I OSK 445/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, Miasta Stołecznego Warszawy, Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1730/21 w sprawie ze skarg K.G., A.B., B.Z., D.G., E.G., E.R., T.G., U.B. oraz B.A., B.B., J.S., M.K. oraz Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargi kasacyjne, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1730/21, w sprawie ze skarg: K.G., A.B., B.Z., D.G., E.G., E.R., T.G., U.B. oraz B.A., B.B., J.S., M.K. oraz Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1) i tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego zasądził od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz: - K.G., A.B., B.Z., D.G., E.G., E.R., T.G. i U.B. solidarnie kwotę 680 zł (pkt 2), - B.A., B.B., J.S. i M.K. solidarnie kwotę 680 zł (pkt3), - Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 680 zł (pkt 4). Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z [...] maja 2021 r., nr [...], Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, działając na podstawie art. 29 ust 1 pkt 3a ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2021 r. poz. 795, dalej jako ustawa z "9 marca 2017 r.") w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako "k.p.a."), w zw. z art. 155 k.p.a. oraz w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z 9 marca 2017 r., stwierdziła w całości nieważność decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z [...] października 2013 r., nr [...], zmieniającej decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] listopada 2012 r., nr [...]. Nieruchomość położona w Warszawie przy ul. [...], stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy- Mokotowa w Warszawie prowadzi księgę wieczystą nr [...] oraz działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie prowadzi księgę wieczystą nr [...] (posiadająca dawne oznaczenie wykazem hipotecznym nr [...]) znajdowała się na terenie objętym działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279; dalej jako "dekret warszawski"). Zgodnie z art. 1 powołanego dekretu grunt przedmiotowej nieruchomości przeszedł na własność Gminy m. st. Warszawy. Decyzją z [...] listopada 2012 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku dekretowego F.R. z 15 września 1948 r., Prezydent m.st. Warszawy: 1. ustanowił na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o powierzchni 235 m2 w udziale wynoszącym 0,850 części, oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], uregulowanego w księdze wieczystej Nr [...], położonego przy ul. [...] w Warszawie, na rzecz: a) B.B. w udziale 0,1361328 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, b) B.A. w udziale 0,1361328 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, c) M.K. w udziale 0,1361328 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, d) J.S. w udziale 0,1361328 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, e) K.G. w udziale 0,0354167 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, f) E.G. w udziale 0,0354167 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, g) B.Z. w udziale 0,0354167 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, h) T.G. w udziale 0,0531250 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, i) D.G. w udziale 0,0531250 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, j) T.R. w udziale 0,0309896 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, k) W.R. w udziale 0,0103299 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, l) A.B. w udziale 0,0154948 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, m) A.R. w udziale 0,0154948 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, n) E.R. w udziale 0,0103299 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, o) U.B. w udziale 0,0103299 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach; 2. ustanowił na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o powierzchni 305 m2 w udziale wynoszącym 0,535 części, oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], uregulowanego w księdze wieczystej KW Nr [...], położonego przy ul. [...] w Warszawie, na rzecz: a) B.B. w udziale 0,0856836 części nieruchomości gruntowej; b) B.A. w udziale 0,0856836 części nieruchomości gruntowej; c) M.K. w udziale 0,0856836 części nieruchomości gruntowej; d) J.S. w udziale 0,0856836 części nieruchomości gruntowej; e) K.G. w udziale 0,0222917 części nieruchomości gruntowej; f) E.G. w udziale 0,0222917 części nieruchomości gruntowej; g) B.Z. w udziale 0,0222917 części nieruchomości gruntowej; h) T.G. w udziale 0,0334375 części nieruchomości gruntowej; 1) D.G. w udziale 0,0334375 części nieruchomości gruntowej; j) T.R. w udziale 0,0195052 części nieruchomości gruntowej; k) W.R. w udziale 0,0065017 części nieruchomości gruntowej; l) A.B. w udziale 0,0097526 części nieruchomości gruntowej; m) A.R. w udziale 0,0097526 części nieruchomości gruntowej; n) E.R. w udziale 0,0065017 części nieruchomości gruntowej; o) U.B. w udziale 0,0065017 części nieruchomości gruntowej. 3. ustalił czynsz symboliczny z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu opisanego w pkt. 1 i 2 w wysokości 362,93 zł. Wnioskiem z 11 czerwca 2013 r. A.B., W.R., E.R. i U.B. wystąpiły o zmianę decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z [...] listopada 2012 r. poprzez wyeliminowanie z jej osnowy wszelkich postanowień odnoszących się do ustanowienia prawa na nieruchomości na rzecz A.R. i orzeczenie o ustanowieniu na rzecz A.B. prawa użytkowania wieczystego w nieruchomości wymienionej w pkt 1 decyzji w udziale 0,0309896 części gruntu, a nieruchomości opisanej w pkt 2 w udziale 0,195052 części gruntu. W uzasadnieniu tego wniosku wskazały, że w dniu 7 maja 2005 r. zmarła A.R., a na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy z 1 grudnia 2005 r., sygn. akt I Ns 1253/05, spadek po niej na podstawy ustawy nabyła córka A.B. w całości. Wniosek ten został poparty przez pełnomocnika J.S., B.B., B.A. i M.K., a także pełnomocnika A.H. i pełnomocnika K.G., H.G., E.G., B.Z. i D.G. Także T.R. przyłączył się do wniosku o zmianę decyzji. Decyzją z [...] lipca 2013 r., nr [...], Prezydent m.st. Warszawy, na podstawie art 155 w zw. z art. 30 § 4 k.p.a. zmienił za zgodą decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] listopada 2012 r., nr [...], w ten sposób, że w miejsce A.R. wpisał A.B., której łączny udział w działce nr [...] wyniósł 0,309896 części, zaś w działce nr [...] wyniósł 0,0195052 części. Pozostałe punkty decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2012 r. pozostały bez zmian. Następnie, aktem notarialnym z 23 sierpnia 2013 r., Rep. A [...], T.R. sprzedał R. i I. małżonkom M. wszystkie przysługujące mu, jako następcy prawnemu byłego właściciela, prawa i roszczenia wynikające z postanowień decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] listopada 2012 r., tj. o ustanowienie na jego rzecz w udziale wynoszącym 0,0309896 (działka nr [...]), w udziale wynoszącym 0,0195052 (działka nr [...]), roszczenie o ustanowienie w udziale, nie większym niż 336/9216 (działka nr [...]) oraz roszczenie o odszkodowania (ekspektatywę) za szkodę spowodowaną wydaniem niezgodnych