II OSK 120/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Anna Żak sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1302/24 w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lutego 2024 r. nr DOZ-APN.650.216.2022.BP w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 lipca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1302/24 oddalił skargę J. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: MKiDN) z dnia 27 lutego 2024 r. nr DOZ-APN.650.216.2022.BP w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. MKiDN postanowieniem z 27 lutego 2024 r. nr DOZ-APN.650.216.2022.BP utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie (dalej: [...]WKZ) z 5 maja 2022 r. nr: WSAK.3151.5.2021.AS oddalające zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej w sprawie wykonania obowiązku wynikającego z decyzji ostatecznej Prezydenta [...] nr 57/K/14 z 4 lipca 2014 r., objętego tytułem wykonawczym nr [...] z [...] października 2019 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że dnia 4 lipca 2014 r. została wydana przez [...] Konserwatora Zabytków decyzja nr 57/K/14 nakazująca J. S. doprowadzenie zabytku - strefy ochrony konserwatorskiej [...] w [...], do jak najlepszego stanu, poprzez wykonanie prac - wskazanych w tej decyzji - na elewacjach budynku przy ul. [...], stanowiącego element tego zabytku. Prace należało wykonać w ciągu czterech miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. Wyjaśniono również, że budynek mieszkalny położony przy ul: [...] w [...] położony jest na terenie strefy ochrony konserwatorskiej [...] wpisanej decyzją z dnia [...] kwietnia 1979 r. do rejestru zabytków nieruchomych województwa [...] pod nr [...], w związku z tym jest objęty ochroną na podstawie art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2022 r. poz. 840 ze zm.), dalej: u.o.z. Od powyższej decyzji J. S. złożył odwołanie do MKiDN. Po rozpatrzeniu odwołania Minister decyzją z dnia 2 czerwca 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. J. S. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2551/15 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Od tego wyroku MKiDN złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1903/16 uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. Z uwagi na powyższe w dniu 22 marca 2019 r. została przeprowadzona kontrola wykonania nakazu zawartego w decyzji [...] Konserwatora Zabytków z 4 lipca 2014 r. w trakcie której stwierdzono, że obowiązek wynikający z tej decyzji nie został wykonany, mimo że decyzja stała się ostateczna i prawomocna. W związku z niewykonaniem nakazu, w dniu [...] października 2019 r. został wystawiony przez [...]WKZ tytuł wykonawczy nr [...], w którym organ wezwał do wykonania obowiązku wynikającego z powyższej decyzji z 4 lipca 2014 r. W dniu 23 listopada 2020 r. została przeprowadzona kontrola przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, podczas której potwierdzono niewykonanie obowiązku. Wobec takich ustaleń [...]WKZ pismem z dnia 24 czerwca 2021 r. poinformował J. S., że decyzja [...] Konserwatora Zabytków z 4 lipca 2014 r. jest ostateczna i prawomocna, w związku z czym obowiązek określony w tytule wykonawczym nr [...] z [...] października 2019 r. jest wymagalny i wezwał zobowiązanego do niezwłocznego wykonania nakazanych prac. W piśmie z dnia 20 lipca 2021 r. J. S. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. [...]WKZ postanowieniem z dnia 5 maja 2022 r. nr: WSAK.3151.5.2021.AS oddalił wniesione zarzuty wskazując, że zostały one wniesione z uchybieniem siedmiodniowego terminu, ponieważ tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanemu [...] października 2019 r., natomiast zarzuty wniesione zostały pismem z [...] lipca 2021 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. S. MKiDN postanowieniem z 27 lutego 2024 r. nr DOZ-APN.650.216.2022.BP utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że zastosowanie w sprawie mają przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z dnia 2019 r. poz. 1438 ze zm.), dalej: u.p.e.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 11 września 2019 r. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy powinien zawierać w szczególności pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wniesienie zaś zarzutów po terminie (tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) jest okolicznością obiektywną i powoduje, że organ nie ma możliwości ich merytorycznego rozpoznania. Skargę na postanowienie MKiDN wniósł J. S. zarzucając naruszenie: 1) art. 34 § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 63 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej: k.p.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu zarzutów w sytuacji, w której ze złożonych [...] lipca 2021 r. zarzutów wyraźnie wynika żądanie zobowiązanego polegające na uchyleniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w wysokości [...] zł nałożonego dopiero postanowieniem z 1 lipca 2021 r., nie zaś tytułem wykonawczym nr [...] z [...] października 2019 r., co w konsekwencji stanowi zarzut prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sposób nieprawidłowy; 2) art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której ustawa w brzmieniu do dnia 29 lipca 2020 r., przewiduje wprost jako jedną z podstaw zarzutów zastosowanie przez organ egzekucyjny zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, który w stanie faktycznym niniejszej sprawy został nałożony w toku postępowania egzekucyjnego postanowieniem organu z 1 lipca 2021 r., nie zaś tytułem wykonawczym nr [...]; 3) art. 128 k.p.a. polegające na braku rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, w wyniku błędnego przyjęcia, że w niniejszym stanie faktycznym strona może złożyć zarzuty jedynie od tytułu wykonawczego z [...] października 2019 nr [...]