III SA/Wa 2037/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Baran, sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2026 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę.

1. Z akt sprawy wynikało, postanowieniem z [...] listopada 2018 r. Prezydent [...] W. (dalej: "Prezydent" lub "organ pierwszej/I instancji") wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną ustalającą zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2014 r. Prezydenta z [...] stycznia 2014 r. nr [...], doręczoną w dniu 26 lutego 2014 r. Jako podstawę prawną postanowienia wskazano art. 216 § 1 oraz art. 240 § 1 pkt. 5, 241 §1, 243 § 1 i art. 244 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm., dalej "O.p."). W uzasadnieniu postanowienia organ podał, iż w dniach 28 września 2018-15 października 2018 przeprowadził kontrolę podatkową na terenie nieruchomości położonej w W. przy [...]. W czasie kontroli, na podstawie przedłożonych dokumentów oraz złożonych wyjaśnień stwierdzono, że kontrolowany w zakresie podatku od nieruchomości nieprawidłowo w złożonych informacjach wykazał podstawy do opodatkowania budynków i budowli naruszając tym art. 6 ust. 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2025, poz. 707, z późn zm., dalej "u.p.o.l."). 2. Decyzją z [...] marca 2019 r. organ pierwszej instancji uchylił w całości ostateczną decyzję Prezydenta z [...] stycznia 2014 r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2014 r. i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 13.313 złotych. W decyzji wskazano, że zostaje ona wydana na podstawie art. 207 i 254 O.p. Do opodatkowania przyjęto: budowle o wartości 6.300 złotych, budynki mieszkalne o powierzchni 16,63 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 541,51 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 791 m2. Organ I instancji wskazał, że na podstawie przeprowadzonej kontroli i ustaleń pokontrolnych z 5 listopada 2018 r. ustalono, że: a) działka nr [...] z obrębu [...] w całości była wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, zaś podatnik zgłosił ją jako grunty pozostałe, b) budynki znajdujące się na działce były wykorzystywane w następujący sposób: 16,63 m2 na cele mieszkalne, 541,51 m2 do prowadzenia działalności gospodarczej, c) ustalono podstawę opodatkowania budowli zgodnie z oświadczeniem podatnik na 6.300 złotych. Podatnik z złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych nie wykazał budowli. 3. Z decyzją nie zgodzili się podatnicy podatku od nieruchomości H. M. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") i A. M. W odwołaniu wniesionym w ustawowym terminie pełnomocnik ww. podatników zarzuciła decyzji obrazę art. 240 O.p., § 1 pkt. 5 i art. 254 § 1 pkt. 1 O.p. Odwołujący podnieśli, że w decyzji podano złą podstawę prawną, tj. art. 254, zaś postępowanie prowadzono w trybie wznowienia. Art. 254 O.p. pozwala na zmianę ostatecznej decyzji, lecz nie na jej uchylenie. Ponadto wskazano, że w decyzji nie zbadano, czy w sprawie nie zachodzi upływ terminu 5 letniego określonego w art. 68 i 256 O.p., liczonego od dnia doręczenia decyzji. Podkreślono, ze zmiana powierzchni budynków i sposób ich wykorzystywania zaistniała już od 2010 r. i fakt ten był organowi I instancji doskonale znany, albowiem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "PINB") przesyłał Wydziałowi Budżetowo-Księgowemu kopię decyzji o pozwoleniu na budowę i na użytkowanie. Do odwołania załączono decyzję PINB z [...] grudnia 2010 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie rozbudowy prywatnego domu opieki "N.", do budowy windy na dz. nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy [...] w W. pod warunkiem wykonania w terminie do 1 czerwca 2011 r. ekranu wyciszającego przy ogrodzeniu (z działką nr ew. [...] w obrębie [...]). Pismem z 30 grudnia 2019 r. doręczono Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. (dalej: "Kolegium", "SKO" lub "organ odwoławczy") akt poświadczenia dziedziczenia wskazujący, że spadek po A. M. nabyła Skarżąca, zaś J. M. na podstawie zapisu windykacyjnego nabył udziały w dwóch nieruchomościach wskazanych w akcie. 4. Decyzją z [...] lutego 2024 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja Kolegium została uchylona wyrokiem WSA w Warszawie z 6 czerwca 2025 r., III SA/Wa 870/24. