I OSK 2357/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant asystent sędziego Anna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1716/21 w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 25 maja 2021 r. nr KR III R 1/20 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1716/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 25 maja 2021 r. nr KR III R 1/20 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa 1. uchylił zaskarżoną decyzję; 2. zasądził od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz skarżącego Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej Komisja) decyzją z dnia 25 maja 2021 r. nr KR III R 1/20 (dalej decyzja z 25 maja 2021 r.), po rozpoznaniu sprawy w przedmiocie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy (dalej Prezydent) z dnia 25 marca 2011 r. nr 139/GK/DW/2011 (dalej decyzja z 25 marca 2011 r. lub decyzja reprywatyzacyjna), co do której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej Kolegium) decyzją z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt KOC/1375/Go/13 (dalej decyzja z 10 lipca 2013 r.) stwierdziło nieważność w części punktu III - stwierdziła wydanie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 25 marca 2011 r. nr 139/GK/DW/2011 z naruszeniem prawa. Decyzja z 25 maja 2021 r. wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Grodzkiego w Warszawie z dnia 24 września 1948 r. nr 1465/48 tytuł własności nieruchomości [...] przy ul. [...] był uregulowany wpisem jawnym na: N. z G. W. co do 6/16 części, W.G. co do 4/16, L.G. co do 4/16 części, T.O. co do 1/16 części, T.R. co do 1/16 części. W dniu 24 listopada 1948 r. W.G. w imieniu własnym i N.W. złożył wniosek dekretowy o ustanowienie prawa własności czasowej do gruntu ww. nieruchomości i jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku dekretowego, pozostając w błędnym przekonaniu, że uchybił terminowi złożenia wniosku dekretowego, który wynosił 6 miesięcy od objęcia gruntu w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy. Orzeczeniem administracyjnym z dnia 9 lipca 1949 r. (dalej orzeczenie z 9 lipca 1949 r.) Prezydent m.st. Warszawy błędnie odmówił dawnym właścicielom przywrócenia terminu. Decyzją z dnia 6 listopada 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie odmówiło stwierdzenia nieważności orzeczenia z 9 lipca 1949 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia 6 lutego 2003 r. [Prawomocnym] wyrokiem z dnia 14 października 2004 r. sygn. akt I SA 599/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie te decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, bowiem w sprawie nie brały udziału wszystkie strony. Postanowieniem z 29 lipca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie zawiesiło postępowanie do czasu ustalenia wszystkich stron postępowania. Dnia 23 stycznia 2008 r. Kolegium podjęło postępowanie. Decyzją z dnia 5 stycznia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie odmówiło stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia 9 lipca 1949 r. wskazując, że termin 6 miesięcy na złożenie wniosku był terminem zawitym i nie podlega przywróceniu. Decyzją z dnia 24 sierpnia 2010 r. Prezydent m.st. Warszawy dokonał podziału działki ewidencyjnej nr [...] na działki nr: [...] i [...]. Wydzielenia z ww. nieruchomości gruntu pochodzącego z dawnej nieruchomości hipotecznej [...] Nr [...], dokonano w związku z postępowaniem zmierzającym do rozpoznania wniosku byłego właściciela o przyznanie prawa własności czasowej. Na podstawie decyzji Wojewody Warszawskiego z 1992 r. grunt nieruchomości przy ul. [...], [...] i [...] stał się z dniem 27 stycznia 1990 r. własnością Gminy Warszawa-X. Szeregiem postanowień sądowych, stwierdzono następstwo prawne po byłych właścicielach nieruchomości warszawskich. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 1974 r. sygn. akt I Ns II 767/74 (dalej postanowienie I Ns II 767/74) Sąd Powiatowy dla m.st. Warszawy w Warszawie stwierdził, że spadek po T.R., zmarłym w dniu 7 stycznia 1971 r. nabyli: K.R. i I.B. po 1/2 części spadku. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt I Ns 1528/06 (dalej postanowienie I Ns 1528/06) Sąd Rejonowy dla Warszawy-X. w Warszawie stwierdził, że spadek po T.R. zmarłym 7 stycznia 1971 r. w Warszawie, na podstawie ustawy nabyło Miasto Stołeczne Warszawa - Dzielnica X. w Warszawie - w całości. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia 25 marca 2011 r. nr 139/GK/DW/2011 I. ustanowił prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o powierzchni 1918 m2 oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], opisanego w KW nr [...], położonego w Warszawie przy ul. [...] i [...], na rzecz: B.G. - co do udziału wynoszącego 32/864 części; K.R. - co do udziału wynoszącego 32/864 części; M.G.-K. - co do udziału wynoszącego 32/864 części; E.B. - co do udziału wynoszącego 96/864 części; O.W. - co do udziału wynoszącego 99/864 części; M.K. - co do udziału wynoszącego 198/864 części; L.W. - co do udziału wynoszącego 99/864 części; A.O. - co do udziału wynoszącego 8/864 części; J.O. - co do udziału wynoszącego 8/864 części; D.S. - co do udziału wynoszącego 8/864 części; J.Ż. - co do udziału wynoszącego 12/864 części; G.Ż. - co do udziału wynoszącego 12/864 części; E.O. - co do udziału wynoszącego 78/864 części; J.d.R. - co do udziału wynoszącego 48/864 części; M.d.R. - co do udziału wynoszącego 48/864 części; II. ustalił czynsz symboliczny z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu opisanego w pkt I decyzji w wysokości 1918 zł; III. odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do pozostałej części gruntu dawniej hip. "[...] nr [...]" stanowiącej obecnie część niezabudowanego gruntu o łącznej powierzchni 623 m2, położonego w Warszawie w liniach rozgraniczających: ul. [...] (działka [...] z obrębu [...]), ul. [...] (działka [...] z obrębu [...]), części wchodzącej w skład zabudowanej działki nr [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w odniesieniu do pozostałej części dawnej nieruchomości hip. "[...] nr [...]", które znajdują się w liniach rozgraniczających ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...] o pow. 488 m2) i ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...] o pow. 108 m2), gdyż jest to grunt zajęty pod drogę. Z uwagi na fakt, że pozostały fragment dawnej nieruchomości hipotecznej "[...]" stanowi trójkątny klin o pow. 27 m2 zabudowany niepodzielnym sąsiednim budynkiem, posadowionym na działce [...] z obrębu [...], należało odmówić ustanowienia prawa użytkowania wieczystego [w błędnie nieponumerowanym zielonym skoroszycie akt Prezydenta]. Decyzją z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt KOC/1375/Go/2013 (dalej decyzja z 10 lipca 2013 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 25 marca 2011 r. nr 139/GK/DW/2011 w części pkt III, w którym odmówiono następcom prawnym dawnego właściciela prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...] i [...], ozn. jako [...] oraz w części wchodzącej w skład zabudowanej działki nr [...] z obrębu [...]