z prawem orzeczeń decyzji administracyjnych dotyczących jego praw do spornej nieruchomości. Wnioskiem z 24 sierpnia 2013 r. I. i R. małżonkowie M., powołując się na umowę sprzedaży z 23 sierpnia 2013 r., wnieśli o zmianę, w trybie art. 155 k.p.a., decyzji Prezydenta z [...] listopada 2012 r., zmienionej decyzją z [...] lipca 2013 r. W piśmie z 5 września 2013 r. B.Z., E.G., K.G., D.G. i T.G. oświadczyli, że wyrażają zgodę na zmianę decyzji. W piśmie z tego samego dnia J.S., B.B., B.A. i M.K. oświadczyli, że wyrażają zgodę na zmianę decyzji. Pismem z 19 września 2013 r. A.B., W.R., E.R. i U.B. wyraziły zgodę na zmianę decyzji. Decyzją z [...] października 2013 r., nr [...], na podstawie art. 155 k. p.a. w związku z art. 30 § 4 k.p.a., Prezydent m.st. Warszawy: I. zmienił za zgodą stron pkt I decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z [...] listopada 2012 r., zmienionej decyzją Prezydenta m. st. Warszawy nr [...] z [...] lipca 2013 r., nadając mu brzmienie: l. ustanowić na lat 99 prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o powierzchni 235 m 2 w udziale wynoszącym 0,8500000 części, położonego w Warszawie przy ul. [...], opisanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] na rzecz; a) B.B. w udziale 0,1361328 części nieruchomości gruntowej, b) B.A. w udziale 0,1361328 części nieruchomości gruntowej, c) M.K. w udziale 0,1361328 części nieruchomości gruntowej, d) J.S. w udziale 0,1361328 części nieruchomości gruntowej, e) K.G. w udziale 0,0354167 części nieruchomości gruntowej, f) E.G. w udziale 0,0354167 części nieruchomości gruntowej, g) B.Z. w udziale 0,0354167 części nieruchomości gruntowej, h) T.G. w udziale 0,0531250 części nieruchomości gruntowej, i) D.G. w udziale 0,0531250 części nieruchomości gruntowej, j) I. i R.M. w udziale 0,0309895 części nieruchomości gruntowej, k) W.R. w udziale 0,0103299 części nieruchomości gruntowej, l) A.B. w udziale 0,309895 części nieruchomości gruntowej, m) E.R. w udziale 0,0103299 części nieruchomości gruntowej, n) U.B. w udziale 0,0103299 części nieruchomości gruntowej; II. zmienił za zgodą stron pkt II decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] listopada 2012 r, zmienionej decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z [...] lipca 2013r., nadając mu brzmienie: II. ustanowić na lat 99 prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o powierzchni 305 m2 w udziale wynoszącym 0,5350000 części, położonego w Warszawie przy ul. [...], opisanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...], na rzecz: a) B.B. w udziale 0,0856836 części nieruchomości gruntowej; b) B.A. w udziale 0,0856836 części nieruchomości gruntowej; c) M.K. w udziale 0,0856836 części nieruchomości gruntowej; d) J.S. w udziale 0,0856836 części nieruchomości gruntowej; e) K.G. w udziale 0,0222917 części nieruchomości gruntowej; f) E.G. w udziale 0,0222917 części nieruchomości gruntowej; g) B.Z. w udziale 0,0222917 części nieruchomości gruntowej; h) T.G. w udziale 0,0334375 części nieruchomości gruntowej; i) D.G. w udziale 0,0334375 części nieruchomości gruntowej; j) I. i R.M. w udziale 0,0195052 części nieruchomości gruntowej; k) W.R. w udziale 0,0065017 części nieruchomości gruntowej; l) A.B. w udziale 0,0195052 części nieruchomości gruntowej; m) E.R. w udziale 0,0065017 części nieruchomości gruntowej; n) U.B. w udziale 0,0065017 części nieruchomości gruntowej. Pozostałe punkty decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] listopada 2012 r., zmienionej decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z [...] lipca 2013 r., pozostały bez zmian. Aktem notarialnym z 20 marca 2014 r.; Rep. A [...], zawartym pomiędzy G.J. oraz J.B., działającym w imieniu własnym i na rzecz Miasta st. Warszawy, a B.B. (działającą w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz B.A.), M.K., J.S., K.G. (działającym w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz B.Z.), E.G., T.G., D.G., I.M., R.M., W.R., A.B., E.R. i U.B., w wykonaniu postanowień decyzji nr [...], zmienionej decyzjami nr [...] oraz nr [...]: - oddano udział 0,850 części nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], objętą księgą wieczystą KW nr [...], w użytkowanie wieczyste na okres 99 lat do dnia 20 marca 2113 r., z przeznaczeniem na cele zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego, oraz przenieśli niesprzedaną część budynku na działce nr [...] za zaliczeniem nakładów poniesionych przez byłych właścicieli na budowę tego budynku, na rzecz: a) B.B. w udziale 0,1361328 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, b) B.A. w udziale 0,1361328 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, c) M.K. w udziale 0,1361328 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, d) J.S. w udziale 0,1361328 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, e) K.G. w udziale 0,0354167 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, f) E.G. w udziale 0,0354167 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, g) B.Z. w udziale 0,0354167 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, h) T.G. w udziale 0,0531250 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, i) D.G. w udziale 0,0531250 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, j) I. i R.M. w udziale 0,0309895 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach - na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, k) W.R. w udziale 0,0103299 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, I) A.B. w udziale 0,0309895 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, m) E.R. w udziale 0,0103299 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach, n) U.B. w udziale 0,0103299 części nieruchomości gruntowej i we wspólnych częściach budynku i urządzeniach; - oddano udział 0,535 części nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], objętą księgą wieczystą KW nr [...], w użytkowanie wieczyste na okres 99 lat do dnia 20 marca 2113 r., z przeznaczeniem na cele zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego na rzecz: a) B.B. w udziale 0,0856836 części nieruchomości gruntowej b) B.A. w udziale 0,0856836 części nieruchomości gruntowej c) M.K. w udziale 0,0856836 części nieruchomości gruntowej d) J.S. w udziale 0,0856836 części nieruchomości gruntowej e) K.G. w udziale 0,0222917 części nieruchomości gruntowej f) E.G. w udziale 0,0222917, g) B.Z. w udziale 0,0222917 części nieruchomości gruntowej, h) T.G. w udziale 0,0334375 części nieruchomości gruntowej, i) D.G. w udziale 0,0334375 części nieruchomości gruntowej, lj) I. i R.M. -w udziale 0,0195052 części nieruchomości gruntowej - na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, k) W.R. w udziale 0,0065017 części nieruchomości gruntowej, I) A.B. w udziale 0,0195052 części nieruchomości gruntowej, m) E.R. w udziale 0,0065017 części nieruchomości gruntowej, n) U.B. w udziale 0,0065017 części nieruchomości gruntowej. Aktem notarialnym z 30 marca 2015 r., Rep. A nr [...], R. i I. małżonkowie M. sprzedali na rzecz E.R., do jej majątku osobistego: udział wynoszący 309895/10000000 (działkę nr [...]), udział wynoszący 195052/10000000 (działkę ewidencyjną nr [...]) przy ul[...], roszczenie o odszkodowanie za szkodę spowodowaną wydaniem niezgodnych z prawem orzeczeń i decyzji administracyjnych oraz roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego w udziale nie większym niż 336/9216 do gruntu stanowiącego działkę nr [...]