I OZ 398/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 168/25 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy J. z 19 października 2023 r. znak: RI.6830.9.2022 w sprawie ze skargi G. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 27 grudnia 2024 r. znak: SKO.GN.4116.74.2294.2024 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zatwierdzenia granicy postanawia: oddalić zażalenie.

G. K. (dalej: "Skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu (dalej: "Kolegium") z 27 grudnia 2024 r. znak: SKO.GN.4116.74.2294.2024 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zatwierdzenia granicy. W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy J. (dalej: "Wójt") z 19 października 2023 r. znak: RI.6830.9.2022. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 168/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd I instancji"), na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wójta z 19 października 2023 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że Skarżący domagał się wstrzymania wykonania decyzji Wójta z 19 października 2023 r., wydanej na podstawie art. 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.), zatwierdzającej granicę ustaloną w postępowaniu rozgraniczeniowym. Natomiast, zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Wójta z 21 października 2024 r., którym odmówiono wstrzymania wykonania decyzji Wójta z 19 października 2023 r. W związku z powyższym, zdaniem Sądu I instancji, Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w innym postępowaniu w stosunku do postępowania, którego dotyczyło zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie. W ocenie Sądu I instancji, między obydwoma sprawami nie zachodzi tożsamość przedmiotowa i właśnie ze względu na odrębność zakresu przedmiotowego nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Sąd I instancji dodał przy tym, że postanowienie będące przedmiotem skargi dotyczy kwestii formalnoprawnej odnoszącej się do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych w toku postępowania wznowieniowego, a decyzja, której wstrzymania domaga się Skarżący dotyczy rozgraniczenia nieruchomości. Niezależnie od powyższej argumentacji Sąd I instancji podał, że wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta nie zawiera żadnego uzasadnienia. Skarżący nie powołał jakichkolwiek okoliczności, które miałyby przemawiać za takim rozstrzygnięciem, co stanowi samodzielną przesłankę oddalenia wniosku. Końcowo Sąd I instancji wskazał, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności sąd nie dokonuje też oceny zasadności skargi, gdyż prawdopodobieństwo wadliwości zaskarżonego aktu nie stanowi przesłanki podlegającej ocenie w ramach rozpoznania wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. art. 6 k.p.a. poprzez niepodjęcie, mimo możliwości analizy załączonych do zażalenia akt sprawy wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a nie interes organu; 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art, 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności niewyjaśnienie okoliczności faktycznych i prawnych dotyczących postępowania Wójta w zakresie przeprowadzonego przez niego postępowania rozgraniczeniowego i niezbadanie z urzędu czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji Wójta z 19 października 2023 r.; 3. art. 7a k.p.a. poprzez brak stwierdzenia, iż na podstawie uchwały w składzie siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt III CZP 48/14, decyzja Wójta z 19 października 2023 r. powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego; 4. art. 8 k.p.a. poprzez poinformowanie przez Wójta tylko jednej strony przedmiotowego postępowania o konsekwencjach zwrotu przez Sąd Rejonowy przekazanej przez Wójta na wniosek Skarżącego sprawy. We wniosku Skarżący w całości zakwestionował decyzję Wójta z 19 października 2023 r.; 5. art. 9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie Skarżącego o zwrocie sprawy przez Sąd, a poinformowanie o tym fakcie wyłącznie drugiej strony postępowania, która doskonale wiedziała, że wskutek nieuzupełnienia przez nią braków formalnych w postaci braku wniesienia opłaty od wniosku sprawa zostanie zwrócona przez sąd; 6. art. 157 k.p.a. poprzez nie zbadanie czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, mimo, iż mieści się to w granicach badanej sprawy. W związku z powyższym Skarżący na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta z 19 października 2023 r., ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt lit c p.p.s.a. o uchylenie postanowienia Wójta z 19 października 2023 r. i postanowienia Kolegium z 27 grudnia 2024 r. Nadto, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Końcowo wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta z 19 października 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Dla wnioskującego o wstrzymanie oznacza to obowiązek przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do niego lub innych osób niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie wraz z informacjami, które mogą to żądanie uprawdopodobnić. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżący niezasadnie kwestionuje stanowisko Sądu I instancji odmawiające uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta z 19 października 2023 r., zatwierdzającej granicę ustaloną w postępowaniu rozgraniczeniowym pomiędzy działkami położonymi w miejscowości J., w sprawie, której przedmiotem skargi jest postanowienie Kolegium z 27 grudnia 2024 r., utrzymujące w mocy postanowienie Wójta z 21 października 2024 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wójta z 19 października 2023 r. W art. 61 § 3 zd. 3 p.p.s.a. stanowi się, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sformułowanie granice tej samej sprawy odnieść należy do granic sprawy w jej znaczeniu materialnym, która podlega ocenie legalności przez Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym a zatem w takim zakresie w jakim zachodzi identyczność podmiotowa, przedmiotowa w ramach ustalonego aktem lub decyzją stosunku materialnoprawnego przy identyczności podstaw prawnych i faktycznych jakie określiły istnienie tegoż stosunku. Można, zatem żądać wstrzymania wykonania danej decyzji, jeśli dotyczy ona praw stron postępowania, w którym została wydana, tego samego stosunku prawnego, którego dotyczy zapadłe w decyzji rozstrzygnięcie a także decyzja odnosi się do tych samych przepisów prawa i stanu faktycznego. W niniejszej sprawie Sąd I instancji słusznie uznał, że wstrzymanie wykonania decyzji Wójta z 19 października 2023 r., zatwierdzającej granicę ustaloną w postępowaniu rozgraniczeniowym - nie może nastąpić w postępowaniu sądowoadministracyjnym, które dotyczy postanowienia Kolegium z 27 grudnia 2024 r., utrzymującego w mocy postanowienie Wójta z 21 października 2024 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wójta z 19 października 2023 r. Przedmiotem oceny Sądu nie jest, bowiem decyzja ustalająca granicę ustaloną w postępowaniu rozgraniczeniowym, wydaną na podstawie art. 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.), lecz jedynie postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej granicę ustaloną w postępowaniu rozgraniczeniowym, wydane na podstawie art. 152 k.p.a. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że między obydwoma sprawami nie zachodzi tożsamość przedmiotowa i właśnie ze względu na odrębność zakresu przedmiotowego nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Podzielić przy tym należy zapatrywania Sądu I instancji, że postanowienie będące przedmiotem skargi dotyczy kwestii formalnoprawnej odnoszącej się do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych w toku postępowania wznowieniowego, a decyzja, której wstrzymania domaga się Skarżący dotyczy rozgraniczenia nieruchomości. Sąd mógłby wstrzymać wykonanie decyzji rozgraniczeniowej gdyby to właśnie ta decyzja stanowiła przedmiot skargi lub skarżony akt odnosiłby się wprost do uregulowań tej decyzji (np. decyzja stwierdzająca nieważność). Natomiast, jeśli, jak w niniejszej sprawie, decyzja ta jest jedynie aktem pośrednio związanym z zaskarżonym postanowieniem, wydanym w ramach odrębnego postępowania toczącego się na podstawie art. 152 k.p.a., to wstrzymanie wykonania wykracza poza granice sprawy poddanej kontroli sądowej i niemożliwe jest wstrzymanie takiej decyzji w ramach oceny ww. postępowania. Ponadto wniosek o wstrzymanie nie został w ogóle uzasadniony i tylko z tej przyczyny nie mógł on zostać uwzględniony przez Sąd I instancji. Odnosząc się natomiast do argumentacji przywołanej w zażaleniu stwierdzić należy, że zarzuty te są całkowicie chybione. Sąd I instancji nie mógł dopuścić się naruszenia art. 6, 7, 7a, 8, 9, 77 § 1, 80 czy 157 k.p.a., albowiem przepisów tych nie stosował z uwagi na fakt, że postępowanie przed sądami administracyjnymi toczy się w oparciu o przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zaś Kodeksu postępowania administracyjnego. Jeszcze raz podkreślić należy, że rozstrzygając wniosek o wstrzymanie, sąd nie bada legalności zaskarżonego aktu, bowiem prowadziłoby to do tzw. przedsądu, a do tego sprowadza się w całość argumentacja zażalenia. Wobec powyższego zarzuty zażalenia nie mogły odnieść zamierzonego skutku i nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W zażaleniu nie przedstawiono żadnej argumentacji, która podważałaby prawidłowość stanowiska Sądu I instancji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.