. Aktem notarialnym z dnia 29 czerwca 2011 r. Rep. A. [...] zawarto umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Na mocy tej umowy Miasto Stołeczne Warszawa oddało w użytkowanie wieczyste nieruchomość położoną przy ul. [...] i [...], stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...] na rzecz ww. osób i w ww. częściach. Na potrzeby umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, w związku z równoczesną sprzedażą budynków handlowo-usługowych wybudowanych po II wojnie światowej, sporządzono operaty szacunkowe. Z operatów tych wynika, że łączna wartość budynków handlowo-usługowych według stanu nieruchomości i cen z dnia 13 maja 2011 r. wynosiła 979.021 zł. Decyzją Zarządu Dzielnicy X. m.st. Warszawy z dnia 27 października 2011 r. nr 23/2011 prawo użytkowania wieczystego ustanowione decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 25 marca 2011 r. nr 139/GK/DW/2011 zostało przekształcone w prawo własności. Aktem notarialnym z dnia 30 listopada 2011 r. Repertorium A nr [...] J.L. i Z.B. działający w imieniu beneficjentów decyzji reprywatyzacyjnej sprzedali całe przysługujące mocodawcom udziały wynoszące łącznie 810/864 części we współwłasności zabudowanego gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...] i [...] za cenę 4.612.395 zł na rzecz G. sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w S. (dalej Spółka). Dokonując oceny decyzji reprywatyzacyjnej z 25 marca 2011 r. Komisja wskazała na zasady ogólne obowiązujące w postępowaniu administracyjnym a określone w 7, 77 i 80 kpa. Komisja ustaliła, że krąg spadkobierców po T.R., będącym jednym ze współwłaścicieli nieruchomości, został ustalony w sposób wadliwy. W postępowaniu pominięci zostali prawowici spadkobiercy zmarłego, tj. jego syn K.R. i córka I.B. W badanej sprawie postępowanie spadkowe po T.R., przeprowadzono dwukrotnie, gdyż kierując się złożonym przez E.B. zapewnieniem, Sąd Rejonowy dla Warszawy-X. w Warszawie postanowieniem z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt I Ns 1528/06 stwierdził, że spadek po zmarłym T.R. na podstawie ustawy nabyło Miasto Stołeczne Warszawa-Dzielnica X. w Warszawie w całości. Z uzasadnienia decyzji z 25 marca 2011 r. [s. 7 akapit przedostatni] wynika, że ustalając następstwo prawne po zmarłym T.R., organ oparł się na postanowieniu Sądu Rejonowego dla Warszawy-X. w Warszawie z 13 grudnia 2006 r. sygn. akt I Ns 1528/06, zgodnie z którym spadek po zmarłym T.R. nabyło Miasto Stołeczne Warszawa w całości. Tym samym wadliwie ustalono krąg spadkobierców po T.R. i w postępowaniu pominięci zostali spadkobiercy zmarłego, dysponujący udziałem w prawach i roszczeniach do nieruchomości przy ul. [...], wynikających z art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. Także Prokurator Regionalny we Wrocławiu, kierując do Sądu Rejonowego dla Warszawy-X. w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy-X. w Warszawie z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. I Ns 1528/06 podniósł, że ustawowi spadkobiercy T.R., tj. syn i córka, którzy zostali pozbawieni udziału w postępowaniu spadkowym zakończonym zaskarżonym postanowieniem, nie mieli możliwości dochodzenia swych praw do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], należącej przed wojną do ich zmarłego ojca [k.197-200, 201-204 t. I i II akt KR III R 1/20 akt Komisji; s. 14 pkt 7 decyzji z 25 maja 2021 r.- k. 353v t. II akt KR III R 1/20 Komisji]. Wobec powyższych ustaleń, w badanej sprawie wyszedł na jaw istotny dla sprawy nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej, nieznany Prezydentowi m.st. Warszawy, w postaci postanowienia Sądu Powiatowego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 1974 r. sygn. akt I Ns II 767/74 o stwierdzeniu nabycia spadku po T.R. Dowód ten miał niewątpliwie wpływ na ustalenie prawidłowego kręgu spadkobierców po T.R. Ujawnienie nowego dowodu (nowej okoliczności) już po zakończeniu postępowania w warunkach, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa oznacza, że w toku postępowania nie zostały wypełnione dyrektywy dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w sposób wyczerpujący. W ocenie Komisji decyzja reprywatyzacyjna z 25 marca 2011 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne, ponieważ na mocy aktu notarialnego z dnia 30 listopada 2011 r. Repertorium A nr [...], bezpośrednim nabywcą praw do nieruchomości od B.G., K.R., M.G.-K., E.B., O.W., M.K., L.W., A.O., J.O., D.S., J.Ż., G.Ż., E.O., J.d.R., M.d.R.-B. była spółka G. sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w S. Komisja uznała, że w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich (Dz.U. z 2021 r. poz. 795, dalej usdr lub ustawa z 2017 r.) zaszły nieodwracalne skutki prawne, dlatego należało jedynie orzec o wydaniu decyzji z naruszeniem prawa [k. 347-359 akt Komisji]. Skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego wniosło Miasto Stołeczne Warszawa (dalej skarżący) zaskarżając w całości decyzję z 25 maja 2021 r. nr KR III R 1/20, zarzucając decyzji naruszenie: 1. art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 76 § 1, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z 2017 r. w zw. z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, przez błędne przyjęcie, że Prezydent m.st. Warszawy w prowadzonym postępowaniu reprywatyzacyjnym za spadkobiercę T.R. bezzasadnie uznał Miasto Stołeczne Warszawę, opierając się na postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku z 13 grudnia 2006 r., sygn. akt I Ns 1528/06, w sytuacji w której - zdaniem Komisji - prawa do spadku po T.R. przypadły jego synowi – K.R. i córce - I.B., co wynika z odnalezionego i ujawnionego przez Komisję postanowienia z 24 kwietnia 1974 r. I Ns II 767/74 Sądu Powiatowego dla m.st. Warszawy w Warszawie; podczas gdy: a. w obrocie prawnym w dalszym ciągu pozostają dwa, sprzeczne ze sobą postanowienia spadkowe po T.R.: postanowienie Sądu Powiatowego dla m.st. Warszawy z 24 kwietnia 1974 r. sygn. akt I Ns II 767/74 i postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy-X. w Warszawie z 13 grudnia 2006 r. sygn. akt I Ns 1528/06, które to postanowienia, stosownie do art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, jako prawomocne wiążą organy administracji publicznej, w tym Komisję; b. Komisja nie ustaliła ani z akt sprawy nie wynika, czy postępowanie wznowieniowe dotyczące postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy-X. w Warszawie z 13 grudnia 2006 r. sygn. akt I Ns 1528/06, zainicjowane skargą z 17 maja 2018 r. Prokuratora delegowanego do Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu, zostało prawomocnie zakończone; c. Komisja jako organ administracji publicznej nie była uprawniona do samodzielnej oceny, które z prawomocnych postanowień spadkowych po T.R. pozostaje w obrocie prawnym i ma moc wiążącą, bowiem uprawnienie to należy do wyłącznej kompetencji sądów powszechnych; 2. art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy z 2017 r. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 148 kpa, przez stwierdzenie przez Komisję wydania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 139/GK/DW/2011 z 25 marca 2011 r. z naruszeniem prawa, z uwagi na ujawnienie istotnego dla sprawy nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej, w postaci postanowienia Sądu Powiatowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z 24 kwietnia 1974 r. sygn. akt I Ns II 767/74, nieznanego Prezydentowi m.st. Warszawy w dacie wydania decyzji dekretowej, podczas gdy ewentualne pominięcie w postępowaniu dekretowym zakończonym decyzją Prezydenta m.st. Warszawy nr 139/GK/DW/2011 K.R. i I.B. jako następców prawnych T.R., czego potwierdzeniem ma być ujawnione przez Komisję postanowienie Sądu Powiatowego dla m.st. Warszawy z dnia 24 kwietnia 1974 r. sygn. akt I Ns II 767/74, nie wypełnia powołanej przez Komisję przesłanki z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z 2017 r., lecz stanowić może wyłącznie przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, której organ nie bierze pod uwagę z urzędu, lecz jedynie na wniosek strony pozbawionej udziału w sprawie (art. 147 kpa), zgłoszony przez nią w odpowiednim terminie (art. 148 kpa). Skarżący wniósł o: uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Komisji nr KR III R 1/20 z 25 maja 2021 r.; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych (k. 2-13 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie z uwagi na jej bezzasadność, w obszernym uzasadnieniu odnosząc się do twierdzeń i zarzutów (k. 16-20 akt sądowych). Postanowieniem z 26 maja 2022 r. I SA/Wa 1716/21 Sąd I instancji dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowo-Akcyjna w S. Postanowieniem z 6 czerwca 2002 r. I SA/Wa 1716/21 Sąd I instancji dopuścił Stowarzyszenie M. w Warszawie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania (k. 38-44, 49, 59-70, 71 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 czerwca 2022 r. I SA/Wa 1716/21 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej ppsa) w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z 9 marca 2017 r. i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Komisji narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem skargi jest decyzja Komisji z 25 maja 2021 r. nr KR III R 1/20, która to decyzją Komisja stwierdziła wydanie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 25 marca 2011 r. nr 139/GK/DW/2011 z naruszeniem prawa. Będąca przedmiotem skargi decyzja wydana została na podstawie ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich (Dz.U. z "2018 r. poz. 2267 ze zm." [s. 8 uzasadnienia wyroku I SA/Wa 1716/21; winno być "2021 r. poz. 795" - tak w zaskarżonej decyzji; tempus regit actum - uw. NSA]). Ustawa z 2017 r. ma na celu usuwanie skutków prawnych decyzji dotyczących nieruchomości dekretowych wydanych z naruszeniem prawa. Zadaniem Komisji jest wyjaśnianie nieprawidłowości i uchybień w działalności organów i osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich oraz występowanie do właściwych organów w razie stwierdzenia w toku postępowania przed Komisją istnienia okoliczności sprzyjających wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych [z naruszeniem prawa lub popełnianiu przestępstw bądź utrudniających ich ujawnianie.] (art. 3 ust. 2 usdr). Oznacza to, że Komisja winna ocenić decyzję reprywatyzacyjną pod kątem ewentualnych naruszeń prawa przy jej wydawaniu. Decyzja z 25 maja 2021 r. została wydana m.in. na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 usdr. W wyniku postępowania rozpoznawczego Komisja wydaje decyzję, w której: [...] 4) jeżeli decyzja reprywatyzacyjna wywołała skutki prawne, o których mowa w art. 2 pkt 4, stwierdza jej wydanie z naruszeniem prawa i wskazuje okoliczności, z powodu których nie można jej uchylić albo stwierdzić nieważności [...] (art. 29 ust. 1 pkt 4 usdr). Jako wadę decyzji reprywatyzacyjnej Komisja wskazała, że w sprawie na jaw wyszedł nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej, nieznany Prezydentowi (art. 30 ust. 1 pkt 3 usdr), w postaci postanowienia Sądu Powiatowego w Warszawie z 24 kwietnia 1974 r. sygn. akt I Ns II 767/74 o stwierdzeniu nabycia spadku po T.R. Treść przepisu wskazanego w podstawie zaskarżonej decyzji - art. 30 ust. 1 pkt 3 usdr ma brzmienie identyczne z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Z uwagi na ich identyczne brzmienie, zdaniem Sądu I instancji, zachowuje swą aktualność stanowisko doktryny i orzecznictwa odnoszące się do art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Według wypracowanego przez piśmiennictwo i orzecznictwo stanowiska wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa uwarunkowane jest łącznym spełnieniem następujących warunków: 1. ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy; 2. okoliczności faktyczne lub dowody są nowe; 3. okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; 4. okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję (wyroki NSA z: 7.2.2014 r. II OSK 2160/12; 20.3.2019 r. II OSK 1112/17; 18.5.2017 r. I OSK 45/17; cbosa). Jeżeli którykolwiek z tych warunków nie został spełniony, nie można uznać, że ziściła się przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a zatem również w art. 30 ust. 1 pkt 3 usdr. Nie powinno budzić wątpliwości, że przez "nową okoliczność istotną" dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Równocześnie taka "nowa, istotna okoliczność" musi istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie być znana organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako nową, nieznaną Prezydentowi w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej z 25 marca 2011 r., wskazano postanowienie Sądu Powiatowego w Warszawie z 24 kwietnia 1974 r. sygn. akt I Ns II 767/74, według którego prawo do spadku po T.R. nabyły jego dzieci K.R. i I.B. Z uzasadnienia decyzji z 25 marca 2011 r. wynika, że Prezydent w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej, ustalając następstwo prawne po T.R. oparł się na postanowieniu Sądu Rejonowego dla Warszawy-X. w Warszawie z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt I Ns 1528/06, zgodnie z którym spadek po T.R. nabyło w całości Miasto Stołeczne Warszawa. Według Komisji powyższe wskazuje, że w postępowaniu nie zostały wypełnione dyrektywy dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wobec powyższego w sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z "17 marca 2008" [s. 10 uzasadnienia wyroku I SA/Wa 1716/21 - winno być "9 marca 2017" - uw. NSA] r. Zdaniem Sądu I instancji powyższe stanowisko nie zasługuje na akceptację, gdyż postanowienie z 24 kwietnia 1974 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po T.R. stanowiło wprawdzie nowy dowód, nieznany Prezydentowi w dacie wydania decyzji reprywatyzacyjnej z 25 marca 2011 r., jednak nie był to dowód istotny dla sprawy. Z akt sprawy wynika, że decyzja reprywatyzacyjna orzekała o prawach i obowiązkach spadkobierców po N. z G. W., W.G., L.G., T.O. - po czterech z pięciu byłych współwłaścielach przeddekretowych spornej nieruchomości. Byli to: 1. B.G. - co do udziału wynoszącego 32/864 części; 2. K.R. - co do udziału wynoszącego 32/864 części; 3. M.G.-K. - co do udziału wynoszącego 32/864 części 4. E.B. - co do udziału wynoszącego 96/864 części; 5. O.W. - co do udziału wynoszącego 99/864 części; 6. M.K. - co do udziału wynoszącego 198/864 części; 7. L.W. - co do udziału wynoszącego 99/864 części; 8. A.O. - co do udziału wynoszącego 8/864 części; 9. J.O. - co do udziału wynoszącego 8/864 części; 10. D.S. - co do udziału wynoszącego 8/864 części; 11. J.Ż. - co do udziału wynoszącego 12/864 części; 12. G.Ż. - co do udziału wynoszącego 12/864 części; 13. E.O. - co do udziału wynoszącego 78/864 części; 14. J.d.R. - co do udziału wynoszącego 48/864 części; 15. M.d.R. - co do udziału wynoszącego 48/864 części. Ich następstwo prawne zostało ustalone na podstawie szeregu niekwestionowanych przez Komisję, prawomocnych postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku. Decyzja reprywatyzacyjna orzekała w sumie o udziałach wynoszących 810/864. Nie orzekała o udziale należącym poprzednio do T.R., wynoszącym 1/6 części (54/864 części). Oznacza to, że nowy dowód w postaci postanowienia z 24 kwietnia 1974 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po T.R. nie ma charakteru istotnego, bowiem nie ma żadnego wpływu na treść decyzji reprywatyzacyjnej z 25 marca 2011 r., która orzekała jedynie o udziałach w prawie użytkowania wieczystego przysługującym spadkobiercom po N. z G. W., W.G., L.G. i T.O. Zastrzeżenia Komisji odnoszą się do braku uwzględnienia przez Prezydenta, w kręgu beneficjentów decyzji reprywatyzacyjnej następców prawnych T.R., wymienionych w postanowieniu spadkowym z 24 kwietnia 1974 r. Innymi słowy, zdaniem Komisji, decyzja