. Umową darowizny zawartą w formie aktu notarialnego w dniu 16 września 2015 r. Rep. A nr [...] W.R. darowała swoje córce E.R.; udział wynoszący 103299/10000000 (działka nr [...]), udział wynoszący 65017/10000000 (działka nr [...]) przy ul. [...], roszczenie o odszkodowanie (ekspektatywę) za szkodę spowodowaną wydaniem niezgodnych z prawem orzeczeń i decyzji administracyjnych oraz roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego w udziale nie większym niż 336/9216 do gruntu stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...]. Decyzją z [...] maja 2019 r., nr [...], Komisja stwierdziła nieważność decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z [...] października 2013 r., nr [...] w całości. Wyrokiem z 14 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1522/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność powyższej decyzji Komisji. Decyzją z [...] maja 2021 r., nr [...], Komisja stwierdziła nieważność decyzji dekretowej Prezydenta m. st. Warszawy z [...] listopada 2012 r., nr [...] (pkt 1, pkt 2 i 3 w zakresie związanym z lokalami nr 18 i 23 - ul. [...] w Warszawie), a w pozostałym zakresie stwierdziła wydanie powyższej decyzji z naruszeniem prawa. Decyzją z [...] maja 2021 r., [...], Komisja stwierdziła nieważność decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z [...] lipca 2013 r., nr [...], zmieniającej decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] listopada 2012 r. Następnie zaś, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] maja 2021 r., [...], Komisja stwierdziła nieważność decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z [...] października 2013 r., nr [...], zmieniającej decyzję dekretową Prezydenta m. st. Warszawy z [...] listopada 2012 r.,. nr [...], zmienioną decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z [...] lipca 2013 r., nr [...], zarzucając Prezydentowi rażące naruszenie prawa tj. art. 155 k.p.a. Uzasadniając swoje stanowisko, organ wskazał, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji umożliwia wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej jedynie w przypadku zaistnienia jednej z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Usunięcie kwalifikowanych nieprawidłowości, które mogły wystąpić w trakcie trwania procesu administracyjnego, stanowi nadrzędny cel postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji i usprawiedliwia podważenie ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych zawartej w art. 16 k.p.a. Natomiast nadzwyczajny tryb wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej polegający na jej zmianie został uregulowany w art. 155 k.p.a. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z uwagi na to, że zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. inicjuje tryb służący weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, przepis ten musi być interpretowany ściśle. Komisja wskazała, że weryfikowaną decyzją z [...] października 2013 r., wydaną w trybie art. 155 k.p.a., Prezydent zmienił decyzję własną z [...] listopada 2012 r., zmienioną decyzją z [...] lipca 2013 r., w ten sposób, że wyeliminował z kręgu beneficjentów T.R. i wpisał w jego miejsce nabywców praw – I. i R. małżonków M. Decyzja Prezydenta z [...] listopada 2012 r., z uwagi na skierowanie jej do osoby nieżyjącej, obarczona była kwalifikowaną wadę prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wadą tą dotknięta była również decyzja z [...] lipca 2013 r., dlatego decyzją z [...] maja 2021 r., nr [...] Komisja stwierdziła jej nieważność. Wydając zatem decyzję z [...] października 2013 r. Prezydent zastosował nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji do zmiany (konwalidacji) decyzji ostatecznej z [...] listopada 2012 r. Decyzja ta była obarczona kwalifikowaną wadą prawną, co wykluczało możliwość jej sanowania. Zdaniem Komisji, lekceważąc zasadę konkurencyjności trybów nadzwyczajnych wzruszania ostatecznych decyzji Prezydent rażąco naruszył prawo, co musiało skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji z [...] października 2013 r. Komisja wskazała również, że na podstawie art. 154 lub art. 155 k.p.a. nie mogą być uchylane lub zmieniane tzw. decyzje związane, przy wydaniu których przepisy prawa nie pozwalają organom na swobodne uznanie. Tę okoliczność organ powinien był zbadać w pierwszej kolejności. W sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwe. W ocenie Komisji, decyzja z [...] listopada 2012 r., wydana na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego, jest właśnie decyzją związaną. Rozpatrując wniosek w tym trybie, organ obowiązany jest zawsze ustalić, czy zaistniały przesłanki pozytywne oraz przesłanki negatywne do uwzględniania wniosku. Przy tym organ nie może odmówić uwzględnienia wniosku na zasadzie uznania, gdyż związany jest treścią art. 7 ust. 1 i 2 dekretu. Rozstrzygnięcie sprawy dekretowej nie zależy zatem od swobodnego uznania organu administracji publicznej. Organ administracyjny posiada jednak luz decyzyjny (korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania) przy rozstrzyganiu w sprawie wniosku dekretowego. Luz decyzyjny nie stanowi jednak o uznaniu administracyjnym. Taka kwalifikacja decyzji wydanej na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego skutkuje tym, że niedopuszczalne było zastosowanie art. 155 k.p.a. do decyzji z [...] listopada 2012 r. oraz wydanie weryfikowanej decyzji zmieniającej. Komisja podkreśliła, powołując się na orzecznictwo, że w trybie art. 155 k.p.a. nie jest dopuszczalna zmiana strony, nawet za jej wyraźną zgodą. Innymi słowy, nie jest dopuszczalne, co do zasady, przeniesienie praw i obowiązków nałożonych decyzją na inny podmiot. Z kwestią tą łączy się nieodzownie istotne w praktyce zagadnienie prawnej dopuszczalności "zbywalności" uprawnień z decyzji. Zdaniem Komisji, wydając decyzję z 1 października 2013 r. Prezydent m. st. Warszawy dokonał niedopuszczalnej zmiany podmiotu decyzji w trybie art. 155 k.p.a., czym również rażąco naruszył prawo. Ponadto, w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 155 k.p.a. Wydając decyzję z [...] października 2013 r. Prezydent nie dysponował zgodą wszystkich stron na uchylenie lub zmianę decyzji. Organ nie uzyskał bowiem pisemnej zgody właścicieli lokali wyodrębnionych (przed wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej) o numerach: 8 (E.J.), 16 (A.G.), 17 (M.R.), 20 (M.K. i M.K.), 22 (B.A.), 24 (Z.K. i M.K.). Z uzasadnienia decyzji z [...] października 2013 r., nie wynika również aby Prezydent zbadał czy za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes stron. Komisja wskazała, że wprowadzenie jako przesłanki dodatkowej zgodności wzruszenia decyzji z interesem społecznym i interesem jednostki powoduje znacznie ważniejszy skutek, ponieważ sprawia, że organ nie może w rozpoznaniu sprawy na podstawie art. 155 k.p.a. nie ustosunkować się do celowości wzruszenia decyzji. Ta dodatkowa przesłanka stosowania powołanego przepisu może uchronić słabszą stronę postępowania od dyktatu innej silniejszej strony. Powyższe uchybienia obligowały Komisję do uznania, że w omawianym zakresie również doszło do rażącego naruszenia art. 155 k.p.a. Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: K.G., E.G., B.Z., T.G., D.G. (uprzednio G.), E.R., U.B., A.B., reprezentowani przez adwokata A.H., B.B., J.S., B.A. i M.K., reprezentowani przez adwokata J.S. oraz Miasto Stołeczne Warszawa, reprezentowane przez adw. E.B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargi za zasadne. Sąd wskazał, że podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowił art. 155 k.p.a., którego wykładnia, a w konsekwencji jego stosowanie, wywołuje rozbieżności w orzecznictwie. Zastosowanie powołanej normy jest możliwe gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) decyzja ostateczna musi przyznawać stronie prawo, 2) strona musi wyrazić zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, 3) przepisy szczególne nie mogą sprzeciwiać się jej zmianie lub uchyleniu 4) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony. Przy tym art. 155 k.p.a. nie wskazuje wprost jakiego rodzaju decyzje (związane, uznaniowe) mogą być weryfikowane w tym trybie. Z tego powodu sama tylko okoliczność, że wydana na gruncie dekretu z 26 października 1945 r. zmieniana decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z [...] listopada 2012 r. miała charakter związany nie może mieć znaczenia dla oceny legalności kontrolowanej przez Komisję decyzji zmieniającej w aspekcie kwalifikowanej wady prawnej. Tym bardziej, że możliwość weryfikacji takich decyzji w trybie art. 154 i art. 155 k.p.a. nie jest również postrzegana jednolicie w orzecznictwie. W części orzeczeń sądów administracyjnych wyrażono bowiem pogląd o dopuszczalności stosowania do tych decyzji ww. trybów (por. wyroki NSA z 13 listopada 2012 r. I OSK 1248/11, Lex nr 1291316 i 10 stycznia 2011 r., I OSK 1083/10, Lex nr 744927). Inne orzeczenia wyrażają pogląd przeciwny (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 1667/13, Lex nr 1956423). Jak zaś już wskazano wyżej, odmienna wykładania przepisów (tu: art. 155 k.p.a.) i oparcie się przy rozstrzyganiu sprawy administracyjnej na jednej z nich, nie może stanowić podstawy skutecznego formułowania zarzutu o obarczeniu decyzji wadą nieważności wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto, z art. 155 k.p.a. nie wynika zakaz zmiany decyzji w sposób jaki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie, a więc poprzez przeniesienie praw z niej wynikających na inny podmiot. Zatem, z samego faktu zastosowania powołanego przepisu do decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] listopada 2012 r. i dokonania na jego podstawie jej zmiany, w części określającej krąg podmiotowy, wbrew stanowisku Komisji, nie można wysnuć wniosku o oczywistej, a więc dostrzegalnej już "na pierwszy rzut oka", obrazie normy prawnej w nim zawartej, Sąd uznał, że przesłanki warunkujące zmianę decyzji ostatecznej z art. 155 k.p.a. zostały w niniejszej sprawie spełnione. Zmieniana decyzja z [...] listopada 2012 r. miała walor ostateczności. Ponadto, orzekała o ustanowieniu na 99 lat, za czynszem symbolicznym, prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości we wskazanych udziałach na rzecz określonych w tym rozstrzygnięciu osób. Na podstawie zatem powyższej decyzji osoby te nabyły prawo. Jednocześnie, nie istnieją przepisy powszechnie obowiązującego prawa, które sprzeciwiłyby się zmianie tego rodzaju decyzji. Zmiana decyzji z [...] listopada 2012 r. nastąpiła za zgodą stron. Jak wynika z akt sprawy wniosek o taką zmianę złożył pełnomocnik I. i R. małżonków M. z uwagi na zajście zmiany po stronie podmiotowej postępowania - zawarcia umowy sprzedaży z 23 sierpnia 2013 r. Jako następcy prawni poprzedniego właściciela nieruchomości weszli oni w miejsce strony postępowania. Jak natomiast trafnie dostrzegł Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z 3 listopada 2009 r., II GPS 2/09 (ONSAiWSA 2010/1/4), złożenie przez stronę wniosku o zmianę decyzji jest równoznaczne z wyrażeniem zgody na jej zmianę. Sąd I instancji nie podzielił twierdzenia Komisji, że osoby, które nie były uprawnione z decyzji dekretowej bądź nie nabyły później praw z tej decyzji (właściciele wykupionych lokali) musiały wyrazić zgodę na zmianę pkt l i II decyzji z 2 listopada 2012 r. Z art. 155 k.p.a. wynika, że wymóg uzyskania zgody dotyczy tylko stron, które brały udział w postępowaniu administracyjnym i nabyły prawo z decyzji zmienianej. Wymóg ten należy też odnieść do ich następców prawnych. Decyzja z 2 listopada 2012 r. w pkt I i II (tych punktów dotyczył wniosek o zmianę) nie przyznaje żadnego prawa właścicielom wykupionych lokali mieszkalnych. Poza tym nie brali oni udziału w postępowaniu dekretowym. Wbrew stanowisku organu, w sprawie spełniono także przesłankę z art. 155 k.p.a. odwołującą się do słusznego interesu strony. Niewątpliwie bowiem zmiana ww. decyzji realizowała zgodny cel zbywcy oraz nabywców praw i roszczeń dekretowych. Uzyskanie decyzji zmieniającej miało zaś z jednej strony zaktualizować krąg uprawnionych i doprowadzić w ten sposób do sprawnego zawarcia umowy o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego. Takie działanie organu realizuje przesłankę słusznego interesu strony, gdzie pojęcie to odnosić należy przede wszystkim do interesu pozostającego w zgodzie z obowiązującym prawem. Na przeszkodzie zmiany decyzji, która wywoływała zmiany tylko w sferze prawnej podmiotów prywatnych nie stał również interes społeczny, zwłaszcza interes finansowy jednostki samorządu terytorialnego, czy jakikolwiek interes ogółu członków wspólnoty samorządowej. Takiej przeszkody nie wskazało Miasto st. Warszawa czy też Komisja. Samego natomiast braku szczegółowej analizy przesłanek słusznego interesu strony i interesu społecznego w uzasadnieniu decyzji zmieniającej nie można, w ocenie Sądu, kwalifikować jako rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto, postępowanie rozpoznawcze nie wykazało, aby w niniejszej sprawie wystąpiły widoczne "na pierwszy rzut oka", a przez to "rażące" przeszkody do zastosowania instytucji zmiany decyzji z art. 155 k.p.a. w odniesieniu do decyzji z [...] listopada 2012 r., zmienionej decyzją z [...] lipca 2013 r. Wydana w takich warunkach decyzja musiałaby stanowić zaprzeczenie obowiązującego stanu prawnego (np. naruszyć nakaz lub zakaz ustanowiony w przepisie prawa albo zapaść w zupełnym oderwaniu od podstawy prawnej rozstrzygnięcia i stanu faktycznego sprawy). W ocenie Sądu taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Sąd uznał zatem, że skoro w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wykazano aby przy wydaniu decyzji zmieniającej doszło do rażącego naruszenia art. 155 k.p.a., to brak było podstaw do obarczenia decyzji zmieniającej wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a w konsekwencji zastosowania w sprawie art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy o Komisji