III SA/Łd 73/26

Dnia 21 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 grudnia 2025 roku nr BP.501.2277.2025.0377.WA7 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.

Decyzją z 1 grudnia 2025 r., nr BP.501.2277.2025.0377.WA7, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 7, ust. 11, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm.), zwanej dalej "u.t.d.", lp. 1.5, lp. 5.7.1, lp. 6.2.1 i lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 8, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L 102 z 2006 r., str. 1 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 561/2006", art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L 60 z 2014 r., str. 1 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 165/2014", art. 1, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. U. UE. L 249 z 2020 r., str. 1), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 14 sierpnia 2025 r., nr WI.8140.6.1356.2025.MA o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6 000 zł na G. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 23 czerwca 2025 r. podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z pojazdu samochodowego marki DAF o nr rej. [...] oraz naczepy marki Wielton o nr rej. [... ], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony (36 000 kg), na drodze wojewódzkiej nr [...], w miejscowości R., stwierdzono naruszenia: 1. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie – za każdą zmianę; 2. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej – o czas do 1 godziny; 3. niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego niezarejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; 4. niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis. Pojazdem kierował M.B. wykonujący krajowy transport drogowy płytek ceramicznych z miejscowości P. do miejscowości J., w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z 23 czerwca 2025 r., nr MA.8140.351.2025.VII1215.TD. Decyzją z 14 sierpnia 2025 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 6 000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego. Od decyzji tej skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, obowiązku wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz wymogu pełnego i przekonującego uzasadnienia decyzji. Skarżąca podniosła, że 6 sierpnia 2025 r. wystąpiła do organu pierwszej instancji z wnioskiem o udostępnienie akt sprawy na etapie postępowania przed wydaniem rozstrzygnięcia. Wniosek został doręczony organowi 11 sierpnia 2025 r. Mimo to organ nie zapewniając uprzednio wglądu do akt ani możliwości ustosunkowania się do zebranego materiału, wydał decyzję już 14 sierpnia 2025 r. Pozbawiło to skarżącą realnej możliwości obrony jej praw, w tym zgłoszenia uzupełniających wniosków dowodowych, przedstawienia wyjaśnień oraz korekty ewentualnych nieścisłości wynikających z dokumentów zgromadzonych przez organ. Dopiero 22 sierpnia 2025 r. z doręczeniem decyzji skarżąca została poinformowana o możliwości uzyskania kopii akt z zastrzeżeniem konieczności uiszczenia opłaty według wewnętrznego zarządzenia organu. Organ drugiej instancji utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i ust. 2 w związku z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale lVa Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ drugiej instancji uznając za zasadne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 800 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie – za każdą zmianę, wskazał, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza wykonywanie przez przedsiębiorcę w dniu kontroli przewozu zarobkowego pojazdem niezgłoszonym do posiadanych uprawnień. W toku postępowania wyjaśniającego uzyskano informacje z Urzędu Miasta Piotrkowa Trybunalskiego oraz Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, z których wynika, że przedsiębiorca posiadał na dzień kontroli zarówno uprawnienie krajowe (zezwolenie/licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy), jak i licencję wspólnotową na międzynarodowy przewóz rzeczy. Jednocześnie obie jednostki potwierdziły, że pojazd DAF o nr rej. [...] nie był w dacie kontroli ujęty w wykazie pojazdów przypisanych do któregokolwiek z posiadanych uprawnień – ani w licencji wspólnotowej, ani w