z 25 marca 2011 r. jest nieprawidłowa, gdyż nie wszyscy beneficjenci decyzji reprywatyzacyjnej są w niej wymienieni. Zdaniem Sądu I instancji, brak rozstrzygnięcia o prawach do nieruchomości warszawskiej w stosunku do spadkobierców po T.R. nie ma żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia dotyczącego spadkobierców pozostałych współwłaścicieli. Te kwestie nie są ze sobą w jakimkolwiek związku ani we wzajemnej zależności. Rozstrzygnięcie z punktu I decyzji reprywatyzacyjnej z 25 marca 2011 r., dotyczące ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w określonych udziałach - niewątpliwie może funkcjonować w obrocie prawnym niezależnie od rozstrzygnięcia przyznającego to prawo innym podmiotom w określonym udziale. Decyzje rozstrzygające sprawę co do jej istoty w całości i decyzje rozstrzygające sprawę co do jej istoty w części są decyzjami merytorycznymi. Kodeks [postępowania administracyjnego] przewidując w art. 104 § 2 wydanie decyzji częściowej, nie określa żadnych przesłanek dopuszczalności wydania takiej decyzji. Należy przyjąć, że dopuszczalność wydania decyzji częściowej wiąże się z charakterem przedmiotu postępowania, który może być w tym sensie podzielny, że "możliwe będzie rozstrzyganie kolejno co do istoty o kilku elementach składających się na całe uprawnienie lub obowiązek" (J. Borkowski w: [B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego] Komentarz, [C.H. Beck] 1996, s. 454 [, nb 13 do art. 104 - uw. NSA]). Gdyby nawet przyjąć założenie, że spadkobiercy po T.R. wnosiliby o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na ich rzecz, mogłyby to być ewentualnie zrealizowane przez wydanie w stosunku do nich decyzji częściowej. Sąd I instancji uznał za zasadny zarzut skargi odnoszący się do naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego i art. 365 § 1 kpc. Prawomocne orzeczenie sądu powszechnego wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 365 § 1 kpc). Orzeczenie prawomocne pociąga za sobą tę konsekwencję, że nikt nie może negować faktu istnienia orzeczenia i jego określonej treści, bez względu na to, czy był czy też nie był stroną w postępowaniu, w wyniku którego zostało wydane orzeczenie, które stało się prawomocne (Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz pod red. K. Piaseckiego, C.H. BECK 1996, t. I s. 1085 i nast.). W dacie wydawania decyzji reprywatyzacyjnej z 25 marca 2011 r. w obiegu prawnym były dwa postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po T.R. Istnienie dwu lub więcej prawomocnych postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po tym samym spadkodawcy uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 403 § 2 w związku z art. 13 § 2 lub art. 524 § 2 kpc (uchwała Sądu Najwyższego z 10.7.2012 r. III CZP 81/11, Lex). Dopóki oba postanowienia były w obiegu prawnym, nie można organowi reprywatyzacyjnemu czynić zarzutu, że wydając decyzję oparł się na jednym, a nie na drugim. Tylko wskazany tryb wznowienia postępowania może doprowadzić do wyeliminowania jednego z postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku. Takich uprawnień nie miał Prezydent; nie ma ich Komisja i Sąd administracyjny. Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja Komisji wydana została z naruszeniem art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z 9 marca 2017 r., które miało wpływ na wynik sprawy co uzasadnia jej uchylenie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa. Rozpoznając sprawę ponownie, wobec niewystąpienia w sprawie przesłanki określonej w art. 30 ust. 1 pkt 3 usdr, o ile w sprawie nie ujawnią się inne niż dotychczas podnoszone przez organ okoliczności uzasadniające eliminację decyzji reprywatyzacyjnej z obrotu prawnego, Komisja rozważy zakończenie postępowania w sposób inny niż przewidziany w art. 29 ust. 1 pkt 4 usdr (k. 83, 85-90v akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiodła Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, reprezentowana przez r. pr. L.O., zaskarżając wyrok I SA/Wa 1716/21 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie: a. prawa materialnego: 1. art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2021 r. poz. 795 "ze zm." [bez zmian - uw. NSA]), przez błędną wykładnię i w konsekwencji jego niezastosowanie, z uwagi na przyjęcie, że postanowienie Sądu Powiatowego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 1974 r. sygn. I Ns II 767/74 o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym T.R. na rzecz jego dzieci w osobach K.R. i I.B. nie stanowi dowodu o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie, a w konsekwencji uznanie, że w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy brak było podstaw do stwierdzenia przez Komisję, że doszło do wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej, nieznanych organowi, który ją wydał, podczas gdy wspomniany nowy dowód istniał w dacie wydania decyzji reprywatyzacyjnej, nie był znany organowi dekretowemu w dacie rozstrzygnięcia, a nadto w okolicznościach faktycznych konkretnej sprawy uzasadnionym jest przyjęcie, że mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co tym samym uprawniało Komisję do zastosowania art. 30 ust. 1 pkt 3 i wydania decyzji opartej o art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 4 usdr; b. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej kpa) w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy z 2017 r. w zw. z art. 151 ppsa, przez uchylenie decyzji Komisji z uwagi na dokonanie błędnej oceny przez Sąd I instancji co do tego, że postanowienie Sądu Powiatowego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 1974 r. sygn. I Ns II 767/74 o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym T.R. na rzecz jego dzieci w osobach K.R. i I.B. nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy i nie może w konsekwencji stanowić podstawy do wydania przez Komisję rozstrzygnięcia opartego o art. 29 ust. 1 pkt 4 usdr, podczas gdy ujawniony w toku postępowania przed Komisją dowód z ww. postanowienia spadkowego, który istniał w dacie wydania decyzji reprywatyzacyjnej i nie był znany organowi w dacie rozstrzygnięcia, w świetle oceny treści sentencji i uzasadnienia samej decyzji reprywatyzacyjnej należy uznać za istotny dla sprawy nowy dowód w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 3 usdr, bowiem w sytuacji brania go przez organ pod uwagę podczas ustalania stanu faktycznego stanowiącego podstawę do wydania decyzji dekretowej - patrząc przez pryzmat całości materiału dowodowego zgromadzonego aktach sprawy - uprawnionym jest uznanie, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego, tj. orzekająca o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego na rzecz ustalonych w oparciu o postanowienie spadkowe z 24 kwietnia 1974 r. spadkobierców T.R., co pozwalało Komisji na wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 4 usdr, co w konsekwencji winno prowadzić do wydania przez Sąd I instancji wyroku oddalającego skargę w oparciu o art. 151 ppsa; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa w zw. z art. 104 § 1 i 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 28 kpa oraz art. 133 § 1 ppsa w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o "własności czasowej" [winno być "własności" - uw. NSA] i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. z 1945 r. nr 50 poz. 279; dalej dekret warszawski) w zw. z art. 151 ppsa, przez uchylenie decyzji Komisji z uwagi na uznanie, że decyzja reprywatyzacyjna ma charakter decyzji częściowej ponieważ orzeka jedynie co do praw przysługujących spadkobiercom innych byłych współwłaścicieli wymienionym