II SA/Wr 537/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 13 maja 2025 r. nr SKO/SR-418/11/2025 w przedmiocie odmowy czasowego odebrania psa rasy mieszanej oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 maja 2025 r., nr SKO/SR-418/11/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy(dalej w skrócie jako: "SKO"), po rozpoznaniu odwołania D. w J. (dalej jako D. lub strona skarżąca), od decyzji z dnia 28 lutego 2025 r. Burmistrza B., w sprawie odmowy czasowego odbioru psa rasy mieszanej I. B. (dalej w skrócie jako uczestniczka), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że decyzje te zapadły w następujących okolicznościach. W dniu 6 kwietnia 2024r. do Urzędu Miejskiego w B. wpłynęła informacja od strony skarżącej z której m. in. wynikało, iż wobec I. B. zastosowano środek przymusu w postaci czasowego odebrania zwierząt, tj. psa w miejscowości S., w dniu 30 marca 2024 r. Decyzją z dnia 28 lutego 2025 r. Burmistrz B. orzekł w sprawie odmowy czasowego odebrania psa rasy mieszanej uczestniczce postępowania. Jak podał organ I instancji, przy odbiorze interwencyjnym wskazano, iż zwierzę utrzymywane było w niewłaściwych warunkach. Organ nie dał jednak wiary zeznaniom świadków – K. R., M. M. oraz H. S., gdyż dokumentacja filmowa i zdjęciowa jednoznacznie pokazuje, iż łańcuch był długi i pies miał swobodny dostęp do pomieszczenia. W pomieszczeniu znajdowała się buda i miska dla psa. Miski dla psa były puste, jednak jak zeznała I. B. miały zostać napełnione, ponieważ dopiero wróciła z pracy. W zgromadzonym materiale dowodowym widać również, że miski mogły zostać natychmiast uzupełnione, ponieważ właścicielka posiadała karmę dla psów i wodę. Było to więc uchybienie możliwe do wyeliminowania bez zbędnej zwłoki. Nie sposób więc stwierdzić, że doszło do sytuacji, o której mowa w art. 6 ust. 19 ustawy o ochronie zwierząt. W tym stanie rzeczy nie sposób także uznać by zwierzę utrzymywane było w stanie rażącego zaniedbania czy niechlujstwa. Na filmie nie widać nieczystości spowodowanych przez zwierzę. Dodatkowa dokumentacja zdjęciowa potwierdza, że pies miał ocieploną budę w pomieszczeniu. Organ I instancji stwierdził także, iż na filmie z interwencji widać, iż pies jest w dobrej kondycji i nie jest wychudzony. Sierść psa nie jest skołtuniona i brudna, jak wskazała w swoich zeznaniach jedna z wolontariuszek D. Dobrą kondycje psa potwierdza również badanie z dnia odbioru wykonane w I. Sp. z o.o., gdzie waga psa wynosi 16 kg, co jest prawidłowe u psa średniej wielkości, a badanie kliniczne po odbiorze nie wykazuje żadnych oznak choroby czy zaniedbania. Poza profilaktyką pasożytniczą i przeciwwirusową, nie wykonano żadnych zabiegów ani nie podano w dniu interwencji żadnych leków ratujących życie czy nawet wzmacniających. Dokumentacja medyczna udostępniona przez gabinet weterynaryjny M., choć nie wyszczególnia wprost psa, w sprawie którego toczy się postępowanie jednak wskazuje, że właścicielka dbała w podstawowym zakresie o swoje zwierzęta. Na tej podstawie organ uznał, iż dalsze pozostawanie psa u dotychczasowego właściciela nie zagrażało jego życiu ani zdrowiu. Możliwa była poprawa stanu ogólnego psa w dniu odbioru i podjęcie czynności przez lekarza weterynarii na miejscu bez potrzeby odbierania zwierzęcia dotychczasowemu właścicielowi. Jak to podkreślił organ I instancji, miejsce w którym przebywał pies było utrzymywane w czystości oraz znajdowała się tam buda. Ustalenia nie wskazują aby właściciel nie zapewniał właściwych warunków bytowania zwierzęcia. Przedłożona dokumentacja medyczna psa świadczy o tym, że zwierzę było w minimalnym zakresie pod opieką weterynarza. Wskazanie przez właściciela, że pies był na łańcuchu, ponieważ posesja nie jest ogrodzona, a pies zagryzł kury sąsiada, świadczyć może o chronieniu zwierzęcia przed zdarzeniami losowymi, a także zapobieganiu