licencji krajowej. W świetle powyższego należało przyjąć, że kontrolowany przewóz został wykonany pojazdem, który nie został zgłoszony i wpisany do wykazu pojazdów właściwego uprawnienia. Przedsiębiorca nie przedstawił dowodu przeciwnego w postaci aktualnego wykazu z wpisanym pojazdem, wypisu z licencji obejmującego dany pojazd, ani potwierdzenia dokonania zgłoszenia przed dniem kontroli. Skoro pojazd nie był wpisany, obowiązek aktualizacji danych nie został dopełniony. Naruszenie ma charakter formalny i jest obiektywnie stwierdzalne: albo pojazd figuruje w wykazie, albo nie. W tej sprawie nie figurował. Zachowanie przedsiębiorcy wypełnia znamiona naruszenia wykonywania przewozu pojazdem nieujętym w wykazie pojazdów licencji (pojazdem niezgłoszonym do uprawnienia), co skutkuje odpowiedzialnością administracyjną przewidzianą w taryfikatorze. Organ drugiej instancji za uzasadnione uznał nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 150 zł z tytułu naruszenia określonego w lp. 5.7.1 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin. Podniósł przy tym, że próg normatywny jest precyzyjny: skrócony odpoczynek to co najmniej 9 godzin nieprzerwanie. Analiza danych cyfrowych z tachografu i karty kierowcy wykazała, że w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się 29 kwietnia 2025 r. o godz. 05:37 kierowca nie zrealizował wymaganego skróconego dziennego odpoczynku w wymiarze co najmniej 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek w tym okresie przypadł od godz. 20:38 29 kwietnia 2025 r. do godz. 05:37 30 kwietnia 2025 r. i wyniósł 8 godzin i 59 minut, a więc był krótszy o 1 minutę od wymaganej normy. Powstała zatem dokładnie ta sytuacja, którą taryfikator kwalifikuje i wycenia - "do 1 godziny". Organ nie ma kompetencji do "zaokrąglania" ani uznaniowego obniżania kary. Kierowca podczas kontroli nie okazał wydruków ani innych dokumentów uzasadniających odstępstwo od przepisów o czasie prowadzenia, przerwach i odpoczynkach. Organ drugiej instancji uznając za zasadne nałożenie na skarżącą kary w wysokości 5 000 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, wskazał, że podczas kontroli drogowej odczytano dane z tachografu cyfrowego oraz karty kierowcy, a także sporządzono protokół przesłuchania kierującego. Analiza zapisów cyfrowych wykazała wielokrotne prowadzenie pojazdu bez prawidłowo zalogowanej karty kierowcy ("jazda bez prawidłowej karty kierowcy"): 6 maja 2025 r. od godz. 21:44 do godz. 23:54 – 1 godzina 41 minut (przebieg 111 km, średnia 65,94 km/h); 13 maja 2025 r. od godz. 06:11 do godz. 06:25 – 14 minut (9 km, 38,57 km/h); 14 maja 2025 r. od godz. 17:08 do godz. 18:21 – 11 minut (3 km, 16,36 km/h); 27 maja 2025 r. od godz. 04:47 do godz. 07:00 – 44 minuty (49 km, 66,82 km/h); 2 czerwca 2025 r. od godz. 21:20 do 3 czerwca 2025 r. godz. 00:00 – 1 godzina 7 minut (110 km, 98,51 km/h). Te zdarzenia są bezsporne, bo potwierdzają je odczyty urządzenia. Zeznania kierowcy nie tylko ich nie podważają, ale potwierdzają brak nadzoru. Kierowca nie potrafił wskazać, kto w tych datach prowadził pojazd bez karty i nie miał wydruków wyjaśniających. Ewentualne tłumaczenia problemami z lokalizacją (GNSS) nie mają tu znaczenia – brak pozycji satelitarnej nie powoduje automatycznie braku rejestracji aktywności jazdy, a jazda bez karty jest autonomiczną nieprawidłowością polegającą na celowym lub nieprawidłowym użyciu urządzenia w sposób, który skutkuje nierejestrowaniem aktywności kierowcy na jego koncie. Zakres i powtarzalność tych zdarzeń świadczy o braku skutecznej organizacji i kontroli po stronie przedsiębiorcy (systemy alertów, dyspozytorskie interwencje, instrukcje). Skoro skarżąca nie wykazała żadnej obiektywnej przeszkody, która czyniłaby rejestrację niemożliwą, spełnione są przesłanki lp. 6.2.1. Organ drugiej instancji podzielił także stanowisko organu pierwszego co do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 50 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy. Organ drugiej instancji wskazał przy tym, że podczas kontroli drogowej z tachografu cyfrowego oraz karty kierowcy pobrano i przeanalizowano dane za okres bezpośrednio poprzedzający kontrolę. Stwierdzono, że 4 czerwca 2025 r. po zakończeniu dziennego okresu pracy kierowca nie wprowadził