III OZ 609/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 159/25 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 21 listopada 2024 r., nr [...] w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 21 listopada 2024 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 14 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: spółka) wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 21 listopada 2024 r. w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że spółka wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 21 listopada 2024 r. wymierzającą spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu I instancji, tak sformułowany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zasługiwał na uwzględnienie. Spółka nie uprawdopodobniła przesłanek, od których uzależnione jest udzielenie tego rodzaju ochrony tymczasowej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie dokonuje kontroli postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego uwzględniając stan prawny i faktyczny z daty wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze nie zawierał uzasadnienia. W konsekwencji prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że spółka nie uprawdopodobniła przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Natomiast, jak już wyżej wskazano, złożony przez spółkę wniosek nie zawierał uzasadnienia. Obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie oznacza, że strona może poprzestać na samym sformułowaniu wniosku i pominąć jego uzasadnienie. W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej obowiązek, który wywołuje konieczność poniesienia nakładów finansowych, strona jest zobowiązana przedstawić przede wszystkim swoją sytuację finansową w relacji do wysokości tych nakładów oraz uprawdopodobnić, że konieczność wydatkowania danej kwoty spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, spółka nie uprawdopodobniła przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej we wniosku złożonym do Sądu I instancji, jak i w zażaleniu. Wnosząc zażalenie spółka powołała się jedynie na ogólne rozważania dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wskazując w istocie żadnych konkretnych przesłanek mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Nie jest tego rodzaju konkretną okolicznością lakoniczne wskazanie, że nałożenie administracyjnej kary pieniężnej może utrudnić spółce startowanie w przetargach i prowadzenie działalności. Należy także zaznaczyć, że w polskim porządku prawnym instytucja tzw. ochrony tymczasowej została uregulowana zgodnie z wytycznymi sformułowanymi w rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy nr R/89/8 z 15 listopada 1989 r. o tymczasowej ochronie sądowej w sprawach administracyjnych. Rekomendacja przewiduje możliwość elastycznego korzystania ze środków ochrony tymczasowej, w tym uchylanie ich oraz wprowadzanie pewnych ograniczeń czasowych. Zastrzega przy tym, że środki te nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść. Dlatego też, na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji kontrola legalności zaskarżonej decyzji jest niedopuszczalna. Powyższe oznacza, że zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Brak uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwiał uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.