niekontrolowanym sytuacjom z udziałem psa. W związku z taką argumentacją, organ I instancji uznał, że nie zachodzą przesłanki z art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Utrzymując w mocy tę decyzję po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez D., Kolegium w pierwszej kolejności podniosło, że w myśl art7 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2023r., poz. 1580 ze zm.), zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 7 ust. la ustawy). W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia (art. 7 ust. 3 ustawy). Z powyższych przepisów prawa wynika, że w określonych okolicznościach faktycznych wymienionych w art. 6 ust. 2 ustawy, zwierzę może być odebrane czasowo jego właścicielowi lub opiekunowi. Takimi okolicznościami uzasadniającymi czasowe odebranie zwierzęcia jego właścicielowi jest utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy). Kolegium zauważyło również, że art. 7 ust. 1 i art. 7 ust. 3 ustawy stanowią odrębne podstawy prawne wydania decyzji administracyjnych. Różnica polega na tym, że w art. 7 ust. 1 chodzi o uzasadnione podejrzenie znęcania się nad zwierzęciem, wobec czego składający informację (Policja, straż gminna, lekarz weterynarii, przedstawiciel organizacji społecznej) nie ma przymiotu strony postępowania. Inaczej jest w sytuacji określonej w art. 7 ust. 3 ustawy, ponieważ została już dokonana czynność faktyczna w postaci odebrania zwierzęcia. Decyzja wydana w trybie art. 7 ust. 3 ustawy jest decyzją następczą, ponieważ stanowi szczególny rodzaj decyzji, która zostaje wydana, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Organ zobligowany jest wówczas do oceny, czy w momencie odebrania zwierzęcia właścicielowi, wystąpiły ustawowe przesłanki tej czynności. Kolegium podkreśliło, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że przepis art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt przewiduje, że do interwencji może dojść w sytuacji, gdy zachodzi przypadek niecierpiący zwłoki rozumiany jako sytuacja, w której dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagrażać będzie jego życiu lub zdrowiu. Jest to zatem sytuacja, w której dochodzi do konieczności zabezpieczenia sytuacji bytowej zwierzęcia w wyjątkowych warunkach, rozumianych jako kwalifikowana postać naruszeń wymienionych w art. 6 ust. 2 ustawy. Brak stwierdzenia takiej kwalifikowanej przesłanki oraz przypadku niecierpiącego zwłoki w chwili interwencji, nakazuje wydanie organom decyzji odmawiającej odebrania zwierzęcia. Odnosząc się do okoliczności rozpatrywanej sprawy Kolegium podniosło, że jej istotą jest ustalenie czy należący do uczestniczki pies był utrzymywany w niewłaściwych warunkach bytowania, w szczególności w stanie rażącego zaniedbania i czy była to sytuacja zagrażająca jego życiu lub zdrowiu, uzasadniająca jego niezwłoczne odebranie właścicielowi. Podkreślono przy tym, że zasadność odebrania zwierzęcia należy rozważać w kontekście warunków bytowych jakie zwierzę miało w chwili jego odebrania oraz stanu jego zdrowia W tym kontekście wskazano, że w dniu odbioru psa, tj. 30 marca 2024 r. zwierzę było na łańcuchu przykutym do ściany budynku, obok wejścia, w którym ustawiona była buda. Ze zdjęć z interwencji wynika, że łańcuch był na tyle długi, że pies miał możliwość swobodnego wejścia do pomieszczenia, jak i do budy. Wprawdzie w chwili interwencji zwierzę nie miało jedzenia w misce, to jednak jak wyjaśniła właścicielka psa, była w tym czasie w pracy, natomiast dysponowała stosowną karmą. Według sąsiadki E. L. pies wyglądał normalnie i w jej ocenie "pies na pewno nie miał źle u tego Państwa". Również dokumentacja medyczna sporządzona po odbiorze psa świadczy o tym, że pies nie był w stanie zdrowotnym, który zagrażałby jego życiu i uzasadniał natychmiastowy odbiór. Według karty informacyjnej wizyty z dnia 30 marca 2024 