w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 155 k.p.a. w związku z art. 38 ust. 1 ustawy z 9 marca 2017 r. Od powyższego wyroku wywiedziono trzy skargi kasacyjne. Pierwszą skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. następujące naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy : 1) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 30 ust.1 pkt 4 w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z wywodzoną z art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. a contrario i z art. 156 § 1 pkt 1 -7 k.p.a. a contrario zasadą niekonkurencyjności trybów nadzwyczajnych, polegające na bezpodstawnym braku uwzględnienia tego, że tryb z art. 155 k.p.a. nie może służyć do konwalidowania wszelkich wad decyzji zmienianej i pominięciu tego, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada niekonkurencyjności trybów nadzwyczajnych, a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej weryfikacji decyzji Komisji i uznanie, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez bezpodstawne uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji; a także zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. następujące naruszenia prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy: 2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (dalej jako: ustawa o Komisji) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na błędnej wykładni art. 155 k.p.a., w efekcie jego niewłaściwym zastosowaniu (w sensie weryfikacyjnego stosowania prawa) poprzez bezpodstawne uznanie, że zmiana decyzji w trybie tego przepisu jest możliwa także w odniesieniu do decyzji o charakterze związanym (podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosków przeciwnych, tj. że w tym trybie można dokonywać zmiany jedynie decyzji uznaniowych), a ponadto bezpodstawne uznanie, że taka wykładnia przepisów nie stanowi rażącego naruszenia prawa z uwagi na występujące rozbieżności w orzecznictwie, podczas gdy same w sobie rozbieżności w orzecznictwie nie wykluczają rażącego naruszenia prawa a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej weryfikacji decyzji Komisji i w efekcie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez bezpodstawne uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji; 3) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na błędnej wykładni art. 155 k.p.a., w efekcie jego niewłaściwym zastosowaniu (w sensie weryfikacyjnego stosowania prawa) poprzez bezpodstawne uznanie, że zmiana decyzji w trybie tego przepisu jest możliwa także w odniesieniu do zmiany stron decyzji pierwotnej decyzją zmieniającą (podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosków przeciwnych, tj. że w tym trybie nie można dokonywać jakichkolwiek przekształceń podmiotowych - zmian stron decyzji), a ponadto bezpodstawne uznanie, że taka wykładnia przepisów nie stanowi rażącego naruszenia prawa z uwagi na to, że - verba curiae - "nie można wysnuć wniosku o oczywistej, a więc dostrzegalnej już "na pierwszy rzut oka" obrazie normy prawnej" a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej weryfikacji decyzji Komisji i w efekcie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez bezpodstawne uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji; 4) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na błędnej wykładni art. 155 k.p.a., w efekcie jego niewłaściwym zastosowaniu (w sensie weryfikacyjnego stosowania prawa) poprzez bezpodstawne uznanie, że zmiana decyzji w trybie tego przepisu jest możliwa bez zgody współużytkowników wieczystych nieruchomości, będących właścicielami wyodrębnionych lokali, którzy powinni być stroną postępowania poprzedzającego wydanie decyzji pierwotnej i decyzji zmieniającej, gdyż wymóg udzielenia zgody- zdaniem Sądu I instancji - dotyczy tylko osób, które brały udział w pierwotnym postępowaniu oraz tylko tych, które z decyzji nabyły określone prawo, podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosków przeciwnych, tj. że zawsze wszystkie strony przed wydaniem decyzji zmieniającej udzielić zgody na zmianę decyzji, a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej weryfikacji decyzji Komisji i uznanie, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a tym samym naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez bezpodstawne uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji; 5) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na błędnej wykładni art. 155 k.p.a., w efekcie jego niewłaściwym zastosowaniu (w sensie weryfikacyjnego stosowania prawa) poprzez bezpodstawne uznanie, że zgodny cel zbywcy i nabywcy roszczeń dekretowych stanowi słuszny interes strony w rozumieniu art. 155 k.p.a., podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosków przeciwnych, a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej weryfikacji decyzji Komisji i uznanie, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a tym samym naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez bezpodstawne uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji; 6) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 155 k.p.a. w zw. z art, 29 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z wywodzoną z art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. a contrario i z art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. a contrario zasadą niekonkurencyjności trybów nadzwyczajnych, polegające na błędnej wykładni art. 155 k.p.a., w efekcie jego niewłaściwym zastosowaniu (w sensie weryfikacyjnego stosowania prawa) poprzez bezpodstawne uznanie, że tryb z art. 155 k.p.a. może służyć do konwalidowania wszelkich wad decyzji zmienianej, gdyż taki zakaz nie wynika z treści art. 155 k.p.a., a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej weryfikacji decyzji Komisji i uznanie, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a tym samym naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez bezpodstawne uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji. Mając powyższe na uwadze, Komisja wniosła o: rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie od skarżących na rzecz skarżącej kasacyjnie Komisji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego - według norm przepisanych. Kolejną skargę kasacyjną wywiodło Miasto Stołeczne Warszawa, zaskarżając wspomniany wyżej wyrok w całości i zarzucając: 1) na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1,2 i art, 3 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art, 145 § 1 pkt 1 lit, a i c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art, 5 ust. 1 i 2 dekretu o przepadku majątku w zw. z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 6, art 7, art. 8 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 38 ust 1 ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich wydanych z naruszeniem prawa, poprzez niepodjęcie, w toku kontroli sądowoadministracyjnej decyzji organu nr [...] z dnia [...] maja 2021 r., jakichkolwiek ustaleń oraz oceny czy decyzja zmieniana mocą decyzji reprywatyzacyjnej nr [...] z dnia [...] października 2013 r., tj. decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., była obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w przepisie art. 156 § 1 piet 2 k.p.a.; 2) na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1,2 i art. 3 § 1 p.u.s.a. w zw. z art. 145 1 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 155 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 38 ust. 1 ustawy o Komisji, poprzez niepodjęcie, w toku kontroli sądowoadministracyjnej decyzji organu nr [...] z dnia [...] maja 2021 r., jakichkolwiek ustaleń oraz oceny czy w przypadku uznania, że decyzja zmieniana mocą decyzji reprywatyzacyjnej nr [...] z dnia [...] października 2013 r., tj. decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r,, była obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., okoliczność ta wyłączała możliwość zastosowania w stosunku do tej decyzji trybu zmiany decyzji, o którym mowa w art 155 k.p.a. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Miasto wniosło: - na podstawie przepisu art. 185 § 1 p.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; - na podstawie przepisu art. 203 pkt 1 p.p.s.a. - o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, - na podstawie przepisu art. 176 § 2 p.p.s.a. - o przeprowadzenie rozprawy w sprawie niniejszej. Trzecią skargę kasacyjną wywiodło Stowarzyszenie [...], zaskarżając ww. wyrok w całości i zarzucając: I. na podstawie art.174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 156 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U, z 2021r. poz,735 z późn. zm.) - zwanej dalej: k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U, z 202lr. poz. 795) - zwana dalej: ustawą o Komisji - w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy o Komisji w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o Komisji w zw. z art. 8 §1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r, poz. 1360 z późn. zm.) w zw. z art. 7, art. 8, art. 10, art. 16§1, art. 28, art. 29. art. 30§1, art. 77§1 oraz art. 107§1 pkt 3 i §3 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej weryfikacji w zakresie prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego przez Komisję poprzez bezpodstawne uznanie, że naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz wynikających z pozostałych aktów prawnych w stosunku do osoby zmarłej nie może zostać uznane za rażące naruszenie prawa, podczas gdy prawidłowe zastosowanie przepisów winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji reprywatyzacyjnej, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przepisów, tj. art. 151 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i brak oddalenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, 2. art 141 §4 w zw. z art. 133 §1 w zw. z art. 134 §1 p.p.s.a. w zw, z art. 1 §3 lit b i §4 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. nr 17 poz. 68 z późn. zm.)- zwanego dalej: dekretem o wzmożeniu ochrony - w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 ust. 1 i ust, 2 dekretu z dnia 22 października 1947 r. o przepadku majątku (Dz. U. z 1947 r. nr 65 poz. 390 z późn. zm.) - zwanego dalej: dekretem o przepadku - poprzez pominięcie tego, że obowiązkiem Sądu I instancji było rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w jej granicach wraz z odniesieniem się do skutków prawnych orzeczenia przepadku mienia, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przepisów, tj. art, 151 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i brak oddalenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 o Komisji w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy o Komisji w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o Komisji w zw. z art, 8 §1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. KC poprzez dokonanie ich błędnej wykładni, a następnie poprzez dokonanie nieprawidłowej weryfikacji decyzji Komisji, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przepisów, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez bezpodstawne uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji; 2. art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy o Komisji w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o Komisji w zw. z art. 1 §3 lit. b i §4 dekretu o wzmożeniu ochrony w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 ust. 1 i ust. 2 dekretu o przepadku poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że nie jest rażącym naruszeniem prawa wydanie decyzji reprywatyzacyjnej w oparciu o uprawnienia dekretowe, obowiązujące na podstawie wydanych dekretów, które to uprawnienie wygasło wskutek wydania prawomocnego orzeczenia o przepadku mienia, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przepisów, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a przez dokonanie nieprawidłowej weryfikacji decyzji Komisji i bezpodstawne uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji; 3. art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m, st. Warszawy - zwanego dalej dekretem o własności - poprzez błędne uznanie, że spełnienie przesłanki posiadania gruntu zarówno w kontekście właściciela nieruchomości, jak i następców prawnych właściciela, nie stanowi warunku uwzględnienia wniosku dekretowego, podczas gdy w świetle wskazanych przepisów w odniesieniu do ww. podmiotów warunkiem uwzględnienia takiego wniosku było również posiadanie gruntu w dacie złożenia wniosku, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przepisów, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez bezpodstawne uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji. Skarżące Stowarzyszenie wniosło o: uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie w myśl art. 176 §2 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącego kasacyjnie według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komisji B.A., B.B., J.S., M.K. wnieśli o oddalenie skarg kasacyjnych w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W piśmie z 30 listopada 2022 r. Miasto Stołeczne Warszawa podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 14 listopada 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wnioski o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestników postępowania najemców lokali znajdujących się w budynku przy ul. [...]. Zgodnie bowiem z treścią art. 33 § 1 p.