wymaganego wpisu manualnego – symbolu państwa zakończenia dziennego okresu pracy. Wpisy kraju rozpoczęcia i zakończenia mają charakter bezwzględnego obowiązku i służą ciągłości ewidencji - każdy brak stanowi osobne naruszenie. Skarżąca nie wykazała, aby tachograf rejestrował automatycznie dane lokalizacyjne, które mogłyby zastąpić ręczny wpis, ani aby istniała przeszkoda techniczna uniemożliwiająca dokonanie wpisu. Organ drugiej instancji podniósł także, że wniosek o udostępnienie akt wpłynął na kilka dni przed wydaniem decyzji. Kodeks postępowania administracyjnego przyznaje stronie prawo wglądu do akt i prawo wypowiedzenia się co do materiału, ale nie nakłada obowiązku wstrzymywania rozstrzygnięcia tylko z tego powodu, że strona złożyła wniosek na etapie, kiedy materiał był kompletny i sprawa dojrzała do zakończenia. W zawiadomieniu z 24 czerwca 2025 r. oraz uzupełnieniu zawiadomienia z 18 lipca 2025 r. strona była informowana, że zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a. ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, a prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Skarżąca nie wykazała, jakie konkretne dokumenty miała zamiar wnieść i w jaki sposób mogłyby one podważyć ustalenia z odczytów tachografu, korespondencji urzędowej o wpisach pojazdów do licencji, czy treść zeznań kierowcy. Informacja o możliwości uzyskania kopii za opłatą nie ogranicza prawa wglądu. Opłata dotyczy jedynie sporządzenia kopii. Wgląd "na miejscu" pozostaje wolny od opłat. W toku instancji odwoławczej skarżąca korzystała z pełnego prawa do obrony i nie przedstawiła żadnego nowego materialnego dowodu, który mógłby wzruszyć ustalenia faktyczne. Brak więc wykazania realnego uszczerbku procesowego, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca przypisał do konkretnych naruszeń stałe stawki, a organ nie ma kompetencji do ich uznaniowego obniżania lub "zaokrąglania" w dół. Jedyną drogą do odstąpienia są przepisy egzoneracyjne, co do których nie ma podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie. Spółka nie przedstawiła bowiem żadnego konkretnego materiału, który wykazywałby: realnie działający system organizacyjny zapobiegający naruszeniom (np. logi z monitoringu czasu pracy z alertami i reakcjami dyspozytorskimi, dokumentację wewnętrznych poleceń i szkoleń powiązanych z konkretnymi datami naruszeń), nadzwyczajne, nieprzewidywalne zdarzenia, które obiektywnie uniemożliwiły zachowanie norm, techniczną niemożność wykonania obowiązków ewidencyjnych lub korzystania z karty. Kierowca wprost przyznał omyłkowe wpisanie kraju i brak wiedzy, kto prowadził pojazd bez karty. Skarżąca nie udowodniła zatem, że dopełniła ciążącego na niej obowiązku i podjęła wszelkie możliwe środki w celu zapobiegania powstawaniu naruszeń. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję z 1 grudnia 2025 r. G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. wniosła o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 14 sierpnia 2025 r. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 73 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, w szczególności prawa do zapoznania się z aktami sprawy, czym organy pierwszej i drugiej instancji skutecznie uniemożliwiły skarżącej odniesienie się do stwierdzonych naruszeń w toczącym się postępowaniu, mimo złożenia przez nią skutecznego wniosku o udostępnienie akt sprawy przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ pozbawiło ją możliwości obrony swoich praw; 2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębionego wyjaśnienia sprawy i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, przy jednoczesnym pozbawieniu skarżącej realnej możliwości przedstawienia stanowiska oraz ewentualnych wniosków dowodowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pozbawiało ją możliwości obrony swoich praw. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że gdyby miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy, mogłaby przedstawić własne twierdzenia i wnioski dowodowe prowadzące do innego rozstrzygnięcia, tj. wydania decyzji umarzającej postępowanie. Przed wydaniem decyzji pierwszej instancji złożyła wniosek o udostępnienie akt sprawy. Pomimo posiadania wiedzy o złożonym wniosku, organ pierwszej instancji nie udostępnił skarżącej akt sprawy do zapoznania się. Nie umożliwił jej zajęcia stanowiska, co do zebranego materiału dowodowego ani zgłoszenia ewentualnych wniosków dowodowych. 