I OSK 900/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku H. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi kasacyjnej H. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 1233/24 w sprawie ze skargi H. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2024 r. nr SKO.4161/31/2024 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wyrokiem z dnia 4 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 1233/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: "Sąd I instancji") oddalił skargę H. B. (dalej: "Skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 5 lipca 2024 r. nr SKO.4161/31/2024 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jego wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego. Natomiast nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu I instancji postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 5 lipca 2024 r. utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta S. z 24 kwietnia 2024 r. o ustaleniu kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Wniosek ten nie zawierał jednak żadnego uzasadnienia, co uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie merytorycznej oceny ewentualnego zaistnienia przesłanek wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Rolą sądu nie jest bowiem wyręczanie wnioskodawcy i poszukiwanie za niego okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością zastosowania ochrony tymczasowej. Skoro więc Skarżąca wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia nie uzasadniła, to nie może oczekiwać, że Sąd udzielił jej ochrony tymczasowej. Zauważyć także trzeba, że każda decyzja czy postanowienie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, co nie oznacza, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować ochronę tymczasową polegającą na wstrzymaniu wykonania takiego rozstrzygnięcia. Zatem sama okoliczność powstania po stronie zobowiązanego obowiązku zapłaty określonej sumy pieniężnej nie stanowi jeszcze o spełnieniu przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Zaznaczyć także należy, że uiszczenie kwoty pieniężnej ma ze swojej natury charakter odwracalny (zob. postanowienie NSA z 13 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 1129/29). Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności uznać należy, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.