II GSK 290/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Po 725/22 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lipca 2022 r. nr BP.500.266.2021.1278.PO15.246698 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od M. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3800 (trzy tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z 15 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Po 725/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyniku rozpoznania skargi M. K. (dalej: "strona", "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy", "GITD") z 20 lipca 2022 r. w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z 11 sierpnia 2021 r. oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. WITD podjął próbę przeprowadzenia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy M. K. przy ul. [...], [...] M. Dnia [...] czerwca 2021 r. sporządzono protokół z czynności. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego WITD decyzją z 11 sierpnia 2021 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli. W wyniku rozpatrzenia odwołania, GITD decyzją z 20 lipca 2022 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. GITD przedstawił materialnoprawną podstawę obowiązku umożliwienia przez przewoźnika drogowego poddania się czynności kontrolnych - art. 72 i art. 73 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 180 ze zm., dalej "u.t.d.") oraz art. 50 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162 ze zm., dalej: "p.p."). Następnie wyjaśnił, że pismem z [...] marca 2021 r. WITD zawiadomił stronę o zamiarze wszczęcia kontroli [...] marca 2021 r. W trakcie rozmowy telefonicznej [...] marca 2021 r. ustalono z p. D. K. - upoważnionym do reprezentowania strony w trakcie kontroli - że kontrola zostanie przeprowadzona [...] marca 2021 r., zaś [...] marca 2021 r. przesłano drogą elektroniczną zwolnienia lekarskie M. K. i D. K., z których wynikała niezdolność do pracy do [...] kwietnia 2021 r. Z uwagi na powyższe, pismem z [...] kwietnia 2021 r. zawiadomiono stronę o zamiarze wszczęcia kontroli [...] maja 2021 r. M. K. podjęła przesyłkę [...] kwietnia 2021 r. Kontrolujący [...] maja 2021 r. podjęli nieudaną próbę skontaktowania się telefonicznie z D. K. w celu potwierdzenia planowanej na kolejny dzień kontroli. Pismem z [...] maja 2021 r. zawiadomiono stronę o kolejnej dacie kontroli tj. [...] maja 2021 r. Kontrolujący [...] maja 2021 r. udali się do siedziby przedsiębiorcy, gdzie nie zastali żadnego pracownika. Wiadomością e-mail z [...] maja 2021 r. zawiadomiono stronę o ostatecznym terminie kontroli wyznaczonej na [...] maja 2021 r. Kontrolujący [...] maja 2021 r. ponownie udali się do siedziby strony, gdzie nie zostali przedsiębiorcy ani żadnego pracownika. Następnie [...] czerwca 2021 r. WITD zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w zakresie naruszenia lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., informując o prawie wniesienia w ciągu 7 dni wyjaśnień w zakresie wskazanego naruszenia. Odnosząc się do zarzutów strony wskazano, że zawiadomienie z [...] czerwca 2021 r. zawierało dokładny opis naruszenia oraz wszelkie podstawy prawne oraz pouczenia dla strony. Tym samym organ nie naruszył art. 61 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."). Co do braku możliwości uczestniczenia w kontroli przez przedsiębiorcę i osobę wyznaczoną do reprezentowania organ odwoławczy wskazał, że strona przedstawiła zwolnienia lekarskie M. K. i D. K. za okresy: [...] marca 2021 r. – [...] kwietnia 2021 r. oraz [...]-[...] maja 2021 r. Oznacza to, że przedsiębiorca przez okres ponad miesiąca nie znajdował się na zwolnieniu lekarskim i mógł skontaktować się z organem kontrolującym w celu ustalenia dogodnej daty kontroli, bądź wyznaczyć w tym czasie inną niż D. K. osobę do reprezentowania w trakcie kontroli. Stronie wyznaczono wiele terminów rozpoczęcia kontroli, z czego tylko jeden zmienili kontrolujący. Przepisy p.p. nie przewidują możliwości odstąpienia od kontroli przedsiębiorcy na podstawie zwolnień lekarskich, bowiem nie powodują one zawieszenia lub przerwania prowadzenia działalności gospodarczej. Nadto w okresie przed kontrolą strona wielokrotnie kontaktowała się z WITD za pomocą środków telekomunikacji oraz e-mail. Pierwsze i drugie zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli przesłano stronie listownie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Za bezzasadny uznano więc zarzut braku pisemnego zawiadomienia strony o terminie kontroli. Stwierdzono, że skoro strona przygotowała na pierwszy termin całą dokumentację, mogła na późniejszy termin wyznaczyć inną osobę do reprezentowania i przekazania dokumentacji organowi kontrolnemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca decyzję organu pierwszej instancji wskazał, że zasadniczy spór pomiędzy organami orzekającymi a skarżącą dotyczy sposobu prowadzenia postępowania kontrolnego przez inspektorów WITD, w szczególności prawidłowości zawiadomienia skarżącej o wszczęciu tegoż postępowania i zamierzonych czynnościach kontrolnych w siedzibie przedsiębiorstwa skarżącej, w rezultacie trafności uznania, czy skarżąca jako przedsiębiorca faktycznie nie poddała się lub uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli. Powołując przepisy ustawy o transporcie drogowym i Prawa przedsiębiorców sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżąca jako prowadząca działalność gospodarczą pod firmą M. K. [...] na podstawie przepisów u.t.d. podlega kontroli organów Inspekcji Transportu Drogowego na podstawie art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d. w zakresie wynikającym z art. 50 pkt 1 lit. a-j i art. 87 u.t.d., jednakże niezbędną czynnością poprzedzającą kontrolę przedsiębiorcy i wszelkie czynności prowadzone w jej ramach jest zawiadomienie doręczone przedsiębiorcy (w stosownym, ściśle określonym czasie) o zamiarze wszczęcia kontroli. Jedynie na wyraźny wniosek przedsiębiorcy dopuszczalne jest wszczęcie kontroli przed upływem 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Analizując stan faktyczny niniejszej sprawy sąd pierwszej instancji uznał, że organy obu instancji nie wykazały, by faktycznie WITD jako organ kontroli prawidłowo zawiadomił skarżącą o zamiarze wszczęcia kontroli, a także z tytułu niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia której kontroli stwierdzono popełnienie przez skarżącą deliktu administracyjnego. Organy obu instancji w uzasadnieniach swych decyzji, abstrahując od unormowań art. 48 i art. 55 p.p., które na mocy art. 89c u.t.d. znajdowały zastosowanie do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełnienia obowiązków lub warunków przewozu drogowego na gruncie przepisów u.t.d., ograniczyły się do przedstawienia chronologicznie czynności podejmowanych tak przez inspektorów WITD, jak i przez skarżącą. Nie wyjaśniły zaś w szczególności, odnośnie której z wszczynanych przez WITD kontroli zarzucają stronie naruszenie art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z lp. 1.6 zał. nr 3 do u.t.d. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organy wskazały, iż pismem z [...] marca 2021 r. WITD zawiadomił stronę o zamiarze wszczęcia kontroli w dniu [...] marca 2021 r., lecz na skutek rozmowy telefonicznej w dniu [...] marca 2021 r. przeprowadzonej z D. K. ustalono nowy termin kontroli ([...] marca 2021 r.). W ocenie sądu pierwszej instancji, powyższe zawiadomienie było skutecznie, bowiem zgodnie z art. 48 ust. 1 i 2 p.p., doręczono stronie przed upływem 7 dni od planowanego na dzień [...] marca 2021 r. terminu rozpoczęcia kontroli tj. [...] marca 2021 r. Niemniej organy nie wzięły pod uwagę, że do wszczęcia tej kontroli nie doszło. Organ kontroli nowy termin rozpoczęcia kontroli ustalił w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej z D. K. (osobą upoważnioną do reprezentowania skarżącej w postępowaniu kontrolnym) na dzień [...] marca 2021 r. Czynności tej nie poprzedziło jednak zawiadomienie w trybie przepisów art. 48 ust. 1 i 2 p.p. Również i tej kontroli nie rozpoczęto. Organ uwzględnił bowiem przedłożone przez M. K. i D. K. zaświadczenia lekarskie obejmujące swym zakresem czasowym dzień rozpoczęcia kontroli datowany na [...] marca 2021 r. Powyższa okoliczność spowodowała, jak można przypuszczać biorąc pod uwagę dalsze czynności, że WITD nowym zawiadomieniem z [...] kwietnia 2021 r. zawiadomił stronę o zamiarze wszczęcia kontroli, wyznaczając termin jej rozpoczęcia na dzień [...] maja 2021 r. W zawiadomieniu tym organ zastrzegł, zgodnie z art. 48 ust. 2 p.p, że w przypadku odebrania zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli po [...] kwietnia 2021 r. kontrola w wyznaczonym przez organ terminie tj. [...] maja 2021 r. może się odbyć wyłącznie na wniosek kontrolowanego. W przeciwnym wypadku kontrola zostanie przeprowadzona w terminach wynikających z art. 48 ust. 2 p.p. Organy orzekające nie uwzględniły, a tym samym nie oceniły wpływu na wynik postępowania okoliczności, że powyższe zawiadomienie zostało odebrane przez skarżącą w dniu [...] kwietnia 2021 r., a niedopuszczalne było - zważywszy na wyznaczony w zawiadomieniu na [...] maja 2021 r. termin rozpoczęcia kontroli oraz brzmienie art. 48 ust. 2 p.p, rozpoczęcie kontroli wcześniej niż po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. W ocenie sądu pierwszej instancji nie sposób uznać, by powyższe uchybienia organu mogły konwalidowały następczo dokonane, bez uzyskania dowodu doręczenia, czynności organu pierwszej instancji polegające na dwukrotnym [...] kwietnia 2021 r. i [...] czerwca 2021 r. zwróceniu się na podany przez stronę adres e-mailowy z informacją o planowanym na [...] maja 2021 r. terminie rozpoczęcia kontroli. Również sporządzone przez pracowników WITD dnia [...] maja 2021 r. notatki służbowej na okoliczność podjęcia próby telefonicznego skontaktowania się ze skarżącą i D. K. nie świadczą, w ocenie sądu, o prawidłowości zawiadomienia strony o zamiarze wszczęcia kontroli na dzień [...] maja 2021 r. Sąd pierwszej instancji uznał to zawiadomienie za dokonane z naruszeniem art. 48 ust. 1 i 2 p.p. W ocenie sądu pierwszej instancji nie przystają również do norm określonych w ww. przepisach podejmowane następnie przez WITD w dniach [...] i [...] maja 2021 r. próby pisemnego i e-mailowego poinformowania strony o wyznaczeniu nowych terminów rozpoczęcia kontroli – najpierw na [...] maja 2021 r. (pismo z [...] maja 2021 r.), a następnie na [...] maja 2021 r. (e-mail z [...] maja 2021 r.). Forma powyższych zawiadomień, jak i brak zachowania terminu, o którym mowa w art. 48 ust. 2 p.p, w kontekście uprzedniego (z [...] kwietnia 2021 r.) nieprawidłowego zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli w dniu [...] maja 2021 r., sąd uznał za niepoddające sanowaniu uprzednich uchybień. W rzeczywistości bowiem organ zamiast prawidłowo zawiadomić stronę o zamiarze wszczęcia kontroli z wyznaczeniem kolejnego, zgodnego z normą określoną w art. 48 ust. 2 p.p., terminu jej wszczęcia, podjął nieformalne, bowiem nieprzewidziane prawem, działania (brak dowodu doręczenia pisma z [...] maja 2021 r., e-mail i próby kontaktu telefonicznego) zmierzające do wykazania, że skarżąca jako przedsiębiorca nie poddaje się kontroli, względnie uniemożliwia jej przeprowadzenie. W konsekwencji sąd pierwszej instancji zgodził się ze skarżącą, że organy orzekające z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.) nie podjęły próby rzetelnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego kluczowego dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. czy skarżąca nie poddała się lub uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli. Powyższe naruszenia, zdaniem sądu pierwszej instancji mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. na prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego – art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 1.6 zał. nr 3 do u.t.d. i nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł GITD, zaskarżając go w całości. Skarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 2 oraz 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tj. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej powoływana jako p.p.s.a.) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 48 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 p.p. poprzez przyjęcie, że organy nierzetelnie zbadały stan faktyczny tej sprawy i nie wyjaśniły prawidłowości zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, podczas gdy wbrew ocenie sądu I instancji, nie istniały podstawy do zakwestionowania prawidłowości zawiadomienia z dnia [...] kwietnia 2021 r. o zamiarze wszczęcia kontroli, doręczonego stronie w dniu [...] kwietnia 2021 r. a co za tym idzie próby przeprowadzenia czynności kontrolnych w siedzibie przedsiębiorcy w dniach [...] maja 2021 r. i [...] maja 2021 r. podjęte zostały z zachowaniem terminu określonego w art. 48 ust. 2 p.p., a brak poddania się kontroli w tych dniach właściwie został oceniony przez organy jako wyczerpujący przesłanki naruszenia określonego w Ip. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. Wskazując na powyższe, organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zasądzenie od skarżącej spółki na rzecz organu zwrotu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, skarżąca wniosła o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarga kasacyjna zawiera jedynie zarzut naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do zakwestionowania stanowiska sądu pierwszej instancji zgodnie z którym organy nie podjęły próby rzetelnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego kluczowego dla rozstrzygnięcia sprawy, dotyczącego przede wszystkim prawidłowości zawiadomienia o wszczęciu kontroli z [...] kwietnia 2021 r. i wyznaczania kolejnych terminów kontroli przez organ, w aspekcie jednoznacznego przyjęcia, czy skarżąca nie poddała się lub uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli, co zdaniem sądu pierwszej instancji stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Z kolei zdaniem GITD nie istniały podstawy do zakwestionowania prawidłowości zawiadomienia z dnia [...] kwietnia 2021 r. o zamiarze wszczęcia kontroli, doręczonego stronie w dniu [...] kwietnia 2021 r., dlatego też próby przeprowadzenia kontroli [...] i [...] maja 2021 r. były prawnie skuteczne. Przepis art. 7 k.p.a. określa zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Art. 107 § 3 k.p.a. przewiduje zaś, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z kolei przewidziana w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów wyraża postulat, by organ przy ustalaniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego w danej sprawie, ustalić stan faktyczny. Wniosek o faktach powinien być oparty na dowodach zgromadzonych przez organ administracji, a rozpatrzenie dowodów powinno dotyczyć całokształtu materiału dowodowego. Ocena dowodów musi być umotywowana i powinna prezentować całokształt materiału dowodowego bez uszczerbku dla równej – co do zasady – mocy wszystkich środków dowodowych. Ocena dowodów powinna być dokonana z zachowaniem reguł logicznego rozumowania, zgodnie ze wskazaniami wiedzy powszechnej i doświadczenia życiowego (por. W. Chróścielewski, Z. Kmieciak (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WKP 2019, komentarz do art. 80, teza 1). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rację w powyższym sporze należy przyznać organowi. Organ zasadnie zarzucił sądowi pierwszej instancji, że ten błędnie przyjął, jakoby organy w niniejszej sprawie nierzetelnie zbadały stan faktyczny i nie wyjaśniły prawidłowości zawiadomienia skarżącej z dnia [...] kwietnia 2021 r. o zamiarze wszczęcia kontroli, czym naruszyły wskazane powyżej przepisy k.p.a. Zawiadomienie to zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu [...] kwietnia 2021 r. i zawierało wszystkie niezbędne dane zawarte w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców. Stosownie do tegoż przepisu, zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli zawiera: 1) oznaczenie organu; 2) datę i miejsce wystawienia; 3) oznaczenie przedsiębiorcy; 4) wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli; 4a) wstępną listę dokumentów i informacji związanych z zakresem przedmiotowym kontroli, których udostępnienia oczekuje organ kontroli w trakcie kontroli; 4b) w przypadku kontroli planowej - informację o kategorii ryzyka, o której mowa w art. 47 ust. 1; 5) imię, nazwisko oraz podpis osoby upoważnionej do zawiadomienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji. Także termin wszczęcia kontroli wskazany w tymże zawiadomieniu był prawidłowy, zgodny z treścią art. 48 ust. 2 p.p. Organ wskazał bowiem, że zamierza wszcząć kontrolę w dniu [...] maja 2021 r., jednocześnie pouczając, że w przypadku odebrania zawiadomienia po dniu [...] kwietnia 2021 r. kontrola w dniu [...] maja może być przeprowadzona wyłącznie na wniosek kontrolowanego, zaś w przypadku jego braku zostanie przeprowadzona w terminie przewidzianym w art. 48 ust. 2 p.p. Oznacza to, że w niniejszej sprawie kontrola, bez wniosku kontrolowanego, mogła zostać wszczęta w okresie od [...] maja 2021 r. do [...] maja 2021 r. Zatem próby przeprowadzenia kontroli, które miały miejsce w dniach [...] i [...] maja 2021 r. mieściły się w wyznaczonym przez art. 48 ust. 2 p.p. terminie. Zasadnie wskazuje organ, że żadne przepisy nie wskazują, że w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli należy podać konkretną datę kiedy ta kontrola ma być przeprowadzona. Tym samym sąd pierwszej instancji niezasadnie zarzucił organom naruszenie art. 48 ust. 1 – 3 p.p. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., uznając, że zawiadomienie z [...] kwietnia 2021 r. było obarczone wadami a zatem, że było nieskuteczne. Nie można również zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że podejmowane przez organ w dniach [...] i [...] maja 2021 r. próby pisemnego i e-mailowego poinformowania skarżącej o kolejnych datach rozpoczęcia kontroli – w dniach [...] i [...] maja 2021 r. były nieprawidłowe. Powyższe pisma nie stanowiły zamiaru wszczęcia nowych kontroli i wyznaczenia ich terminów w świetle art. 48 ust. 2 p.p., bowiem zawiadomienie o zamierza wszczęcia kontroli zostało prawidłowo doręczone skarżącej [...] kwietnia 2021 r. zatem organ miał możliwość wyznaczenia terminu kontroli najpóźniej [...] maja 2021 r. Próby nawiązania kontaktu ze skarżącą oraz wyznaczenia dogodnego terminu wszczęcia kontroli, mieszczącego się w przedziale przewidzianym art. 48 ust. 2 p.p., miało charakter informacyjny, celem zminimalizowania po stronie skarżącej niedogodności jakie wiążą się z samą kontrolą. Nadmienić należy, że sama skarżąca w odpowiedzi na pierwsze zawiadomienie o zamiarze przeprowadzenia kontroli z [...] marca 2021 r. (która ostatecznie nie doszła do skutku) upoważniła p. D. K. do jej reprezentowania w trakcie kontroli oraz wskazała adres e-mail pod który należy się ze skarżącą kontaktować. Z powyższego adresu korzystała również skarżąca, przesyłając do organu zwolnienia lekarskie. Dlatego też, wykorzystywanie przez organ pierwszej instancji, wskazanego przez skarżącą adresu e-mail do korespondencji ze skarżącą, mającej charakter wyłącznie informacyjny i stanowiący przejaw dobrej woli organu celem ułatwienia przeprowadzenia czynności kontrolnych, w żadnym zakresie nie może być poczytywany jako naruszenie przepisów odnoszących się do zasad wszczynania kontroli u przedsiębiorców. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istota niniejszej sprawy została dostatecznie wyjaśniona, dlatego też stosując art. 188 p.p.s.a. rozpoznał merytorycznie skargę skarżącej uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodzić się należało z organem, że skarżąca uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli w maju 2021 r., bowiem mimo prawidłowego zawiadomienia z [...] kwietnia 2021 r. i dwukrotnych prób jej przeprowadzenia przez organy w dniach [...] i [...] maja 2021 r. skarżąca swoim zachowaniem powyższe uniemożliwiła. Nie miało przy tym znaczenia, że skarżąca przedłożyła zwolnienia lekarskie jej oraz osoby wyznaczonej do jej reprezentowania w czasie kontroli. W niniejszej sprawie, na skutek prawidłowego zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli z [...] kwietnia 2021 r. kontrola mogła być przeprowadzona od [...] do [...] maja 2021 r. a zatem skarżąca powinna być przygotowana, że w każdym z tych dni może nastąpić rozpoczęcie kontroli a zatem powinna tak zorganizować pracę aby umożliwić inspektorom m.in. możliwość przeglądania dokumentów, nośników informacji czy danych związanych z przedmiotem kontroli (art. 72 u.t.d.). Kontrolerzy dwukrotnie udali się do siedziby przedsiębiorstwa skarżącej w dniach [...] i [...] maja 2021 r. i nikogo w nim nie zastali. Dlatego też należało przyjąć, że skarżąca nie zapewniła możliwości przeprowadzenia kontroli, co skutkuje przyjęciem, że spełniły się przesłanki do nałożenia na skarżącą kary w wysokości 12.000 zł z l.p. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. czyli za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. (punkt 1-2 sentencji wyroku). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Zasądzona kwota 3800 zł stanowi zwrot wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie w kwocie 3600 zł za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz sporządzenie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika organu, który nie występował przed sądem pierwszej instancji (punkt 3 sentencji wyroku).