14 sierpnia 2025 r. organ wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, a pismem z 18 sierpnia 2025 r. odmówił udostępnienia akt sprawy wskazując na możliwość pozyskania odpisów za uiszczeniem opłaty skarbowej lub kserokopii za uiszczeniem opłaty w kwocie 3 zł za każdą rozpoczętą stronę skanu lub kserokopii. Decyzja organu pierwszej instancji wraz z pismem informującym, że kopia akt sprawy może zostać doręczona po wniesieniu opłaty, zostały doręczone skarżącej 22 sierpnia 2025 r. Żądanie przez organ jakichkolwiek opłat za udostępnienie akt sprawy jest pozbawione podstaw prawnych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Organ administracji publicznej wskazał, że skarżąca miała możliwość zapoznania się ze wszystkim dokumentami zgromadzonymi w sprawie w siedzibie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, co stanowi adekwatny i wystarczający sposób na wejście w posiadanie całości informacji zgromadzonych w sprawie. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z 24 czerwca 2025 r. poinformował skarżącą o treści art. 10 § 1 k.p.a. (jednocześnie załączając do pisma kopię protokołu kontroli). Pismem z 18 lipca 2025 r. ponownie poinformował ją o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz stwierdzeniu naruszenia: niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie. Na rozprawie 21 kwietnia 2026 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że popiera skargę i wnosi o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, stosownie do art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części. Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji według powyższych kryteriów nie wykazała naruszenia przez organy administracji prawa uzasadniającego uwzględnienie skargi. W rozpoznawanej sprawie zostały nałożone na skarżącą kary pieniężne w łącznej wysokości 6 000 zł z tytułu deliktów określonych w załączniku nr 3 do u.t.d.: - Ip. 5.7.1. Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny; - lp. 6.2.1 Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; - lp. 6.3.8 Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę pojazdu za każdy wpis; - lp. 1.5. Niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie – za każdą zmianę. Naruszenia te zostały stwierdzone podczas kontroli drogowej 23 czerwca 2025 r., z której został sporządzony protokół podpisany przez kierowcę M.G.B. bez zastrzeżeń. Podczas kontroli przesłuchano również kierowcę M.G.B., z czego również sporządzono protokół przez niego podpisany bez wnoszenia uwag. Kierowca zeznał, że jest pracownikiem skarżącej zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na stanowisku kierowcy pojazdów ciężarowych. W momencie zatrzymania do kontroli, w imieniu i na rzecz pracodawcy oraz w ramach swoich obowiązków realizował przewóz drogowy płytek ceramicznych z P. do J. Nie wie kto jechał bez zalogowanej karty do tachografu. 16 czerwca 2025 r. błędnie wpisał kraj Czechy rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy. Wykonuje przewozy tylko na terenie kraju. Kierowca nie okazał wydruku za 29 kwietnia 2025 r. i oświadczył, że nie wiedział o przekroczeniu w tym dniu czasu pracy. Prawdopodobnie wtedy parkował pojazd przed rozpoczęciem odpoczynku. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. W rozpoznawanej sprawie protokół kontroli drogowej i z przesłuchania świadka z 23 czerwca 2025 r. zostały przez kierowcę podpisane bez zastrzeżeń. Zarzuty skarżącej koncentrują się natomiast w istocie na pozbawieniu jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, prawa do zapoznania się z aktami sprawy i możliwości przedstawienia własnych twierdzeń i wniosków dowodowych mających prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia i wydania decyzji umarzającej postępowanie. Wobec tego wskazać należy, że organ pierwszej instancji dwukrotnie (zawiadomienie z 24 czerwca 2025 r. i uzupełnienie zawiadomienia z 18 lipca 2025 r.) zawiadomił skarżącą o prawie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz o prawie zgłoszenia żądań, możliwości złożenia dokumentów i wyjaśnień w terminie 7 dni od daty doręczenia. W