich przedsiębiorców, którzy są kontrolowani w sposób bezpośredni lub pośredni przez jednego przedsiębiorcę, w tym również t ego przedsiębiorcę. Wprawdzie nie zdefiniowano samego pojęcia „kontroli”, jednak w art. 4 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wskazuje się, że przez „przejęcie kontroli” należy rozumieć wszelkie formy bezpośredniego lub pośredniego uzyskania przez przedsiębiorcę 23 uprawnień, które osobno albo łącznie, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego wpływu na innego przedsiębiorcę lub przedsiębiorców. (85) Decydująca zatem dla konstrukcji grupy kapitałowej w powyższym rozumieniu jest taka relacja między podmiotami, która umożliwia jednemu z nich („przedsiębiorcy dominującemu”) wywieranie decydującego wpływu na innego przedsiębiorcę („przedsiębiorcę zależnego”). W literaturze twierdzi się, że moż liwość wywierania decydującego wpływu przez jednego przedsiębiorcę na innego przedsiębiorcę oznacza możliwość rozstrzygania o najważniejszych sprawach przedsiębiorcy zależnego, jego funkcjonowaniu, rozwoju rynków, tempa innowacyjności, czyli możliwość pode jmowania decyzji z jego punktu widzenia strategicznych 11 . (86) Kontrola przedsiębiorców (zależnych) przez innego przedsiębiorcę (dominującego) może odbywać się nie tylko bezpośrednio, ale także pośrednio, a zatem poprzez podmioty zależne. (87) Nie ulega zatem wątp liwości, że najlepszą wiedzę o podmiotach należących do grupy kapitałowej Strony posiada sama Strona. (88) W związku z tym, że żaden z kontrahentów wskazanych w Tabel ach A i B nie należy do podmiotów wskazanych przez Stronę, jako należących do tej samej grupy k apitałowej, w stanie faktycznym niniejszej sprawy uprawnione jest przyjęcie, że Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne nie wynikają z transakcji handlowych, których wyłącznymi stronami są podmioty należące do tej samej grupy kapitałowej, a zatem żadne z nic h nie podlega pominięciu stosownie do art. 13b ust. 4 pkt 2 Ustawy. (89) Zgodnie z art. 13b ust. 4 pkt 3 Ustawy, przy ustalaniu wystąpienia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, Prezes Urzędu pomija transakcje handlowe zawierane w zak resie działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, o których mowa odpowiednio w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej. (90) Prezes Urzędu ustalił, że ani Strona, ani żaden z kontrahentów w tran sakcjach handlowych, z których wynikają Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne nie prowadzą działalności ubezpieczeniowej lub asekuracyjnej w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i asekuracyjnej. W związku z tym transakcje han dlowe, z których 11 E. Stawicki [w:] Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Komentarz, wyd. II, red. A. Stawicki, Warszawa 2016, art. 4 ; K. Kohutek [w:] M. Sieradzka, K. Kohutek, Ustawa o ochronie konkurencji i k onsumentów. Komentarz, Warszawa 2014, art. 4 . 24 wynikają Zakwestionowane Świadczenia Pieniężne nie zostały zawarte w zakresie działalności ubezpieczeniowej i asekuracyjnej w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy. (91) Biorąc pod uwagę powyższe , należy stwierdzić, że żadne z Zakwestionowanych Ś wiadczeń Pieniężnych nie podlega pominięciu przy ustalaniu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych na podstawie art. 13b ust. 4 Ustawy. 2.2. Wymagalność Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych (92) Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 30 si erpnia 2006 r., (sygn. akt II CSK 90/06, OSNC 2007 nr 6 poz. 92), „wymagalność roszczenia nie została w prawie cywilnym zdefiniowana, powszechnie jednak przyjmuje się, że wyraża ona stan, w którym, obiektywnie rzecz ujmując, wierzyciel ma prawną możliwość żądania zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności. Początek wymagalności roszczenia nie daje się formułować w regułę ogólną, ponieważ dla różnych stosunków prawnych i dla różnych roszczeń może być zróżnicowany. Określa go każdorazowo konkretna wierzyte lność oraz treść, charakter lub właściwości zobowiązania, z którego wierzytelność się wywodzi”. (93) Zdaniem Prezesa Urzędu, w ymagalność świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 13b Ustawy należy powiązać z upływem terminu spełnienia świadczenia, czyli w przyp adku świadczenia pieniężnego – z upływem terminu jego zapłaty. (94) Popełnienie deliktu administracyjnego powiązane jest bowiem z powstaniem stanu nadmiernego opóźniania się (art. 13b ust. 1 Ustawy), który w przepisie art. 13b ust. 2 Ustawy definiowany jest jako stan faktyczny, w którym suma wymagalnych świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie w okresie objętym postępowaniem wynosi co najmniej 2 000 000 zł. (95) Nie ma zatem wątpliwości, że świadczenia pieniężne, o których mowa w art. 13v ust. 1 Ustawy, to świadczenia pieniężne, których termin spełnienia upłynął, strona ich nie spełniła i były wymagalne w okresie objętym postępowaniem. Świadczenie pieniężne staje się wymagalne najpóźniej w dniu następującym po dacie, w której upływał termi n spełnienia świadczenia, czyli termin zapłaty (tak m.in. M. Lemkowski, Glosa do wyroku SN z 8 marca 2002 r., III CKN 548/2000, Monitor Prawniczy 2003/22, s. 1047). Tak rozumiana wymagalność zbiega się z powstaniem stanu opóźnienia. Z opóźnieniem mamy bowi em do czynienia w każdym przypadku, w którym dłużnik nie spełnia świadczenia w terminie ( Zobowiązania część ogólna , A. Brzozowski i inni, Warszawa 2021, str. 374). (96) Powyższe pozwala zatem na przyjęcie, że każde świadczenie pieniężne, którego termin zapłaty upłynął i nie zostało spełnione przez dłużnika, jest świadczeniem opóźnionym 25 i wymagalnym. Jednocześnie – zgodnie z treścią art. 13b ust. 1 Ustawy - stan wymagalności i opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego musi istnieć w okresie objętym postępo waniem. Prezes Urzędu przyjął, że do spełnienia tej przesłanki konieczne i zarazem wystarczające jest, żeby świadczenie pieniężne było wymagalne i opóźnione chociażby przez jeden dzień w okresie objętym postępowaniem. (97) W kolumnie Liczba dni opóźnienia w Ta bel ach A i B wskazano - dla każdego Zakwestionowanego Świadczenia Pieniężnego – wyrażony w dniach okres, który upłynął od dnia następującego po dniu, w którym upływał termin zapłaty wskazany w kolumnie Termin zapłaty wg umowy (z uwzględnieniem art. 115 k.c .) Tabeli A oraz w kolumnie Termin zapłaty wynikający z art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy (z uwzględnieniem art. 115 k.c.) Tabeli B , czyli od dnia wymagalności do dnia przypadającego w okresie objętym postępowaniem, w którym świadczenie zostało spełnione, wskaza nego w kolumnie Data spełnienia świadczenia pieniężnego Tabeli A i B lub do ostatniego dnia objętego postępowaniem, jeżeli świadczenie pieniężne nie zostało spełnione w okresie objętym postępowaniem. (98) Z ustaleń Prezesa Urzędu wynika, że w odniesieniu do ka żdego z Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych opóźnienie w okresie objętym postępowaniem wynosiło co najmniej jeden dzień. Powyższe prowadzi do wniosku, że wszystkie Zakwestionowane Świadczenia były wymagalne w okresie objętym postępowaniem i nie zostały spełnione w terminie w okresie objętym postepowaniem. (99) Zgodnie z zasadą swobody umów, wyrażoną w art. 353 1 Kodeksu cywilnego, strony zawierające umowę mogą uzgodnić termin spełnienia świadczeń - w tym termin zapłaty świadczenia pieniężnego - według sweg o uznania, jednak nie może to naruszać o bowiązujących ustaw , w tym przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych , w szczególności art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 2a Ustawy . (100) Uzgodnione terminy zapłaty nie mogą zatem przek raczać maksymalnych terminów zapłaty, o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 2a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych , które uzależniają zakres swobody kontraktowej stron transakcji handlowych w tym obszarze od wielkości prowadzonego przez te strony przedsiębiorstwa . Przepisy te formułują ogólną zas adę, zgodnie z którą termin zapłaty nie może przekraczać 60 dni liczonych od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku potwierdzających dostawę towaru lub wyk onanie usługi. Jeżeli dłużnikiem zobowiązanym do zapłaty za towary lub usługi jest duży przedsiębiorca, a wierzycielem jest mikroprzedsiębiorca, mały przedsiębiorca albo średni przedsiębiorca – zasada ta obowiązuje bez wyjątków. W pozostałych przypadkach t ermin zapłaty może być dłuższy niż 60 dni 26 liczonych od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, jeżeli strony w umowie wyraźnie tak ustalą i pod warunkiem, że ustalenie to nie jest rażąco nieuczciwe wobec wierzyciela. (101) Na podstawie art. 13 ust. 2 u stawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, zamiast postanowień umowy ustalających terminy zapłaty z naruszeniem ww. przepisów stosuje się terminy zapłaty ustalone zgodnie z zasadami określonymi w art. 13 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 Ustawy, tzn. stosuje się terminy zapłaty wynoszące 60 dni liczonych od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi albo liczonych zgodnie z art. 7 ust. 4 lub art. 9 ust. 2 Ustawy (dalej: „maksymaln y termin zapłaty”) . (102) Prezes Urzędu ustalił, że Strona posiada status dużego przedsiębiorcy i w odniesieniu do Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych ujętych w Tabeli B , w zakresie których wierzycielem był średni przedsiębiorca , termin zapłaty uzgodniony pr zez strony transakcji handlowych przekraczał 60 dni liczonych od daty doręczenia faktury potwierdzającej dostawę towaru lub wykonanie usługi, tzn. został uzgodniony z naruszeniem art. 7 ust. 2a Ustawy. W związku z tym w tych przypadkach istniała przesłank a zastosowania art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy i ustalenia, że termin zapłaty upływał 60 - go dnia od daty doręczenia Stronie postępowania faktury potwierdzającej dostawę towaru lub wykonanie usłu gi. (103) Powyższ e przepis y ograniczające zakres swobody kontraktowej w przedmiocie maksymalnych terminów zapłaty nie miały natomiast zastosowania w niniejszej sprawie w odniesieniu do [ informacja prawnie chroniona ] oraz umów zawartych w relacjach symetrycznych, tj. z dużymi przedsiębiorcami . Terminowość spełnienia świadczeń pieniężnych wynikających z tych umów Prezes Urzędu ocenił z uwzględnieniem postanowień umownych określających terminy zapłaty. (104) Mając na uwadze wyżej opisane ustalenia faktyczne oraz brzmienie przepisów Ustawy, Prezes Urzęd u stwierdził, że w niniejszej sprawie występują kumulatywnie wszystkie przesłanki, potwierdzające, że Strona naruszyła zakaz nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, tj.: − Strona posiada status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 2 Ustawy; − Strona nie posiada statutu podmiotu publicznego w rozumieniu art. 4 pkt 2 Ustawy; − Strona zawierała transakcje handlowe w rozumieniu art. 4 pkt 1 Ustawy; − Suma Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych wyniosła co najmniej 2 000 000 złotych. 27 3. Stwierdzen ie popełnienia deliktu administracyjnego przez Stronę postępowania (105) Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne i uzasadnienie prawne należy stwierdzić, że wartość świadczeń pieniężnych w rozumieniu art. 4 pkt 1a Ustawy, nie wyłączonych z zakresu jej stoso wania na podstawie art. 3 Ustawy, spełnionych przez Stronę postępowania po terminie w okresie objętym postępowaniem albo nie spełnionych przez nią w tym okresie, ustalona z pominięciem świadczeń, o których mowa w art. 13b ust. 4 Ustawy, wyrażona w złotych z uwzględnieniem równowartości świadczeń pieniężnych wyrażonych w walutach obcych ustalonej zgodnie z art. 13b ust. 3 Ustawy, wynosi [informacja prawnie chroniona] , c zyli przekracza próg ustawowy 2 000 000 złotych, o którym mowa w art. 13b ust. 2 Ustawy. (106) Dlatego też, Prezes Urzędu stwierdził , że Strona nadmiernie opóźniała się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w okresie objętym postępowaniem, czyli popełniła delikt administracyjny, o którym mowa w art. 13b ust. 1 Ustawy. (107) W tych okolicznościach, należało orzec jak w p unkcie I.1 sentencji niniejszej decyzji . V. Kara pieniężna 1. Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej (108) Zgodnie z art. 13v ust. 1 Ustawy - w przypadku stwierdzenia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez s tronę postępowania, Prezes Urzędu może nałożyć na nią , w drodze decyzji, administracyjną karę pieniężną. (109) U żyte przez ustawodawcę sformułowanie „Prezes Urzędu może nałożyć” ozn acza, że decyzje w tym względzie mieszczą się w ramach tzw. uznania administracy jnego. Uznanie administracyjne jest konstrukcją prawną pozwalającą organowi administracji publicznej na wybór konsekwencji prawnych zaistnienia stanu faktycznego , do które go odnosi się hipoteza normy prawnej. A zatem przedmiotem uznania w rozpoznawanej spr awie jest określenie skutku prawnego w postaci nałożenia kary pieniężnej bądź jej nienakładania . (110) Strona postępowania wniosła o odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w drodze uznania administracyjnego, nawet w przypadku stwierdzenia na dmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Stronę postępowania. (111) Strona wskazała na okoliczność wynikającą z ustaleń Prezesa Urzędu, którą organ powinien rozważyć – w ramach uznania administracyjnego – jako przesłankę fakultatywneg o odstąpienia od nałożenia kary wynikającą z brzmienia art. 13v ust. 1 Ustawy. Okoliczność powyższą stanowi – w ocenie Strony – fakt, że łączna wartość świadczeń pieniężnych 28 spełnionych z opóźnieniami dłuższymi niż [ informacja prawnie chroniona ] wynosi jed ynie [ informacja prawnie chroniona ] . Strona podnosi, że opóźnienia poniżej [ informacja prawnie chroniona ] nie powinny być traktowane jako nadmierne. Dodatkowym argumentem przemawiającym – w ocenie Strony – za zastosowaniem przez Prezesa Urzędu uznania admi nistracyjnego i nienakładaniem na Stronę kary jest również fakt, że świadczenia pieniężne spełnione przez nią z opóźnieniem [ informacja prawnie chroniona ] , co oznacza, że wartość świadczeń pieniężnych spełnionych z opóźnieniem [ informacja prawnie chroniona ] wynosi [ informacja prawnie chroniona ] i jest [ informacja prawnie chroniona ] od ustalonej przez Prezesa Urzędu sumy wartości wszystkich zakwestionowanych świadczeń pieniężnych [ informacja prawnie chroniona ] . (112) W tym miejscu należy wskazać, że u znanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Charakteryzuje się tym, że ustawodawca okre ślając w hipotezie normy prawnej przesłanki (okoliczności) podjęcia przez organ administracji publicznej działania, jednocześnie formułuje dyspozycję tego przepisu w sposób, który pozwala organowi na swobodę wyboru w zakresie tego, czy organ podejmie w ogó le określone działanie, lub w zakresie tego, który spośród dopuszczonych przez ustawodawcę sposobów zachowania (rozstrzygnięcia sprawy) wybierze. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi jednak mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 k.p.a. – dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie orga nu w granicach uznania administracyjnego ma charakter dwuetapowy. W pierwszym etapie organ bada, czy w sprawie występują przesłanki warunkujące zastosowanie danego przepisu. W wypadku, gdy stwierdzi, że przesłanki nie występują to organ nie ma wyboru rozst rzygnięcia i ma obowiązek odmówić konkretnego rozstrzygnięcia, np. umorzenia należności. Natomiast w wypadku stwierdzenia istnienia przesłanek, o których mowa w konkretnym przepisie prawa materialnego organ przystępuje do drugiego etapu, a więc w tym etapi e ma uprawnienie, a nie obowiązek podjąć swobodnie wybrane przez siebie orzeczenie. Wybór tego rozstrzygnięcia jest wyłączną prerogatywą organu. (113) Należy wskazać , że w literaturze przedmiotu z reguły wyodrębnia się trzy funkcje kary administracyjnej, tj. od szkodowawczą - która zakłada, że przez uiszczenie tej kary dochodzi do wyrównania szkody, jaka została wyrządzona całemu społeczeństwu przez naruszenie prawa, ponieważ sprowadzało się ono do ingerencji w jakieś dobro publiczne o wymiarze 29 materialnym; prewe ncyjną - wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej i samo zagrożenie jej nałożeniem mobilizuje do prawidłowego wykonywania obowiązków administracyjnoprawnych, a jednocześnie zniechęca do naruszania ich w przyszłości oraz funkcję represyjną - która zakła da wyrządzenie podmiotowi, na który nakładana jest administracyjna kara pieniężna, pewnej dolegliwości wyrażającej się w zmniejszeniu jego majątku z powodu nieprzestrzegania przez niego określonego obowiązku administracyjnoprawnego. (114) Jeśli zaś chodzi o cel Ustawy , to jest nim przede wszystkim zwalczanie problemu zatorów płatniczych przez wprowadzenie instrumentów wspomagających zmniejszanie opóźnień w zapłacie należności oraz dyscyplinujących strony do stosowania krótkich terminów zapłaty. Ustawa stanowi bo wiem implementację dyrektywy 2011/7/UE, której podstawowym celem - jak wskazano w jej art. 1 ust. 1 - jest zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, wspierając tym samym konkurenc yjność przedsiębiorstw, a w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw. W dyrektywie wyraźnie widoczny jest jej cel ochronny ukierunkowany na ochronę wierzyciela, w tym zwłaszcza będącego małym lub średnim przedsiębiorstwem, jako potencjalnie słabszą stronę transakcji handlowej, której dotykają negatywne skutki opóźnień w płatnościach (zob. art. 1 ust. 1 i art. 12 ust. 3 dyrektywy 2011/7/UE). Dostrzeżono bowiem, że w praktyce małe i średnie przedsiębiorstwa są szczególnie podatne na nadmierne opóźnieni a w płatnościach, gdyż z jednej strony ze względu na słabszą pozycję negocjacyjną są bardziej skłonne do akceptacji niezasadnie długich terminów płatności, z drugiej zaś ze względu na ograniczoną płynność finansową w większym stopniu dotykają ich negatywne konsekwencje opóźnień niż innych podmiotów gospodarczych. (115) Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że na gruncie aktualnego brzmienia Ustawy, występowanie nawet jednodniowych opóźnień w spełnieniu świadczeń pieniężnych powoduje wystąpienie deliktu adm inistracyjnego. (116) Ocena, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające nałożeni e kary pieniężnej, pozostawiona została organowi prowadzącemu postępowanie . W tym przypadku to Prezes Urzędu kształtuje politykę wymiaru kar wobec przedsiębiorców, znając specyfikę rynku i problemy związane z nadmiernym opóźnianiem się ze spełnieniem świadczeń pieniężnych. Nie oznacza to jednak dowolności, bowiem wymaga uzasadnienia i podlega kontroli sądowo - administracyjnej. (117) Jak wskazał Naczeln y Sąd Administracyjn y w wyroku z 20 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 4872/21 (opubl. LEX nr 3290511) , uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi 30 administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposob u rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych przez art. 7 k . p . a . , tj. organ powinien dążyć do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i załatwić sprawę z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Z arówno pojęcia interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. Z re guły interes indywidualny nie pokrywa się z interesem społecznym. (118) Przy czym , zasada określona w art. 7 in fine k . p . a . nakazująca organom uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli przy wydawaniu decyzji uznaniowej , nie daje prymatu żadnej z powyższych wartości . Ustawodawca w art. 7 k . p . a . nie określił hierarchii tych wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony, (tak też: A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt - Gotowicz, A. Wróbel , Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 7 ) . (119) Przesłanka słusznego interesu strony, aczkolwiek niezdefiniowana, wskazuje, że nie chodzi w niej o każdy interes strony (a więc chęć uzyskania rozstrzygnięcia organ u administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego. Słuszny interes strony musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k . p . a . , zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 lipca 2021 r., III OSK 3755/21 , opubl. LEX nr 3217829 ). (120) Uznanie interesu za słuszny powinno wynikać z obiektywnej oceny sytuacji, a nie z własnego przekonania strony opartego na poczuciu krzywdy i nierówności (wyrok NSA z 20 maja 1998 r ., I SA/Ka 1744/96 , LEX nr 33416). Poza tym nie można uznać, iż interes strony jest słuszny, jeżeli godzi on zarazem w interes społeczny (wyrok NSA z 23 czerwca 1995 r., SA/Wr 2744/94 , LEX nr 26845). (121) Jednoc ześnie należy podkreślić, że odstępstwo od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest karanie za stwierdzony delikt administracyjny, a nie odstępowanie od ukarania. Możliwość zwolnienia z kary - po mimo naruszenia przepisów ustawy - może znaleźć uzasadnieni e jedynie w wyjątkowych sytuacjach ( por. wyrok NSA z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 855/20 , LEX nr 3115072 ). 31 (122) Podobnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowym na gruncie decyzji Prezesa Urzędu o nałożeniu kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 106 ust. 1 u stawy o ochronie konkurencji i konsumentów, kary pieniężne nakładane z tytułu naruszenia zakazów określonych w ustawie mają wprawdzie charakter fakultatywny, jednak odstąpienie od nałożenia kary powinno następować w wyjątkowych przypadkach, gdy nawet wymierzenie kary w wysokości symbolicznej stanow iłoby dla przedsiębiorcy znaczącą dolegliwość, pozostającą w rażącej sprzeczności ze stopniem winy przedsiębiorcy oraz szkodliwością stwierdzonej praktyki dla interesów konsumentów ( Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2015 r. VI ACa 539/14 LEX nr 1667658 oraz wyrok S.A. z 26 kwietnia 2013 r. VI ACa 1539/12 LEX nr 1369418) . Zasady te – ze względu na zbliżoną konstrukcję normatywną kary - można odpowiednio odnieść do kar administracyjnych wymierzanych przez Prezesa Urzędu w postępowaniu w spra wie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. (123) Prezes Urzędu zważył, że administracyjna kara pieniężna, o której mowa w art. 13v ust. 1 Ustawy , pełni funkcję prewencyjno - wychowawczą, mającą na celu kształtowanie świadomości prawnej s połeczeństwa i jego postaw wobec prawa poprzez wychowywanie (prewencję pozytywną) i odstraszania od naruszenia prawa (prewencję negatywną) 12 . Związane jest to z realizacją celów Ustawy – kształtowania kultury terminowych płatności i przeciwdziałanie powstaw aniu zatorów płatniczych w gospodarce. Nadto jej funkcja wyraża się również w zapobieganiu kredytowania się kosztem innych przedsiębiorców, poprzez uczynienie takiego zachowania nieopłacalnym. (124) W nauce prawa i orzecznictwie wskazuje się, że administracyjne kary pieniężne – w odróżnieniu od środków karnych - pełnią przede wszystkim funkcję prew e ncyjną, a ich funkcja represyjna – chociaż nie jest negowana – nie pełni roli pierwszoplanowej 13 . Jak podkreśla się w orzecznictwie T rybunału K onstytucyjnego – administ racyjne kary pieni ę żne są środkami mającymi na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków wobec pań s twa, zapewniają zatem realizacj ę wykonawczo - zarządzających zadań admin i stracji. Przez zapowiedź negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w wypadku naruszenia obowiązków określonych w ustawie albo w decyzji administracyjnej, motywują adresatów do wykonywania ustawowych obowiązków 14 . 12 Zob. A. Piszcz, Sankcje w polskim prawie antymonopolowym, Białystok 2013 s. 59 – 60. 13 R. Stankiewicz, Komentarz do art. 189B (w:) R. Hausner, Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz. Wydanie 7 , Legalis/el. 2021 . 14 Por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt P 9/08, OTK - A 2010, Nr 3, poz. 26. 