II OSK 1628/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku G.S. o wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu Dzielnicy Mokotów m. st. Warszawy z [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej G.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2095/13 oddalające skargę G.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z 18 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G.S. (dalej jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W skardze kasacyjnej wniósł między innymi o wstrzymanie wykonania wydanej w I instancji decyzji Zarządu Dzielnicy Mokotów m. st. Warszawy z [...] października 2012 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji może dojść do usankcjonowania samowoli budowlanej, a więc usankcjonowana działania lokalu gastronomicznego w miejscu do tego nieprzeznaczonym, potencjalnie uciążliwego dla skarżącego oraz pozostałych sąsiadów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). W treści skargi kasacyjnej skarżący sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, odnosząc się przede wszystkim do usankcjonowania samowoli budowlanej. Decyzja o warunkach zabudowy nie powoduje usankcjonowania samowoli budowlanej, ponieważ do tego rodzaju skutków może dojść wyłącznie w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym przed organami nadzoru budowlanego. Podobnie decyzja o warunkach zabudowy nie pozwala samodzielnie na realizację inwestycji, bowiem stanowi tylko jeden z elementów szerzej rozumianego procesu inwestycyjnego. Przedmiotowa inwestycja może być więc realizowana wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji właściwego organu wydanej na dalszym etapie postępowania i na tym etapie skarżący będzie miał zagwarantowaną ochronę prawną, w tym możliwość złożenia, wraz z ewentualną skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego, wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący odnosi się jedynie do potencjalnych uciążliwości związanych z funkcjonowaniem lokalu gastronomicznego, z jednej strony bliżej tych uciążliwości nie określając, a z drugiej pomijając, że przystąpienie do użytkowania lokalu gastronomicznego nie jest możliwe tylko na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący nie uprawdopodobnił więc, że decyzja w przedmiocie warunków zabudowy wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Stąd też wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.