I OSK 423/24

Dnia 9 grudnia 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 637/23 w sprawie ze skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w Gdańsku na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 12 stycznia 2023 r., nr 10/P/2023, znak SPN-P.7536.29.2022.DR w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 13 września 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 637/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w Gdańsku na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 12 stycznia 2023 r., nr 10/P/2023, znak sprawy SPN-P.7536.29.2022.DR w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną do Sądu decyzją Wojewoda Mazowiecki (dalej też Wojewoda, decyzja Wojewody z 2023 r.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Płocka z dnia 3 października 2022 r. orzekającą o odmowie ograniczenia na rzecz [...] S.A. z/s. w Gdańsku sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w Płocku obręb nr [...] "[...] ", stanowiącej własność [...] sp. z o.o. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że wnioskująca Spółka nie udokumentowała i nie udowodniła skutecznie, iż planowane prace na działce nr [...] z obrębu Nr [...] "[...] " polegające na demontażu napowietrznej sieci elektroenergetycznej SN-15 kV oraz budowie elektroenergetycznej sieci kablowej SN-15 kV można zaliczyć do inwestycji spełniającej przesłanki inwestycji celu publicznego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dowodzi również, że planowana inwestycja nie ma charakteru celu publicznego uwzględnionego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr 299/XVI/03 Rady Miasta Płocka z dnia 28 października 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów Zakładu Produkcyjnego [...] Spółka Akcyjna w Płocku wraz z terenami przyległymi, położonych w granicach administracyjnych miasta Płocka (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z dania 28 października 2008 r. Nr 298, poz. 7871, dalej też: m.p.z.p., plan miejscowy, plan). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła [...] S.A. z/s w Gdańsku. Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. W ocenie Sądu, prawidłowo Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wnioskujący nie udokumentował i nie udowodnił skutecznie, iż planowane prace na działce nr [...] można zaliczyć do inwestycji spełniającej przesłanki inwestycji celu publicznego. Działka nr [...] w miejscowym planie nie została przeznaczona na realizację celu publicznego i zamierzonej inwestycji nie można uznać za mieszczącą się w pojęciu celu publicznego, zawartego w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2021 r. poz. 1899 ze zm., dalej też u.g.n.). W przedmiotowej sprawie nie została zatem spełniona przesłanka zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła [...] S.A. z/s w Gdańsku zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający zdekodowanie procesu myślowego, który przyświecał sądowi I instancji rozpatrującemu przedmiotową sprawę, co objawiało się: - brakiem odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutu dotyczącego relacji § 13 ust. 4 pkt 1, 8 i 10 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej: m.p.z.p.) jako lex specialis względem § 8 ust. 2 m.p.z.p. na co wskazywała skarżąca w treści skargi, w konsekwencji czego Sąd I instancji wydał wyrok nie bacząc na wskazaną wyżej relację między przepisami, - ograniczeniem się do jednozdaniowego wyjaśnienia Sądu o braku udowodnienia przez skarżącą, że inwestycja służy celom publicznym, kiedy to skarżąca w skardze podnosiła, że zgodnie z orzecznictwem tego typu inwestycja ze swej natury wypełnia takie cele, b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. przez podzielenie w pełni stanowiska zawartego w decyzji Wojewody co do niezgodności inwestycji skarżącej z m.p.z.p. i uznanie, że organ zastosował prawidłowo przepisy postępowania administracyjnego w postaci art. 7, 77, 80 k.p.a. podczas gdy -Wojewoda Mazowiecki nie przeprowadził wyczerpującej analizy oraz wyciągnął błędne wnioski z materiału dowodowego w postaci uchwały nr 299/WI/03 Rady Miasta Płocka z dnia 28.10.2003 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji wraz z przedłożonymi przez pełnomocnika skarżącej mapami przebiegu całości inwestycji w ten sposób, że: - Wojewoda Mazowiecki nie uwzględnił treść § 13 ust. 4 pkt 1, 8, 10 m.p.z.p. z którego to wynika, że sieć może być prowadzona wyznaczonymi korytarzami infrastruktury technicznej oraz w pasach ulicznych, w związku z tym nie musi być naniesiona na planie jako miejsce przebiegu linii energetycznych, zaś pkt 10 powyższego przepisu wyłącza stosowanie § 8 ust 2 m.p.z.p., który został błędnie zastosowany przez organ podczas analizy zgodności inwestycji z m.p.z.p. - Wojewoda Mazowiecki nie uwzględnił przebiegu infrastruktury w pasie drogi wewnętrznej, a więc w wyznaczonym pasie ulicznym o którym mowa w § 13 ust, 4 pkt 8 m.p.z.p.. A zatem Sąd winien stwierdzić naruszenie przywołanych wyżej przepisów przez organ i uznać decyzję za wadliwą; II. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię w postaci: a. art. art. 6 pkt 2 w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej "u.g.n.") poprzez błędne uznanie, że: - inwestycja w postaci budowy i demontażu sieci kablowej energetycznej będącej przedmiotem wniosku strony skarżącej, nie stanowi inwestycji o charakterze publicznym w warunkach, gdy inwestycja taka jak realizowanie sieci energetycznej, jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego, gdyż służy ona dostarczaniu energii elektrycznej m.in. na teren objęty m.p.z.p. Stosownie bowiem do art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, - inwestycja skarżącej nie jest dopuszczalna na działce o nr ewid [...] gdyż budowa "sieci gazowej" wg. zapisów m.p.z.p. nie jest tam możliwa (s. 14 uzasadnienia), kiedy to inwestycja skarżącej polega na budowie sieci elektroenergetycznej, a nie gazowej. W oparciu o przedstawione zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Płocka, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym koszów zastępstwa procesowego, oraz zrzeczono się rozprawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. W związku z sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi pamiętać także należy, że kontrola sądowa, sprawowana w oparciu o kryterium legalności, następuje na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu oraz na podstawie stanu prawnego obowiązującego w tej dacie, a nie w dniu orzekania przez sąd (por. wyrok TK z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/33; wyroki NSA z dnia: 19 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2658/15, 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 614/22, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie powołano się na naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania mogących mieć w ocenie skargi kasacyjnej istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się oraz z zarzutami naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga łącznego odniesienia się do zarzutów ulokowanych w środku odwoławczym. Rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie jest zasadna. Przytaczane w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz jedynie weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W tym miejscu wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu i precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 § 1 p.p.s.a.). Wymagania stawiane skardze kasacyjnej, a w szczególności obwarowanie przymusem adwokacko–radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a) opierają się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający pełną i właściwą kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (zob. wyroki NSA z dnia: 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 283/16, 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OSK 466/22, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wiadomo, skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej – a nie przeciwko ostatecznej decyzji organu, a zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstawy/aw oraz zarzutów, zawierających precyzyjne oznaczenie przepisów, w tym konkretnych jednostek redakcyjnych aktu normatywnego, które zostały naruszone przez sąd, gdyż jak wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zakreślonych podstawami i zarzutami wyraźnie określonymi w jej treści (zob. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021r. sygn. akt II GSK 2187/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Por. J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2021, s. 837–862). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pierwszą podstawę kasacyjną, której dotyczy art. 174 pkt 1 p.p.s.a., stanowi naruszenie prawa materialnego. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno się sprowadzać do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 30 września 2014 r., II GSK 1211/13), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. W art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zawarta została druga podstawa kasacyjna dotycząca naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta podstawa kasacyjna służy przede wszystkim zakwestionowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie będącej przedmiotem sądowej kontroli (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2024r. sygn. I OSK 2652/20, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd odwoławczy jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności. Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2022r. sygn. akt I OSK 2161/22 i przywoływane tam orzecznictwo, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl.; por. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2024, s. 650–669). Poczynienie powyższych uwag – odnośnie wymogów skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego – było konieczne, gdyż wniesiona skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji nie odpowiada omówionym wyżej wymogom p.p.s.a. W środku odwoławczym w ramach naruszenia przepisów postępowania sformułowano (oznaczony jako I b) – s. 2, 8). m. in. zarzuty naruszenia – w powiązaniu z wskazywanymi konkretnie w środku zaskarżania normami (przepisami) prawa – następujących przepisów prawa: art. 7 k.p.a. (s. 2, 8) określającym kilka zasad postępowania administracyjnego, natomiast nie wskazano dokładnie, która z nich została naruszona przez Sąd wojewódzki i jaki miało to wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2021 r. sygn. akt. I OSK 414/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl); art. 77 k.p.a. obejmującego cztery paragrafy (§) o różnej treści normatywnej. Powyższe niedociągnięcia uniemożliwiają należyte ustalenie (uformowanie) wzorca kontroli Sądowi kasacyjnemu. Tak zbudowane zarzuty kasacyjne nie wypełniają wymogów p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2024r. sygn. akt I OSK 1669/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym niniejszym trzeba, co szerzej przedstawiono wyżej, że skarga kasacyjna jest mocno sformalizowanym środkiem odwoławczym (stąd, wymóg przymusu adwokackiego przy jej sporządzaniu, o którym mowa w art. 175 § 1 p.p.s.a.), a Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kompetencji do poprawiania ani uzupełniania tego rodzaju skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Tym samym sformułowane w środku odwoławczym, wbrew wymogom p.p.s.a., zarzuty naruszenia przepisów wskazywanych wyżej nie mogły odnieść zamierzonego skutku, czego rezultatem jest ostatecznie uznanie zarzutu "b" jako niezasadnego (zob. wyroki NSA z dnia: 20 sierpnia 2008 r. II FSK 557/07; 6 lutego 2014r. II GSK 1669/12; 14 marca 2013 r. I OSK 1799/12; 23 stycznia 2014 r. II OSK 1977/12; 16 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1627/14, 15 października 2024 r. sygn. akt I OSK 1218/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl, por. H. Knysiak-Sudyka, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska. Redakcja naukowa T. Woś, Warszawa 2016, s. 1067–1076). Nie wskazano też, co należy zupełnie marginalnie odnotować, wszystkich wymaganych publikatorów aktów normatywnych, tj. roku wydania, numeru i pozycji Dziennika Ustaw, Dziennika Urzędowego, w jakich zawarte są normy (przepisy) prawa uznane przez skargę kasacyjną jako naruszone przez wyrok Sądu I instancji. Sąd kasacyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej – co wskazywano wyżej – nie jest m. in. uprawniony do formułowania czy doprecyzowywania (konkretyzowania) zarzutów kasacyjnych. Najdalej idącym zarzutem jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. (oznaczony jako I a) – s. 2) w związku z przywoływanymi przepisami m.p.z.p. Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu tego nie podzielił. W ocenie Sądu odwoławczego orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego niewystarczające, lakoniczne i nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu. NSA podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (zob. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt II GSK 275/20 i przywoływane tam orzecznictwo, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl. Por. odpowiednio wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2020 r. sygn. akt I CSK 573/18; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski. Warszawa 2021, s. 740–747). Brak przekonania strony skarżącej o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony skarżącej, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego – co należy podkreślić – polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1131/13, z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt I FSK 2081/13, z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13, z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt I GSK 1779/13 oraz z dnia 27 sierpnia 2021 r. sygn. akt I OSK 474/21 i I OSK 604/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zagadnieniem