32 (125) Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie niekt órych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych - priorytetem w przedłożonym projekcie było przyjęcie skutecznych instrumentów ochrony wierzycieli. Z tych względów – oprócz instrumentów prywatnoprawnych, ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie admi nistracyjnych kar pieniężnych dla podmiotów, które nadmiernie opóźniają się ze spełnianiem swoich świadczeń pieniężnych wobec kontrahentów. Celem przywołanej zmiany legislacyjnej była poprawa sytuacji nieokreślonego kręgu wierzycieli poprzez wymuszenie za pomocą systemu represyjnego – przestrzegania przez dłużników umownych terminów zapłaty i nieprzekraczania terminów ustawowych, co ma sprzyjać budowaniu kultury terminowych płatności. (126) Nieuiszczanie świadczeń pieniężnych w terminie prowadzi do naruszenia zas ady zaufania oraz pewności obrotu prawnego, a także destabilizuje łańcuchy dostaw, co może skutkować powstawaniem tzw. zatorów płatniczych. Opóźnienia te wprost naruszają bowiem istotny interes ekonomiczny wierzycieli, którzy nie mogą efektywnie dysponować należnymi im środkami. W konsekwencji, nie są oni w stanie wywiąza ć się z własnych zobowiązań względem swoich kontrahentów, pracowników czy organów publicznych, co wywołuje w gospodarce efekt domina. (127) Zgodnie z art. 189 b k.p.a. , przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w ustawie sankcję o charakterze pieniężnym, nakładaną przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Z kolei, nałożenie administracyjnej kary pieniężnej winno być proporcjonalne do wagi naruszenia, uwzględniać jego charakter oraz skutki społeczne i gospodarcze. (128) Po nadto, należy podkreślić, że zgodnie z przywołanym już wyżej orzecz eniem Trybunału Konstytucyjnego ( P 9/08, OTK - A 2010 ), nakładanie kar administracyjnych winno realizować zasadę ochrony interesu publicznego, przy jednoczesnym poszanowaniu praw jednostki. T ymczasem, w realiach niniejszej sprawy brak jest przesłanek uzasadniających przyjęcie, że kara ta narusza równowagę między tymi wartościami – wręcz przeciwnie – służy ochronie interesu ogólnospołecznego oraz przywróceniu dyscypliny płatniczej w obrocie gos podarczym. (129) Mając na względzie powyższe, zdaniem Prezesa Urzędu , nienakładanie administracyjnej kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, byłoby uzasadnione, gdyby w okolicznościach konkretnej sprawy istniał taki słuszny interes Strony w nienałożeniu na nią kary, który przeważałby nad interesem 33 społecznym w jej ukaraniu lub też - nałożenie kary pieniężnej w okolicznościach konkretnej sprawy byłoby sprzeczne z celami Ustawy i funkcją tej kary (prewencyjną i represyjną). Nadto, musiałoby być ono zgodne z normami prawnymi, w szczególności z konstytucyjną zasadą równości oraz dopuszczalne na gruncie art. 107 Traktatu FUE. Jednakże , w niniejszej sprawie Prezes Urzędu istnienia takiego słusznego int eresu Strony nie dostrzega. (130) Uwzględniając wyżej wskazane okoliczności , nałożenie kary w niniejszej spraw ie jest w pełni uzasadnione. W toku postępowania Prezes Urzędu ustalił bowiem , że Strona popełniła delikt administracyjny polegający na nadmiernym opóźn ianiu się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych : w okresie objętym postępowaniem podmioty wymienione w Tabelach A i B nie otrzymał y bądź otrzymały po terminie zapłaty należne im świadczenia pieniężne za dostarc zone towar y lub wykonan e usługi. Łączna wartość Zakwestionowanych Ś wiadczeń P ieniężnych wyniosła [ informacja prawnie chroniona ] złotych . Takie ustalenia Prezesa Urzędu dostatecznie obrazują skalę naruszenia oraz jego wpływ na gospodarkę. Dlatego też, uznać należy, że nałożenie kary w ustalonej wysokośc i mieści się w granicach zasady proporcjonalności oraz konieczności realizacji funkcji prewencyjnej i represyjnej sankcji administracyjnej. (131) Jak już wspomniano, trzeba mieć przy tym na uwadze, że niepłacenie na czas wierzycielom wywołuje daleko idące skutki na rynku, bowiem pośrednio może oddziaływać również na kolejne podmioty uczestniczące w łańcuchach dostaw. Nie ulega zatem wątpliwości, że bezprawnym zachowaniem Strony postępowania został lub mógł zostać dotknięty szerszy krąg uczestników rynku, a nieotr zymanie przez nich na czas zapłaty jest zjawiskiem niekorzystnym dla gospodarki, grozi powstawaniem zatorów płatniczych, a przez to narusza wymagający ochrony interes ogólnospołeczny. (132) Brak zapłaty w uzgodnionym terminie powoduje, że wierzyciele nie mogą za rządzać własnymi środkami finansowymi, które im się należą i którymi mogliby dysponować, gdyby otrzymali je w terminie, np. dokonywać zakupów, wypłacać wynagrodzenia pracownikom, czy spełniać swoje zobowiązania wobec wierzycieli prywatnoprawnych i publiczn oprawnych. Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 31 stycznia 2023 r., VII Aga 855/22 (niepubl.), opóźnienia w płatnościach naruszają istotny interes ekonomiczny dostawców, którzy wykonując swoje zobowiązanie mają prawo oczekiwać, że druga strona również wykona swoje obowiązki wynikające z umowy. Brak płatności może przy tym powodować, że zatory płatnicze przenoszą się na dalsze podmioty w łańcuchu dostaw. (133) Zważywszy na zgromadzony materiał dowodowy , b iorąc pod uwagę powyższe ustalenia , a prz ede wszystkim mając na względzie skal ę opóźniania się przez Stronę postępowania z zapłatą za dostarczone towary i usługi w analizowanym okresie – wyrażająca się kwotą 34 zaległości, liczbą niezapłaconych w terminie faktur oraz liczbą dostawców/wierzycieli, kt órych interes ekonomiczny został naruszony, Prezes Urzędu uznał, że zachowanie Strony naruszyło lub mogło naruszyć interes szerszego kręgu podmiotów, a zatem stworzyło stan zagrożenia powstaniem zatorów płatniczych w gospodarce . Z kolei, liczba niezapłacon ych w terminie faktur, wysokość zaległości oraz liczba podmiotów objętych opóźnieniami świadczą o systematycznym i powtarzalnym charakterze naruszeń. W efekcie, Prezes Urzędu uznał, że działanie Strony nie tylko wpływało negatywnie na jej bezpośrednich kon trahentów, ale mogło również prowadzić do dalszych zatorów płatniczych, przenosząc skutki niewypłacalności na kolejne ogniwa łańcucha dostaw Opóźnienia w spełnianiu świadczeń pieniężnych mogą stanowić zagrożenie dla interesu publicznego m.in. poprzez narus zanie zasady uczciwości obrotu i bezpieczeństwa transakcyjnego. Przedsiębiorcy, którzy rzetelnie wywiązują się ze swoich zobowiązań mają prawo oczekiwać takiego samego postępowania po stronie kontrahenta. Systemowe opóźnienia godzą zaś w tę zasadę, zaburza jąc równowagę kontraktową oraz negatywnie wpływając na możliwość planowania działalności gospodarczej. (134) Nie ulega również wątpliwości, że takie zachowanie prowadzi do naruszenia interesu społecznego, który w rozumieniu prawa administracyjnego obejmuje równ ież zapewnienie sprawnego i przewidywalnego funkcjonowania rynku. Jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 marca 2010 r . (sygn. P 9/08 ), ochrona interesu społecznego stanowi wystarczającą podstawę do ingerencji państwa poprzez nakładanie sa nkcji administracyjnych, pod warunkiem, że jest ona proporcjonalna i oparta na ustawowych przesłankach. (135) Dlatego też, wymierzenie Stronie kary w niniejszej sprawie znajduje pełne uzasadnienie nie tylko z punktu widzenia konieczności reakcji na naruszenie p rzepisów, ale również jako wyraz prewencji generalnej - aby odstraszyć Stronę (a także inne podmioty) od popełniania tego czynu w przyszłości. W ten sposób realizuje się jednocześnie pośrednia ochrona wierzycieli, którzy często – w obawie przed utratą zam ówień - nie dochodzą swych wierzytelności w stosunku do dłużników. Nie ma zatem wątpliwości, że ochrona interesu społecznego w niniejszej sprawie wymaga ukarania sprawcy deliktu administracyjnego . (136) W ocenie Prezesa Urzędu, mając na uwadze całokształt okolic zności niniejszej sprawy, nałożenie kary w niniejszym postępowaniu jest uzasadnione i celowe. 35 2. P rzesłanka odstąpienia od wymierzenia kary (137) Zgodnie z art. 13v ust. 7 Ustawy - w przypadku, gdy do nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych doszło na skutek działania siły wyższej , Prezes Urzędu odstępuje od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. (138) Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 2017 r., I OSK 3394/15 15 , pojęcie siły wyższej ni e jest definiowane normatywnie. W literaturze i judykaturze dominuje pogląd, że siła wyższa oznacza zdarzenie zewnętrzne w stosunku do powołującego się na nią podmiotu, którego to zdarzenia nie dało się przewidzieć ani mu zapobiec, nawet przy dołożeniu naj wyższego stopnia staranności (wyrok NSA z 16 lutego 2018 r., I GSK 703/16; uchw ała pełnego składu Izby Cywilnej SN z 26 października 2007 r., III CZP 30/07, OSNC 2008, Nr 5, poz. 43). Najczęściej dotyczy to stanu klęski żywiołowej związanej z działaniem si ł przyrody, lecz także może chodzić o zakłócenia porządku społecznego, jak zamieszki, wojna (wyroki NSA z 16 lutego 2018 r., I GSK 703/16 i I GSK 170/16). Przez siłę wyższą rozumie się zdarzenie zewnętrzne (teoria obiektywna), które ma charakter nadzwyczaj ny (nikły stopień prawdopodobieństwa jego wystąpienia) i którego skutkom w świetle aktualnego poziomu wiedzy i techniki nie można zapobiec (por. post. SN z 16 września 2011 r., IV CSK 77/11). (139) Zgodnie z treścią art. 13v ust. 7 Ustawy zdarzenie o takich cech ach powinno być przyczyną nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w okresie objętym postępowaniem. (140) Strona postępowania w piśmie z 19 stycznia 2024 r. podniosła , że w sprawie zachodzą okoliczności opisane w art. 13v ust. 7 Ustawy , w skazując, że siłą wyższą, której działanie miałoby mieć wpływ na nadmierne opóźnianie się przez Stronę ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w okresie objętym postępowaniem była epidemia COVID - 19 oraz wojn a w Ukrainie, któr e „znacząco spowolniły produkcję i negatywnie wpływały na płynność działania łańcucha dostaw”. Zgodnie z wyjaśnieniami Strony, wojna mająca miejsce w Ukrainie przyczyniła się do wzrostu kosztów prowadzonej działalności, wzrostu stóp referencyjnych oraz kosztów łańcucha dostaw . (141) Przepis art. 13v ust. 7 Ustawy wyraźnie wskazuje, że siła wyższa , jako przesłanka odstąpienia przez Prezesa Urzędu od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy do naruszenia prawa doszło wskutek zdarzenia o takim chara kterze. Konieczne jest zatem, żeby nadmierne opóźnienie się ze spełnianiem 15 LEX nr 2407165 36 świadczeń pieniężnych, które stanowi powód wymierzenia tej sankcji, pozostawało w bezpośrednim związku z wystąpieniem siły wyższej. Takie stanowisko zostało wyrażone w wyroku Naczel nego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2017 r. (I OSK 3394/15), a także w licznych orzeczeniach sądowych. Zgodnie z ugruntowanym poglądem, siła wyższa to zdarzenie zewnętrzne (niepochodzące z działań Strony), niemożliwe do przewidzenia przy zac howaniu należytej staranności i którego skutkom nie można zapobiec ani ich uniknąć, nawet podejmując wszelkie racjonalne środki ostrożności. Co istotne, siła wyższa musi również pozostawać w bezpośrednim związku przyczynowym z naruszeniem, którego skutki m iałyby podlegać wyjątkowemu traktowaniu – w tym przypadku z nadmiernym opóźnieniem w regulowaniu należności. Związek ten b ędzie się zatem wyrażał w tym, że do naruszenia prawa ponad wszelką wątpliwość nie doszłoby, gdyby nie nastąpienie takiego zdarzenia. (142) Niewątpliwie pandemia COVID - 19 była zjawiskiem o charakterze globalnym, które w początkowym okresie (marzec - maj 2020 r.) istotnie wpłynęło na działalność gospodarczą, prowadząc do przerw w łańcuchach dostaw, spadków przychodów czy ograniczeń organizacyjny ch. Jednakże, skutki te miały ograniczony czasowo charakter i były najbardziej dotkliwe we wczesnej fazie pandemii. Od drugiej połowy 2020 roku przedsiębiorcy mieli bowiem możliwość dostosowania się do nowych realiów, np. poprzez cyfryzację, nowe formy obs ługi klienta czy renegocjację umów. Tymczasem, Prezes Urzędu wskazuje, że okres objęty postępowaniem , tj. styczeń 2023 r., luty 2023 r., marzec 2023 r. – jest okresem, w którym epidemia C OVID - 19 i wprowadzane w związku z tym ograniczenia w życiu społecznym i gospodarczym nie miały już charakteru zdarzenia nagłego czy też nieprzewidywalnego. Stan zagrożenia epidemicznego został bowiem zniesiony 1 lipca 2023 r., a już wcześniej – bo w pierwszym kwartale 2023 roku – działalność gospodarcza była prowadzona w wa runkach pełnego odmrożenia gospodarki. W związku z powyższym, gdyby przyjąć, że działanie siły wyższej, na skutek której doszło do nadmiernego opóźnienia się ze spełnieniem świadczeń pieniężnych wystąpiło już w marcu 2020 r., to w okresie objętym postępowa niem zjawisko to nie miało by już cechy nadzwyczajności, tj. niemożliwości jego przewidzenia i zapobieżenia jego skutkom. Jednocześnie, s amo wystąpienie siły wyższej nie zwalnia przedsiębiorcy z wykonania zobowiązania – istotne jest istnienie związku przyc zynowego między niewykonaniem umowy, a ww. wystąpieniem siły wyższej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem oraz zasadą rozkładu ciężaru dowodu, to Strona zobowiązana była wykazać, że wystąpiły konkretne i nadzwyczajne okoliczności wpływające bezpośrednio na brak terminowej płatności