wprost w rozstrzygnięciu (tj. spadkobierców po N. z G. W., W.G., L.G. i T.O.) z pominięciem praw wynikających ze spadku po T.R., przez co nowy dowód w postaci postanowienia Sądu Powiatowego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 1974 r. sygn. I Ns II 767/74 o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym T.R. nie ma charakteru istotnego, bowiem jego ujawnienie w dacie poprzedzającej wydanie rozstrzygnięcia przez Prezydenta m. st. Warszawy nie miałoby żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia decyzji dekretowej, podczas gdy analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zakończonej wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej w powiązaniu z charakterem przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę wydania rozstrzygnięcia oraz z oceną treści sentencji i uzasadnienia samej decyzji nie pozwala na przyjęcie, że w konkretnym przypadku mamy do czynienia z decyzją częściową w rozumieniu art. 104 § 2 kpa, co w konsekwencji pozwalało na stwierdzenie, że konkretny akt administracyjny zawiera orzeczenie co do całości żądania wniosku dekretowego, kończąc sprawę przez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty w całości - tj. wobec wszystkich ustalonych stron postępowania, obejmując zatem swym zakresem również zakres praw i roszczeń wynikających ze spadku po T.R., co pozwala na uznanie, że doszło do wypełnienia przesłanki z art. 30 ust. 1 pkt 3 usdr, a w konsekwencji pozwalało Komisji na wydanie rozstrzygnięcia opartego o art. 29 ust. 1 pkt 4 usdr i stwierdzenie wydania decyzji reprywatyzacyjnej z naruszeniem prawa; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 28 kpa w zw. z art. 151 ppsa, przez uchylenie decyzji Komisji z uwagi na uznanie braku podstaw dla stwierdzenia, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej doszło do naruszenia przez organ dekretowy ww. przepisów określających postępowanie dowodowe, podczas gdy postępowanie przed Komisją dowiodło, że w sprawie zakończonej wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej nie zostały wypełnione dyrektywy dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego dostępnego materiału dowodowego, z uwagi na ujawnienie nowego dowodu w postaci postanowienia Sądu Powiatowego w Warszawie z 24 kwietnia 1974 r. sygn. I Ns II 767/74 o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym T.R., z którego to dowodu - istniejącego w dacie wydania decyzji reprywatyzacyjnej - wynika odmienny krąg spadkobierców po danej osobie, aniżeli ustalony przez Prezydenta m. st. Warszawy w wydanej decyzji w oparciu o postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy-X. w Warszawie z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. I Ns 1528/06, zgodnie z którym spadek po T.R. zmarłym 7 stycznia 1971 r. w Warszawie, na podstawie ustawy nabyło Miasto Stołeczne Warszawa - Dzielnica X. w Warszawie, a które to naruszenie organu dekretowego w konsekwencji doprowadziło do wadliwego ustalenia stron postępowania dekretowego, a w konsekwencji błędnego ukształtowania treści wydanego rozstrzygnięcia. Skarżąca kasacyjnie wniosła o: uchylenie skarżonego kasacyjnie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji na podstawie art. 185 § 1 ppsa; zasądzenie [zwrotu] kosztów postępowania kasacyjnego od Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz Komisji, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych na podstawie art. 203 pkt 2 ppsa; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie (k. 107-113 akt sądowych). Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Pismem z 30 listopada 2022 r. - po terminie do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną - Miasto Stołeczne Warszawa, reprezentowane przez adw. E.B.’, wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej, oświadczając że odpis niniejszego pisma nadano listem poleconym do pełnomocnika Komisji (k. 123, 127-134 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.10.2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich należy zauważyć, że zarzuty w zakresie naruszenia przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2021 r. poz. 795) zostały postawione niestarannie. Sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (art. 133 § 1 ppsa; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 343-344, uw. 1). W dacie wydania kontrolowanej decyzji (25 maja 2021 r.), ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa obowiązywała w brzmieniu (Dz.U. z 2021 r. poz. 795 - bez zmian), bowiem jej jednolity tekst Dz.U. z 2021 r. poz. 795, zaczął obowiązywać z dniem 29 kwietnia 2021 r. - [bez jakiejkolwiek zmiany do dnia 14 listopada 2025 r. - uw. NSA]. Mimo tej niestaranności, skarga kasacyjna w zakresie zarzutów naruszenia wzorców kontroli zawartych w ustawie z 9 marca 2017 r. nadawały się do rozpoznania. W doktrynie trafnie wskazuje się, że art. 174 ppsa stauuje dwie odrębne podstawy wniesienia skargi kasacyjnej. Nie jest dopuszczalne przemienne (bez zachowania koniecznej odrębności obu podstaw skargi kasacyjnej) przytaczanie na ich poparcie argumentacji pomijającej rozdzielność tych podstaw. Jako podstawę kasacyjną należy wskazać konkretny przepis prawa i określić sposób jego naruszenia, gdyż sąd nie powinien się domyślać intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem skarżonego wyroku (wyroki NSA z: 21.2.2005 r., GSK 1310/04; 4.12.2012 r. II OSK 2193/12; 12.3.2013 r. II GSK 2468/11, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 874, nb 5, 6). Zarzuty skargi kasacyjnej wymogu tego nie zachowują. Z uwagi na powtarzanie w kolejnych zarzutach skargi kasacyjnej tych samych wzorców kontroli zarówno o charakterze materialnoprawnym, jak i procesowym, należy szereg z tych zarzutów rozpoznać łącznie, by uniknąć zbędnych powtórzeń. Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa w zw. z art. 104 § 1 i 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 28 kpa oraz art. 133 § 1 ppsa w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. z 1945 r. nr 50 poz. 279) oraz w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy z 2017 r. i w zw. z art. 151 ppsa nie zasługiwały na uwzględnienie. Trafnie Sąd I instancji uznał, że decyzja reprywatyzacyjna Prezydenta m.st. Warszawy z 25 marca 2011 r. nr 139/GK/DW/2011 (w zielonym skoroszycie błędnie nieponumerowanych akt Prezydenta) ma charakter decyzji częściowej (art. 104 § 2 in medio kpa). W doktrynie i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalonym jest pogląd, że decyzja administracyjna jest to oświadczenie woli i wiedzy (podobnie jak oświadczeniem woli i wiedzy jest wyrok sądowy - K. Knoppek, Dokument w procesie cywilnym, Poznań 1993, s. 90-91) kompetentnego organu administrującego, podjęte w wyniku zastosowania normy materialnego prawa administracyjnego lub w określonym zakresie normy prawa procesowego do ustalonego stanu faktycznego, w trybie, formie, strukturze uregulowanej prawem procesowym, zakomunikowany stronie, w celu wywołania skutku prawnego w sferze stosunku materialnoprawnego (decyzja rozstrzygająca w sprawie co do jej istoty w całości lub części) bądź w sferze stosunku procesowego (decyzja w inny sposób kończąca sprawę w danej instancji; B. Adamiak, Wadliwość decyzji administracyjnej, Wrocław 1986, s. 22-23; Borkowski/ Adamiak w: B. Adamiak/J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2024, s. 687, nb 5). Decyzja częściowa może być wydana, gdy chodzi o rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Organ może ją wydać w tym przypadku, gdy sprawa jest podzielna, można z niej wyodrębnić części nadające się do rozstrzygnięcia względnie