spornym w rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie jest to, czy zasadnie Sąd I instancji oddalił skargę, uznając jako prawidłową decyzję Wojewody z 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Płocka z 2022 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Środek odwoławczy zarzuca zaskarżonemu wyrokowi, nie w pełni zgodnie z wymogami sądowej ustawy procesowej (p.p.s.a.), naruszanie wskazywanych wyżej norm (przepisów) prawa, w tym w przepisów (norm) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów Zakładu Produkcyjnego [...] Spółka Akcyjna w Płocku wraz z terenami przyległymi, położonych w granicach administracyjnych miasta Płocka. Pomimo multiplikacji zarzutów ulokowanych w środku odwoławczym wszystkie one dotyczą wskazywanej wyżej kwestii spornej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację Sądu wojewódzkiego oraz ustalenia faktyczne i ocenę prawną, jakiej dokonano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia w tym miejscu uzasadnienia. Skarga kasacyjna w zasadzie jest polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. W związku z realizowaną sądowoadministracyjną kontrolą instancyjną należy za orzecznictwem przypomnieć, że zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, iż zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego może być rozpoznany tylko łącznie z uwzględnieniem treści przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w konkretnej sprawie ma zastosowanie (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2025 r. sygn. akt I OSK 1454/23, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przede wszystkim aktem prawa miejscowego. Dlatego też, aby stwierdzić, czy doszło do naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. konieczne jest wskazanie w szczególności przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które zostały naruszone. Ponadto, z judykatury wynika, że nie w każdym zatem przypadku dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym konieczne jest zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. Niewątpliwie, z powołanego przepisu wynika, że aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi on dopuszczać realizację celu publicznego i określać jej lokalizacje. W orzecznictwie wyrażono także pogląd, że problem, czy wskazania planu zawierają jedynie orientacyjny przebieg linii energetycznej, czy też jej konkretną lokalizację, jest bez znaczenia, gdyż istotne jest to, aby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał możliwość realizacji inwestycji celu publicznego (por. wyroki NSA z: 23 października 2014 r. I OSK 537/13; 8 marca 2017r. I OSK 1337/15; 17 stycznia 2018r. I OSK 1683/17; 7 listopada 2019 r. I OSK 452/18; 23 listopada 2021 r. I OSK 754/21; 26 stycznia 2022 r. I OSK 920/21; 29 marca 2023 I OSK 1204/22; 26 stycznia 2024 r. I OSK 1188/21; 27 luty 2024 r. I OSK 2263/20; 6 marca 2025r. I OSK 1454/23). Analizując powyższą kwestię – w związku z zarzutami wynikającymi z środka odwoławczego – należy odnieść się do regulacji zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., dalej też u.p.z.p.). W myśl art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. rozmieszczenie inwestycji celu publicznego następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Tym samym realizacja inwestycji służącej – osiągnięciu celu publicznego – określonego w art. 6 u.g.n, w tym art. 6 pkt 2 u.g.n., co do zasady, jest dopuszczalna po uprzednim normatywnym określeniu przeznaczenia danego obszaru w planie miejscowym (zob. M. Wolanin, Komentarz, [w:] J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2023, s. 52). Przenosząc powyższe w realia rozpoznawanej sprawy, pomimo przywoływanych wyżej usterek środka odwoławczego – wbrew zarzutom kasacyjnym – zauważenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie prawidłowo, jak ustalił zaskarżony wyrok, Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wnioskujący nie udokumentował i nie udowodnił skutecznie, iż planowane prace na działce nr [...] można zaliczyć do inwestycji spełniającej przesłanki inwestycji celu publicznego w myśl przywoływanych wyżej regulacji prawnych. Działka nr [...] w miejscowym planie – w zakresie wnioskowanym do urzeczywistnienia przez stronę skarżącą – nie została przeznaczona na realizację celu publicznego i zamierzonej inwestycji nie można uznać w okolicznościach sprawy za mieszczącą się w pojęciu celu publicznego, zawartego w art. 6 pkt 2 u.g.n. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 ugn należy kwalifikować jako jeden ze sposobów wywłaszczenia i z tego względu hipotezy tej normy nie można interpretować rozszerzająco. Aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości musi on dopuszczać realizację danego celu publicznego i określać jej lokalizację, a organ rozstrzygający sprawę opartą o art. 124 ust. 1 u.g.n. zobowiązany jest dokonać oceny rozwiązań przyjętych przez lokalnego prawodawcę. W przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka zgodności planowanej inwestycji z unormowaniami (zapisami) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trafnie przyjął Sąd wojewódzki, że w realiach sprawy w istocie kwestią uniemożliwiającą uwzględnienie wniosku skarżącej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości jest nie tyle brak zapisu o precyzyjnym przebiegu planowanej inwestycji, co brak dopuszczalności usytuowania sieci energetycznej na działce nr ewid. [...], wynikający z zapisów miejscowego planu. Prawidłowo przy tym zwrócił uwagę środek zaskarżania, że Sąd wojewódzki w rezultacie oczywistej omyłki wskazał "sieci gazowej", zamiast "sieci energetycznej", co jest jednak bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że planie miejscowym ustalono zaopatrzenie w media przez rozbudowę istniejących sieci zakładowych [...] S. A. oraz sieci miejskich, a w szczególności w energię elektryczną z sieci elektroenergetycznej średniego bądź niskiego napięcia dowolnego operatora, w tym sieci zakładowej (§ 13 ust. 4 pkt 1 planu), przy czym w punkcie 8 zaznaczono, że sieci mają być prowadzone wyznaczonymi korytarzami infrastruktury technicznej oraz w pasach ulicznych. Ponadto w § 8 planu, zawierającym ustalenia ogólne w zakresie infrastruktury technicznej określone zostały zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, z których wynika, że zasilanie w energię elektryczną następować ma z sieci elektroenergetycznej średniego bądź niskiego napięcia dowolnego operatora, w tym sieci zakładowej (§ 8 ust. 1 pkt 5 planu), a sieci wymagają prowadzenia w pasach ulicznych oraz w korytarzach infrastruktury technicznej, zgodnie z oznaczeniami na rysunku planu (§ 8 ust, 2 planu). Przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera ponadto zapis w § 7 ust. 3 pkt 6, z którego wynika, że dla przebiegu napowietrznych linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia oraz rurociągów ropopochodnych, paliwowych i gazu ziemnego wysokiego ciśnienia, a także pozostałych wyróżnionych sieci wyznacza się korytarze infrastruktury technicznej wolne od zabudowy, pokryte roślinnością zielną i niskimi krzewami, z dopuszczeniem powierzchni utwardzonej. Powyższe stanowisko potwierdza, jak prawidłowo wskazuje zaskarżony wyrok, zawartość opinii zawartej w piśmie z dnia 19 lipca 2022 r. Urzędu Miasta Płocka Wydziału Strategii, Architektury i Urbanistyki (s. 2), jak również znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia terenu, którego dotyczy wniosek skarżącej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie przyjął Sąd wojewódzki, że rację ma Wojewoda bowiem w treści przedmiotowego aktu prawa miejscowego (m.p.z.p.) zawarte są sformułowane ustalenia dotyczące zasad i warunków modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej w zakresie zasilenia w energię elektryczną. Jednakże – w opozycji do środka odwoławczego – przedstawiony przez skarżącą na mapie przebieg planowanej budowy linii kablowej nie mieści się w ww. wyznaczonych korytarzach infrastruktury technicznej wskazanych na rysunku planu, jak również w określonych wyżej pasach ulicznych, co prawidłowo zaakceptowało zaskarżone orzeczenie. Zrealizowana sądowoadministracyjna kontrola instancyjna pozwala stwierdzić, że nie miały miejsca naruszenia norm p.p.s.a. w związku z powoływanymi przez stronę skarżącą konkretnymi (normami) przepisami prawa, w tym w istotnej części zarzutami kasacyjnymi skonstruowanymi wbrew wymogom p.p.s.a. Godzi się zauważyć, że naruszenie tych przepisów może mieć miejsce wówczas, gdy dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd I instancji nie dostrzegł, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu Sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie dotyczącej rzetelnie zrealizowanej przez Sąd wojewódzki kontroli decyzji Wojewody z 2023 r. w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 sierpnia 2021r. sygn. akt I OSK 414/21; 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt II GSK 275/20; 10 kwietnia 2024 sygn. akt I OSK 712/23 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieuprawnione, dlatego też słusznie Sąd wojewódzki zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., a odmienne zapatrywanie skarżącej kasacyjnie w tym zakresie pozostaje w realiach sprawy chybione. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.