wobec kontrahentów. Tymczasem, Strona postępowania nie wykazała, aby skutki pandemii bezpośrednio i trwale uniemożliwiały jej terminowe regulowanie zobowiązań w analizowanym okresie, który – co istotne – w większości przypada 37 na o kres zniesienia obostrzeń. Nie przedłożono żadnych dokumentów księgowych świadczących o istotnym spadku przychodów lub utracie płynności finansowej w analizowanym okresie, dowodów potwierdzających uzasadnioną niemożność dokonania płatności czy wykazów kontrahentów, których opóźnienia w płatnościach miałyby wynikać z sytuacji epidemicznej. Należy bowiem podkreślić, że w zrost kosztów produkcji, zaburzenia w łańcuchu dostaw oraz spadek produkcji nie stanowią zdarzeń nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych, których skutkom nie można zapobiec w toku prowadzonej działalności. Przeciwnie - są to zdarzenia mieszczące się w pojęciu ryzyka przedsiębiorcy, które – w ram ach należytej staranności - powinien uwzględniać. Ponadto, należy zauważyć, że w analizowanym okresie opóźnienia w zapłacie dotyczyły istotnej liczby faktur i kontrahentów, a ich skala wskazuje na systemowy charakter naruszeń. Tego rodzaju zachowanie nie m oże być skutecznie usprawiedliwione jednorazowym lub abstrakcyjnym powołaniem się na pandemię. Podkreślenia wymaga także, że nawet w przypadku zaistnienia siły wyższej, przedsiębiorca ma obowiązek minimalizować skutki naruszenia i podejmować działania mają ce na celu terminowe regulowanie zobowiązań. Brak takich działań ze strony przedsiębiorcy oznacza z kolei naruszenie należytej staranności. (143) W ocenie Prezesa Urzędu , mimo, iż fakt wybuchu wojny w Ukrainie stanowi istotne zdarzenie o charakterze nadzwyczajn ym, nie usprawiedliwia nadmiernego opóźniania się ze spełniani em świadczeń pieniężnych . Aby móc mówić o zaistnieniu siły wyższej lub nadzwyczajnej okoliczności, przedsiębiorca musi w sposób precyzyjny wykazać, w jaki sposób dane zdarzenie wpłynęło na niemo żność realizacji obowiązków. Zdarzeni a o charakterze geopolitycznym, nawet tak poważne, jak wojna, nie stanowią automatycznie siły wyższej w rozumieniu prawa administracyjnego , przede wszystkim, gdy: po pierwsze nie oddziałują bezpośrednio na sytuację podm iotu, a jedynie wpływają na warunk i makroekonomiczne, tj. inflacja, koszty surowców czy kursy walut, po drugie są częścią szerszeg o ryzyka gospodarczego, które powinno być wkalkulowane w model działalności przedsiębiorcy, a więc ryzyko polityczne, wahania cen, problemy z zaopatrzeniem i po trzecie dotyczą regionu, który nie jest miejscem prowadzenia działalności przez Stronę, ani jej głównych dos ta wców , czy odbiorców. K onflikt ten nie może zatem zostać zakwalifikowany jako sił a wyższa w okolicznościach nini ejszej sprawy , choćby z uwagi na fakt, że Polska nie jest stroną tego konfliktu . Działania wojenne prowadzone za naszą wschodnią granicą – chociaż pośrednio wpływają na wiele aspektów funkcjonowania również naszego państwa – nie mają jednak bezpośredniego związku z działalnością Strony postępowania, który to związek wskazywałby ponad wszelką wątpliwość, że to właśnie te działania wojenne spowodowały, że Strona naruszyła zakaz nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w okresie objętym postępowaniem . Strona postępowania 38 nie przedstawiła żadnych dowodów na to, aby prowadziła działalność gospodarczą bezpośrednio uzależnioną od rynku ukrai ńs kiego, bądź też, aby konflikt realnie uniemożliwił jej wykonywanie zobowiązań. Nie wykazała także, ab y w wyniku wojny doszło np. do zerwania łańcuchów dostaw, utraty kluczowych zasobów lub istotnego spadku płynności finansowej w okresie objętym postępowaniem. Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów handlowych świadczących o zerwaniu łańcuchów dostaw z U krainą lub państwami sąsiednimi, aneksów do umów, zmian harmonogramów realizacji usług czy dokumentacji wskazującej na faktyczne problemy z wykonaniem kontraktów, a wreszcie danych finansowych potwierdzających spadek przychodów lub gwałtowany wzrost kosztó w operacyjnych bezpośrednio związany z wojną. Ponadto , ewentualne skutki pośrednie, w tym spowodowany m.in. konfliktem zbrojnym w Ukrainie znaczący wzrost inflacji, wzrost cen energii czy surowców, a przez to wzrost stóp procentowych i kosztów finansowania zewnętrznego objął wszystkie podmioty w gospodarce narodowej, zatem zarówno Strona postępowania, jak i jej kontrahenci, zostali dotknięci negatywnymi skutkami wojny w Ukrainie. Co więcej, czynniki te stanowią ryzyko gospodarcze, kt óre jest nieodłącznie związane z prowadzeniem działalności w warunkach rynkowych - nie zaś sił ę wyższą w rozumieniu Ustawy. Jednocześnie, należy wskazać, iż biorąc pod uwagę , że wybuch wojny miał miejsce w lutym 2022 roku , a na przypadający okres niniejsz ego postępowania, tj. styczeń 2023 r., luty 2023 r. i marzec 2023 r. konflikt zbrojny w Ukrainie trwał już rok , należy uznać, że sytuacja ta była już trwałym, przewidywalnym elementem otoczenia gospodarczego, z którym przedsiębiorcy mieli obowiązek się lic zyć i adekwatnie dostosować prowadzenie działalności. Strona miała więc możliwość podjęcia działań dostosowawczych, tj. dostosowania realizacji umów do nowych okoliczności społeczno - gospodarczych (zmiana dostawców, renegocjacja umów, ograniczenie kosztów) , m.in. odwołując się chociażby do klauzul umownych oraz przepisów prawa zezwalających na zmianę umowy w przypadku zaistnienia nieprzewidzianych okoliczności , a także dostęp do instrumentów wsparcia publicznego, które miały łagodzić skutki wojny – zwłaszcza dla podmiotów zależnych od importu surowców energetycznych czy współpracy z rynkiem wschodnim . Nie można zatem twierdzić, że samo wystąpienie wojny – jako fakt powszechnie znany i długo trwający – czyni niemożliwym wykonanie obowiązku zapłaty. Przeciwnie, ciężar dowodu, że konflikt rzeczywiście uniemożliwił zapłatę spoczywa na Stronie, zgodnie z art. 6 k.c. w związku z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego. Strona nie może ograniczać się do ogólnikowego powołania się na sytuację międzynarodową – musi dowodowo wykazać, że to właśnie wojna uniemożliwiła jej konkretnie realizację obowiązków umownych wobec poszczególnych kontrahentów. Praktyka opóźnionych płatności – choć najczęściej obejmująca jednodniowe przesunięcia – miała charakter trwały i mogł a być postrzegana jako 39 stały element relacji handlowych. Uznanie, że wojna w Ukrainie automatycznie wyłącza odpowiedzialność za takie zachowania prowadziłoby do nieakceptowalnego osłabienia ochrony interesów uczestników rynku, a w szczególności małych i śr ednich przedsiębiorców. Umożliwiałoby bowiem obchodzenie przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych przez odwoływanie się do zewnętrznych, ogólnych kryzysów bez wykazania realnego wpływu. To z kolei godziłoby w zasadę równego traktowania uczestników obrotu gospodarczego i interesy uczciwych wierzycieli. Interes publiczny wymaga za ś , aby tego rodzaju praktyki były sankcjonowane, chyba, że istnieją wyjątkowe, obiektywnie nieuniknione przeszkody, czego jednak Strona postępowania nie wykazała. (144) Samo wystąpienie okoliczności, które można uznać za przejaw siły wyższej, nie jest wystarczające do przyjęcia, iż w danych okolicznościach mamy do czynienia z działaniem siły wyższej w stosunku do konkretnego podmiotu, gdyż dodatkowo należy brać pod uwagę także to, czy osoba, która z zaistnienia obiektywnych zdarzeń, składających się na siłę wyższą, wywodzi skutki prawne, mogła przeciwdziałać i zapobiec skutkom zaistnienia tych zdarzeń [T. Szanciło, Prawo przewozowe. Komentarz, Warszawa 2008, s. 303; por. wyr. SN z 9 kwietnia 1952 r., C - 962/51, OSNCK 1954, Nr 1, poz. 2; wyr. SN z 9 lipca 1962 r., I CR 34/62, OSNC 1963, Nr 12, poz. 262; wyr. SN z 11.1.2001 r., IV CKN 150/00, OSNC 2001, Nr 10, poz. 153, z glosą A. Szpunara, Rejent 2001, Nr 12, s. 111 i M. Kolasińskiego, PiP 2002, Nr 7, s. 100; por. także w Z. Radwański, A. Olejniczak, Zobowi ązania – część ogólna, Warszawa 2008, s. 213; W. Czachórski w: Z. Radwański (red.), System prawa cywilnego. Prawo zobowiązań – część ogólna, t. 3, cz. 1, Wrocław 1981, s. 614; W. Dubis, w: E. Gniewek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2008, art. 4 35, Nb 13; M. Safjan, w: K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. 1, Warszawa 2005, art. 435, Nb 17] 16 . Przy czym w orzecznictwie polskich sądów dominuje zapatrywanie opowiadające się za koncepcją obiektywną siły wyższej, zgodnie z którą do zd arzeń objętych kategorią siły wyższej zalicza się zdarzenia zewnętrzne w stosunku do przedsiębiorstwa. Ponadto zwykle dodaje się, że działanie siły wyższej musi być nieuchronne – czyli niemożliwe do zapobieżenia oraz nadzwyczajne – czyli niemożliwe do prze widzenia 17 . Wymienione cechy musi wykazywać samo to zjawisko, które jest oceniane jako działanie siły wyższej. Samo w sobie musi być 16 Zob . też: uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2007 r., III CZP 30/07 , OSNC 2008/5/43; Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2011 r., IV CSK 77/11, LEX nr 1084732. 17 Por. orzeczenia Sądu Najwyższego: z dnia 20 października 1936 r., C II 2086/36, Zb. Urz. OSN 1937/4/158, z dnia 9 kwietnia 1952 r., C 962/51, OSNCK 1954/1/2, z dnia 7 lutego 1953 r., I C 60/53, OSNCK 1954/2/35, z dnia 30 kwietnia 1960 r., I CR 54/62, OSNC 1963/12/262, z dnia 26 sierpnia 1992 r., I PRN 36/92, OSNC 1993/7 - 8/138, z dnia 11 lutego 1997 r., II CKN 78/96, z dnia 24 listopada 2000 r., III C ZP 37/00, OSNC 2001/4/56, z dnia 16 stycznia 2002 r., IV CKN 629/00, z dnia 4 września 2004 r., IV CKN 420/01. Podobnie NSA np. w wyroku z dnia 30 września 2014 r., II GSK 299/13, Legalis nr 1087299. 40 więc ono nadzwyczajne i w konsekwencji nieuchronne oraz w danym układzie stosunków niemożliwe do przewidzenia, czyli innymi słowy „przemożne” . Należy je zaś uznać za takie, jeżeli ze względu na tkwiącą w nim moc oddziaływania nie było przed nim, a ściślej – przed jego skutkami, żadnej obrony. W orzecznictwie podnosi się, że przy ocenie, czy mamy do czynienia z sił a ̨ wyższ ą ̨ nal eży brać pod uwagę także element subiektywny – tzn. to, czy zainteresowana osoba mogła przeciwdziałać i zapobiec działaniu obiektywnych zdarzeń, składających się na siłę wyższą. Ta okoliczność podlega ocenie w konkretnym układzie faktycznym. (145) Również w dokt rynie prawa administracyjnego podkreśla się, że w pojęciu siły wyższej należy wyróżnić zarówno elementy obiektywne: zewnętrzny, nadzwyczajny charakter zdarzenia, brak możliwości jego przewidzenia oraz zapobiegnięcia mu, jak i subiektywne: zachowanie przez podmiot obowiązany najwyższej staranności w celu zapobieżenia zdarzeniu lub jego skutkom. Wskazuje się, że pojęcie siły wyższej ulega subiektywizacji, zarówno gdy chodzi o wskazane elementy obiektywne, jak i wymóg, aby podmiot obowiązany, pomimo dochowania należytej staranności, nie mógł zapobiec zdarzeniu i jego skutkom 18 . W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się również, że siła wyższa, jako przesłanka egzoneracyjna, powinna być przeszkodą o charakterze bezpośrednim 19 . W konsekwencji zatem to sa mo zdarzenie, spełniające określone powyżej kryteria obiektywne, może w różny sposób oddziaływać na różne podmioty prawa, stanowiąc w niektórych przypadkach siłę wyższą, uniemożliwiającą spełnianie zobowiązań w terminie, a w innych nie stanowiąc przeszkody o takim charakterze. (146) Biorąc pod uwagę wskazane cechy siły wyższej należy dojść do wniosku, że również na gruncie regulacji administracyjnoprawnej adresat zakazu jest zobowiązany do zachowania najwyższej staranności w zakresie podjęcia działań, w celu odw rócenia negatywnych skutków zaistniałej przeszkody tak, aby nie dopuścić do naruszenia zakazu administracyjnego 20 . (147) Nadto, oczywistym jest, że pomiędzy zdarzeniem kwalifikowanym, jako siła wyższa, a naruszeniem prawa musi istnieć bezpośredni związek przyczyn owy. Na gruncie prawa cywilnego podkreśla się, że wystąpienie siły wyższej wywołuje skutek egzoneracyjny jedynie w przypadku, gdy siła wyższa stanowi wyłączną przyczynę niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, czy też szkody {tak: M. Zelek [w :] M. Gutowski (red.), Kodeks 18 M. Jaśkowska, M. Wilbrandt - Gotowicz, A. Wróbel, Koment arz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego , art. 189e kpa, opubl. Lex. 19 Wyrok NSA z 30 września 2014 r., II GSK 299/13, Lex nr 1572663. 