samodzielnego. [...] Dopuszczalność wydania decyzji częściowej jest obwarowana regulacją przyjętą w przepisach prawa materialnego. Na dopuszczalność wydania decyzji częściowej NSA wskazał w wyroku z 12.1.2021 r. II OSK 1409/19: "Niezasadnie w skardze kasacyjnej wskazuje się również na naruszenie art. 104 § 2 kpa poprzez wydanie decyzji częściowej, w sytuacji gdy z uwagi na brak podzielności przedmiotu sprawy - nie było to możliwe. Z natury rzeczy opłata z tytułu ulepszenia planistycznego jest podzielna, w szczególności kiedy właściciel zbywa wydzielane działki stopniowo i udziały w wydzielanych działkach. Nie ma również przeszkód aby wydawać decyzje częściowe odnoszące się do poszczególnych działek i udziałów, pomimo że były objęte jednym aktem notarialnym. W istocie nie ma to żadnego wpływu na wynik postępowania i wysokość opłaty, skoro wzrost wartości jest ustalony dla całej nieruchomości - w niniejszej sprawie rozumianej jako część działki [...] o pow. 27,1056 ha. Ponadto w świetle art. 37 ust. 4 upzp to organ gminy jest dysponentem roszczenia i decyduje w jakie części będzie dochodził należności". Decyzja częściowa może pojawić się w obrocie prawnym również wskutek rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym lub w trybie nadzoru, a także w trybie kontroli jej zgodności z prawem. Wskazać trzeba na przepisy art. 138 § 1 pkt 2 kpa ustanawiające wprost taką możliwość (uw. do art. 138 nb 2), jak również na art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. W orzecznictwie zarysowała się tendencja do uznania za dopuszczalne stwierdzenie nieważności decyzji tylko w części dotkniętej wadą wymienioną w art. 156 § 1 kpa (wyrok NSA z 21.1.1988 r. IV SA 859/87, ONSA 1990/2-3/25; uzasadnienie wyroku NSA z 3.12.1990 r. II SA 740/90, ONSA 1991/1/7 s. 71). Decyzja częściowa może być wydana na skutek błędnego określenia zakresu żądania stron lub przez niedopatrzenie, w takim wypadku istnieje możliwość żądania uzupełnienia decyzji, która była potraktowana przez organ jako rozstrzygająca całą sprawę , a w samej rzeczy stanowi częściowe jej rozstrzygnięcie (art. 111 § 1 oraz uwagi do niego, nb 6; Borkowski/Adamiak - op. cit. s. 703-704, nb 23). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym brak w Kodeksie postępowania administracyjnego przepisu wyraźnie dopuszczającego stwierdzenie nieważności decyzji tylko w części dotkniętej wadą określoną w art. 156 § 1 kpa nie oznacza wyłączenia takiej możliwości (wyrok NSA z 21.1.1988 r. IV SA 859/87, z akceptującą - co do zasady - glosą T. Wosia, OSP 1991/4/95, aprobowany przez Zespół pod red. A. Wróbla, Kodeks postępowania administracyjnego, orzecznictwo, piśmiennictwo, Zakamycze 2002 s. 767-768, t. 13; wyrok NSA z: 21. 12.1999 r. IV SA 2311/97, Lex 48738; 29.1.1998 r. IV SA 583/96, Lex 45666; 14.5. 2013 r. II OSK 14/12, Lex 1603480; uchwała 7 Sędziów NSA z 23.2.1998 r. OPS 6/97, ONSA 1998/2/5). Pogląd ten aprobuje także doktryna (J. Borkowski, Nieważność decyzji administracyjnej, ZCO 1997, s. 69; R. Trzaskowski, Nieodwracalne skutki prawne wadliwej decyzji nacjonalizacyjnej. Przedstawienie dorobku orzecznictwa i doktryny, Kwartalnik Prawa Publicznego 2003/3/34, przypis 63 - przywołując uchwałę OPS 6/97). Trafnie w kontrolowanej sprawie Sąd I instancji uznał, że rozstrzygnięcie z punktu I decyzji reprywatyzacyjnej z 25 marca 2011 r. miało charakter decyzji częściowej w rozumieniu art. 104 § 2 kpa. Sąd I instancji słusznie uznał, że decyzja reprywatyzacyjna rozstrzygnęła wyłącznie o udziałach wynoszących 810/864, należących wyłącznie do spadkobierców czworga spośród pięciorga dotychczasowych współwłaścicieli (verba legis - "Dotychczasowy właściciel gruntu" - art. 7 ust. 1 in princ. dekretu warszawskiego). Sprawa rozstrzygana decyzją z 25 marca 2011 r. była od początku podzielna, bowiem rozstrzygnięcia o udziałach w prawie do nieruchomości i roszczeniach ze swej istoty miały charakter podzielny. Świadczenie pieniężne ma zawsze charakter podzielny, zatem podzielny charakter miało także rozstrzygnięcie o czynszu symbolicznym (punkt II decyzji z 25 marca 1011 r.). Przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w sprawie (art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego) decydowały o tym, że można z niej wyodrębnić części nadające się do rozstrzygnięcia względnie samodzielnego. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że rozstrzygnięcie czy brak rozstrzygnięcia o prawach i roszczeniach do nieruchomości warszawskiej w stosunku do spadkobierców po T.R. nie ma żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia dotyczącego spadkobierców pozostałych dotychczasowych współwłaścicieli (N. z G. W., W.G., L.G. i T.O.). Te kwestie nie są bowiem ze sobą w jakimkolwiek związku ani też wzajemnej zależności. Uszło uwagi skarżącej kasacyjnie, że także skutkiem wydania decyzji z 10 lipca 2013 r. sygn. akt KOC/1375/Go/2013 Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 25 marca 2011 r. nr 139/GK/DW/2011 w części pkt III, decyzja z 25 marca 2011 r. dodatkowo stała się decyzją częściową wskutek rozpoznania sprawy w trybie nadzoru. Z tych przyczyn niezasadne okazały się zarzuty naruszenia wskazanych jako wzorce kontroli art. 30 ust. 1 pkt 3 i art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2021 r. poz. 795). Decyzja reprywatyzacyjna, mimo że Prezydent nie wskazał na to w tenorze decyzji ani w jej uzasadnieniu, była w istocie decyzją częściową w rozumieniu art. 104 § 2 in medio kpa i orzekała o udziałach wynoszących łącznie 810/864, na co wskazuje prawidłowy rezultat oświadczenia woli zawarty w punktach I i II decyzji 25 marca 2011 r. Prezydent nie orzekł o udziale należącym uprzednio do T.R., wynoszącym 1/6 części (54/864 części). Oznacza to, że nowy dowód w postaci postanowienia z 24 kwietnia 1974 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po T.R. nie ma charakteru istotnego, bowiem nie ma żadnego wpływu na treść decyzji reprywatyzacyjnej z 25 marca 2011 r., która orzekała w punkcie I jedynie o udziałach w prawie użytkowania wieczystego przysługującym spadkobiercom po N. z G. W., W.G., L.G. i T.O. Zastrzeżenia Komisji odnoszą się do braku uwzględnienia przez Prezydenta, w kręgu beneficjentów decyzji reprywatyzacyjnej następców prawnych T.R., wymienionych w postanowieniu spadkowym z 24 kwietnia 1974 r. Skoro decyzja z 25 marca 2011 r. orzekła jedynie o części udziałów, nie rozstrzygając o całości udziałów (które ze swej istoty są podzielne), to mimo że decyzja z 25 marca 2011 r. stała się ostateczna, mamy do czynienia z zawisłością sprawy (odpowiednio - wyrok NSA z 8. 12.1981 r. II SA 782/81, ONSA 1981/2/127, aprobowany przez Borkowskiego/Adamiak - op. cit. 2024, s. 704-705, nb 24 do art. 104). Spadkobiercy T.R. będą mogli ewentualnie dochodzić swych praw do udziału po nim w drodze kolejnej decyzji częściowej, w zakresie prawa przysługującego mu jako "dotychczasowemu [współ]właścicielowi gruntu" (art. 7 ust. 1 in princ. i ust. 2 dekretu warszawskiego). Sąd I instancji trafnie uznał, że brak rozstrzygnięcia w decyzji z 25 marca 2011 r. o prawach do nieruchomości warszawskiej w stosunku do spadkobierców T.R. nie ma żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia dotyczącego spadkobierców pozostałych współwłaścicieli. Kwestie te nie są ze sobą w jakimkolwiek związku bądź wzajemnej zależności (odpowiednio - wyrok NSA z 3.12.1990 r. II SA 740/90, ONSA 1991/1/7). Jeżeli przesłanki prawne rozstrzygnięcia sprawy nie są w przepisie prawa sformułowane jako takie, które muszą występować łącznie, to można wydzielić część sprawy i rozstrzygać o nich kolejno (Borkowskiego/Adamiak - op. cit. 2024, s. 704, nb 24) - jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie. Słusznie Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja narusza art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 76 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z 2017 r. w zw. z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Zarzut naruszenia art. 365 § 1 kpc (trafnie uznany za naruszony przez Sąd I instancji - s. 11/12 uzasadnienia wyroku I SA/Wa 1716/21), winien być podnoszony w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, podobnie jak zarzut naruszenia art. 145 § 1 kpa. Tak też kwalifikuje te przepisy orzecznictwo NSA i doktryna (wyroki NSA z: 22.3.2005 r. FSK 1437/04; 3.6.2008 r. I OSK 1269/07; wyrok NSA z 10.5.2006 r. II OSK 1356/05, aprobowane przez H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, LexisNexis 2010 s. 222, przypis 20; H. Knysiak-Sudyka, Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz. Orzecznictwo, Wolters Kluwer 2026, s. 232). Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie pogląd ten podziela. W szczególności art. 38 ust. 1 usdr nie wyłącza odpowiedniego stosowania art. 145 § 1, art. 147 i art. 148 § 1 i 2 kpa. Także naruszenia tych przepisów skarżąca kasacyjnie skutecznie nie podniosła. Uchwałą z dnia 10 lipca 2012 r. III CZP 81/11, OSNC 2013/1/1 (dalej uchwała III CZP 81/11, aprobowana przez J. Gudowskiego, Kodeks postępowania cywilnego. Orzecznictwo. Piśmiennictwo, t. IV, GUDI LEX, Wolters Kluwer 2020, s. 160 do art. 524; s. 553 do art. 679 kpc) w składzie 7 Sędziów Sądu Najwyższego, Sąd Najwyższy, nadając uchwale III CZP 81/11 moc zasady prawnej, wyjaśnił: 1. Przepis art. 679 kpc nie stanowi podstawy uchylenia kolejnego prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po tym samym spadkodawcy. 2. Istnienie dwóch lub więcej prawomocnych postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po tym samym spadkodawcy uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 403 § 2 w związku z art. 13 § 2 lub art. 524 § 2 kpc. W zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, Sąd Najwyższy wskazał, że "[...] żaden przepis dotyczący postępowania o stwierdzenie nabycie spadku nie przewiduje możliwości uchylenia jednego z dwóch prawomocnych postanowień stwierdzających nabycie spadku po tym samym spadkodawcy, niezależnie od treści tych postanowień, co oznacza, iż skasowanie jednego z nich jest możliwe tylko w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym na podstawie art. 403 § 2 w związku z art. 13 § 2 kpc. [...] art. 403 § 2 kpc dotyczy kolizji prawomocnych wyroków, które zostały wydane w sporze między tymi samymi stronami, a wyznacznikiem przedmiotowym powagi rzeczy osądzonej prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku jest osoba spadkodawcy, co oznacza, iż postanowienia stwierdzające nabycie spadku po tym samym spadkodawcy mają ten sam przedmiot rozstrzygnięcia. Mając na względzie to stwierdzenie i uwzględniając treść art. 524 § 2 kpc należy przyjąć, że jeżeli istnieje kilka prawomocnych postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po tym samym spadkodawcy, to powstać mogą dwie odmienne sytuacje. W pierwszej z nich o wznowienie postępowania, w którym wydane zostało późniejsze postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, występuje uczestnik tego postępowania, a w drugiej zainteresowany, który w tym postępowaniu nie brał udziału. Gdy wznowienia później zakończonego prawomocnie postępowania zażąda jego uczestnik, podstawę skargi stanowi art. 403 § 2 w związku z art. 13 § 2 kpc; sąd, uwzględniając skargę o wznowienie, uchyla wydane w tym postępowaniu późniejsze postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku i odrzuca wniosek. Jeżeli natomiast o wznowienie później zakończonego prawomocnie postępowania występuje zainteresowany, który nie był jego uczestnikiem, wówczas powinien wykazać, że późniejsze prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku narusza jego prawa, a do wznowienia stosuje się przepisy o wznowieniu postępowania z powodu pozbawienia strony możności działania (art. 524 § 2 kpc). We wznowionym postępowaniu sąd musi jednak uwzględnić powagę rzeczy osądzonej wcześniejszego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, wobec czego także w tym wypadku nastąpi uchylenie późniejszego prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, a wniosek o wszczęcie późniejszego postępowania zostanie odrzucony. [...] Kwestia ta ma zatem walor ogólniejszy i sprowadza się do poglądu, że skoro sytuacja, w której co do tego samego przedmiotu sporu i między tymi samymi podmiotami istnieć powinno tylko jedno merytoryczne rozstrzygnięcie, to w danym systemie prawnym nie należy przewidywać jakiegokolwiek ograniczenia czasowego do skorzystania ze skargi o wznowienie postępowania na podstawie takiej, jak określona w art. 403 § 2 kpc dla kolizji kilku prawomocnych wyroków dotyczących tego samego stosunku prawnego. W przeciwnym razie po upływie ustawowych terminów nie ma już możliwości usunięcia takiej kolizji, co jest stanem niepożądanym i prowadzącym do komplikacji [...] (uzasadnienie uchwały III CZP 81/11). Art. 524 kpc nie ma zastosowania do skargi prokuratora o wznowienie postępowania, w którym wcześniej nie uczestniczył (postanowienie SN z 28.1.2017 r. V CSK 160/16, aprobowane przez J. Gudowskiego - op. cit., s. 160 do art. 524). Nie przedłożono Sądowi I instancji ani Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego rozstrzygającego o uchyleniu jednego z dwu postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po T.R. W doktrynie wskazuje się, że [...] Wznowienie postępowania z przyczyn restytucyjnych następuje dlatego, że prawomocne orzeczenie jest merytorycznie nieprawidłowe ze względu na wadliwość podstawy zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nietrafność orzeczenia ma zatem być następstwem okoliczności, ze względu na które zgłoszone jest żądanie ponownego rozpoznania sprawy. Oznacza to, że skarga o wznowienie postępowania oparta na przyczynach restytucyjnych może zostać uwzględniona tylko wtedy, gdy między daną przyczyną wznowienia a treścią rozstrzygnięcia zostanie stwierdzony związek przyczynowy (S. Gołąb, Wznowienie postępowania według projektu kodeksu procedury cywilnej, Gł. Pr. 1928, nr 9-12, s. 369 i 371; W. Siedlecki, Podstawy wznowienia postępowania cywilnego, SC 1988, t. XXXIV, s. 75; J. Krajewski w: red. J. Jodłowski, K. Piasecki, Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem, t. 2, W. Pr. 1989, s. 667, uw. 1 do art. 403 kpc; szczegółowo K. Weitz w: red. J. Gudowski, System Prawa Procesowego Cywilnego, t. III. Środki zaskarżenia, cz. 2; dalej SPPC, t. III, Wolters Kluwer 2013, s. 1317-1319; postanowienia SN z: 6.6.1997 r. III CKN 85/97, OSNC 1997/11/182; 14.3.2008 r. IV CZ 18/08, Lex 1422080; K. Weitz w: red. T. Ereciński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, dalej KPC. Komentarz, t. III; Wolters Kluwer 2016, t. III, s. 373-374, uw. 1 do art. 403; J. Gudowski w: red. T. Ereciński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, dalej KPC. Komentarz, t. IV; Wolters Kluwer 2016, t. IV, s. 578-579, uw. 17 do art. 679 kpc). Następstwem uwzględnienia skargi o wznowienie opartej na przyczynach natury restytucyjnej powinna być z reguły zmiana zaskarżonego prawomocnego orzeczenia, które z powodu okoliczności składających się na stwierdzoną podstawę wznowienia okazało się nietrafne. Zapatrywanie to odpowiada idei restytucyjnych podstaw wznowienia, jednak wymaga doprecyzowania i wskazania takich sytuacji, w których uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania opartej na jednej z przyczyn