zawiadomieniu z 24 czerwca 2025 r., doręczonym 27 czerwca 2025 r., organ pierwszej instancji poinformował skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszeń określonych w załączniku nr 3 do u.t.d. Załącznik do tego zawiadomienia stanowił protokół z kontroli z 23 czerwca 2025 r. Następnie organ pierwszej instancji po uzyskaniu informacji od Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego (pismo z 1 lipca 2025 r.) i od Głównego Inspektora Transportu Drogowego (pismo z 16 lipca 2025 r.) potwierdzających brak zgłoszenia pojazdu odpowiednio do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego i licencji wspólnotowej, pismem z 18 lipca 2025 r., doręczonym 24 lipca 2025 r., zawiadomił skarżącą o stwierdzeniu naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie – za każdą zmianę, co stanowi naruszenie lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. Tym samym uznać należy, że przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji (14 sierpnia 2025 r.) skarżąca uzyskała informację o stwierdzonych podczas kontroli drogowej 23 czerwca 2025 r. naruszeniach, o prawie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz o prawie zgłaszanych żądań, możliwości złożenia dokumentów i wyjaśnień. Organ pierwszej instancji doręczył skarżącej protokół z kontroli drogowej, a więc podstawowy dokument stanowiący podstawę ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie. Organ pierwszej instancji umożliwił zatem skarżącej zapoznanie się z jego treścią oraz zgłoszenie ewentualnych uwag, wyjaśnień, zastrzeżeń czy przedstawienie dowodów. Należy w tym miejscu wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05). Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (wyroki NSA z 10 października 2025 r., III OSK 1663/25; z 16 grudnia 2025 r., III OSK 1453/25). Z akt sprawy tymczasem nie wynika, aby w terminach zakreślonych w zawiadomieniu z 24 czerwca 2025 r. oraz jego uzupełnieniu z 18 lipca 2025 r. skarżąca skorzystała z możliwości zapoznania się z aktami sprawy, przedłożyła jakieś dokumenty lub wskazała dowody przeciwne. Należy zwrócić uwagę, że skarżąca miała wystarczająco dużo czasu, aby przed wydaniem decyzji zapoznać się z aktami sprawy, złożyć wyjaśnienia, wnioski dowodowe, czy przedstawić dowody przeciwne. Zawiadomienie z 24 czerwca 2025 r. doręczono skarżącej 27 czerwca 2025 r. Uzupełnienie zawiadomienia z 18 lipca 2025 r. zostało jej doręczone 24 lipca 2025 r. Decyzja organu pierwszej instancji została natomiast wydana po upływie 20 dni od dnia doręczenia tego ostatniego zawiadomienia, bo 14 sierpnia 2025 r. Skarżąca stawiając zarzut pozbawienia prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym w odwołaniu, a następnie w skardze, nie przedstawiła jednak żadnych dowodów i nie wskazała okoliczności mogących podważyć ustalenia organów administracji. Nie wykazała więc, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych. Nie wykazała też istnienia związku przyczynowego pomiędzy zarzucanym naruszeniem a wynikiem sprawy. Oceny tej nie może zmienić okoliczność, że w piśmie z 4 sierpnia 2025 r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przesłanie kopii akt sprawy, ewentualnie o przesłanie drogą mailową skanów kompletnych akt zgromadzonych przez organ, na które to pismo udzielono jej odpowiedzi w piśmie z 18 sierpnia 2025 r., a więc już po wydaniu decyzji. Ustalenia organów, jak już wskazano, zostały bowiem oparte na protokole z kontroli drogowej, którego kopię doręczono skarżącej 27 czerwca 2025 r. wraz z pierwszym zawiadomieniem o prawie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz o prawie zgłoszenia żądań, możliwości złożenia dokumentów i wyjaśnień. Pisma Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z 1 lipca 2025 r. i Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 16 lipca 2025 r. jedynie potwierdziły brak zgłoszenia pojazdu do licencji odpowiednio na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzielonej przez Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z 18 stycznia 2011 r. z datą ważności do 17 stycznia 2061 r. i licencji wspólnotowej w zakresie przewozu rzeczy nr [...] ważnej do 10 listopada 2025 r., wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz brak zaświadczenia na potrzeby własne w