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, po wydaniu decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie mogą stanowić okoliczności faktyczne, z którymi organ podatkowy mógł i powinien zapoznać się już w toku postępowania wymiarowego (tak m.in. wyrok III FSK 3974/21). Pod tym wiec kątem musi zostać przeanalizowany przebieg postępowania, okoliczności faktyczne wynikające z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i danych będących w posiadaniu organu. Wyrok został doręczony do Kolegium 4 września 2024 r. Dnia 26 września 2024 r. Kolegium wystąpiło do Prezydenta o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Warszawie. W piśmie z 8 października 2024 r. organ I instancji wskazał, iż z rozdzielnika decyzji z [...] grudnia 2010 r. wynika, ze została ona skierowana między innymi do Wydziału Budżetowo- Księgowego dla Dzielnicy U. Ponadto na pytanie, "czy w dacie wydawania decyzji organ miał wiedzę o prowadzeniu przez Stronę i A. M. działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu prywatnego domu opieki "N." organ wskazał, że wiedzę tą uzyskał podczas kontroli przeprowadzonej w dniach 28 września - 15 października 2018 r. Podczas kontroli przedłożono umowę najmu z [...] sierpnia 2002 r. wraz z aneksem z [...] listopada 2002 r., z której wynika, ze A. M. wynajął spółce Prywatny Dom Opieki "N." s.c. K. M., A. M., J. M. budynek znajdujący się przy [...] w W. o łącznej powierzchni 500 m2. Wynajmujący oddał najemcy ww. przedmiot najmu do wykorzystania na cele działalności gospodarczej. Umowa została zawarta na czas nieokreślony od dnia 7 sierpnia 2002 r. Zawiadomieniem z 14 stycznia 2025 r. Kolegium poinformowało Stronę, że sprawa nie zostanie rozpoznana w terminie określonym w art. 35 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, z późn. zm., dalej "k.p.a.") oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. 5. Kolegium, decyzją z [...] lipca 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy na wstępie uzasadnienia decyzji własnej wskazał, że wytyczne WSA w Warszawie nakazywały organowi ponownie dokonać analizy okoliczności faktycznych tej sprawy i ocenić, czy do Urzędu Miasta W. dotarła informacja o decyzji PINB, na którą powołuje się Strona, a także decyzja, którą załączono do akt sądowych sprawy. Ponownie przeprowadzone postępowanie dowodowe miało na celu wypełnienie ww. wytycznych Sądu. Dalej Kolegium stwierdziło, że z informacji uzyskanych od organu I instancji wynika, że zarówno decyzja z [...] grudnia 2010 r., jak i umowa najmu z 7 sierpnia 2002 r. zostały organowi przedłożone podczas kontroli podatkowej mającej miejsce w okresie 28 września - 15 października 2018 r., a z rozdzielnika decyzji z [...] grudnia 2010 r. wskazano, że jest ona skierowana do wiadomości Wydziału Budżetowo-Księgowego dla Dzielnicy U. W toku prowadzonego postępowania ustalono - zauważyło Kolegium - że Strona 18 grudnia 2018 r. (wpływ 27 grudnia 2018) wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla [...] W. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, czy i w jakiej dacie wysłano do wiadomości Wydziału Budżetowo-Księgowego dla Dzielnicy U. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]. W. z [...] grudnia 2010 r. Organ postanowieniem z [...] stycznia 2019 r., odmówił wydania przedmiotowego zaświadczenia wskazując w uzasadnieniu, że przedmiotowa decyzja była przesyłana "do wiadomości", a zatem bez potwierdzenia odbioru. Dlatego też stwierdzono, że żądanie nie znajduje uzasadnienia czy potwierdzenia w dokumentach posiadanych przez organ. Tym samym brak jest w sprawie dowodów przemawiających za okolicznością, że organ I instancji otrzymał decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla [...] W. z [...] grudnia 2010 r. i tym samym miał wiedzę o prowadzeniu działalności gospodarczej przez Stronę i A. M. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Kolegium z [...] lipca 2025 r. w całości, jako naruszającej art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, z późn. zm.) - czyli przepisu bezwzględnie obowiązującego poprzez niezastosowanie się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - także naruszającej art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, 233 § 1 pkt 2, art. 240 § 1 pkt 5, art. 187 § 1 O.p., przez wznowienie postępowania mimo braku podstaw, przeprowadzenie dowodu z dokumentów przywołanych w tej skardze i do niej dołączonych, uwzględnienie upływu okresu przedawnienia z dniem 18 marca 2025 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej. 7. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 8. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 – dalej jako: "p.u.s.a."). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jed. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Rozpoznając przedmiotową sprawę, sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Nadto sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i w związku z tym uznał, że nie ma potrzeby powielania wszystkich kwestii w niniejszym uzasadnieniu i z tego względu swoje rozważania skupi przede wszystkim na kwestiach spornych między stronami. Przeprowadzona w sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. 9. W przedmiotowej sprawie, w zakresie podatku od nieruchomości za 2014 r. doszło do wznowienia postępowania z urzędu, po wydaniu decyzji wymiarowej z dnia [...] stycznia 2014 r. Podstawą tego wznowienia było wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję, tj. ziszczenie się warunku wskazanego w treści art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jed. Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm. - dalej jako: "O.p."). Zgodnie z brzmieniem O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli m.in. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Treść art. 243 § 1 i § 2 O.p. wskazuje, że w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z dyspozycji art. 245 § 1 O.p. wynika zaś, że organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której: uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie; odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1; odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz: w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118, z zastrzeżeniem art. 70d. Ustawodawca przewidział zatem, w regulacjach cytowanych powyżej, możliwość wznowienia postępowania podatkowego w określonych, enumeratywnie przez niego wymienionych sytuacjach. Jednoznacznie wskazał na konieczność wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, które z kolei stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania w zakresie przesłanek wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postanowienie w sprawie wznowienia postępowania wszczyna to postępowanie i może jedynie wskazywać przesłanki uzasadniające wznowienie. Natomiast stwierdzenie czy przesłanki te rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia i musi być zawarte w decyzji, o jakiej mowa w art. 245 § 1 i § 2 O.p. (tak NSA w wyroku z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 737/07, LEX nr 485138. orzeczenie to, podobnie jak wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawa Ordynacja podatkowa w drodze wyjątku od sformułowanej w art. 128 zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych. Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240 - 246), a także o stwierdzenie nieważności (art. 247 - 252) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. W drodze wyjątku może także dojść do uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi (art. 253 - 256). Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. Podkreślenia wymaga również okoliczność, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który ją wydał. Sformułowanie "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, a więc chwila udostępnienia ich organowi. Natomiast łącznik "lub" wskazuje, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania. Zatem jeżeli dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, a wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu, może uzasadniać wznowienie postępowania. Przymiot "nowych" ma okoliczność czy dowód bez względu na możliwość powołania ich przez stronę w poprzednim postępowaniu (por. B. Gruszczyński [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 609). Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Zatem nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Przenosząc powyższe uwagi teoretyczne na grunt rozpoznawanej sprawy, sąd stwierdza, że opisane przesłanki zostały spełnione. W sprawie bowiem, nową okolicznością faktyczną która uzasadniała, wszczęcie postępowania wznowieniowego, było ujawnienie okoliczności wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości na działalność gospodarczą. 