I GSK 1255/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Juszyńska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. Sp. k. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 lipca 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 129/23 w sprawie ze skargi H. Sp. k. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 5 stycznia 2023 r. nr 2201-IOC.4305.9.2022.MK w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od H. Sp. k. w B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku 8100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 129/23 po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. Spółki Komandytowej z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 5 stycznia 2023 r. w przedmiocie długu celnego oraz podatku od towarów i usług, oddalił skargę. Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), to jest: I. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów podnoszonych przez Spółkę w skardze na decyzję, a w szczególności brak rozstrzygnięcia w kwestii zasadności przyjęcia zgłoszenia celnego Spółki w dniu 2 kwietnia 2022 r. pomimo, że kompletne zgłoszenie celne zostało wysłane dzień wcześniej (1 kwietnia 2022 r.) - w sytuacji, w której rozpoznanie tych zarzutów winno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji, a brak takiego rozpoznania naruszył prawo Spółki do pełnej kontroli sądowo-administracyjnej decyzji; II. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez Spółkę w skardze na decyzję Dyrektora, podczas gdy rozpoznanie tych zarzutów miało istotne znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Dyrektora i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika, co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości dokonania rzetelnej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia; III. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi Spółki w sytuacji, gdy z uzasadnienia wyroku wynika, że WSA w Gdańsku nie zweryfikował, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - co sprawia, że wydany wyrok zapadł bez przeprowadzenia kontroli sądowo-administracyjnej z art. 3 § 1 p.p.s.a. IV. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 172 ust. 1 Unijnego Kodeksu Celnego (dalej jako: "UKC") oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (dalej jako: "Prawo celne") w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej jako: "O.p"), poprzez oddalenie przez Sąd skargi w sytuacji, gdy decyzja Dyrektora została wydana z naruszeniem przepisów UKC oraz O.p., a tym samym uzasadniających jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów materialnoprawnych oraz przepisów postępowania, w szczególności polegające na braku rozstrzygnięcia o niedopuszczalności przyjęcia zgłoszenia celnego w dniu 2 kwietnia 2022 r., pomimo że kompletne zgłoszenie celne zostało wysłane dzień wcześniej (1 kwietnia 2022 r.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pismem z dnia 18 lutego 2026 r. strona skarżąca uzupełniła skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 129/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku. W dniu 2 kwietnia 2022 r. H. s.c., działając w ramach upoważnienia bezpośredniego udzielonego przez skarżącą dokonała zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu dotyczącego towaru pochodzącego z Indii, deklarowanego jako wyroby walcowane płaskie o szerokości 600 mm lub większej - blacha stalowa w kręgach pokryta cynkiem i lakierowana, klasyfikowana do kodu TARIC 7210 70 80 99. Przedmiotowe zgłoszenie zostało zarejestrowane i przyjęte w Automatycznym Systemie Importu AIS pod numerem [...]. W ramach zgłoszenia Importer towaru zawnioskował o przydzielenie niepreferencyjnego kontyngentu taryfowego sklasyfikowanego pod kodem 098826, w ilości 313 035,000 kg, dla którego właściwą stawką cła, w przypadku przyznania kontyngentu, jest stawka 0 %. W przypadku towaru ujętego w przedmiotowym zgłoszeniu kontyngent taryfowy nie został przyznany w całości. Mając to na uwadze, w dniu 7 lipca 2022 r. pełnomocnik Importera zwrócił się z wnioskiem o dokonanie korekty zgłoszenia w sposób odpowiadający zaistniałemu stanowi faktycznemu i prawnemu. W związku z nieprzyznaniem kontyngentu koniecznym stało się zastosowanie dla poz. 1 SAD stawki erga omnes w wysokości 0 % oraz dodatkowe cło w wysokości 25 %, zgodnie z treścią art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/159. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. W tej sprawie przedmiotem zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest decyzja ostateczna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 5 stycznia 2023 r. w przedmiocie długu celnego oraz podatku od towarów i usług. Postępowanie w sprawie celnej dotyczącej zgłoszenia celnego z dnia 2 kwietnia 2022 r. zostało zainicjowane przez organ celny - Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni bez uprzedniego wniosku zainteresowanej osoby (art. 29 UKC). Zgodnie z art. 22 ust. 6 UKC, przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy, organy celne powiadamiają wnioskodawcę o podstawach, na których zamierzają oprzeć decyzję, dając wnioskodawcy możliwość przedstawienia swojego stanowiska w określonym terminie rozpoczynającym swój bieg z dniem doręczenia powiadomienia lub z dniem uznania go za doręczone. Po upływie tego terminu wnioskodawca jest powiadamiany w odpowiedniej formie o wydanej decyzji. Akapit pierwszy nie ma zastosowania w następujących przypadkach: b) w przypadku odmowy przyznania korzyści w postaci kontyngentu taryfowego, gdy została osiągnięta określona wielkość kontyngentu taryfowego, o której mowa w art. 56 ust. 4 akapit pierwszy. Według art. 56 ust. 4 akapit pierwszy UKC: Jeżeli stosowanie środków, o których mowa w ust. 2 lit. d)-g) lub zwolnienie ze środków, o których mowa w ust. 2 lit. h) jest ograniczone do określonej ilości przywożonych lub wywożonych towarów, stosowanie tych środków lub zwolnienie z nich w przypadku kontyngentów taryfowych ustaje w momencie, gdy zostanie osiągnięta określona ilość przywożonych lub wywożonych towarów. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, która oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, co oznacza że w skardze kasacyjnej należy sformułować w sposób jednoznaczny podstawy kasacyjne oraz umotywować je w taki sposób, aby poszczególne fragmenty uzasadnienia można było połączyć z poszczególnymi zarzutami. Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. W ramach tej podstawy kasacyjnej w petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 134 § 1 p.p.s.a.; art. 141 § 4 p.p.s.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 172 ust. 1 UKC oraz art. 73 ust. 1 Prawa celnego w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Zarzuty te nie mają usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w ustawie nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Według art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Wadliwie sporządzone uzasadnienie nie zawierające wyjaśnienia ustawowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia uniemożliwia kontrolę kasacyjną wyroku, podobnie kiedy uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 stwierdził: "Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia." Należy zwrócić uwagę na to, że według art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. (Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a). Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Kastor nie wskazał, jak również nie uzasadnił, jakich to innych uchybień, których dopuściły się organy celne, nie podniesionych w skardze - nie dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Stawiając zarzut naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. obowiązkiem kasatora jest nie tylko wskazanie stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania, lecz również jego uzasadnienie w odniesieniu do każdego z osobna zarzucanego naruszenia przepisu postępowania. O skuteczności zarzutów naruszenia przez Sąd przepisów postępowania nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem przepisom postępowania stanowiącym przedmiot stawianego zarzutu, a wydanym w sprawie rozstrzygnięciem, który to związek przyczynowy nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Zarzut naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. nie może być skuteczny, kiedy kasator zarzuci zbiorcze naruszenie przepisów postępowania powołując przy tym zwrot "istotne naruszenie przepisów materialnoprawnych oraz przepisów postępowania". Istotne jest również, iż kasator nie zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, naruszenia przepisów, które są podstawą prawną decyzji ostatecznej. Jak trafnie zauważył WSA w Gdańsku rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (dalej powoływane jako "RW") określa w art. 49 - 54 Ogólne zasady jednolitego zarządzania kontyngentami taryfowymi. Zasadniczym kryterium skorzystania z kontyngentu taryfowego według "porządku chronologicznego" jest data przyjęcia zgłoszenia celnego do dopuszczenia do obrotu. Przepis art. 49 ust. 1 RW nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że to nie data dokonania zgłoszenia, a data jego przyjęcia przez organ celny jest okolicznością relewantną z punktu widzenia zarządzania kontyngentem taryfowym. Data przyjęcia zgłoszenia celnego jest okolicznością faktyczną istniejącą obiektywnie i bezsporną w rozpatrywanej sprawie. Zgłoszenie celne dokonane przez przedstawiciela celnego w imieniu skarżącej spółki w dniu 1 kwietnia 2022 r. o godzinie 14:03 zostało przyjęte w dniu 2 kwietnia 2022 r. o godzinie 8:17, już po wyczerpaniu kontyngentu, o czym poinformowano skarżącą spółkę. Spółka starała się doprowadzić do unieważnienia zgłoszenia, lecz starania te okazały się być bezskuteczne. Następnie, wnioskiem z dnia 6 lipca 2022 r. spółka wystąpiła o korektę zgłoszenia celnego w związku z nieprzydzieleniem kontyngentu nr 98826. W następstwie tego wniosku wydano decyzję będącą przedmiotem zaskarżenia w sprawie. Z informacji przedłożonej przez organ administracji celnej wynika, że kontyngent na importowany przez skarżącą spółkę towar został wyczerpany już w dniu 1 kwietnia 2022 r. Cała procedura związana z podziałem kontyngentów prowadzona jest przy pomocy systemów teleinformatycznych. Wydruk z tego systemu potwierdzający wyczerpanie kontyngentu w określonej dacie stanowi dowód, mogący być podstawą ustaleń faktycznych dokonywanych przez organy celne. Mamy w tym przypadku do czynienia z faktami istniejącymi obiektywnie, takimi jak przyjęcie zgłoszenia celnego w dniu 2 kwietnia 2022 r. i wyczerpanie się kontyngentu dzień wcześniej. Okoliczności te wykluczały możliwość skorzystania przez skarżącą spółkę z tego kontyngentu. Skoro tak, to rzeczą organów administracji celnej było ustalenie zobowiązań celnych według zasad wynikających z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/159, czyli do obciążenia importera cłem ochronnym w stawce 25 %. Skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie stanowiska Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja jest w tej sytuacji zgodna z prawem, gdyż brak było w okolicznościach sprawy podstaw, by uznać, że pomimo wyczerpania kontyngentu taryfowego w dniu 1 kwietnia 2022 r. importer mógł z niego skorzystać. Spółka podnosiła w toku postępowania przed sądem wojewódzkim, oraz w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące wadliwości działania organu, polegającego na zbyt opieszałym przyjęciu zgłoszenia celnego z dnia 1 kwietnia 2022 r. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, iż zarzut ten nie miał znaczenia dla ustaleń organu związanych z brakiem możliwości skorzystania przez importera z kontyngentu. Tym bardziej, iż z pisma procesowego skarżącej z dnia 18 lutego 2026 r. wynika, iż w dniu 3 kwietnia 2025 r. został wydany wyrok WSA w Gdańsku o sygn. akt III SA/Gd 650/24 w przedmiocie odmowy zwrotu dodatkowego cła ochronnego, w którym to wyroku analizowana była kwestia możliwości zastosowania art. 120 lub 119 UKC czyli zwrotu lub umorzenia należności celnych na zasadzie słuszności lub z powodu powstania tych należności wskutek błędu organów celnych. Ostatecznie w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 650/24 uznano, że na obecnym etapie postępowania, w którym organy nie dokonały pełnych ustaleń faktycznych na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sposób wyczerpujący, Sąd Wojewódzki nie miał możliwości merytorycznego odniesienia się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i przesądzenia, czy stronie należy się zwrot należności celnych na podstawie art. 119 UKC, jak również na mocy art. 120 UKC. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.