transporcie międzynarodowym. Należy przy tym wskazać, że z pisma z 18 sierpnia 2025 r. nie wynika, aby organ pierwszej instancji odmówił skarżącej prawa wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów w jego siedzibie (art. 73 § 1 i § 1a k.p.a.). W piśmie tym skarżąca została jedynie poinformowana o możliwości żądania uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony (art. 73 § 2 k.p.a.), o konieczności uiszczenia opłaty w wysokości 3 zł za każdą stronę kserokopii, skanu lub odpisu za każdą rozpoczętą stronę dokumentacji oraz o tym, że ilość stron protokołu kontroli wraz z załącznikami to 10. Zdaniem sądu organy administracji zebrały wystarczający materiał dowodowy do rozpatrzenia sprawy i umożliwiły skarżącej zapoznanie się z nim, wypowiedzenie się oraz zgłoszenie wyjaśnień, czy dowodów. Zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz określiły wysokość kary pieniężnej, co znajduje odzwierciedlenie w przytoczonych wyżej przepisach prawa, których wykładnię dokonaną przez organy, sąd w całości podziela. Zasadnie organy administracji stwierdziły wystąpienie podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej z tytułu wyżej wymienionych naruszeń. W ocenie sądu prawidłowy jest też wniosek organów o braku podstaw do stwierdzenia, że zaistniały podstawy do wyłączenia odpowiedzialności skarżącej za stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenia. Prawidłowo w zaskarżonej decyzji wskazano, że w rozpoznawanej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Przepisy ustawy o transporcie drogowym zawierają samodzielną regulację w tym zakresie przewidzianą w art. 92b i art. 92c. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Wobec tego brak jest podstawy prawnej do miarkowania wysokości kary lub odstąpienia od jej wymierzenia w oparciu o przepisy działu IVa k.p.a. Postępowanie zostało przeprowadzone w oparciu o przepisy właściwe dla danego rodzaju odpowiedzialności, tj. przepisy szczególne ustawy o transporcie drogowym, a ich zastosowanie było prawidłowe. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Z kolei art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W świetle przytoczonych regulacji ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez kierowców, którymi przedsiębiorca się posługuje przy wykonywaniu przewozu, spoczywa na przedsiębiorcy. Niezbędnym elementem odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości, na podstawie art. 92b ust. 1 u.t.d., jest wykazanie przez przedsiębiorcę, że nie przyczynił się on swoim zachowaniem do ich powstania, co oznacza, że musi on wykazać takie okoliczności i zdarzenia, które nie są przewidywalne, a więc typowe i zwyczajne w działalności polegającej na wykonywaniu przewozu w transporcie drogowym. Wykazanie tych zdarzeń lub okoliczności obciąża przewoźnika, a nie organ, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z powołanych przepisów (por. wyroki NSA z: 10 kwietnia 2019 r., II GSK 504/17; z 22 czerwca 2022 r., II GSK 361/19; z 18 grudnia 2024 r., II GSK 1019/21). Wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanki egzoneracyjne także odnoszą się wyłącznie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć (por. m.in. wyroki NSA: z 21 września 2023 r., II GSK 1779/22; z 11 maja 2023 r., II GSK 364/20; z 10 marca 2023 r., II GSK 76/20; z 3 marca 2023 r., II GSK 1447/19; z 12 stycznia 2023 r., II GSK 696/20; z 3 listopada 2022 r., II GSK 1046/19). To na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a więc innymi słowy ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (por. wyroki NSA z 5 września 2023 r., II GSK 647/20 i z 27 lipca 2023 r., II GSK 583/20). Skarżąca należy do podmiotów profesjonalnie wykonujących przewozy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Wykładni użytego w tym przepisie terminu "braku wpływu", dokonał Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt. II GSK 404/10 wskazując, że sytuacja taka ma miejsce gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność, tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa. Za prawidłową należy przyjąć taką wykładnię art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., według której przepis ten dotyczy okoliczności wyjątkowych, nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy. Wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych kierowców nie polega tylko na szkoleniu, odbieraniu oświadczeń o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów, pouczaniu, lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło (por. wyrok NSA z 5 lipca 2016 r. II GSK 246/15). Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i zastosowanie takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego, m. in. przez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących (por. m. in. wyroki NSA: z 13 stycznia 2015 r., II GSK 2098/13; z 15 października 2015 r., II GSK 1990/14; z 12 marca 2015 r., II GSK 262/14; z 14 kwietnia 2016 r., II GSK 2527/14). Sam zaś fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. wyrok NSA z 25 września 2014 r., II GSK 1027/13). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców (por. m. in. wyrok NSA z 17 listopada 2010 r., II GSK 967/09 oraz powołany tam wyrok TK z 31 marca 2008r. w sprawie SK 75/06 publ. OTK-A 2008/2/30). Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym on się posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, a nie jest działaniem nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności i na które nie ma on wpływu, nie może mieć miejsca, prowadziłoby w istocie do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błąd w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników (por. wyrok WSA w Poznaniu z 25 września 2024 r., III SA/Po 345/24 oraz powołane tam orzecznictwo). Sąd w składzie orzekającym poglądy te podziela. W dyspozycji art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się więc sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki właściwego doboru osób współpracujących z nim, zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do naruszeń przepisów ustawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 czerwca 2019 r., III SA/Po 148/19). Dlatego też samo zapewnienie szkolenia, czy udzielanie instrukcji nie stanowi jeszcze gwarancji właściwego wykonywania pracy i przestrzegania prawa przez kierowców. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków (por. wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., I OSK 1257/06 oraz wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2011 r., VIII SA/Wa 364/11). W rozpoznawanej sprawie kierowca wykonywał przewóz drogowy pojazdem, który nie był zgłoszony do licencji. Kierowca podczas przesłuchania 23 czerwca 2025 r. przyznał, że omyłkowi wpisał Czechy 16 czerwca 2025 r. jako kraj rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy. Nie okazał wydruku ani innych dokumentów uzasadniających odstępstwo od przepisów o czasie prowadzenia, przerwach i odpoczynkach za 29 kwietnia 2025 r. Twierdził, że nie wie kto prowadził pojazd bez zalogowanej karty. Do naruszeń doszło więc w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Skarżąca nie wskazała na jakiekolwiek okoliczności mogące świadczyć o zaistnieniu nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności, na które nie miała wpływu. To skarżąca posiada odpowiednie instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowcę z jednoczesnym przeciwdziałaniem naruszeniu. Podsumowując w ocenie sądu organy administracji wykazały naruszenie przez skarżącą przepisów ustawy o transporcie drogowym, które uzasadniały nałożenie kary. Jej wysokość została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy o transporcie drogowym i załącznika do tej ustawy. Prawidłowo organy administracji uznały, że były to naruszenia popełnione w związku z konkretnym przewozem i ujawnione w czasie konkretnej (jednej) kontroli drogowej. Zdaniem sądu, organ w sposób wystarczający wyjaśnił, dlaczego w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono okoliczności mogących skutkować uwolnieniem skarżącej od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, a dokonana ocena pozbawiona jest cech dowolności. Sąd nie dopatrzył się zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7, art. 10 § 1, art. 73 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), jak również naruszenia przepisów prawa materialnego mającego mieć wpływ na wynik sprawy. Organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów sąd biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. dj