10. Na uwagę w sprawie zasługuje to, że kwestia zaistnienia przesłanki uprawniającej do wznowienia była już oceniana przez tut. Sąd. Wyrokiem z 6 czerwca 2025 r., III SA/Wa 870/24 WSA w Warszawie wskazał, że po wydaniu decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie mogą stanowić okoliczności faktyczne, z którymi organ podatkowy mógł i powinien zapoznać się już w toku postępowania wymiarowego (tak m.in. wyrok III FSK 3974/21). Sąd wskazał, że pod tym kątem musi zostać przeanalizowany przebieg postępowania, okoliczności faktyczne wynikające z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i danych będących w posiadaniu organu. Sąd podkreślił w uzasadnieniu, że organ powinien sprawdzić, że informacja o sposobie wykorzystywania została przekazana do organu podatkowego. Wyrok został doręczony do Kolegium 4 września 2024 r. Dnia 26 września 2024 r. Kolegium wystąpiło do Prezydenta o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Warszawie. W piśmie z 8 października 2024 r. organ I instancji przyznał, że z rozdzielnika decyzji z [...] grudnia 2010 r. w sprawie pozwolenia na użytkowanie wynika, ze została ona skierowana między innymi do Wydziału Budżetowo - Księgowego dla Dzielnicy U. W toku prowadzonego postępowania ustalono również, że Strona 18 grudnia 2018 r. (wpływ 27 grudnia 2018) wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla [...] W. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, czy i w jakiej dacie wysłano do wiadomości Wydziału Budżetowo-Księgowego dla Dzielnicy U, decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] W. Nr [...] z [...] grudnia 2010 r. Organ postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], odmówił wydania przedmiotowego zaświadczenia wskazując w uzasadnieniu, że przedmiotowa decyzja była przesyłana "do wiadomości" bez potwierdzenia odbioru. 11. Na podkreślenie zasługuje to, że zgodnie z art. 1c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2025 707 t.j. z 2 czerwca 2025 r. organem podatkowym właściwym w sprawach podatków i opłat unormowanych w niniejszej ustawie jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Dla W. organem podatkowym dla podatku od nieruchomości jest Prezydent [...] W. Należy mieć na względzie to, że miasto stołeczne podzielone jest na dzielnice posiadające oddzielne urzędy i zarządy. Na uwagę zasługuje to co było wskazywane powyżej, że decyzja organu powiatowego została przesłana do wiadomości do komórki zajmującej się rozliczeniami finansowymi urzędu miasta dla dzielnicy U. Tym samym brak jest w sprawie dowodów przemawiających za okolicznością, że organ I instancji, Prezydent [...] W. jako organ podatkowy dla podatku od nieruchomości był w stanie zaktualizować status przedmiotowej nieruchomości na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości. Tym bardziej, że nie bez przyczyny ustawodawca biorąc pod uwagę specyfikę działania administracji, wielość procedur, odrębny system teleinformatyczny i obieg dokumentów w urzędach gmin; przyjął w ustawie obowiązek informowania o zmianie statusu nieruchomości przez podatnika bezpośrednio organ podatkowy. Tym samym w sprawie podatnik powinien złożyć informację w sprawie dokonanych zmian w nieruchomości wpływających na sposób opodatkowania bezpośrednio Prezydentowi [...] W. jako organowi podatkowemu pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 6 ww. ustawy osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Podatnik powinien wykazać w stosownej informacji takie dane, które umożliwią organowi podatkowemu wydanie prawidłowej decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. Nie czyniąc tego, uniemożliwia wydanie prawidłowej decyzji. Okoliczność, że organ podatkowy może zweryfikować dane wykazane przez podatnika w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych nie zwalnia podatnika z obowiązku prawidłowego wypełnienia tej informacji. Z przepisu art. 6 ust. 6 u.p.o.l. jednoznacznie wynika, że to na podatniku (osobie fizycznej będącej właścicielem lub posiadaczem samoistnym nieruchomości, użytkownikiem wieczystym gruntu) z mocy ustawy spoczywa obowiązek złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, jak też zgłoszenia wszelkich informacji o zmianach skutkujących wygaśnięciem obowiązku podatkowego bądź mających wpływ na wymiar zobowiązania podatkowego. Wypełnienie tego obowiązku nie zostało uzależnione od wcześniejszych działań (wezwań) organu podatkowego. 