20 Por. wyrok WSA w Warszawie z 26 lipca 2020 r., VI SA/Wa 2285/19, Lex 3050524, wyrok WSA w Rzeszowie z 20 września 2018 r., II SA/Rz 189/19, Lex nr 2557935. 41 cywilny. Tom II. Komentarz. Art. 353 – 626. Wyd. 3, Warszawa 2022, Nb. V.3)}. Przyczyna ta musi zaistnieć faktycznie, a nie tylko potencjalnie uniemożliwić wykonanie zobowiązań, uprawnionemu do dochodzenia roszczeń oraz – co ist otne – skutkowi temu uprawniony nie mógł zapobiec {P. Machnikowski [w:] E. Gniewek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, 2011 r., s. 281, t.5}. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że siły wyższej, a nawet nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu 357 1 k.c., w przypadku działalności gospodarczej nie stanową zjawiska takie jak spadek poziomu sprzedaży wynikający z przeobrażeń rynku, zwiększenia konkurencji, ewolucji zachowań konsumenckich, czy też zmiany legislacyjne oddziaływujące na warunki prowadzenia dział alności gospodarczej, które mają charakter powszechny i zostały wprowadzone drogą ustawy przez prawodawcę krajowego i jako takie wpisują się w ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej (tak m.in. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 17 lutego 2022, I SA/Gl 1 438/21; SO w Płocku w wyroku z dnia 30 sierpnia 2019 r., I C 588/19). Przy czym nie można powoływać się na siłę wyższą, gdy naruszenie prawa stanowi konsekwencję nieusunięcia skutków jej działania lub gdy siła wyższa została poprzedzona czynnikiem przyczyn iającym się do powstania stanu niezgodnego z prawem 21 . (148) Należy zauważyć, że podstawowe koncepcje teoretyczne siły wyższej zostały rozwinięte na tle prawa zobowiązań przy jej rozważaniu jako przyczyny usprawiedliwiającej niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania 22 . W tym zakresie uznaje się, że na siłę wyższą (jako na okoliczność egzoneracyjną) może się strona zatem powoływać tylko wtedy, gdy ma ona wpływ na niemożność wykonania przez nią zobowiązania oraz gdy zachodzi bezpośredni związek przyczynowy między siłą wyższą, a niewykonaniem zobowiązania 23 . W zakresie definicji pojęcia siły wyższej, o której mowa w art. 189e k.p.a. oraz innych przepisach prawa administracyjnego, doktryna prawa administracyjnego i orzecznictwo odwołują się do dorobku prawa cyw ilnego 24 . W przedmiotowym postępowaniu jest to tym bardziej uzasadnione, że naruszenie zakazu administracyjnego powiązane jest z opóźnianiem się w spełnianiu świadczeń pieniężnych, a zatem niewykonaniem zobowiązań cywilnoprawnych. Skoro popełnienie deliktu administracyjnego, o którym mowa w art. 13b ust. 1 Ustawy polega na niewykonaniu zobowiązania – niespełnieniu w terminie świadczenia pieniężnego - to oczywistym jest, że siła wyższa, o której mowa w tym przepisie, musi stanowić przeszkodę w spełnianiu świa dczeń pieniężnych. 21 H. Knysiak - Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz , art. 189e, wyd. II, WKP 2019. 22 Uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2007 r., III CZP 30/07, OSNC 2008/5/43. 23 Tak również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 września 1971 r., II CR 388/71, OSNCP 1972/3/58. Rozważania SN dotyczą wprawdzie odpowiedzialności deliktowej za szkodę, ale pozostają aktualne w analizowanej sytuacji. 24 M. Jaśkowska, M. Wilbrandt - Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego , art. 189e kpa, opubl. Lex. Por. też wyrok NSA z 30 września 2014 r., II GSK 299/13, Lex nr 1572663. 42 (149) Analizowany przepis art. 13v ust. 7 Ustawy wyraźnie wskazuje, że siła wyższa jako przesłanka odstąpienia przez Prezesa Urzędu od wymierzenia kary administracyjnej, znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy do naruszenia prawa doszło ws kutek zdarzenia o takim charakterze. Konieczne jest zatem, żeby nadmierne opóźnienie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, które stanowi powód wymierzenia tej sankcji, pozostawało w bezpośrednim związku z wystąpieniem siły wyższej. Będzie się on wyraża ł w tym, że do naruszenia prawa ponad wszelką wątpliwość nie doszłoby, gdyby nie nastąpienie takiego zdarzenia. (150) Biorąc pod uwagę cytowane wyżej orzecznictwo sądów powszechnych i Sądu Najwyższego dotyczące siły wyższej jako przyczyny zwolnienia z odpowiedzi alności cywilnej (w tym przeszkody w wykonaniu zobowiązań), jak również spójne z nim orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące siły wyższej jako przesłanki zwolnienia z odpowiedzialności administracyjnej – należy stwierdzić, że zastosowanie art. 13v u st. 7 Ustawy wymaga spełnienia następujących przesłanek: − wykazania, że w określonym czasie w okresie objętym postępowaniem w stosunku do strony postępowania działało obiektywne zdarzenie o cechach siły wyższej, tj. zewnętrzne i nadzwyczajne (czyli nagłe i nieprzewidywalne); − wykazania, że działanie siły wyższej stanowiło przeszkodę w spełnianiu świadczeń pieniężnych; − wykazania, że strona postępowania nie mogła zapobiec działaniu tej siły i jej następstwom, że nie było przed nią żadnej obrony, nie dawało żadn ej alternatywy – tak, że nawet przy zachowaniu najwyższej staranności nie mogła ona zapobiec naruszeniu zakazu (przemożny charakter zdarzenia); − wykazania, że działanie siły wyższej doprowadziło do nadmiernego opóźniania się w spełnianiu świadczeń pieniężny ch – czyli do naruszenia zakazu ustawowego (związek przyczynowy), czyli wykazan i a, że gdyby nie działanie siły wyższej, do naruszenia zakazu by nie doszło. (151) Nie ulega przy tym wątpliwości, że wykazanie, że do naruszenia zakazu doszło wskutek działania siły wyższej, należy do adresata zakazu – czyli do Strony postępowania 25 . (152) O czywistym jest, iż wyjątków nie wolno interpretować rozszerzająco, co oznacza, że ich wykładnia powinna mieć ścisły charakter. Siła wyższa jako przesłanka zwolnienia z odpowiedzialności c ywilnej za niewykonanie zobowiązania jest wyjątkiem od zasady dotrzymywania umów . 25 M. Jaśkowska, M. Wilbrandt - Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego , art. 189e kpa, opubl. Lex. 43 (153) Podobnie na gruncie niniejszego postępowania siła wyższa , jako przesłanka odstąpienia od wymierzenia kary , stanowi wyjątek od zasady nakładania przez Prezesa Urzędu administ racyjnej kary pieniężnej za stwierdzony delikt administracyjny w postaci naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 13b ust. 1 Ustawy, tj. zakazu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. (154) Strona postępowania, powołując się na pandemię COVID - 19 oraz wojnę w Ukrainie nie wykazała w sposób wystarczający istnienia bezpośredniego i rzeczywistego związku przyczynowego pomiędzy tymi zdarzeniami, a niewykonaniem obowiązku terminowego regulowania świadczeń pieniężnych. Dlatego też, mając na uwad ze wyżej przedstawione okoliczności sprawy oraz dokonane ustalenia, Prezes Urzędu nie zna lazł podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 13v ust. 7 Ustawy. 3. Wymiar administracyjnej kary pieniężnej (155) Wymierzając wysokość administracyjnej kary pieniężnej Prezes Urzędu w pierwszej kolejności ustalił wysokość kary maksymalnej w oparciu o wzór ustawowy, określony w art. 13v ust. 2 i 2a Ustawy, a następnie dokonał jej miarkowania w oparciu o dyrektywy wymiaru kary, ok reślone w art. 13 ust. 2b pkt 1 - 5 Ustawy. W oparciu o przywołane przepisy prawa i mając na względzie całokształt materiału dowodowego Prezes Urzędu zbadał, czy w niniejszej sprawie występują okoliczności obciążające lub łagodzące i rozważył, jaki powinny mieć one wpływ na wysokość kary pieniężnej. W ten sposób następuje indywidualizacja kary. 3.1. Maksymalna wysokość kary pieniężnej (156) Zgodnie z art. 13v ust. 2 Ustawy - w ysokość administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie może być większa niż obliczona według następującego wzoru: WK = (WŚ1 x 1%) + (WŚ2 x 2%) + (WŚ3 x 4%) + (WŚ4 x 12%) + (WŚ5 x 24%) gdzie poszczególne symbole oznaczają: WK - maksymalną wysokość administracyjnej kary pieniężnej, WŚ1 - sumę wartości wymagalnych świadczeń pieniężn ych niespełnionych oraz spełnionych po terminie lub ich równowartości - w przypadku , gdy zostały wyrażone w walucie obcej, w stosunku do których okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego do ostatniego dnia okresu objętego 44 postępowaniem albo do dnia jego spełnienia, jeżeli świadczenie pieniężne zostało spełnione w okresie objętym postępowaniem, nie przekracza 30 dni, WŚ2 - sumę wartości wymagalnych świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz sp ełnionych po terminie lub ich równowartości - w przypadku , gdy zostały wyrażone w walucie obcej, w stosunku do których okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego do ostatniego dnia okresu ob jętego postępowaniem albo do dnia jego spełnienia, jeżeli świadczenie pieniężne zostało spełnione w okresie objętym postępowaniem, wynosi od 31 do 60 dni, WŚ3 - sumę wartości wymagalnych świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie lu b ich równowartości - w przypadku , gdy zostały wyrażone w walucie obcej, w stosunku do których okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego do ostatniego dnia okresu objętego postępowaniem alb o do dnia jego spełnienia, jeżeli świadczenie pieniężne zostało spełnione w okresie objętym postępowaniem, wynosi od 61 do 120 dni, WŚ4 - sumę wartości wymagalnych świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie lub ich równowartości - w przypadku , gdy zostały wyrażone w walucie obcej, w stosunku do których okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego do ostatniego dnia okresu objętego postępowaniem albo do dnia jego spełnieni a, jeżeli świadczenie pieniężne zostało spełnione w okresie objętym postępowaniem, wynosi od 121 do 365 dni, WŚ5 - sumę wartości wymagalnych świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie lub ich równowartości - w przypadku , gdy zostały wyrażone w walucie obcej, w stosunku do których okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego do ostatniego dnia okresu objętego postępowaniem albo do dnia jego spełnienia, jeżeli świadczenie p ieniężne zostało spełnione w okresie objętym postępowaniem, przekracza 365 dni. (157) Odnosząc się do treści art. 13v ust. 2a Ustawy Prezes Urzędu wskazuje, że dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie i określając zakres przedmiotowy uwzględnił treść a rt. 13b ust. 4 Ustawy i pominął świadczenia pieniężne: 1) których termin spełnienia upłynął wcześniej niż 2 lata przed dniem wszczęcia postępowania; 2) wynikające z transakcji handlowych, których wyłącznymi stronami są podmioty należące do tej samej grupy kapita łowej; 45 3) wynikające z transakcji handlowych zawieranych w zakresie działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, o których mowa odpowiednio w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej. (158) Prezes Urzędu przedstawił wartość Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych w Tab el ach A i B i obliczając dla każdego z nich liczb ę dni opóźnienia zakwalifikował każde z tych świadczeń do właściwej grupy opóźnień określanych symbolami od WŚ1 do WŚ5. (159) Wartość Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych w poszczególnych grupach opóźnienia wy niosła: − WŚ1 = [ informacja prawnie chroniona ] z ł − WŚ2 = [ informacja prawnie chroniona ] zł − WŚ3 = [ informacja prawnie chroniona ] zł − WŚ4 = [ informacja prawnie chroniona ] zł − WŚ5 = [ informacja prawnie chroniona ] zł (160) W celu obliczenia maksymalnej wartości administracyjnej kary pieniężnej ( WK ) Prezes Urzędu zastosował wzór określony w art. 13v ust. 2 Ustawy : WK = ( WŚ1 x 1%) + ( WŚ 2 x 2%) + ( WŚ 3 x 4%) + ( WŚ 4 x 12%) + ( WŚ 5 x 24%) (161) W stanie faktycznym niniejszej sprawy, maksymalna kwota administracyjnej kary pieniężnej obliczana jest w oparciu o ustalone wartości [informacja prawnie chroniona] : WK = [informacja prawnie chroniona] zł . 