. W odpowiedzi na skargę MKiDN wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd wyjaśnił, że art. 27 § 1 u.p.e.a. określa wymogi formalne tytułu wykonawczego, stanowiąc w pkt 9, że tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zatem możliwość wniesienia zarzutów przez zobowiązanego ograniczona została do 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Termin ten uznać należy za termin procesowy. Uchybienie takiemu terminowi powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania. Co więcej, jak zauważył Sąd I instancji termin do wniesienia zarzutów jest terminem procesowym zawitym, którego uchybienie powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego. Jeśli zaś, pomimo uchybienia terminu, organ egzekucyjny i wierzyciel prowadzą merytoryczne postępowanie odnośnie zarzutów, to naruszają przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wojewódzki wskazał, że w rozpoznawanej sprawie z pisma skarżącego z 20 lipca 2021 r. wynika, że wniósł on "zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji objętego tytułem wykonawczym nr [...] z [...] października 2019 r.". Skarżący we wskazanym tytule wykonawczym został pouczony o przysługującym prawie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu/wydruku tytułu wykonawczego. Odpis ten, jak wynika z akt sprawy został skarżącemu doręczony w dniu 14 października 2019 r. Termin do wniesienia zarzutów upłynął zatem z dniem 21 października 2019 r., a zarzuty zostały zgłoszone w piśmie z 20 lipca 2021 r. W konsekwencji zasadnie organ egzekucyjny nie rozpoznał zarzutów co do istoty z powodu uchybienia terminu do ich wniesienia. Skargę kasacyjną wniósł J. S. zaskarżając wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 34 § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 8) u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu zarzutów, w sytuacji w której ze złożonych w dniu 20 lipca 2021 r. zarzutów wyraźnie wynika żądanie zobowiązanego polegające na uchyleniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w wysokości [...] zł nałożonego dopiero postanowieniem z dnia 1 lipca 2021 r., nie zaś tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] października 2019 r., co w konsekwencji stanowi zarzut do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sposób nieprawidłowy i godzący w interesy zobowiązanego i tym samym naruszenie: 2) art. 33 § 1 pkt 8) u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji w której ustawa u.p.e.a., w brzmieniu do dnia 29 lipca 2020 r., przewiduje wprost jako jedną z podstaw zarzutów zastosowanie przez organ egzekucyjny zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, który w stanie faktycznym niniejszej sprawy został nałożony w toku postępowania egzekucyjnego postanowieniem organu z dnia 1 lipca 2021 r. nie zaś tytułem wykonawczym nr [...], zważywszy w szczególności na fakt, iż taka właśnie podstawa została zawarta w treści uzasadnienia zarzutów zobowiązanego, a zatem organ winien był rozpatrzyć zarzuty w odniesieniu do postanowienia z dnia 1 lipca 2021 r. i w konsekwencji do sposobu prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 3) art. 128 k.p.a. polegające na braku rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, w wyniku błędnego przyjęcia, że w niniejszym stanie faktycznym strona może złożyć zarzuty jedynie od tytułu wykonawczego z dnia [...] października 2019 nr [...] i w konsekwencji błędne przyjęcie przez organ, że zarzuty zostały wniesione po terminie i tym samym podlegają oddaleniu, w sytuacji w której to postanowieniem z dnia 1 lipca 2021 r. organ nałożył na zobowiązanego grzywnę w wysokości [...] zł, nie zaś tytułem wykonawczym, a zatem zarzuty skierowane zostały do postanowienia z dnia 1 lipca 2021 r. i tym samym zostały wniesione w terminie oraz winny być rozpoznane merytorycznie przez organ, mając w szczególności na uwadze, że to właśnie kwota grzywny nałożona postanowieniem z dnia 1 lipca 2021 r. została w zarzutach wskazana jako zbyt uciążliwą, co stanowi wprost podstawę zarzutów wskazaną w art. 33 § 1 pkt 8) u.p.e.a. w brzmieniu do 29 lipca 2020 r. i odnosi się do nieprawidłowego narażającego zobowiązanego na szkody prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 4) co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i orzeczenie co do istoty sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wskazany warunek w sprawie został spełniony. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego, należy przypomnieć, że przedmiotem oceny Sądu I instancji było postanowienie MKiDN z dnia 27 lutego 2024 r. nr DOZ-APN.650.216.2022.BP, którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie [...]WKZ z dnia 5 maja 2022 r. nr WSK.3151.5.2021.AS, oddalające zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej w sprawie wykonania obowiązku wynikającego z decyzji ostatecznej Prezydenta [...] – [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], objętego tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] października 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że powyższe zarzuty zostały w sprawie oddalone z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia, czego skarżący kasacyjnie zdaje się nie zauważać. Żaden z powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów nie odnosi się do kwestii zachowania terminu do zgłoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, lecz do argumentacji, że żądanie zobowiązanego wyrażone w zarzutach złożonych w piśmie z dnia 20 