I FZ 140/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 274/24 odrzucające skargę w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 19 grudnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2014 r. do września 2014 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 27 maja 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. odrzucił skargę J. F. (dalej: Skarżący/Strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 19 grudnia 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2014 r. do września 2014 r., ponieważ na wezwanie Sądu pełnomocnik Skarżącego nie uzupełnił w terminie braku formalnego skargi przez nadesłanie prawidłowo udzielonego pełnomocnictwa do zastępowania Skarżącego przed sądem. Z akt wynika, że pełnomocnik nadesłał dokument pełnomocnictwa, z treści, którego wynikało umocowanie do zastępowania Skarżącego w postępowaniu prowadzonym przez "Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w sprawie odwołania od Decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 30 stycznia 2024 r. znak: [....], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za 2014 r., z prawem dalszej substytucji". Pełnomocnik podał ponadto numer PESEL Skarżącego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarżący zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. poprzez niezasadne odrzucenie skargi w wyniku nieuzupełnienia braków formalnych skargi przez pełnomocnika, kiedy w przypadku wystąpienia takiej sytuacji Sąd powinien zwrócić się bezpośrednio do strony celem uzupełnienia braków formalnych skargi oraz art. 49 § 1, art. 57 § 1 , art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. poprzez brak wezwania Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 57 § 1 P.p.s.a wynika, że skarga winna odpowiadać wszelkim wymaganiom, jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 P.p.s.a. Jednym z tych wymagań jest dołączenie do pisma pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 P.p.s.a.). Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w tych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, który zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., odrzucił skargę, gdyż nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ustawa stanowi inaczej w przywołanym już wcześniej art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który stwierdza, że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, a zatem nieuzupełnienie braków formalnych skargi jest podstawą jej odrzucenia, a nie – jak wynikałoby z zasady ogólnej art. 49 § 1 tej ustawy – pozostawienie bez rozpoznania. W świetle przedstawionych przepisów brak przedstawienia stosownego pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi. Pełnomocnik skarżącego – r.pr. D.P. został prawidłowo wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez nadesłanie stosownego pełnomocnictwa – pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik nie przesłał pełnomocnictwa do działania w imieniu Skarżącego przed sądem administracyjnym. Wbrew ocenie zawartej w zażaleniu, istniała w sprawie podstawa prawna do odrzucenia skargi i została ona prawidłowo zastosowana przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela przedstawionej argumentacji zażalenia o obowiązku Sądu wzywania bezpośrednio strony do uzupełnienia podpisu skargi, w sytuacji gdy pełnomocnik nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wbrew twierdzeniom strony w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że takie działanie oznaczałoby uprzywilejowanie strony względem osób nie korzystających z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Strona korzystająca z usług profesjonalnego pełnomocnika nie powinna z tego tytułu korzystać z dodatkowych przywilejów, którym to przywilejem byłoby nieodrzucenie skargi mimo zajścia ustawowych przesłanek i wzywanie bezpośrednio strony do uzupełnienia braków, mimo że zdecydowała się ona na działanie za pomocą pełnomocnika. Posiadanie profesjonalnego pełnomocnika ma być dla strony korzyścią ze względu na posiadaną przez niego wiedzę i doświadczenie zawodowe, nie zaś dlatego, że stwarza dla sądu dodatkowe obowiązki w porównaniu z obowiązkami wobec stron, które takiego pełnomocnika nie ustanowiły (por. m.in. postanowienia NSA z: 21 grudnia 2023 r., I FZ 310/23, 29 listopada 2023 r., I FZ 248/23; 5 lipca 2022 r., II OZ 403/22; 23 maja 2017 r., II GZ 367/17; 28 lipca 2021 r., II OZ 422/21; 11 czerwca 2015 r., I FSK 637/15; 11 lipca 2023 r., II GZ 236/23). Wobec tego Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.