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Jednocześnie w myśl art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Wskazać jednakże należy, że w prowadzonym przez Komisję postępowaniu rozpoznawczym poprzedzającym wydanie kontrolowanej w sprawie decyzji krąg stron determinowany był charakterem badanej decyzji reprywatyzacyjnej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, stronami postępowania o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej są: obecny właściciel – Skarb Państwa lub Miasto Stołeczne Warszawa, a także były właściciel nieruchomości, lub jego następcy prawni, co wynika z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. nr 50, poz. 279 ze zm.). Stroną takiego postępowania mogą być ponadto tylko te podmioty, które legitymują się tytułem prawnorzeczowym. Interes prawny musi bowiem wynikać z przepisów prawa materialnego, stanowiącego podstawę wydania decyzji w określonym przedmiocie postępowania. Wnioskujący o dopuszczenie do udziału w sprawie nie mieli żadnego prawa rzeczowego do spornego gruntu ani do lokali znajdujących się w budynku posadowionym na tym gruncie, natomiast przysługiwało im jako najemcom lokali znajdujących się w tym budynku wyłącznie prawo o charakterze obligacyjnym. Wynik niniejszego postępowania nie dotyczył więc ich interesu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Rozpoznając łącznie wniesione w niniejszej sprawie skargi kasacyjne, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarte w tychże skargach kasacyjnych zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją Komisja stwierdziła nieważność decyzji Prezydenta m. st. Warszawy wydanej na podstawie art. 155 k.p.a. Dokonując więc oceny zasadności podniesionych w skargach kasacyjnych zarzutów należy mieć na względzie fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest jedynie w przypadku, gdy rażąco narusza ona prawo. Jak prawidłowo wyjaśnił Sąd I instancji, o zaistnieniu rażącego naruszenia prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Zatem stwierdzenie, że w zakresie wykładni czy stosowania określonego przepisu występują rozbieżności wyłącza co do zasady możliwość stwierdzenia nieważności decyzji. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, stanowiąc wyjątek od przewidzianej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych, może być zastosowana tylko w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Celem tego nadzwyczajnego postępowania nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy prowadzonej i zakończonej w postępowaniu zwykłym lecz wyłącznie ustalenie, czy decyzja administracyjna wydana w tym postępowaniu jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wyjątkowość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa wymaga ścisłego interpretowania tego pojęcia. Przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie można wykładać w sposób rozszerzający. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to takie uchybienie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. O naruszeniu prawa mającym kwalifikowany charakter można zatem mówić tylko wówczas, gdy weryfikowane orzeczenie administracyjne jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią nie budzącej żadnych wątpliwości i mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w przypadku zastosowania jednego z możliwych do przyjęcia wariantów wykładni przepisu o niejednoznacznej treści. Będący podstawą kontrolowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji z dnia [...] października 2013 r. przepis art. 155 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. ma dostarczyć odpowiedzi na pytanie, czy zachodzą wskazane w tym przepisie przesłanki uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, co oznacza, że postępowanie to prowadzone jest w nowej co do przedmiotu sprawie, choć jej rozstrzygnięcie dotyczy praw lub obowiązków, które już doznały konkretyzacji w formie decyzji o której uchylenie bądź zmianę zabiega podmiot je inicjujący. Wskazana regulacja określa zatem zarówno zakres postępowania wyjaśniającego jakie winno być przeprowadzone przez orzekający w sprawie organ administracji, jak i przesądza o tym, że art. 155 k.p.a. można zastosować jedynie wówczas, gdy uchylenie bądź zmiana decyzji ostatecznej nie spowoduje naruszenia przepisu prawa materialnego, na podstawie którego wydana została decyzja stanowiąca przedmiot postępowania nadzwyczajnego. Niewątpliwie bowiem to właśnie przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę wydania ostatecznego rozstrzygnięcia, które ma zostać uchylone bądź zmienione, stanowią (choć nie wyłącznie one) jedne z przepisów szczególnych, o jakich mowa w art. 155 k.p.a. Przepis art. 155 k.p.a. jest bowiem przepisem o szczególnym charakterze i nie może upoważniać do lekceważenia normy materialnoprawnej i zastępowania jej elementami oceny o charakterze uznaniowym lub słusznościowym, jakie zawiera ogólna klauzula "interesu społecznego lub słusznego interesu strony". O interesie społecznym i słusznym interesie strony można mówić tylko w takich przypadkach, jeżeli uwzględnienie tych interesów nie narusza prawa (nie sankcjonuje stanu niezgodnego z prawem). Przede wszystkim wskazać należy, że kwestia dotycząca możliwości zmiany decyzji na podstawie przepisu art. 155 k.p.a. nie jest jednoznacznie postrzegana w orzecznictwie sądów administracyjnych, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Prezentowany jest bowiem pogląd, że art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, w których organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Dlatego przepisu tego nie można stosować dla uchylenia lub zmiany decyzji, przy wydaniu której organ nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek, do wydania takiej decyzji. Z drugiej zaś strony wskazuje się, że zmiana decyzji związanej w trybie art. 155 k.p.a. jest co do zasady dopuszczalna i jest to pogląd dominujący aktualnie w orzecznictwie. Niewątpliwie zaś decyzja wydawana na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy jest decyzja związaną. Wskazać przy tym należy, że ustalenie, zgodnie z którym decyzja związana nie podlega zmianie lub uchyleniu na podstawie art. 155 k.p.a., ponieważ naruszać to będzie prawo, nie może jednak przybierać charakteru abstrakcyjnego. Poprawność tego ustalenia zależy bowiem od konkretnego przypadku, przy ocenie którego rozważenia wymaga, czy zmiana lub uchylenie decyzji związanej doprowadzi faktycznie do stanu sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, że zmiana decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2012 r. w zakresie objętym decyzją z dnia [...] października 2013 r. była możliwa. Wprawdzie decyzje uznaniowe z istoty swej są bardziej "predestynowane" do uchylania lub zmiany na podstawie art. 154 i 155, ale – z drugiej strony – nie ma podstaw do kategorycznego wyłączenia takiej możliwości w odniesieniu do decyzji związanych. Wspomniana wyżej konstatacja o niemożności zastąpienia decyzji prawidłowej, której treść jest w pełni zdeterminowana przepisami prawa, inną decyzją prawidłową nie jest, wbrew pozorom, oczywista. Jej prawdziwość jest uwarunkowana choćby założeniem – nader często niewytrzymującym konfrontacji z rzeczywistością – o całkowitej tożsamości wszystkich relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych w dniu wydania decyzji ostatecznej i w dniu orzekania o jej ewentualnym uchyleniu lub zmianie. Poza tym zanegowanie dopuszczalności zastosowania art. 154 i 155 w odniesieniu do decyzji związanych a priori przekreśla też możliwość ich wykorzystania do sanacji wad decyzji o charakterze niekwalifikowanym, a taka możliwość – przynajmniej w świetle niektórych poglądów doktryny i judykatury – powinna wchodzić w rachubę" (T. Kiełkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 154). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zakres dokonanej zaskarżoną decyzją zmiany decyzji pierwotnej, wbrew twierdzeniom Komisji, nie świadczy o rażącym naruszeniu prawa. W orzecznictwie prezentowany jest bowiem pogląd o dopuszczalności zmiany podmiotowej w trybie art. 155 k.p.a. I tak, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że analizowany przepis jest przepisem, którego wykładnia, a co za tym idzie stosowanie, wywołuje rozbieżności w orzecznictwie. Wyjaśnił, że już tylko te okoliczności powodują, że do zagadnienia naruszenia go w sposób rażący należy podchodzić z dużą ostrożnością. Stanowi on, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Sąd zwrócił uwagę (analogicznie jak Sąd Wojewódzki w niniejszej sprawie), że proste odwołanie się do jego literalnego brzmienia pozwala na wyodrębnienie czterech przesłanek warunkujących uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej: 1) decyzja taka musi przyznawać stronie prawo, 2) strona musi wyrazić zgodę na jej zmianę lub uchylenie; 3) przepisy szczególne nie mogą sprzeciwiać się jej zmianie lub uchyleniu; 4) za jej uchyleniem lub zmianą przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2024 r., sygn. akt I OSK 1739/21). Wskazuje się przy tym, że z brzmienia art. 155 k.p.a. nie wynika także zakaz zmiany decyzji poprzez uwzględnienie konsekwencji przejścia praw kształtowanych decyzją zmienianą z osoby w niej wymienionej na jej następców prawnych. W konsekwencji stwierdzić należy, że samego faktu zastosowania ww. przepisu do decyzji reprywatyzacyjnej i dokonania na jego podstawie jej zmiany w części określającej krąg podmiotowy w przypadku zbycia prawa na rzecz osób trzecich - wbrew temu co stwierdziła Komisja - nie można wyprowadzić konkluzji o oczywistej, a więc dostrzegalnej już "na pierwszy rzut oka", obrazie normy prawnej w nim zawartej. Samo bowiem prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione już wcześniej ostateczną decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 2 listopada 2012 r. Decyzja ta ukształtowała sytuację prawną spadkobiercy przeddekretowego właściciela nieruchomości warszawskiej. Decyzja zmieniająca miała doprowadzić wyłącznie do zmiany osoby uprawnionej do zawarcia umowy o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste, co pozostawało bez wpływu na interes prawny innych podmiotów. Odmiennie natomiast, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy rozpatrywać przypadek zmian podmiotowych w odniesieniu do spadkobierców zmarłej strony postępowania, która w dacie wydawania decyzji nie żyła, skutkiem czego nie mogła nabyć żadnego prawa z decyzji. W związku z tym w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że w takiej sytuacji tryb zmiany decyzji z art. 155 k.p.a. nie może mieć w ogóle zastosowania (por. wyrok z 15 stycznia 2025 r., sygn. akt. I OSK 2193/22). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie można uznać, że wykładnia art. 155 k.p.a. przyjęta przez Prezydenta m. st. Warszawy .w kontrolowanej przez Komisję decyzji z dnia 1 października 2013 r., dopuszczająca możliwość dokonania zmiany podmiotowej decyzji dekretowej w tym trybie była w sposób oczywisty nieprawidłowa. Podkreślić należy, że dopóki mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, z tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym i niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym (vide: wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1999 r., III SA 6434/97; uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 2/09; wyrok NSA z dnia 21 października 2016 r., II OSK 37/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Tym samym także pogląd, że stroną postępowania w trybie art. 155 k.p.a. nie może być następca prawny beneficjenta wydanej już decyzji, na którego przeszły uprawnienia materialne będące podstawą ukształtowania prawa strony w tej decyzji, nie może stanowić podstawy konstrukcji rażącego naruszenia prawa, o której mówi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skoro wyłączenie możliwości zastosowania owego przepisu do następców prawnych strony decyzji nie wynika wprost z jego treści i nie jest jednolicie postrzegane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Taki zaś pogląd podważa wieloletnią praktykę organów administracji, akceptowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych (tak NSA w wyroku z dnia 15 maja 2025 r., sygn.. akt I OSK 1397/22). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie całkowicie podziela powyższy pogląd. Brak jest przy tym przepisów szczególnych, które sprzeciwiałyby się zmianie takiej decyzji. Wreszcie, wskazać należy, że zmiana decyzji, stosownie do treści art. 155 k.p.a., możliwa jest w sytuacji, gdy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Do wydania decyzji zmieniającej wystarczające było zatem spełnienie tylko przesłanki słusznego interesu strony. W decyzji z dnia 1 października 2013 r. Prezydent m. st. Warszawy wskazał zaś na słuszny interes strony. Brak szczegółowego uzasadnienia w tym zakresie nie może jednakże świadczyć o rażącym naruszeniu prawa. W konsekwencji, prawidłowo ocenił Sąd I instancji, że zmiana decyzji realizowała zgodny cel zbywcy oraz nabywców przez aktualizację kręgu uprawnionych do zawarcia umowy o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego. Takie bowiem działanie organu w sposób oczywisty realizuje przesłankę słusznego interesu strony, w sytuacji gdy interes ten pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem. Nie znajduje przy tym uzasadnienia pogląd o konieczności badania także interesu społecznego. Nie mogły także odnieść skutku zarzuty dotyczące konieczności uzyskania zgody pozostałych użytkowników wieczystych na zmianę decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo bowiem stwierdził Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, że wynikający z art. 155 k.p.a. wymóg uzyskania zgody na zmianę decyzji dotyczy tylko i wyłącznie tych stron, które brały udział w postępowaniu zakończonym weryfikowaną decyzją. Właściciele wykupionych przed wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej lokali o numerach: 8, 16, 17, 20, 22 i 24 nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem zmienianej decyzji, która w ogóle nie dotyczyła przysługujących im praw. To zaś powoduje, że brak było podstaw do uzależnienia rozstrzygnięcia w przedmiocie zmiany decyzji od ich zgody. Oznacza to, że Sąd I instancji uznał, że orzekanie o wniosku w tej części, gdzie można było ustanowić prawo wieczystego użytkowania, oderwało się od interesu prawnego właścicieli wyodrębnionych lokali, którzy do tej części działki nie mieli już żadnego tytułu prawnego. Prawidłowo przy tym Sąd I instancji wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie, wobec niewystąpienia w sprawie wady rażącego naruszenia prawa, o ile w sprawie nie ujawnią się inne niż dotychczas podnoszone przez organ okoliczności uzasadniające eliminację decyzji reprywatyzacyjnej z obrotu prawnego, Komisja winna rozważyć zakończenie postępowania w sposób inny niż przewidziany w art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy o Komisji. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargi kasacyjne nie zawierają usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o ich oddaleniu. Jednocześnie, uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy, Sąd odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.