12. Na marginesie wskazać także należy, że z decyzji PINB o pozwoleniu na budowę i na użytkowanie z 29 grudnia 2010 r. nie wynika, jaka powierzchnia budynku została przeznaczona na cele działalności gospodarczej, a jaka na cele mieszkalne. Jest to decyzja warunkowa, a organ nie miał wiedzy, czy warunek określony w decyzji, tj. wykonanie w terminie do 1 czerwca 2011 r. ekranu wyciszającego przy ogrodzeniu (z działką nr ew. [...] w obrębie [...]) został spełniony. W ocenie Sądu wskazania tut. Sądu zawarte w wydanym uprzednio wyroku zostały przez organ podatkowy wypełnione w sposób należyty. Także argumentacja zaskarżonej decyzji w tym zakresie została uzupełniona. 13. Z akt sprawy wynikało, że działalność gospodarcza była prowadzona w budynku przy [...] w W. od dnia 7 sierpnia 2002 r. i była prowadzona przez podmiot "Prywatny Dom Opieki "N." s.c. K. M., A. M., J. M. Ze względu na skalę działalności, organizację podmiotu - spółka cywilna przyjąć należy, że podatnik zdawał sobie sprawę z konieczności zgłoszenia zmiany sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W decyzji z [...] stycznia 2014 r. do opodatkowania przyjęto bowiem: a) budynki mieszkalne o wys. pow. 2,20 m - 194,30 m2, b) budynki mieszkalne o wys. 1,40-2,20 m - 53,20 m2, c) pozostałe budynki lub ich części - 99,00 m2 i d) grunty pozostałe - 791 m2. Łączną kwotę do opodatkowania ustalono na 1.293 złotych. Tym samym SKO przyjęło, że postępowanie podatnika wypełnia znamiona art. 54 § 1 ustawy z 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 633, z późn. zm.), stanowiącym, że podatnik, który uchylając się od opodatkowania, nie ujawnia właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania lub nie składa deklaracji, przez co naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. Na podkreślenie zasługuje także to, że poza naruszenia przepisów KKS; brak wykazywania przez Skarżącą pełnej powierzchni do opodatkowania podatkiem od nieruchomości zajętej pod dom opieki stanowił nieuczciwą konkurencję względem innych podmiotów gospodarczych. 14. Sąd uznał, że z postępowania dowodowego nie wynika, żeby organ uzyskał wiedzę o prowadzonej w budynku działalności gospodarczej na przełomie 2010 i 2011 r. Podatnik nie wykazał tego faktu pomimo okoliczności, że budynek został przeznaczony na cele gospodarcze Prywatnego Domu Opieki "N." od dnia 7 sierpnia 2002 r. Fakt wykorzystywania budynku na cele gospodarcze nie wynika także z informacji od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] W. zgodnie z postanowieniem tego organu z 10 stycznia 2019 r. Organ odwoławczy zasadnie zauważył, że podatnik płacił podatek w zaniżonej wysokości już od 2002 r. i przez cały okres aż do września 2018 r. "kiedy wszczęto kontrolę podatkową, w żaden sposób nie powiadomił organu o zmianie podstaw opodatkowania. 15. Sąd uznał, że zasadnie organ uznał, że "nowymi okolicznościami" w sprawie były informacje uzyskane przez Prezydenta [...] W. w związku z przeprowadzoną kontrolą w dniach 28 września 2018 r. - 15 października 2018 r. Ponownie przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało, żeby okoliczności te były znane organowi w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym. 16. W tych okolicznościach organ odwoławczy poprawnie stwierdził, że spełnione zostały warunki określone w art. 245 § 1 pkt. 5 O.p., tj. po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej podczas przeprowadzonej kontroli podatkowej wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody. Odnosząc się do kwestii niezbadanie przez Prezydenta, czy w sprawie nie zachodzi upływ terminu 5 letniego określonego w art. 68 i 256 O.p., liczonego od dnia doręczenia decyzji, SKO wskazało, że w sprawie nie ma zastosowania art. 256 O.p., albowiem postępowanie prowadzone było w trybie wznowieniowym. Natomiast co do terminu 5-letniego na wydanie decyzji przez organ I instancji, to należy go liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wydał decyzję w przepisanym terminie. 17. Mając powyższe na uwadze powyższe Sąd uznał, że przedmiotowa decyzja odpowiada prawu. W ocenie Sądu, SKO po ponownym rozpoznaniu sprawy i przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, biorąc pod uwagę wytyczne WSA w Warszawie wskazane w wyroku z 6 czerwca 2024 r., III SA/Wa 870/24, zasadnie przesądziło o jej utrzymaniu w mocy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. 18. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.