I OSK 1011/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Karol Kiczka Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 242/20 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 grudnia 2019 r. nr SKO.GiK/4161/55/2019 w przedmiocie umorzenia w części postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 242/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "Sąd I instancji") oddalił skargę Z. K. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: "Kolegium") z 3 grudnia 2019 r. nr SKO.GiK/4161/55/2019 w przedmiocie umorzenia w części postępowania rozgraniczeniowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, a to art. 31 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725 ze zm., dalej: "p.g.i.k.") w związku z § 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45 poz. 453, dalej "Rozporządzenie"), poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości ustalenia przebiegu granicy na podstawie mapy ewidencji gruntów - podczas, gdy jest to dokument pozwalający na ustalenie przebiegu granicy, który może i powinien w świetle wymogów prawa stanowić dowód w sprawie; 2. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oraz niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z: a) art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "k.p.a.") poprzez brak przyjęcia, że Wójt Gminy J. (dalej: "Wójt") był zobowiązany do uwzględnienia w decyzji wydanej na skutek uchylania uprzedniej decyzji administracyjnej tego organu oraz skierowania sprawy do ponownego rozpoznania okoliczności wskazanych przez Kolegium w decyzji z 17 września 2018 r. na podstawie której uchylono decyzję Wójta z 17 września 2018 r. wydaną uprzednio w niniejszej sprawie; b) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 31 ust. 1 p.g.i.k. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie brak było potrzeby przeprowadzenia podstawowego dowodu w sprawie, a to ponownego przeprowadzenia prac z zakresu ustalania granic przez geodetę z powodu ograniczania kosztów postępowania, pomimo tego, poprzednie czynności ustalania przebiegu granic przez geodetę nastąpiły z uchybieniem wymogom prawa, tj. bez uwzględnienia faktu istnienia mapy ewidencyjnej, co zostało wytknięte jako wada postępowania przez organ odwoławczy; c) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie było możliwe pominięcie przy wydawaniu decyzji istotnych dowodów, a to: - prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla [...] z dnia 21 listopada 2018 r., [...], w którym ustalono, że szlak drożny, do którego faktycznego przebiegu na dz. nr [...] nawiązuje organ I instancji, stanowi własność Skarżącej i zakazał pozwanemu dalszego naruszania prawa własności; - dowodu z opinii biegłych sądowych geodetów sporządzonych w sprawach prowadzonych Sądem Rejonowym dla [...] I Wydział Cywilny w sprawie do sygn. akt: [...], świadczących o możliwości ustalania granic nieruchomości w oparciu o mapę ewidencyjną; - przyjęcie, że w niniejszej sprawie brak było potrzeby ponownego przeprowadzenia całości postępowania dowodowego, pomimo skierowania sprawy do ponownego rozpoznania na skutek uchylenia decyzji administracyjnej uprzednio wydanej w niniejszej sprawie oraz braku przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Wójta. W związku z powyższym, Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w całości, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania. Nadto, wniosła o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony skarżącej kasacyjnie do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Analiza wskazanych w niniejszej sprawie podstaw skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że złożona skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie są nietrafne. Ponadto należy podnieść, iż w orzecznictwie wielokrotnie zwracano uwagę, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – uchybił Sąd I instancji, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia bowiem sądowi ocenę jej zasadności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2490/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2096/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 892/12, orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być przy tym precyzyjne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2321/11, źródło CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2021/12, źródło CBOSA). Należy wskazać, iż wskazany w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 31 p.g.i.k. został wadliwie skonstruowany. Skarżąca kasacyjnie nie wskazała konkretnego przepisu, z podaniem numeru właściwej jednostki redakcyjnej aktu prawnego, który, w jej ocenie, naruszył Sąd I instancji. Zatem nie sprecyzowała zarzutu, nie przytoczyła właściwie podstaw kasacyjnych, a tym samym uniemożliwiła ustalenie granic zaskarżenia. Skoro zatem art. 31 p.g.i.k. dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, to Skarżąca kasacyjnie musi wskazać chociażby konkretny paragraf, który - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - został naruszony przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Pogląd ten jest obecnie powszechnie akceptowalny w orzecznictwie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 96; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 2034/06 ; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 