II OSK 1590/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej O. A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 74/14 odrzucającego skargę O. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 13 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 74/14 odrzucił skargę O. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2013 r., znak: [...]w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu sąd wskazał, że w wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie zaskarżoną decyzją uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu II instancji wniósł W. B., działający jako pełnomocnik w imieniu O. A. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 stycznia 2014 r skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] stycznia 2014 r. W dniu [...] lutego 2014 r O. A. stawił się osobiście w Sądzie i podpisał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę ze względu na uzupełnienie jej braków formalnych z przekroczeniem terminu. Od tego postanowienia skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że pismo W. B. z [...] grudnia 2013 r. stanowiło skargę i podlegało odrzuceniu, a w konsekwencji odrzucenie pisma niestanowiącego skargi; naruszenie art. 49 § 1 w zw. z art. 67 § 5 p.p.s.a. poprzez wadliwe wezwanie do usunięcia braków formalnych ww. pisma i w konsekwencji przyjęcie, że bezskutecznie upłynął termin do uzupełnienia braków formalnych pisma, pomimo że w ogóle termin ten nie rozpoczął biegu. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że przed W. B. skargę na ten akt wniósł umocowany do działania w imieniu skarżącego profesjonalny pełnomocnik. Skarżący był zatem reprezentowany przez niego. Pismo to nie było skargą, lecz pismem procesowym w sprawie. Ponadto, wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało wysłane na adres skarżącego, nie zaś jego profesjonalnego pełnomocnika. Termin do uzupełnienia braku formalnego nie rozpoczął biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Wskazać należy, że pismo złożone przez W. B. należy traktować jako skargę. Przede wszystkim pismo zostało zatytułowane jako "skarga". Sąd przychyla się do stanowiska, zgodnie z którym falsa demonstratio non nocet. W tym konkretnym przypadku jednak za uznaniem tego pisma za skargę przemawiają również inne okoliczności. Przede wszystkim za prawidłowością uznania przez sąd pisma za skargę przemawia okoliczność, którą podnosi sam skarżący, dotyczącą ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w tej sprawie. Skoro skarżący w sprawie skargi na ww. decyzję SKO reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika, nie było potrzeby składania pism w tym postępowaniu przez inną osobę, tym bardziej, że nie posiadała ona stosownego umocowania (i zgodnie z art. 35 p.p.s.a. nie mogła go posiadać). Sąd zatem, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie musiał powziąć wątpliwości co do sposobu, w jaki należy potraktować wpływające pismo (jako uzupełnienie skargi czy samą skargę). Ponadto, skarżący podpisał skargę co prawda po terminie, lecz uczynił to w pozostałym zakresie zgodnie z wezwaniem. Potwierdził tym samym, że pismo to jest skargą wniesioną przez [...] sp. z o.o. Gdyby nie traktował tego pisma jako skargi, lecz zwykłe pismo procesowe w sprawie, okoliczność jego niepodpisania w terminie nie miałaby takiego znaczenia. Będąc reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika mógłby wnieść je ponownie za jego pośrednictwem. Pismo wniesione przez osobę nieumocowaną nie wywarłoby zamierzonego skutku. Wobec tego, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] zaskarżono dwukrotnie – najpierw skargą z [...] XII 2013 r. wniesioną przez profesjonalnego pełnomocnika w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 73/14 (zakończoną nieprawomocnym obecnie wyrokiem WSA z 13 marca 2014 r.) oraz skargą wniesioną [...] XII 2013 r. przez W. B. Obie skargi wniesiono zatem na tę samą decyzję i uczynił to ten sam skarżący – [...] sp. z o.o. Sąd powinien był zatem skargę w niniejszej sprawie odrzucić, lecz na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., gdyż dwa dni wcześniej wniesiono tożsamą skargę. Nie było zatem potrzeby wzywania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego przez podpisanie skargi. Sąd omyłkowo wskazał, że skargę wniósł O. A., podczas gdy jest on, jak sam wskazuje w skardze, reprezentantem [...] sp. z o.o. Nie miało to jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż wyrok II SA/Kr 73/14 został wydany w sprawie ze skargi tejże spółki. Odnosząc się zaś do zarzutu nieprawidłowego doręczenia wezwania do usunięcia braku formalnego – samemu skarżącemu, nie zaś profesjonalnemu pełnomocnikowi, wskazać trzeba, że skoro sąd zasadnie przyjął, że sprawa zainicjowana skargą wniesioną przez niego w imieniu skarżącego jest osobną sprawą od sprawy zainicjowanej skargą wniesioną przez osobę nieumocowaną do działania w imieniu skarżącego, to nie mógł on doręczyć wezwania profesjonalnemu pełnomocnikowi. Doręczenie byłoby bowiem dokonane pełnomocnikowi ustanowionemu w innej sprawie, niż ta, której dotyczy wezwanie. Wskazać również trzeba, że wbrew twierdzeniom skarżącego, do połączenia spraw z tych dwóch skarg nigdy nie doszło, co potwierdza fakt wydania dwóch osobnych orzeczeń – w sprawie II SA.Kr 73/14 – wyroku oddalającego skargę, a w sprawie II SA/Kr 74/14 postanowienia odrzucającego skargę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.