określonych w art. 403 może prowadzić nie do zmiany, lecz do uchylenia zaskarżonego prawomocnego wyroku. [...] nawet wymaganie istnienia związku przyczynowego między okolicznością mającą stanowić podstawę wznowienia i wydanym w sprawie wyrokiem nie przesądza, że w każdym wypadku stwierdzenia takiego związku w następstwie ponownego rozpoznania sprawy dojdzie do zmiany zaskarżonego wyroku. Z uwagi na to, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy (art. 412 § 1) w grę wchodzi uwzględnienie okoliczności faktycznych oraz środków dowodowych dotyczących materiału procesowego niedotkniętego podstawą wznowienia, odmienna ocena dowodów i odmienna ocena prawna przez sąd przedmiotu sprawy po jej ponownym rozpoznaniu, nie można wykluczyć, że nowe rozstrzygnięcie będzie odpowiadać dotychczasowemu. [...] zmiana prawomocnego zaskarżonego wyroku jest zasadniczym sposobem rozstrzygnięcia w wypadku uwzględnienia skargi o wznowienie opartej na jednej z przyczyn określonych w art. 403, jednak w pewnych sytuacjach właściwe będzie jego uchylenie oraz - jeśli będzie to dopuszczalne - zastąpienie nowym rozstrzygnięciem o takiej samej albo też odmiennej treści (K. Weitz, SPPC, t. III, s. 1319-1320; K. Weitz, KPC. Komentarz, t. III, s. 374-375, uw. 2 do art. 403). [...] W komentowanym przepisie mowa o "wyroku", ale w kontekście art. 399 § 1 i art. 13 § 2 należy przyjąć, że chodzi o każde orzeczenie merytoryczne z punktu widzenia przedmiotu danego postępowania, czyli także postanowienie co do istoty sprawy wydane w postępowaniu nieprocesowym [...] (W. Siedlecki, Podstawy wznowienia postępowania..., s. 88; J. Krajewski - op. cit., t. 2, s. 669, uw. 7; K. Weitz, SPPC, t. III, s., 1372; [...] SPPC, t. III, s. 382, uw. 14-15 do art. 403). [...] W nauce podnosi się, że - mimo braku wyraźnego zapisu w kodeksie - należy przyjąć, iż podstawa w postaci późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku dotyczącego tego samego stosunku prawnego jest spełniona tylko wtedy, gdy późniejsze orzeczenie objęte skargą o wznowienie jest w jakimś zakresie sprzeczne z później wykrytym, ale wcześniejszym prawomocnym wyrokiem, co czyni to orzeczenie późniejsze merytorycznie niesłusznym, gdyż to ów wykryty wcześniejszy prawomocny wyrok z racji swej prawomocności korzysta z prawnego domniemania trafności. Ta wykładnia ma mieć uzasadnienie w tym, że ustawodawca potraktował omawianą podstawę wznowienia nie jako przyczynę nieważności, ale właśnie jako przyczynę restytucyjną. W rezultacie nie zawsze można żądać wznowienia z racji późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku dotyczącego tego samego stosunku prawnego. Nie będzie to z reguły uzasadnione, gdy później wykryty prawomocny wyrok i późniejsze orzeczenie objęte skargą o wznowienie są zgodne ze sobą, np. oba oddalają powództwo (W. Siedlecki, Nieważność procesu..., s. 144-147; W. Broniewicz, Wznowienie postępowania cywilnego..., s. 48-49; M. Sawczuk, Wznowienie postępowania..., 1970, s. 165-166). Zapatrywanie to wymaga weryfikacji. Należy zaznaczyć, że umieszczenie omawianej podstawy wznowienia wśród przyczyn restytucyjnych, a nie przyczyn nieważności, zostało w prawie polskim przyjęte w okresie międzywojennym wzorem prawa niemieckiego i austriackiego. [...]. Podstawa wznowienia określona w art. 403 § 2 in principio powinna być rozpatrywana stosownie do współczesnego rozumienia prawomocności materialnej, w tym procesowych skutków jej naruszenia, co oznacza, że przynajmniej w takim zakresie, w jakim obejmuje ona naruszenie wcześniejszej powagi rzeczy osądzonej, właściwe byłoby jej ujęcie jako przyczyny nieważności, a nie, jak to by wynikało z jej lokalizacji - jako przyczyny restytucyjnej (K. Weitz, SPPC, t. III..., s. 1370). Odnosząc się do obowiązującego stanu prawnego, należy stwierdzić, że do omawianej podstawy ma zastosowanie wymaganie dotyczące możliwości wpływu wykrytego prawomocnego wyroku na wynik sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym skargą orzeczeniem (Z. Wusatowski, Wznowienie postępowania w kodeksie..., s. 177; M. Sawczuk, Wznowienie postępowania..., 1970, s. 180). W tym kontekście należy przyjąć, że w razie gdy wcześniejszy, ale później wykryty prawomocny wyrok zapadł w sprawie o to samo roszczenie co późniejszy wyrok objęty skargą o wznowienie, wówczas zawsze będzie spełniony warunek możliwości wpływu na wynik sprawy, gdyż ów wykryty wyrok stanowiłby w prawomocnie zakończonym postępowaniu podstawę zarzutu powagi rzeczy osądzonej, co wykluczałoby wydanie w tym postępowaniu orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do istoty, tj. wydanie wyroku objętego skargą. Skarga o wznowienie powinna być wtedy uwzględniona, wydany z naruszeniem powagi rzeczy osądzonej wyrok objęty skargą powinien być zawsze uchylony, a postępowanie zakończone orzeczeniem formalnym (byłoby to z reguły odrzucenie pozwu, ale nie można wykluczyć w pewnych konstelacjach umorzenia postępowania); K. Weitz, KPC. Komentarz, t. III, s. 384-386, uw. 18 do art. 403). Artykuł 679 nie jest podstawą uchylenia jednego z wielu postanowień stwierdzających nabycie spadku po tym samym spadkodawcy (uchwała SN z 16.12. 1983 r. III CZP 65/83, OSNCP 1984/7/111). W razie wykrycia prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po tym samym spadkodawcy, wydanego w warunkach powagi rzeczy osądzonej lub litispendencji, wznowienie następuje na zasadach ogólnych (art. 524 w zw. z art. 399 i n.). Uczestnik postępowania zakończonego postanowieniem, które uprawomocniło się później, może zatem żądać jego wznowienia na podstawie art. 403 § 2 w zw. z art. 13 § 2, a zainteresowany, który nie był uczestnikiem tego postępowania, może wnieść skargę o wznowienie na podstawie art. 524 § 2, jeżeli zaskarżone postanowienie narusza jego prawa. Rozpoznając tę skargę, sąd musi jednak uwzględnić prawomocność materialną (art. 365 § 1 i art. 366 w zw. z art. 412 § 1, art. 406 i art. 13 § 2) wydanego wcześniej postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po tym samym spadkodawcy (odmienne postanowienie SN z 14.10.2009 r. V CSK 118/09, Biul. SN 2010/1,s. 14; zwłaszcza postanowienie SN z 26.11.2009 r. III CSK 30/09, Lex 585083 z glosą J. Forystka, Rej. 2010/6,s. 122). Stanowisko to potwierdził Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 10 lipca 2012 r., III CZP 81/11 (J. Gudowski KPC. Komentarz, t. IV, s. 578-579, uw. 17 do art. 679 kpc). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie w pełni te poglądy podziela. Trafnie Sąd I instancji uznał, że Komisja naruszyła art. 365 § 1 kpc. Prawomocne orzeczenie sądu powszechnego wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 365 § 1 kpc). Orzeczenie prawomocne pociąga za sobą tę konsekwencję, że nikt nie może negować faktu istnienia orzeczenia i jego określonej treści, bez względu na to, czy był czy też nie był stroną w postępowaniu, w wyniku którego zostało wydane orzeczenie, które stało się prawomocne. W dacie wydawania decyzji reprywatyzacyjnej z 25 marca 2011 r. w obiegu prawnym były dwa prawomocne postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po T.R. Dopóki oba były w obiegu prawnym, nie można organowi reprywatyzacyjnemu czynić zarzutu, że wydając decyzje oparł się na jednym, a nie na drugim. Tylko wskazany tryb wznowienia postępowania może doprowadzić do wyeliminowania jednego z postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku. Takich uprawnień nie miały: Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy; Komisja ani sądy administracyjne obu instancji. Czyniło to zarzuty naruszenia art. 151 ppsa nieusprawiedliwionymi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.