I OZ 622/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Bd 252/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 19 lutego 2025 r. nr WIWp/u.9111.3.2.2025.u w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, postanowieniem z dnia 7 lipca 2025 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 19 lutego 2025 r. nr WIWp/u.9111.3.2.2025.u utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia 27 grudnia 2024 r. nr PIW.425.414.2024 o nałożeniu na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 21 800,00 zł. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał w złożonym wniosku zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). O wykonaniu tego obowiązku nie mogło bowiem świadczyć, zdaniem Sądu, samo zgłoszenie wniosku oraz przeświadczenie, że niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Jak podkreślał Sąd, każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia stosownej opłaty pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego zaskarżoną decyzją nie wywołuje jednak stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Skarżący nie powołał się zaś na żadne okoliczności i nie przedstawił żadnych dokumentów, uniemożliwiających Sądowi stwierdzenie, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. (cyt.): "poprzez nieprawidłową jego wykładnię co skutkowało jego błędnym zastosowaniem w sytuacji, gdy w występującym w przedmiotowej sprawie stanie faktycznym zachodzą przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd będąc uprawnionym do uwzględnienia przedmiotowego wniosku (o wstrzymanie wykonania decyzji organu) w sytuacji występowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie skorzystał ze swojego uprawnienia czym naraził mnie na wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków". Mając na uwadze powyższe, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jego wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego. Natomiast nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). W niniejszej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spełniał powyższych wymogów. Nie zawierał on bowiem żadnego uzasadnienia, co – jak słusznie stwierdził Sąd Wojewódzki - uniemożliwiło dokonanie jego merytorycznej oceny wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Rolą sądu nie jest bowiem wyręczanie wnioskodawcy i poszukiwanie za niego okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością zastosowania ochrony tymczasowej. Skoro więc skarżący wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie uzasadnił, to nie może oczekiwać, że sąd udzieli mu ochrony tymczasowej. Oceny tej nie podważają twierdzenia zawarte w zażaleniu. Stanowią one bowiem jedynie polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji co do braku uzasadnienia wniosku. Należy bowiem w tym miejscu wyjaśnić, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, sąd nie bada prawidłowości wydania decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, lecz - jak wskazano wyżej - dokonuje oceny argumentów strony przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu w kontekście przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., których skarżący nie przedstawił. Odnosząc się zaś do wskazywanych w zażaleniu okoliczności mających przemawiać za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skład orzekający pragnie podkreślić, że zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest ponowna ocena wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, uzupełnionego ewentualnie o dodatkowe okoliczności i dowody podniesione w zażaleniu, lecz kontrola postanowienia wydanego przez Sąd I instancji. Mając zatem na uwadze powyższe, podzielić należy stanowisko Sądu Wojewódzkiego, iż brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.