2520/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2360/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2362/19, źródło CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na dyspozycję art. 183 § 1 p.p.s.a., nie może, we własnym zakresie korygować, konkretyzować czy też uściślać zarzutów skargi kasacyjnej. Natomiast to autor skargi kasacyjnej winien przywołać podstawy kasacyjne (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jego zdaniem naruszył Sąd I instancji. Stanowi to jego powinność, gdyż jest on profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1669/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1977/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1151/21, źródło CBOSA). Ponadto w świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, źródło CBOSA). W zarzutach dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazano na naruszenie art. 31 p.g.i.k. w związku z § 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) rozporządzenia, poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości ustalenia przebiegu granicy na podstawie mapy ewidencji gruntów - podczas, gdy jest to dokument pozwalający na ustalenie przebiegu granicy, który może i powinien w świetle wymogów prawa stanowić dowód w sprawie. Stąd też przypomnieć należy, że zgodnie z art. 34 ust. 1 i 2 p.g.i.k. umorzenie administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i przekazanie sprawy do rozpatrzenia sądowi może nastąpić tylko wtedy, gdy nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu i gdy nie dojdzie do zawarcia ugody pomiędzy stronami, a istnieje spór co do przebiegu linii granicznych. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 1 p.g.i.k., wójt (burmistrz) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest, że istnieje spór dotyczący ustalenia granicy nieruchomości położonej w miejscowości S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], objęta księga wieczystą [...], stanowiąca własność Gminy, od nieruchomości oznaczonych jako działki: nr [...] i nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Ponadto nie udało się podpisać aktu ugody, w obecności geodety. Kwestią sporną jest czy w okolicznościach tej sprawy jest podstawa do wydania decyzji rozgraniczeniowej na podstawie zebranych dowodów. Stąd też dla możliwości oceny tego zarzutu materialnoprawnego istotne znaczenie ma ocena zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W zarzucie sformułowanym w pkt 2a wskazano na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak przyjęcia, że Wójt był zobowiązany do uwzględnienia w decyzji wydanej na skutek uchylania uprzedniej decyzji administracyjnej tego organu oraz skierowania sprawy do ponownego rozpoznania okoliczności wskazanych przez Kolegium w decyzji z 17 września 2018 r. na podstawie której uchylono decyzję Wójta z 17 września 2018 r. wydaną uprzednio w niniejszej sprawie. Na wstępie należy wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. zasadniczo nie jest dopuszczalne formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako zarzutu naruszenia przepisu prawa "przez jego niezastosowanie", czy "pominięcie" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 1 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 284/04, 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1807/07; 14 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1247/06; 28 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 31/07; 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 329/12; 6 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2255/12; 8 września 2017 r., sygn. akt I OSK 3080/15). Przy czym nie dyskwalifikuje zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie na niezastosowanie określonego przepisu jedynie wtedy, gdy strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskazuje przepis, który w jej przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez nią wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Również należy wskazać, iż organ wyjaśnił zarzut zignorowania przez Organ I instancji powtórnie orzekający wskazań organu odwoławczego zawartych w uprzednio wydanej decyzji kasacyjnej, co trafnie zaakceptował Sąd I instancji. Ponadto wskazane przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, albowiem przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. reguluje w sposób generalny jeden z przypadków uwzględnienia skargi, zaś art. 138 § 2 k.p.a. wskazuje rodzaje decyzji jakie może wydać organ II instancji. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo części. Przepis ten zawiera katalog dopuszczalnych rozstrzygnięć organu odwoławczego. Organ odwoławczy nie może ograniczać się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę w jej całokształcie, dążąc do merytorycznego jej rozstrzygnięcia. Z przepisu tego wynika, że organ odwoławczy posiada uprawnienia reformacyjno-merytoryczne. Oznacza to, że w sytuacji, gdy organ odwoławczy nie stwierdzi, aby zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym jego kompetencje, powinien dokonać własnej oceny okoliczności faktycznych i na jej podstawie podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Ponadto Sąd I instancji nie mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., albowiem go nie stosował, zaś w skardze kasacyjnej nie wykazano, aby Sąd I instancji miał podstawy do zastosowania tego przepisu. Natomiast stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi Sąd I instancji prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na art. 151 p.p.s.a. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny. Drugi zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania sformułowano w pkt 2b, a dotyczy on naruszenia art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 31 ust. 1 p.g.i.k. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie brak było potrzeby przeprowadzenia podstawowego dowodu w sprawie, a to ponownego przeprowadzenia prac z zakresu ustalania granic przez geodetę z powodu ograniczania kosztów postępowania, pomimo tego, poprzednie czynności ustalania przebiegu granic przez geodetę nastąpiły z uchybieniem wymogom prawa, tj. bez uwzględnienia faktu istnienia mapy ewidencyjnej, co zostało wytknięte jako wada postępowania przez organ odwoławczy. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Jak wynika z akt sprawy, przed wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazania sprawy do sądu, organy w sposób wyczerpujący odniosły się do całego materiału dowodowego. W myśl art. 31 ust. 1 p.g.i.k. czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Zatem zasadnie przyjął Sąd I instancji iż, skoro treść protokołu granicznego oraz z opinii sporządzonej przez upoważnionego geodetę (k. 79, tom 1 z 3 akt administracyjnych) potwierdzają, że w niniejszym przypadku zgromadzone dokumenty były niskiej jakości i nie pozwalały na jednoznaczne określenie przebiegu granic, to nie jest uzasadniony postawiony organom zarzut naruszenia wskazanych przepisów postępowania. Z opinii wprost wynika, że w tym przypadku dokumenty, na podstawie których ustala się przebieg granicy były ze sobą sprzeczne, niedokładne, zaś w terenie nie zachowały się ani znaki graniczne ani ślady po nich. Geodeta wskazał bowiem, że brak było materiałów z pomiaru (szkiców polowych), wykonanego przy tworzeniu mapy ewidencyjnej. Mając na względzie powyższe okoliczności dokonane przez organy ustalenia i ocena warunkująca wydanie decyzji z art. 34 ust. 2 p.g.i.k. w niniejszej sprawie, były więc prawidłowe, co trafnie zauważył Sąd I instancji. Skoro nie udało się zawrzeć ugody przed geodetą to jedynym rozstrzygnięciem, które w takim stanie rzeczy było możliwe do podjęcia przez organy w tej sprawie, było umorzenie w tej części postępowania rozgraniczeniowego i przekazanie w tym zakresie sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi powszechnemu. Przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie administracyjne nie naruszało, podnoszonych w skardze przepisów, w szczególności zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należało uznać za kompletny i pozwalający na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stąd też zdaniem Sądu organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, o czym świadczy szeroko zebrany materiał dowodowy. Tak zebrany materiał dowodowy został przez organy wyczerpująco rozpatrzony i oceniony, a wypływające z tej oceny wnioski zasadnie zaakceptował Sąd I instancji. Należy wyraźnie podkreślić, że organ prowadzący postępowanie rozgraniczeniowe może wydać decyzję w sprawie rozgraniczenia, jeżeli na podstawie zebranych dokumentów możliwe jest jednoznaczne ustalenie przebiegu granicy. Jeżeli zaś zebrane dokumenty nie tylko nie pozwalają na takie jednoznaczne ustalenie przebiegu granicy, a wręcz wskazują na odmienny jej przebieg, a stanowiska stron co do przebiegu granicy są sprzeczne, albowiem każda ze stron swoje stanowisko opiera na wybranych dokumentach, które znajdują się w zasobie geodezyjnym, organ nie ma kompetencji do dokonania rozgraniczenia. Jednym słowem brak dokumentów pozwalających na jednoznaczne określenie przebiegu granicy i spór stron co do przebiegu tej granicy powoduje, że zachodzi przesłanka do wydania decyzji o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy do sądu powszechnego. Dlatego też zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania sformułowany w pkt 2b skargi kasacyjnej jest niezasadny. Wobec powyższego także zarzut dotyczący naruszenia art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. sformułowany w pkt 2c petitum skargi kasacyjnej jest chybiony. Sąd I instancji zasadnie wskazał, że organy ewidencyjne są rejestratorem danych wynikających m. in z prawomocnych orzeczeń sądowych. Skoro postępowanie sądowego w przedmiocie zasiedzenia nie zakończyło się, to nie mogło mieć znaczenia w postępowaniu, którego celem jest ustalenie przebiegu granic rozgraniczanych nieruchomości przez określenie położenia linii granicznych. Niezasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania sprawia, że niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 31 p.g.i.k. w zw. z § 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) rozporządzenia. Jak wynika bowiem z okoliczności sprawy pomiędzy właścicielami rozgraniczanych nieruchomości istnieje spór co do przebiegu granicy, nie doszło do zawarcia ugody, a na podstawie zebranych dowodów nie jest możliwe ustalenie przebiegu granicy, albowiem dowody te nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie przebiegu granicy. W takich okolicznościach zasadnie organ umorzył postępowanie w sprawie rozgraniczenia i przekazał sprawę do sądu powszechnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.