lipca 2021 r. dotyczy uchylenia zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w wysokości [...] zł nałożonego postanowieniem z dnia 1 lipca 2021 r., z czym skarżący kasacyjnie łączy zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 8) w zw. z art. 34 § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. Rozważania w niniejszej sprawie należy zacząć od wyjaśnienia, że podstawą takiego rozstrzygnięcia sprawy był art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W powyższym przepisie ustawodawca, w ramach wymogów jakie zawiera tytuł wykonawczy, wskazuje zatem pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Poprzez tak ustawowo wyrażony jeden z wymogów tytułu wykonawczego ustawodawca jednocześnie określił prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, którego realizację doprecyzował terminem 7 dni. Skarżący ma zatem ustawowo zakreślony termin 7 dni na zgłoszenie do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, który liczony jest od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Jak wynika z akt sprawy tytuł wykonawczy z [...] października 2019 r. nr [...] spełnia wymogi art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a, ponieważ zawiera wyraźne pouczenie cyt. "Na podstawie art. 33 § 1 ustawy zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu/wydruku tytułu wykonawczego zgłoszenie do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej". Odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego został doręczony J. S. 14 października 2019 r. (k. 28 akt administracyjnych), a zatem licząc – termin do wniesienia zarzutów upłynął w dniu 21 października 2019. Zarzuty zostały natomiast zgłoszone w piśmie z 26 lipca 2021 r. Nie ma więc mowy o terminowym ich wniesieniu, gdyż wniesiono je z prawie 9 miesięcznym opóźnieniem. Ustalenie, że zarzuty zostały złożone po terminie do dokonania tej czynności nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z analizy art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Gdy organ stwierdzi, że zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do ich merytorycznego rozpoznania i ma obowiązek odmówić ich oceny (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2025 r., sygn. akt I GS 375/24), co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe ustalenia brak jest możliwości naruszenia w sprawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., który stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, czy też art. art. 34 § 4 wskazanej ustawy, zgodnie z którym organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego, jeżeli w niniejszej sprawie zarzuty nie mogły być w ogóle rozpoznane, tym samym nie można było poddać ww. przepisów prawidłowej wykładni, z uwagi na nieterminowe wniesienie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przez skarżącego kasacyjnie. Termin 7 dni na ich złożenie ma bowiem charakter terminu zawitego od dochowania którego zależy powstanie uprawnienia do wniesienia zarzutów. Nie podlega on skróceniu ani wydłużeniu. Ustawodawca nie wskazuje na inny termin do zgłoszenia tych zarzutów stąd nie ma podstaw aby przyjąć jakiś inny termin do ich wniesienia. Unormowanie to jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozumiane jednolicie jako określona prawnie zasada wnoszenia zarzutów (por. wyrok NSA z 22 marca 2023 r., II OSK 2980/20; wyrok NSA z 19 października 2022 r., III FSK 1001/21). Zarzuty wniesione po wskazanym terminie nie podlegają rozpatrzeniu, gdyż ani organ odwoławczy, ani sąd administracyjny nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy w zażaleniu, skardze czy skardze kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2024 r. sygn. akt I GSK 1029/23). Niezrozumiałym dla Sądu jest też zarzut naruszenia art. 63 § 2 k.p.a. normujący treść podania, skoro kwestia ta nie jest negowana przez organy orzekające w sprawie, ani Sąd I instancji, problemem jest bowiem nieterminowe wniesienie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Podobna sytuacja zachodzi w zakresie zarzutu naruszenia art. 128 k.p.a. który dotyczy wymogów odwołania od decyzji administracyjnej. Abstrahując od powyższego skarżący kasacyjnie podnosi, że błędnie zostało w sprawie przyjęte, że w niniejszym stanie faktycznym strona może złożyć zarzuty jedynie od tytułu wykonawczego z dnia [...] października 2019 nr [...] i w konsekwencji organy orzekające w sprawie nieprawidłowo uznały, że zarzuty zostały wniesione po terminie i tym samym podlegają oddaleniu. Niemniej jak wynika z pisma strony z 20 lipca 2021 r., na co zresztą zwrócił już uwagę Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, skarżący wskazał w nim wprost, że wnosi "zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji objętego tytułem wykonawczym nr [...] z [...] października 2019 r." (k. 17 akt administracyjnych). Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zarzut ten został nieprawidłowo skonstruowany. Norma z art. 151 p.p.s.a. jest normą o charakterze procesowym i może być powołana wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, norma ta nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 6003/21, LEX nr 3839874.) Naruszenie art. 151 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby sąd - wydając zaskarżone orzeczenie - stwierdził naruszenie prawa, które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a pomimo powyższego ją oddalił (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2025 r. sygn. akt III FSK 1556/23, LEX nr 3849342). Z przedstawionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny uznając zarzuty skargi za nieusprawiedliwione, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.