3.2. Miarkowanie kary pieniężnej (162) Zgodnie z art. 13v ust. 2b Ustawy, p rzy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 13v ust. 1, Prezes Urzędu bierze pod uwagę następujące dyrektywy wymiaru kary : 1) wagę naruszenia; 2) okoliczności naruszenia wykazane przez stronę postępowania; 3) dzi ałania podjęte przez stronę postępowania z własnej inicjatywy w celu zaprzestania naruszenia; 4) współpracę strony postępowania z Prezesem Urzędu w toku postępowania, w szczególności przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania; 5) sp ełnienie przez stronę postępowania wszystkich niespełnionych w terminie świadczeń pieniężnych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, 46 nie później niż w terminie 60 dni od dnia doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postęp owania. (163) W powyższym zakresie Prezes Urzędu, w toku niniejszego postępowania, wzywał Stronę do opisania przywołanych okoliczności wraz z przedstawieniem materiału dowodowego wskazującego na ich wystąpienie. (164) Biorąc pod uwagę powyższe oraz mając na względzie treść art. 13v ust. 2b pkt 1 - 5 Ustawy Prezes Urzędu rozważał odrębnie każdą z dyrektyw wymiaru kary w zakresie istnienia okoliczności łagodzących i obciążających . Z estawiał ze sobą te okoliczności w ramach każdej z dyrektyw, aby ocenić , czy dają one podstawę do złagodzenia lub zaostrzenia kary w ramach danej dyrektywy . 3.2.1. Waga naruszenia (165) W niniejszym postępowaniu naruszenie prawa ma postać naruszenia ustawowego zakazu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, określ onego w art. 13b ust. 1 i 2 Ustawy. (166) W ag a naruszenia w konkretnej sprawie powinna być zatem oceniana w kategoriach stopnia naruszenia ustawowego zakazu. (167) Rozważając wagę naruszenia zakazu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych nale ży wziąć pod uwagę stopień naruszenia dóbr i wartości chronionych Ustawą przez sprawcę deliktu administracyjnego. Do dóbr i wartości chronionych przez Ustawę bez wątpienia należy dotrzymywanie, przez przedsiębiorców, w obrocie handlowym zobowiązań umownych , poprzez terminowe regulowanie płatności. Jednocześnie mając na względzie indywidualizację kary, przy ocenie tej należy wziąć również pod uwagę subiektywną stronę skali naruszenia zakazu, w szczególności skalę tego naruszenia w stosunku do skali prowadzon ej przez Stronę działalności . (168) W zakresie wagi naruszenia Strona postępowania podniosła okoliczność związaną z wartością świadczeń pieniężnych spełnionych nieznacznymi opóźnieniami (w tym [ informacja prawnie chroniona ] ) względem opóźnień dłuższych , a którą w pierwszej kolejności Strona wysunęła jako argument za nienakładaniem kary w ramach uznania administracyjnego organu i powtórzyła – na wypadek decyzji o nałożeniu kary – na okoliczność złagodzenia kary wobec nieznacznej wagi naruszenia . (169) Analiza zgromadzon ego w sprawie materiału dowodowego i zaprezentowane w Tabel ach A i B wyniki ustaleń Prezesa Urzędu są zbieżne z wyliczeniami Strony . W toku postępowania Prezes Urzędu ustalił, że ok. [ informacja prawnie chroniona ] sumy wartości wszystkich 47 Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych stanowią świadczenia pieniężne spełnione przez Stronę z opóźnieniem nieprzekraczającym [ informacja prawnie chroniona ] . Dodatkowo, z ustaleń tych wynika – na co zwróciła uwagę Strona – że ok. [ informacja prawnie chron iona ] sumy wartości wszystkich Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych stanowią świadczenia pieniężne spełnione [ informacja prawnie chroniona ] po umownym terminie płatności. T ak niewielkie przekroczenie terminu umownego nie nosi z kolei cech naruszenia raż ącego ani trwałego – ma ono charakter incydentalny, techniczny oraz marginalny z punktu widzenia rzeczywistych skutków rynkowych i społecznych. (170) W tym miejscu należy jednak wskazać, że sposób kalkulacji kary w oparciu o wzór określony w art. 13v ust. 2 Usta wy uwzględnia już aspekt długości opóźnień w powiązaniu z wartością Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych i w ten sposób podstawowy wymiar kary obejmuje już niejako wagę naruszenia w tym zakresie. Biorąc pod uwagę zastosowany przez ustawodawcę algorytm, w którym przewidział on, że najniższą sankcją objęte są opóźnienia wynoszące od 1 do 30 dni (WŚ1), to wszelkie dodatkowe modyfikacje wysokości nakładanej kary uwzględniające wagę naruszenia, a w tym przypadku jej obniżenie względem kary maksymalnej mogłyby zostać zastosowane z uwzględnieniem opóźnień relatywnie krótkich w odniesieniu do ww. widełek 1 - 30 dni. Za relatywnie krótkie Prezes Urzędu uznaje o późnienia nieprzekraczające 7 dni. Ale jednocześnie, aby uznać, że takie relatywnie krótkie opóźnienia stan owią o niższej wadze naruszenia, Prezes Urzędu przyjął, że powinny one wystąpić w odniesieniu do co najmniej połowy Zakwestionowanych Świadczeń Pieniężnych. (171) W okolicznościach niniejszej sprawy, dodatkowe znaczenie ma również znaczny odsetek opóźnień [ infor macja prawnie chroniona ] w skali wszystkich ustalonych opóźnień. W orzecznictwie oraz doktrynie podkreśla się bowiem, że przy ocenie wagi deliktu administracyjnego należy kierować się nie tylko formalnym stwierdzeniem naruszenia obowiązku ustawowego, ale r ównież jego skalą, skutkami, powtarzalnością oraz intencjonalnością działania. Choć, co do zasady, każdorazowe przekroczenie ustawowego terminu zapłaty stanowi naruszenie przepisów, nie każde opóźnienie należy oceniać z jednakową surowością. W niniejszej sprawie , znaczna część naruszeń miała marginalny wymiar czasowy - brak jest zatem przesłanek pozwalających na uznanie, że w tym zakresie doszło do długotrwałego lub uporczywego naruszenia obowiązków płatniczych, ani tym bardziej, że Strona postępowania dzi ałała z zamiarem opóźniania płatności wobec swoich kontrahentów. W tym miejscu należy także wskazać, że w ystąpienie takiej liczby krótkich opóźnień może wskazywać na niedociągnięcia o charakterze operacyjnym, nie zaś na celowe uchylanie się od obowiązku za płaty. W praktyce gospodarczej [ informacja prawnie 48 chroniona ] opóźnienia w regulowaniu należności niejednokrotnie mają charakter techniczny lub organizacyjny, mogą wynikać z przetwarzania zleceń płatniczych w systemach bankowych lub różnic w godzinach zaks ięgowania środków – nie zaś ze świadomego działania lub rzeczywistego zagrożenia płynnościowego. W praktyce, takie opóźnienia nie skutkują powstaniem zatorów płatniczych, ani nie powodują uszczerbku po stronie wierzycieli, szczególnie w przypadku, gdy zost ały uregulowane niemal natychmiast. Wobec powyższego, u względniając argumenty Strony w zakresie niskiej wagi naruszenia, potwierdzone ustaleniami poczynionymi w toku postępowania w oparciu o zebrane dowody, Prezes Urzędu uznał, że waga i intensywność narus zenia prawa przez Stronę nie była znaczna i przy wymiarze kary potraktował to jako okoliczność łagodzącą, orzekając tym samym na korzyść Strony . W ocenie Prezesa Urzędu, analiza materiału dowodowego w tym zakresie nie wskazuje, aby działania Strony miały z namiona uporczywego lekceważenia obowiązku terminowej zapłaty czy instrumentalnego wykorzystywania opóźnień, jako elementu zarządzania płynnością kosztem kontrahentów . Brak jest więc podstaw do uznania, że interes społeczny wymaga w tym zakresie zastosowan ia środka represyjnego w pełnym wymiarze. (172) Kolejn ą okolicznością podnoszoną przez Stronę postępowania, a którą Prezes Urzędu rozpatrzył oceniając wagę naruszenia był [ informacja prawnie chroniona ]. P odkreśliła, że powyższe świadczy o tym, iż [informacja prawnie chroniona] i przed łożyła na dowód [informacja prawnie chroniona] . (173) Podnoszona przez Stronę postępowania ww. okoliczność nie może, w ocenie Prezesa Urzędu, przesądzać o braku wagi naruszenia, ani też wpływać na wysokość nakładanej kary administracyjn ej. Przede wszystkim, delikt administracyjny polegający na nieterminowym regulowaniu świadczeń pieniężnych jest naruszeniem o charakterze formalnym i obiektywnym, którego zaistnienie nie jest uzależnione od [informacja prawnie chroniona] . Celem regulacji z awartej w art. 13b Ustawy jest ochrona stabilności obrotu gospodarczego oraz prewencja wobec praktyk prowadzących do zatorów płatniczych, niezależnie od [informacja prawnie chroniona] . (174) Po drugie, wskazać należy, że [informacja prawnie chroniona] nie wyłącz a szkodliwości społecznej czynu. W realiach obrotu gospodarczego [informacja prawnie chroniona] . Nie oznacza to jednak, że takie opóźnienia nie niosą ze sobą ryzyka dla płynności finansowej kolejnych ogniw w łańcuchu dostaw. (175) W tym miejscu należy wskazać, ż e [informacja prawnie chroniona] . 49 (176) Ponadto, w ocenie Prezesa Urzędu, brak terminowego spełnienia świadczeń pieniężnych przez przedsiębiorców, gdy ma charakter powszechny, prowadzi do wielu negatywnych skutków. Przede wszystkim może uniemożliwić regulowanie płatności przez wierzycieli na rzecz ich kontrahentów, co wywołuje zjawisko zatorów płatniczych. Skutkuje to dodatkowymi kosztami związanymi z dochodzeniem przeterminowanych należności, a także osłabieniem płynności finansowej uczestników obrotu gospodarc zego. W efekcie , może to prowadzić do ograniczenia inwestycji, podwyżek cen towarów i usług, a w dłuższym okresie, destabilizacji gospodarki . (177) Co więcej, [informacja prawnie chroniona] nie stanowią dowodu uchylającego odpowiedzialność publicznoprawną za nieterminowe spełnianie świadczeń. Ustawodawca nie przewidział, by [informacja prawnie chroniona] mogła skutkować zwolnieniem z odpowiedzialności administracyjnej, ani wpływać na kwalifikację czynu, jako mniej szkodliwego społecznie. (178) Wreszcie, zgodnie z ug runtowaną linią orzeczniczą, nawet w przypadku, gdy [informacja prawnie chroniona] organ ma obowiązek reagować tak samo na już s amo stwierdzenie faktu naruszenia obowiązku terminowej zapłaty, gdyż przeciwdziałanie zatorom płatniczym służy ochronie całego s ystemu gospodarczego – nie zaś wyłącznie pojedynczym wierzycielom. (179) Z powyższych względów , niezależnie od [informacja prawnie chroniona] , Prezes Urzędu uzna ł , że okoliczność ta pozostaje bez wpływu na ustalenie wysokości nakładanej kary pieniężnej . 3.2.2. Okolicz ności naruszenia wykazane przez S tronę postępowania (180) Rozpatrując drugą dyrektywę wymiaru kary , czyli o koliczności naruszenia wykazane przez S tronę postępowania (art. 13v ust. 2b pkt 2 Ustawy ) , Prezes Urzędu ustalił, co następuje . (181) N ależy przez to rozumieć okoliczności, w jakich doszło do naruszenia zakazu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych , składające się na sytuację faktyczną lub prawną, w której znajdowała się Strona postępowania, w okresie objętym postępowaniem. Nie ma przy tym wątpliwości, że o koliczności te powinny pozostawać w związku przyczynowym z naruszeniem zakazu, a zatem z powstaniem stanu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych . (182) W tym zakresie – również w piśmie z 19 stycznia 2024 r. Strona podniosła, że opóźniała się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych z uwagi na [ informacja prawnie chroniona ] . (183) Ponadto, w piśmie z 19 lutego 2025 r. Strona postępowania wskazuje, że [ informacja prawnie chroniona ] . W ocenie Strony, [ informacja prawnie chroniona ]. Dodatkowo, Strona wskazała, 50 że obowiązek płatności i liczenie terminu płatności opierały się na [ informacja prawnie chroniona ] . (184) Jak wynika z przedstawionego dokumentu pn. [ informacja prawnie chroniona] , Strona postępowania ma obowiązek spełnić świadczenie pieniężne w terminie [ informacja prawnie chroniona ]. Tym samym, z niniejszego dokumentu nie wynika, aby [informacja prawnie chroniona] . Nie można zatem przyjąć, że [informacja prawnie chroniona] . Dowód: [informacja prawnie chroniona] [054.08] (185) W świetle orzecznictwa oraz stanowiska doktryny, w sytuacji, gdy dłużnik nie przewidział w umowie warunku formalnego dla powstania obowiązku zapłaty (np. od poprawnie wystawionej faktury), zobowiązanie ma charakter bezwarunkowy i wymagalność świadczenia pi eniężnego następuje zgodnie z umówionym terminem – niezależnie od ewentualnych błędów formalnych lub technicznych dokumentu. W konsekwencji, brak zastrzeżenia odpowiednich klauzul umownych obciąża Stronę, jako profesjonalnego uczestnika obrotu gospodarczeg o, który zobowiązany jest do należytej staranności w kształtowaniu treści umów. Otrzymanie przez Stronę zamówionych towarów czy też wykonanie na rzecz Strony zamówionych usług nakłada na nią bowiem obowiązek wywiązania się z zawartej transakcji handlowej, tj. do spełnienia świadczenia pieniężnego w ustalonym terminie. Należy podkreślić, że faktura nie jest elementem stosunku zobowiązaniowego, w tym umowy sprzedaży, a ma ona przede wszystkim znaczenie dla wykonania obowiązków podatkowych i powinna być następ stwem wcześniej zawartej umowy - nie może jej jednak zastępować. Co do zasady, ewentualne uchybienia normom prawa podatkowego nie wpływają na skuteczność i ważność umowy sprzedaży oraz nie modyfikują obowiązków stron umowy, co potwierdza również orzecznict wo cywilne i administracyjne 26 . Brak lub opóźnienie doręczenia dokumentu księgowego, jakim jest faktura, nie zwalnia dłużnika z obowiązku dokonania w ustalonym terminie zapłaty za dostarczone towary lub wykonane usługi. Niewywiązanie się przez sprzedającego z obowiązku wystawienia faktury może natomiast skutkować powstaniem po jego stronie odpowiedzialności za wywołaną tym szkodę polegającą na niemożności odliczenia podatku VAT. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższe znajduje zastosowanie szczególnie w profesjona lnym obrocie handlowym (a za taki należy uznać transakcje handlowe w rozumieniu Ustawy) w którym dłużnik – stosownie do brzmienia art. 355 § 1 k.c. – obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Zgodni e z art. 355 § 2 k.c. , należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy 26 Wyrok SA w Katowicach V Wydział Cywilny z dnia 20 kwietnia 2016 r. V ACa 701/15; Wyrok SO w Ł odzi z dnia 6 maja 2015 r. X GC 831/14; Wyrok WSA w Gorz owie Wielkopolski m z dnia 17 kwietnia 2007 r. I SA/Go 160/06. 51 uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności. Oznacza to, że [informacja prawnie chroniona] . Co więcej, przepisy Kode ksu cywilnego regulujące essentialia negotii poszczególnych umów (w tym także przepisy dotyczące umowy sprzedaży i umowy o świadczenie usług) nie wprowadzają, jako przedmiotowo istotnego składnika treści czynności prawnej, obowiązku doręczenia kontrahentow i faktury VAT. (186) Tym samym, argumentacja Strony postępowania zmierzająca do [informacja prawnie chroniona] , a to ze względu na fakty ustalone przez Prezesa Urzędu w toku niniejszej sprawy – [informacja prawnie chroniona] . Ewentualne nieprawidłowości w dokum entacji mogłyby wpłynąć na bieg terminu zapłaty jedynie w przypadku, gdyby [informacja prawnie chroniona] . (187) W związku z powyższym, na podstawie zgromadzonych dowodów , Prezes Urzędu nie znalazł podstaw do uzna nia podniesionej przez Stronę okoliczności [informacja prawnie chroniona] , za okoliczność naruszenia zakazu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Stronę, działającą na korzyść Strony przy ustal aniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej . (188) Strona postępowania podni osła ponadto, że nie zastosowano wobec niej wystąpienia, o którym mowa w art. 13ca Ustawy podkreślając, że w przypadku otrzymania wystąpienia przed wszczęciem postępowania, miałaby szansę przedstawić wyczerpujące wyjaśnienia i informacje dotyczące prowadzo nej działalności biznesowej z poszanowaniem praw (w tym prawa do terminowej zapłaty) swoich kontrahentów . (189) Należy wskazać, że niniejsze p ostępowanie zostało wszczęte przez Prezesa Urzędu na postawie art. 13 ust. 2 Ustawy, który stanowi, że Prezes Urzędu ws zczyna postępowanie , jeżeli posiadane informacje wskazują na wystąpienie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych , zaś w szczęcie postępowania poprzedza przeprowadzana przez Prezesa Urzędu analiza prawdopodobieństwa nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych (art. 13 ust. 3 Ustawy). Z kolei, art. 13ca Ustawy stanowi, że Prezes Urzędu może wystąpić do podmiotów, o których mowa w art. 2, niebędących podmiotami publicznymi, w sprawach z zakresu przeciwdziałania nadmiernemu opóźnianiu się ze spełnieniem świadczeń pieniężnych. Zgodnie więc z literalnym brzmieniem ww. przepisu, wystąpienie Prezesa Urzędu ma charakter fakultatywny. Tym samym, przepisy Ustawy nie obligują w żaden sposób Prezesa Urzędu do zastosowania wystąpienia miękkiego przed wszczęciem postępowania w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. Jego celem jest bowiem wczesna sygnalizacja potencjalnych nieprawidłowości i umożliwienie przedsiębiorcy dobrowolnego ich usunię cia . Przepis ten nie nakłada jednak na organ obowiązku 52 każdorazowego występowania do podmiotu objętego analizą. To dokonywane przez Prezesa Urzędu analizy prawdopodobieństwa nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych stanowią niezbędną i jednocześnie wystarczającą przesłankę wszczęcia postępowania administracyjnego. Okoliczności naruszenia przez Stronę zakazu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych , o których mowa w art. 13v ust. 2b Ustawy, należy przy tym rozumi eć jako zdarzenia związane z działalnością gospodarczą Strony postępowania lub mające bezpośredni wpływ na tę działalność w okresie objętym postępowaniem. (190) Ponadto, jak wynika z ustaleń poczynionych w toku niniejszej sprawy, Strona postępowania została w pe łni poinformowana o zakresie prowadzonego postępowania, miała możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wielokrotnie korzystała z przysługującego jej prawa do składania wyjaśnień, wniosków dowodowych i stanowisk, m.in. odpowiadając na wezwania P rezesa Urzędu czy składając pisma. Twierdzenie Strony postępowania, jakoby wcześniejsze wystąpienie mogło umożliwić jej złożenie innych lub pełniejszych wyjaśnień pozostaje gołosłowne i nie zostało poparte żadnym konkretnym dowodem, ani też wskazaniem isto tnych informacji, które rzekomo nie mogły zostać przedstawione na etapie toczącego się postępowania. Wreszcie, należy zauważyć, że istotą deli kt u administracyjnego jest obiektywne wystąpienie nadmiernych opóźnień w spełnianiu świadczeń pieniężnych – nie za ś subiektywna możliwość obrony przez Stronę w toku postępowania. Przesłanki odpowiedzialności zostały już u stalone przez Prezesa Urzędu na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, zaś Strona miała rzeczywistą i realną możliwość odniesienia się do wszy stkich istotnych aspektów sprawy. (191) Wobec powyższego, Prezes Urzędu uznał, że tak podniesiona przez Stronę okoliczność pozostaje bez wpływu na ustalenie wysokości nakładanej kary pieniężnej . (192) Nadto, jako okolicznoś ć wystąpienia opóźnień w spełnianiu przez nią świadczeń pieniężnych na rzecz jej dostawców , Stron a wskazała sytuację związan ą z e [informacja prawnie chroniona] , oświadczając, że [informacja prawnie chroniona ] , co w istotnym zakresie wpływało na [informacja prawnie chroniona] . Na dowód powyższego , Strona postępowania przedłożyła [informacja prawnie chroniona] . (193) Analiza przedłożonych przez Stronę dowodów pozwala stwierdzić, że w okresie objętym postępowaniem [informacja prawnie chroniona] . Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje zatem, że opóźnienia w spełnianiu świadczeń pieniężnych przez Stronę występowały [informacja prawnie chroniona] . Fakt, że [informacja prawnie chroniona] . Dow ody: Faktury [031.04 ] ; p otwierdzenia przelewów [031.04] 53 (194) Z powyższych względów, o koliczność tę Prezes Urzędu uwzględni ł na korzyść Strony przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej , jako przejaw ograniczonego wpływu Strony na całość opóźnień . 3.2.3. Działania podjęte przez S tronę postępowania w celu zaprzestania naruszenia (195) Rozważając t rzeci ą dyrektyw ę wymiaru kary : d ziałania podjęte przez stronę postępowania z własnej inicjatywy w celu zaprzestania naruszenia (art. 13v ust. 2b pkt 3 Ustawy ) , Prezes Urzędu zważył, co następuje . (196) W toku postępowania , w piśmie z 19 stycznia 2024 r. Strona wskazała , że [ informacja prawn ie chroniona ]. (197) W ocenie Prezesa Urzędu, opisane przez Stronę okoliczności nie stanowią jednak działań podjętych przez Stronę w celu zaprzestania naruszenia. Prezes Urzędu przeanalizował przedstawione w toku postępowania przez Stronę dokumenty, zestawiając j e z jej twierdzeniami. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika jednak, aby Strona wykazała , że [informacja prawnie chroniona] . Zgodnie z art. art. 13v ust. 2b pkt 3 Ustawy, przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej uwzględnia się m.in., czy podmiot podjął działania w celu zaprzestania naruszenia. W niniejszym stanie faktycznym nie zostało wykazane, aby takie działania miały miejsce samodzielnie i uprzednio, tj. niezależnie od reakcji organu administracji publicznej. Niewystarczają ce jest zatem w tym zakresie powołanie się przez Stronę na działania związane ze [ informacja prawnie chroniona ] , gdy ż nie są one ukierunkowane na zaprzestanie naruszenia zakazu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w okresie objętym postępowaniem. (198) Biorąc pod uwagę powyższe , Prezes Urzędu uzna ł , że wskazane przez Stronę działania nie przyczyniły się do zaprzestania naruszeni a, a tym samym, nie mogą zostać uznane za okoliczność łagodzącą przy ustalaniu wysokości nakładanej kary pieniężnej . 3.2.4. Współprac a S trony z Prezesem Urzędu w toku postępowania (199) W zakresie współpracy Strony z Prezesem Urzędu w toku postępowania, w szczególności przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania, należy wskazać co następuje. (200) Pr ezes Urzędu nie kwestionuje, że w toku postępowania Strona podjęła współpracę z Prezesem Urzędu, współdziałając i nie utrudniając przebiegu postępowania. Strona wypełniła przekazaną jej Tabelę nr 1 w sposób pozwalający na jej analizę, przy czym , część info rmacji wymagała dalszych uzupełnień, korekt i wyjaśnień. Ponadto, Strona - co do zasady 54 - rzetelnie odpowiadała na kierowane do niej wezwania, przekazując żądane informacje oraz dokumenty w formie umożliwiającej ich dalsze wykorzystanie dowodowe, z zastrze żeniem, że terminy na przekazanie informacji i dokumentów były przez Prezesa Urzędu przedłużane na wniosek Strony . (201) Niemniej, z analizy przebiegu postępowania nie wynika, aby Strona wykazała się szczególną inicjatywą w zakresie wyjaśnienia sprawy, czy też podejmowała działania wykraczające ponad poziom zwykłego wykonywania obowiązków procesowych. Przeciwnie - jak już wyżej wspomniano - kilkukrotnie przedłużane na wniosek Strony terminy do udzielenia odpowiedzi na wezwania Prezesa Urzędu miały wpływ na całko wity czas trwania postępowania. Tym samym, mimo, że Strona nie utrudniała prowadzenia postępowania i współpracowała z organem w zakresie wymaganym przepisami, jej zachowanie nie miało charakteru aktywnego współdziałania, które mogłoby przyczynić się do szy bszego, sprawniejszego lub bardziej efektywnego zakończenia sprawy. Strona nie przedłożyła także dowodów z własnej inicjatywy przed wezwaniem organu, ani nie podejmowała innych czynności mogących świadczyć o szczególnej postawie proaktywnej. (202) Tymczasem, zg odnie z utrwalonym orzecznictwem oraz linią interpretacyjną Prezesa Urzędu, wykazanie się ponadstandardową współpracą, tj. działaniami mającymi na celu faktyczne usprawnienie przebiegu postępowania lub wyjaśnienie sprawy z własnej inicjatywy może zostać po traktowane jako okoliczność łagodząca przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej. Tym nie mniej, w niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. (203) W konsekwencji, Prezes Urzędu uznał, że postawa Strony w toku postępowania administracyjn ego – mimo, że poprawna – nie stanowi czynnika wpływającego na obniżenie wysokości kary pieniężnej, ponieważ nie wykazała ona aktywnego zaangażowania, ani też nie przyczyniła się w sposób istotny do sprawnego zakończenia postępowania. 3.2.5. Spełnienie przez S tro nę postępowania wszystkich niespełnionych w terminie świadczeń pieniężnych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych (204) Odnosząc się do ostatniej dyrektywy wymiaru kary, tj. spełnienia przez Stronę postępowania wszystkich niespełnion ych w terminie świadczeń pieniężnych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, nie później niż w terminie 60 dni od dnia doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania, Prezes Urzędu nie stwierdził w niniejszej sprawie zaistnienia powyższej okoliczności. 55 (205) W piśmie z 19 stycznia 2024 r. Strona wskazała, iż wszystkie świadczenia pieniężne objęte postępowaniem na dzień doręczenia jej postanowienia o wszczęciu postępowania były uregulowane, nie odnosząc się jednak do kwestii odsetek . Natomiast w piśmie z 19 lutego 2025 r. Strona postępowania twierdzi, że [ informacja prawnie chroniona ] . Według twierdzenia Strony postępowania , fakt [ informacja prawnie chroniona ] . (206) Prezes Urzędu podkreśla, że faktyczne uregulowanie zaległych świadczeń pieniężnych po wszczęciu postępowania może – co do zasady – stanowić okoliczność łagodzącą przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej, jednakże, wyłącznie wówczas, gdy spełnienie to obejmuje całość zobowiązania, w tym również odset ki ustawowe za opóźnienie. Tymczasem, w niniejszej sprawie Strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że zapłaty zaległych należności dokonano wraz z należnymi odsetkami za opóźnienie. Co więcej, Strona postępowania [informacja prawnie chroniona] . A rgumentowała, że [informacja prawnie chroniona] . Do takiego stanowiska Prezes Urzędu nie może się jednak przychylić. (207) W ocenie Prezesa Urzędu, dłużnik powinien zapłacić odsetki ustawowe wierzycielowi nawet w przypadku braku wezwania do ich zapłaty, ponieważ obowiązek zapłaty odsetek za opóźnienie wynika bezpośrednio z przepisów prawa, a nie z indywidualnych ustaleń między stronami. Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. , jeżeli dłużnik opóźnia się z zapłatą świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek ustawow ych za opóźnienie, nawet jeżeli nie wezwie go do zapłaty. O bowiązek zapłaty odsetek nie jest zatem uzależniony od wcześniejszego wezwania dłużnika do zapłaty i ma charakter obiektywny , automatyczny – nie uznaniowy. T ym samym , dłużnik zobowiązany jest do za płaty odsetek za opóźnienie bez względu na to, czy wierzyciel wystąpił z wezwaniem do zapłaty . W praktyce jednak , wierzyciel nie zawsze podejmuje działania w celu odzyskania odsetek ustawowych, m.in. ze względu na koszty dochodzenia roszczeń lub brak wiedz y o takich możliwościach. Z drugiej strony, dłużnik, świadomy braku działania ze strony wierzyciela, nie wykazuje inicjatywy w zakresie zapłaty należnych odsetek ustawowych, co prowadzi do nierówności na rynku, a opóźnianie się w spełnianiu świa d czeń pieni ężnych stanowi źródło kredytowania się dłużnika kosztem wierzycieli. (208) Z powyższych względów, sam fakt uregulowania zaległych płatności bez odsetek nie może zostać uznany przez Prezesa Urzędu za przejaw należytego wykonania zobowiązania w rozumieniu przepisów prawa, a tym samym, nie może być traktowany jako pełnoprawna okoliczność łagodząca w niniejszym postępowani u . (209) Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu wskazuje, że o ile analiza zgromadzonego materiału dowodowego pozwala stwierdzić, iż świadczenia pieniężne spełnione przez Stronę 56 po terminie lub niespełnione w okresie objętym postępowaniem zostały spełnione nie później niż w terminie 60 dni od dnia doręczenia S tronie postanowienia o wszczęciu postępowania , to równo cześnie brak jest dowodów na okoliczność zapłaty przez Stronę odset ek ustawowy ch za opóźnienie w transakcjach handlowych . W ocenie Prezesa Urzędu , warunkiem powołania się przez Stronę na tę okoliczność i uznanie jej za łagodzącą jest nie tylko spełnienie p rzez Stronę wszystkich niespełnionych świadczeń objętych zakresem postępowania, ale także zapłata odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych od takich świadczeń pieniężnych , pomimo braku ich żądania przez kontrahentów . Prezes Urzędu stoi bowiem na st anowisku, że spełnienie zaległych świadczeń pieniężnych bez odsetek w odpowiedzi na działania organu, nie realizuje celu prewencyjnego, ani też nie świadczy o trwałej zmianie postawy płatniczej Strony postępowania. (210) Wobec powyższego , Prezes Urzędu nie uznał tej okoliczności za łagodzącą przy ustalaniu wymiaru kary. 3.3. Wysokość kary pieniężnej (211) Biorąc pod uwagę powyższe Prezes Urzędu ustalając wymiar kary za nadmierne opóźniani e się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Stronę, uwzględnił na korzyść Strony opisane powyżej okoliczności łagodzące , dokonał miarkowania maksymalnej administracyjnej kary pieniężnej ustalając ją w wysokości 82 658,91 zł i orzekł jak w punkcie 1.2. sentencji decyzji. (212) Tym samym, wysokość nałożonej na Stronę administracyjnej pienięż nej jest niższa , niż kara maksymalna obliczona w sposób określony w art. 13v ust. 2 Ustawy. (213) Prezes Urzędu wskazuje, że kara pieniężna ma znaczenie edukacyjne dla samego przedsiębiorcy, ma zapobiec ponownemu naruszeniu przez Stronę przepisów Ustawy, w kons ekwencji kara ma zatem być odczuwalną dolegliwością dla Strony, jako reakcja na naruszenie przepisów, ale także wyraźnym ostrzeżeniem na przyszłość, i to zarówno dla podmiotu karanego jak i innych przedsiębiorców dopuszczających się naruszeniem nadmierneg o opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. Kara ta ma za zadanie motywować adresatów norm prawnych do ich respektowania i służy zapobieganiu ponownemu naruszeniu przepisów Ustawy w przyszłości. Wymierzona S tronie kara pieniężna jest, adekwatna do stopnia dokonanego przez Stronę naruszenia. (214) Stosownie do treści art. 13x ust. 2 Ustawy, administracyjną karę pieniężną uiszcza się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. 57 (215) Stosownie do treści art. 13x ust. 1 Ustawy, środki finan sowe pochodzące z administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 13t i art. 13v, stanowią dochód budżetu państwa, i są wnoszone na rachunek bieżący dochodów Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. (216) Mając na uwadze powyższe, administracyjną karę pieniężną nałożoną przez Prezesa U rzędu niniejszą decyzją, Strona postępowania jest zobowiązana uiścić w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna na podany poniżej rachunek bankowy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Wa rszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 VI. Koszty postępowania (217) Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 13h Ustawy , Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. Natomiast stosownie do art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , jeżeli w wyniku postępowania stwierdzono naruszenie jej przepisów, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowa nia. (218) Zgodnie z art. 263 § 1 k.p.a. , do kosztów postępowania zalicza się m.in.: koszty podróży i inne należności świadków i biegłych, koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty mediacji, a także koszty doręczenia stronom pism urzędowych. (219) Zgodnie z ar t. 264 § 1 k.p.a. , jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustala , w drodze postanowienia , wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. (220) Postępowani e zakończone niniejszą dec yzją zostało wszczęte z urzędu, a w jego wyniku Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. (221) W niniejszej sprawie jako koszty postępowania Prezes Urzędu wskazał koszty związane z korespondencją prowadzoną w toku postępowania i ustalił je na kwotę 186,00 zł otych . Dowód : Wykaz kosztów postępowania [071] (222) Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu postanowił obciążyć Stronę niniejszego postępowania kosztami postępowania w wysokości 186,00 zł otych i orzekł jak w punkcie II.1 sentencji decyzji. Ww. kwotę należy uiścić w terminie 30 dni od dnia, w którym rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów stanie się ostateczne, na podany poniżej rachunek bankowy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 58 VII. Pouczenie (223) Od niniejszej decyzji nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może zwrócić się do Prezesa Urzędu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy 27 w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji 28 . Przed upływem terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja nie ulega wykonaniu, zaś wniosek wstrzymuje wykonanie decyzji 29 . (224) Jeżeli w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji Strona postępowania uiści w całości karę pieniężną oraz zrzeknie się wobec Prezesa Urzędu prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - Prezes Urzędu obniża wysokość administracyjnej kary pieniężnej o 20%. 30 W takim przypadku Prezes Urzędu wydaje decyzję o zwrocie nadpłaconej kary pieniężnej. (225) Strona, bez konieczności skorzystania z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, może wnieść skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie decyzji 31 . (226) Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu 32 . (227) Wpis stosunkowy od skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł - 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł - 2% wartości przedmi otu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł - 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł 33 . (228) Strona wnosząca skargę może w ramach prawa pomocy ubiegać się o zwolnienie od kosztów sądowyc h oraz o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika 34 . (229) W przypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania, na które, stosownie do treści art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 13 h Ustawy , wskazać należy, że: 27 Na podstawie art. 13v ust. 9 Ustawy 28 Na podstawie art. 129 § 1 i 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 13q Ustawy 29 Na podstawie art. 130 § 1 i 2 z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 13q Ustawy 30 Na podstawie art. 13v ust. 3 Ustawy 31 Na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: „p.p.s.a.” 32 Na podstawie art. 54 § 1 p.p.s.a. 33 Na podstawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pob ierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221 poz. 2193) 34 Na podstawie art. 243 i nast. p.p.s.a. 59 1) strona niezadowolona z postanowienia może się zwrócić do Prezesa U rzędu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy 35 ; 2) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy należy wnieść do Prezesa U rzędu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia; 3) strona może wnieść skargę na niniejsze postanowienie bez konieczności wcześniejszego składania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Prezesa U rzędu , a skargę należy w takim przypadku wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyj nego w Warszawie 36 ; 4) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a 37 ; 5) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu; 6) od sk argi na niniejsze postanowienie pobierany jest wpis stały w wysokości 100 zł; 7) strona wnosząca skargę może w ramach prawa pomocy ubiegać się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. (230) Stosownie do treści art. 13x U stawy: 1) środki finansowe pochodzące z administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 13t i art. 13v, stanowią dochód budżetu państwa, i są wnoszone na rachunek bieżący dochodów Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów; 2) administracyjną karę pienięż ną, o której mowa w art. 13t i art. 13v, uiszcza się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się ostateczna; 3) w przypadku upływu terminu, o którym mowa w ust. 2, administracyjna kara pieniężna, o której mowa w art. 13t i art. 13v, podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 4) w przypadku nieterminowego uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 13t i art. 13v, odsetek nie nalicza się. Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Marlena Boba Zastępca Dyrektora Departamentu Postępowań w Sprawach Zatorów Płatniczych /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Załączniki : 1. Tabela A 2. Tabela B 35 Na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 13q Ustawy. 36 Na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. 37 Na podstawie ar t. 53 § 1 p.p.s.a. Tabela A Lp. Lp. z Tabeli nr 1 Numer identyfikacji podatkowej NIP dostawcy Numer dowodu zakupu/ faktury Data zakupu Wartość świadczenia pieniężnego wynikająca z dowodu zakupu/ faktury Waluta dowodu zakupu/ faktury Termin zapłaty wg umowy (z uwzględnieniem art. 115 k.c.) Data spełnienia świadczenia pieniężnego Liczba dni opóźnienia Grupa (WŚ1 - WŚ5) Wartość świadczenia pieniężnego niespełnionego lub spełnionego po terminie Waluta Kurs waluty Wartość świadczenia pieniężnego niespełnionego lub spełnionego po terminie (w PLN) [informacj e prawnie chronion e ] Tabela B Lp. Lp. z Tabeli nr 1 Numer identyfikacji podatkowej NIP dostawcy Numer dowodu zakup u / faktury Data zakupu Wartość świadczenia pieniężnego wynikająca z dowodu zakupu/ faktury Waluta dowodu zakupu/ faktury Termin zapłaty wg umowy (z uwzględnieniem art. 115 k.c.) Data wpływu faktury Termin zapłaty wynikający z art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy (z uwzględnieniem art. 115 k.c.) Data spełnienia świadczenia pieniężnego Liczba dni opóźnienia Grupa (WŚ1 - WŚ5) Wartość świadczenia pienięż nego niespełnionego lub spełnionego po terminie Waluta Kurs waluty Wartość świadczenia pieniężnego niespełnionego lub spełnionego po terminie (w PLN) [informacje prawnie chronione]