r. sporządzonej przez I. Sp. z o.o. Gabinet Weterynaryjny C., badanie nie wykazało, aby zwierzę było poważnie chore i wymagało zastosowania zaawansowanego leczenia - temperatura zwierzęcia to 38,6 °C, węzły chłonne normalne, w jamie ustnej kamień nazębny, brzuch wypełniony niebolesny. Z kolejnych dokumentów medycznych sporządzonych już w późniejszym okresie wynika, że temperatura, tętno mieszczą się w granicach normy, węzły chłonne niepowiększone, brzuch miękki, niebolesny, błony śluzowe różowe, wilgotne, osłuchowo bez niepokojących zmian. Stwierdzono, że zwierzę nie wykazuje objawów chorobowych, zostało zaszczepione na choroby zakaźnie i wściekliznę. Zastosowano kąpiel leczniczą oraz obcięcie pazurów. Jak podniosło Kolegium, z powyższego wynika, że stan zdrowia zwierzęcia przeczy aby było ono utrzymywane w warunkach zagrażających jego życiu lub zdrowiu, co uzasadniałoby odbiór w trybie natychmiastowym. Zwierzę nie cierpiało na choroby, które mogłyby wynikać ze złego traktowania czy złych warunków bytowania. Nawet w dniu odbioru zwierzę miało temperaturę w normie, nie było więc wychłodzone ani nie gorączkowało, co świadczy o tym, że miało zapewnione dostateczne schronienie. Z tego powodu nie sposób podzielić stanowiska osób odbierających zwierzę, iż było ono utrzymywane w skrajnie złych warunkach. Zresztą w tym zakresie zeznania tych osób nie są w pełni spójne. Według M. M. pies był na krótkim łańcuchu, który miał 1,5 metra długości, co uniemożliwiało wejście do budy. Według tego świadka łańcuch był mierzony. Z kolei H. S. zeznała, że łańcuch nie był mierzony, jednak był on wysoko zaczepiony do ściany i pies nie miał możliwości oddalić się od niej na długość 3 kroków. Tym zeznaniom przeczy jednak dokumentacja zdjęciowa, z której wynika, że łańcuch był na tyle długi, że zwierzę mogło schować się do pomieszczenia. Nie sposób więc w tym przypadku zarzucić właścicielce zwierzęcia, że przymocowała łańcuch w taki sposób aby nie mogło ono korzystać z ustawionej obok budy. Tym bardziej, że jak wyjaśniła, łańcuch miał ograniczyć poruszanie się psa poza posesję, która nie była ogrodzona i miał on celu wyeliminowanie przypadków zagryzania kur przez psa. Końcowo Kolegium podniosło, że całokształt okoliczności ustalonych w sprawie nie daje podstaw do twierdzenia o zasadności natychmiastowego odbioru zwierzęcia. Pies nie był zagłodzony, jak też stan jego zdrowia nie wskazywał na to, iż był przetrzymywany w skrajnie złych warunkach. Zwierzę miało możliwość schronienia się w budzie usytuowanej dodatkowo w pomieszczeniu gospodarczym. Oceny tej nie zmienia fakt, że w chwili interwencji naczynia były puste, co jest zrozumiałe w sytuacji gdy właścicielka była w pracy i mogła po powrocie je uzupełnić, tym bardziej, że na bieżąco dysponowała karmą dla psa Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem D. wniósł skargę do tutejszego sądu, domagając się jego uchylenia jak i uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj: 1. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i zignorowanie widocznych na nagraniach warunków przebywania psa, które charakteryzowały się rażącym niechlujstwem, zbyt krótkim łańcuchem i były niewłaściwe w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy; 2. art. 7 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego podlegająca na uznaniu, że z zebranych w sprawie dowodów nie wynika, aby zachodził przypadek niecierpiący zwłoki, gdy dalsze pozostawianie zwierzęcia u dotychczasowego opiekuna zagraża jego zżyciu lub zdrowiu, podczas gdy – jak wynika z prawidłowo ocenionego materiału dowodowego – z uwagi na warunki trzymania psa pozostawienie go u dotychczasowej właścicielki zagrażałoby jego zdrowiu i życiu. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z dokumentacji lekarskiej wynika, że pies cierp na lekką zaćmę, która nie była leczona ani nawet zdiagnozowana. Do tego kamień nazębny i dwurzęd siekaczy. Wskazano, że po odbiorze psa, dokonano niezbędnej ekstrakcji zębów, co jasno wskazuje na zaniedbania zwierzęcia. Podkreślono, ze łańcuch do którego przywiązany był pies, zaczepiony był wysoko do ściany, co ograniczało jego ruchy i powodowało potencjale zagrożenie dla psa, gdyż mógł on się nawet z tego powodu udusić. W ocenie strony skarżącej pies bytował w warunkach skrajnego niechlujstwa. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie czasowego odebrania psa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1580 - dalej w skrócie "u.o.z."). Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.z. zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: pkt 1 - schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub pkt 2 - gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub pkt 3 - ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Jak stanowi art. 7 ust. 3 u.o.z. w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. W rozumieniu art. 6 ust. 1a u.o.z., zabrania się znęcania nad zwierzętami. Przez znęcanie się nad zwierzętami zgodnie z art. 6 ust. 2 u.o.z. należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności: utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (pkt 10); wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu (pkt 17); utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (pkt 19). Pod pojęciem "humanitarnego traktowania zwierzęcia" ustawodawca rozumie traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę (art. 4 pkt 2 u.o.z.). Przez "pielęgnację" należy rozumieć wszystkie aspekty relacji pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem, w szczególności uruchamiane przez człowieka zasoby materialne i niematerialne, aby uzyskać i utrzymać u zwierzęcia stan fizyczny i psychiczny, w którym najlepiej ono znosi warunki bytowania narzucone przez człowieka (art. 4 pkt 9 u.o.z.). Definicja legalna "rażącego zaniedbania" zamieszczona została przez ustawodawcę w art. 4 pkt 11 u.o.z., który rozumie pod tym pojęciem drastyczne odstępstwo od określonych w ustawie norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymywania zwierzęcia w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie. Z kolei, przez "właściwe warunki bytowania" należy rozumieć zapewnienie zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku (art. 4 pkt 15 u.o.z.). Z przytoczonego wyżej art. 7 u.o.z. wynika, że sytuacja określona w art. 7 ust. 3 jest zasadniczo odmienna od tej, o której mowa w art. 7 ust. 1. Mianowicie, decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu z po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 7 ust. 1a u.o.z.). Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane (art. 7 ust. 1b). Decyzja o czasowym odebraniu zwierzęcia ma zatem charakter decyzji sankcyjnej o charakterze zobowiązującym. Stanowi formę odpowiedzialności administracyjnej danego właściciela lub opiekuna zwierzęcia (vide: J. Stelmasiak. Administracyjnoprawne aspekty ochrony zwierząt [w:] M. Mozgawa (red.), Prawna ochrona zwierząt, Lublin 2002, s. 156; M. Górski, Odpowiedzialność administracyjnoprawna w ochronie środowiska: odpowiedzialność za szkody w środowisku i inne instrumenty odpowiedzialności administracyjnoprawnej, Warszawa 2008, s. 74; P. Janiak, Czasowe odebranie zwierząt w trybie administracyjnym - podstawowe zagadnienia. "Casus" 2019 r., nr 92, s. 45). Przepis art. 7 ust. 1 u.o.z. stanowi zatem podstawę do wydania przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi, w razie stwierdzenia, że doszło do znęcania się nad zwierzęciem. Natomiast, decyzja wydana w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. jest decyzją następczą, ponieważ stanowi szczególny rodzaj decyzji, która zostaje wydana, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Organ zobligowany jest wówczas