II OZ 206/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2075/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi P.M. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 lipca 2025 r., nr 940/2025 w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 grudnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2075/25, odrzucił skargę P.M. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 lipca 2025 r., nr 940/2025 w przedmiocie umorzenia postępowania. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W wykonaniu zarządzenia z 27 sierpnia 2025 r. wezwano skarżącego P.M. do uzupełnienia braku formalnego skargi (wskazanie numeru PESEL) na wyżej powołane postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało przesłane skarżącemu i wróciło do Sądu jako awizowana przesyłka (k. 8). Jak wynika z adnotacji placówki pocztowej przesyłka nie została doręczona, gdyż nie została podjęta w terminie. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała skarżącego o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z 25 września 2025 r. i awizo powtórne z 3 października 2025 r.), po czym 10 października 2025 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę Sądowi. W ocenie Sądu przesyłkę awizowano w sposób prawidłowy, dlatego pozostawiono ją w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 9 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga podlega odrzuceniu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935. ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), skarga powinna zawierać numer PESEL strony wnoszącej to pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. W związku z tym, że we wniesionej skardze nie podano numeru PESEL skarżącego, został on wezwany do uzupełnienia tego braku formalnego w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uwagi na nieodebranie wezwania, znalazł zastosowanie art. 73 p.p.s.a., a wezwanie uznano za doręczone w dniu 9 października 2025 r. Ustawowy termin na uzupełnienie braku formalnego minął bezskutecznie 16 października 2025 r. Skarżący nie podał swojego numeru PESEL, wobec czego Sąd stwierdził, że nie uzupełnił braku formalnego skargi w ustawowym terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu wywiódł P.M., zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rygorystyczne potraktowanie braku reakcji na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego odwołania, w sytuacji gdy skarżący nie otrzymał dwukrotnego awizo przesyłki pocztowej ewentualnie jeżeli nawet awizowano te przesyłki to i tak nie dotarły dokumenty awizo do skarżącego wobec nagromadzenia w skrytce różnych dokumentów, gazet i reklamówek, czym w istocie zajmuje się obecnie poczta toteż skarżący mógł nie doszukać się w tym natłoku kartek z awizo, toteż sumując: albo nie otrzymał żadnego awizo albo się go nie doszukał w natłoku papierów. W uzasadnieniu dodatkowo wskazano, że z akt administracyjnych sprawy wynika kto jest skarżącym w sprawie, jak również jaki posiada PESEL. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Do zadań Sądu I instancji po wpłynięciu środka odwoławczego należy w pierwszej kolejności zbadanie z urzędu dopuszczalności skargi i ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wniesiona skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Takim brakiem formalnym uzasadniającym odrzucenie skargi jest brak wypełnienia obowiązku wynikającego z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., polegającego na podaniu w pierwszym piśmie numeru PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Żalący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braku formalnego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 27 sierpnia 2025 r. (uznanym za doręczone 9 października 2025 r.) wzywającym do wskazania numeru PESEL. Podniesiona przez żalącego okoliczność wskazania numeru PESEL w dokumentach, które zostały dołączone do akt sprawy, nie jest równoznaczne z wywiązaniem się z obowiązku, o którym mowa w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Zgodnie bowiem z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22: "Niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd". Z tego też względu podniesione zarzuty należało uznać za niezasadne. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.