I FZ 26/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 110/23 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 8 lutego 2023 r., nr 1201-IOP2-1.4103.59.2022.16 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r. postanawia: oddalić zażalenie.

J. K. (dalej: "Skarżący", "Strona") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: "DIAS") z 8 lutego 2023 r., nr 1201-IOP2-1.4103.59.2022.16 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r., określając wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 253.113,00 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie określił wartość przedmiotu sporu na kwotę 231.947,00 zł. Wraz ze złożoną skargą do WSA, Strona złożyła wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Na wezwanie Sądu pierwszej instancji złożyła również wniosek na formularzu PPF oraz niezbędną dokumentację. Po kolejnym wezwaniu Sądu, Strona złożyła również: spis miesięcznych wydatków, wyciągi z kont bankowych osobistych i firmowych, zeznania podatkowe za 2022 rok – PIT-36L, PIT-37, oświadczenia odnośnie lokalu, zatrudnienia, braku samochodu oraz stadium wierzytelności, a także na okoliczność postępowań egzekucyjnych. Postanowieniem z 31 października 2023 r., sygn. akt I SPP/Kr 110/23, Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek Strony o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Po złożonym sprzeciwie przez Skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 110/23 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Odpis powyższego postanowienia był dwukrotnie awizowany w dniach 5 i 13 lutego 2024 r., a następnie został on odebrany przez pełnomocnika Strony w dniu 19 lutego 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 96 z akt sprawy I SPP/Kr 110/23), a zatem wyznaczony w nim termin upływał z dniem 26 lutego 2024 roku. Pismem z 26 lutego 2024 r. pełnomocnik Skarżącego wniosła zażalenie od postanowienie WSA z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 110/23. Następnie postanowieniem z 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 110/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie złożone przez Skarżącego na postanowienie WSA w Krakowie z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 110/23. Odpis powyższego postanowienia był również dwukrotnie awizowany w dniach 15 i 23 kwietnia 2024 r., a następnie został on odebrany przez pełnomocnika Strony w dniu 29 kwietnia 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 110 z akt sprawy I SPP/Kr 110/23), a zatem wyznaczony w nim termin upływał z dniem 6 maja 2024 r. Pismem z 6 maja 2024 r. Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, w którym zaskarżył w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 110/23, wnosząc jednocześnie o jego uchylenie w całości. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania: - polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że Skarżący nie spełnia przesłanek pozwalających na kwestionowanie negatywnych rozstrzygnięć dla Skarżącego i w związku z powyższym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosków Skarżącego. Skarżący uargumentował swoje zażalenie tym, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem, na mocy którego odmówiono mu udzielenia prawa pomocy. Odrzucenie skargi jest dla niego niezrozumiałe. W ocenie Strony przyjęcie takiego rozstrzygnięcia skutkuje zaniechaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie jego wniosku o przyznanie prawa pomocy, zaś sam pozostaje w przekonaniu, że spełnił wszystkie wymagania pozwalające na uwzględnienie jego wniosku. Ponadto wielowątkowość zaistniałej sytuacji powoduje, że kaskadowe rozstrzygnięcia negatywnie oceniają formułowane przez niego wnioski. Niemniej jednak umorzenie postępowania w ocenie Skarżącego jest niezasadnym ominięciem istoty jego wniosku jakim jest przyznanie mu prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 258 § 1 p.p.s.a., czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, w świetle art. 260 p.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako sąd drugiej instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Należy zauważyć, że ani wspomniany art. 194 § 1 p.p.s.a. zwierający katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem, ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 p.p.s.a. Wobec tego należało stwierdzić, jak to uczynił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia lub zarządzenia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy. Tym samym Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał złożone przez Skarżącego zażalenie za niedopuszczalne i odrzucił je na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 3