do oceny, czy w momencie odebrania zwierzęcia właścicielowi, wystąpiły ustawowe przesłanki tej czynności. Norma z art. 7 ust. 3 u.o.z. pozwala na wyodrębnienia dwóch etapów procedury odebrania zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi przez wskazane w art. 7 ust. 3 u.o.z. podmioty. W pierwszej kolejności podmiot ten odbiera zwierzę, jeśli stwierdzi zaistnienie szczególnych okoliczności, niecierpiących zwłoki. Po interwencyjnym odebraniu zwierzęcia dochodzi do wszczęcia postępowania administracyjnego, zmierzającego do wydania przez właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta) decyzji administracyjnej. Celem tego postępowania jest zbadanie, czy w momencie odebrania zwierzęcia zachodziły przesłanki, które pozwalały na dokonanie tej czynności. Właściciel lub opiekun zwierzęcia ma prawo wykazywać, że przesłanki z art. 7 ust. 3 u.o.z. nie zaistniały. Analogicznie, organizacja społeczna, której uprawniony przedstawiciel dokonał czynności odebrania zwierzęcia ma prawo dowodzić, że zagrożenie dla życia lub zdrowia zwierzęcia istniało w chwili jego odebrania. Trudno wyobrazić sobie sytuację, w której za prawidłowe można uznać postępowanie dowodowe w postępowaniu toczącym się w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., jeśli ustalenia organu opierałyby się tylko na wyjaśnieniach właściciela zwierzęcia, bądź też tylko na stanowisku organizacji społecznej. W art. 7 ust. 3 jest mowa o "zawiadomieniu", którego celem jest uzyskanie decyzji administracyjnej niejako "sankcjonującej" już dokonane odebranie zwierzęcia. Oczywiście wójt (burmistrz, prezydent miasta) nie musi wydać decyzji o odebraniu zwierzęcia przewidzianej w art. 7 ust. 1, ale w takiej sytuacji oznaczałoby to, że w jego ocenie, działanie polegające na odebraniu zwierzęcia przez podmiot wskazany w art. 7 ust. 3, było bezprawne i stanowiło ingerencję w cudzą własność (vide: uchwała 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2020 r. sygn. akt II OPS 2/19, opubl. ONSAiWSA 2020/4/42, Lex nr 2783895, OSP 2020/9/77, ZNSA 2020/3/129-133 oraz wyrok NSA z 26 września 2023 r., I OSK 113/21 – https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego warunkiem prawidłowego zastosowania przez organ art. 7 ust. 3 u.o.z. jest przeprowadzenie wszechstronnego postępowania wyjaśniającego, mającego oparcie w kompletnym i rzetelnie ocenionym materiale dowodowym, pozwalającego na udzielenie miarodajnej odpowiedzi na pytanie, czy w dacie odebrania zwierzęcia okoliczności sprawy wskazują na występowanie zabronionego przez prawo znęcania się nad zwierzęciem przez jego właściciela lub opiekuna, a nadto czy zachodzi przypadek niecierpiący zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. W toku postępowania administracyjnego, poprzedzającego wydanie decyzji w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., organy administracji publicznej zobligowane są przede wszystkim działać na podstawie przepisów prawa, stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z zasadą zaufania do władzy publicznej, o której stanowi art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji publicznej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Jako dowód winny dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organy powinny ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Wyniki poczynionych przez organy w toku postępowania ustaleń winny zostać przedstawione w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Mianowicie, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W świetle przytoczonych przepisów oraz stanowiska orzecznictwa i doktryny, w rozpatrywanej sprawie należało ustalić, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające interwencyjne odebranie psa właścicielce, ponieważ zwierzę było utrzymywane w niewłaściwych warunkach bytowych bez zapewnienia mu ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, bez odpowiedniego pokarmu i wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku, a także utrzymywane w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, w szczególności nieleczonych chorób i zaniedbań pielęgnacyjnych, albowiem tylko pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniałyby wydanie decyzji o odbiorze psa. W ocenie Sądu, prawidłowo organu obu instancji, po przeprowadzeniu niewadliwego postępowania dowodowego uznały, że do takiej sytuacji w sprawie nie doszło. Z zebranego w sprawie kompletnego materiału dowodowego, ocenionego przez organy obu instancji zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wynika, że 9 stycznia 2024 r. pracownicy Stowarzyszenia D. z siedzibą w J. dokonali interwencyjnego odbioru psa z posesji w miejscowości S. Z interwencji sporządzono materiał filmowy i fotograficzny, który został oceniony przez organy w toku postępowania. Wynika z niego, że pis było prawda na łańcuchu, jednak wbrew twierdzeniom skargi, z fotografii z sposób oczywisty wynika, że nie był to łańcuch krótki, uniemożliwiający psu poruszanie się i dostęp do pomieszczenia. Dokumentacja nie potwierdza również twierdzeń skargi o złej kondycji psa, w tym brudnej i skołtunionej sierści. Co istotne, lekarz weterynarii, badający psa już na zlecenie strony skarżącej, żadnych skrajnych zaniedbań, mogących świadczyć o możliwości znęcania się nad zwierzęciem, nie potwierdził. Pies miał potwierdzoną opiekę weterynaryjną, nie był wychudzony, ani otyły, nie chorował. Wbrew twierdzeniom skargi niewielka zaćma ani kamień nazębny nie stanowi automatycznie o znęcaniu się opiekuna nad zwierzęciem. Przepis art. 7 ust. 3 mówi o przypadkach niecierpiących zwłoki, warunkach, które w istocie zagrażają życiu i zdrowiu zwierzęcia. Trudno uznać, aby niewielka zaćma była spełnieniem takiego warunku. Żaden zgromadzony w sprawie dowód nie dowiódł w ocenie Sądu spełnienia przesłanki z przytoczonego przepisu art. 7 ust. 3 ustawy. Lekarze weterynarii ocenili kondycję ogólną psa jako dobrą. Burmistrz B. dokonując oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w ślad za nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo wywiodły, że w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy w istocie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające interwencyjny odbiór zwierzęcia. Sąd podzielił w całości pogląd SKO, iż w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy nie zostały spełnione przesłanki, o których stanowi art. 7 ust. 3 u.o.z., uprawniające Stowarzyszenie do natychmiastowego odbioru psa. W momencie odbioru psa nie została spełniona żadna z przesłanek zdefiniowanych w art. 6 ust. 1a i ust. 2 u.o.z. W kontrolowanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji zebrały kompletny materiał dowodowy, który poddały wnikliwej i wszechstronnej ocenie, podważając w istocie wiarygodność dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą. Materiał ten był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, co czyni bezzasadnymi zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W motywach rozstrzygnięcia sporządzonego, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Kolegium jasno i rzeczowo wyjaśniło przesłanki natury faktycznej i prawnej, które rzutowały na wydanie zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że poddana sądowej kontroli decyzja nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego Stowarzyszenia, nie oznacza automatycznie jej wadliwości. Tym samym podniesione przez stronę skarżącą zarzuty nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Z tych wszystkich względów Sąd nie stwierdziwszy naruszeń prawa materialnego czy procesowego w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, zobligowany był oddalić skargę, jako niezasadną. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.