III SA/Wa 2749/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Dębkowski, Sędziowie sędzia WSA Konrad Aromiński, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe w latach 2019-2023 oddala skargę.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] października 2025 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ("Minister" lub "Organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ("Prezes", "Prezes Zarządu PFRON" lub "Organ pierwszej instancji") z [...] grudnia 2024 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności K. S. ("Skarżący") za zaległości K. Sp. z o.o. ("spółka") z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe w latach 2019-2023. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją z [...] grudnia 2024 r. Prezes Zarządu PFRON orzekł o solidarnej ze spółką odpowiedzialności Skarżącego za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON za okres od marca 2019 r. do stycznia 2023 r. w łącznej w kwocie głównej 363 070 zł oraz za odsetki. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie. Minister, decyzją z [...] października 2025 r., utrzymał w mocy decyzję Prezesa z [...] grudnia 2024 r. Minister podał najpierw, że zobowiązania Spółki za ww. okres objęte zostały postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie 3 tytułów wykonawczych z 18 września 2019 r., z 25 lutego 2025 r. oraz z 20 maja 2020 r., toteż nie uległy przedawnieniu. Wskazano, że skuteczny środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązania został zastosowany 17 czerwca 2021 r. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia odwołania Skarżącego Minister wskazał, że Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu spółki od 9 września 2016 r. do 28 lutego 2023 r. W tym zakresie odpowiada za powstałe zaległości. Organ odwoławczy stwierdził też, że dochodzone zaległości wynikają ze złożonych deklaracji wpłat na PFRON. Zaległości te zostały objęte tytułami wykonawczymi z 18 września 2019 r. (za okres marzec – kwiecień 2019 r.), z 25 lutego 2020 r. (za okres maj – czerwiec 2019 r.), z 20 maja 2020 r. (za okres lipiec – listopad 2019 r.), z 22 września 2020 r. (za okres marzec – kwiecień 2020 r.), z 15 października 2020 r. (za okres od grudnia 2019 r. do lutego 2020), z 14 stycznia 2021 r. (za okres maj - wrzesień 2020 r.), z 24 marca 2021 r. (za okres październik – listopad 2020 r.), z 7 maja 2021 r. (za grudzień 2020 r.), z 30 lipca 2021 r. (za okres styczeń – luty 2021 r.), z 18 stycznia 2022 r. (za okres marzec – czerwiec 2021 r.), z 28 lutego 2022 r. (za okres lipiec – sierpień 2021 r.), z 21 lipca 2022 r. (za okres wrzesień – grudzień 2021 r. oraz styczeń – marzec 2022 r.), z 17 października 2022 r. (za okres: kwiecień - lipiec 2022 r.), z 15 marca 2023 r. (za sierpień 2022 r.), z 23 marca 2023 r. (za okres wrzesień – grudzień 2022 r.), a także z 21 czerwca 2023 r. (m.in. za styczeń 2023 r.). Postanowieniem z [...] czerwca 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do majątku spółki z uwagi na bezskuteczność prowadzenia dalszej egzekucji z powodu braku majątku. W postanowieniu tym wskazano również, że 7 listopada 2023 r. spółka została wykreślona z rejestru podatników podatku od towarów i usług VAT, a w ostatnio złożonej deklaracji z tytułu podatków od towarów i usług nie wykazała obrotów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Ustalono, że 6 lutego 2024 r. Sąd Rejonowy dla W. obwieścił postanowienie o ustanowieniu tymczasowego nadzorcy sądowego w sprawie ogłoszenia upadłości spółki. Wobec braku możliwości wyegzekwowania kwoty przewyższającej pozostałe do wyegzekwowania koszty egzekucyjne umorzono postępowanie egzekucyjne. Tym samym, w ocenie Ministra, Organ pierwszej instancji słusznie wykazał, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Minister wskazał, iż Skarżący nie wykazał negatywnych przesłanek odpowiedzialności, uregulowanych w art. 116 O.p., tj. nie wykazał, że we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, ani nie przedstawił również dowodów potwierdzających, że nie ponosi winy za niezgłoszenie wniosku. Nie wskazał też majątku spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości w znacznej części. Skarżący wyjaśnił, iż liczne zajęcia na rachunkach bankowych spółki, dokonane przez organ podatkowy oraz komornika sądowego, przyczyniły się do znacznych trudności w realizacji zobowiązań płatniczych. Poinformował, że w okresie w którym pełnił funkcję prezesa spółki, realizacja obowiązku zapłaty podatku była uzależniona od decyzji poborcy skarbowego, który zobowiązany był do proporcjonalnego regulowania płatności w miarę wpływających postępowań egzekucyjnych. Minister przypomniał, że według Skarżącego nie ponosi on winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, gdyż na podstawie umowy sprawy finansowe i księgowe zostały przekazane podmiotowi zewnętrznemu, tj. spółce dominującej C. S.A., a tym samym Skarżący nie posiadał realnego wglądu w sytuację finansową spółki i nie podejmował decyzji w przedmiocie regulowania zobowiązań publicznoprawnych. Jego kompetencje ograniczały się do relacji z klientami oraz nadzoru nad sprawami technicznymi. Minister, ustosunkowując się do powyższego, wskazał, że ani umowa koncernowa, ani żaden inny stosunek umowny między spółkami, nie wyłączał odpowiedzialności spółki zależnej za jej zaległości podatkowe, ani nie zwalniał członków zarządu tej spółki z subsydiarnej (dodatkowej) odpowiedzialności za te zaległości. Prawo podatkowe w Polsce, w tym Ordynacja podatkowa, nie pozwala na takie modyfikacje zakresu odpowiedzialności prawnej, a ustalenia umowne nie mogą zmieniać ani uchylać przepisów prawa. W ocenie Ministra zawarta umowa koncernowa, na którą powołuje się Skarżący, nie ma wpływu na ustalenie odpowiedzialności Skarżącego za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON. Podstawą ustalenia odpowiedzialności są przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, w tym art. 116, a samo postępowanie jest postępowaniem administracyjnym. Natomiast cywilnoprawna umowa zawarta między spółkami mogłaby ewentualnie mieć zastosowanie w postępowaniu cywilnym w zakresie regresów między C. S.A., a Skarżącym. Zasadniczą rolą art. 116 O.p. jest ochrona interesów wierzycieli. Charakter prawny funkcji członka zarządu wiąże się ze zwiększonym zakresem odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki. Członek zarządu spółki ma obowiązek zapoznać się z jej stanem finansowym, analizować go na bieżąco, a w przypadku, gdy zachodzą ku temu przesłanki, złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, aby uchronić się przed odpowiedzialnością za długi spółki. Minister, odwołując się do art. 116 § 2 O.p., tj. pełnienia obowiązków członka zarządu, wskazał również na jej formalne rozumienie, tj. posiadanie formalnych uprawnień członka zarządu za konkretny okres, niezależnie od tego, czy obciążony odpowiedzialnością członek zarządu faktycznie zajmował się interesami podmiotu, w którym był członkiem zarządu. Zatem podział obowiązków, na które powoływał się Skarżący, nie zwalnia go z odpowiedzialności za zaległości. Osoba obejmująca funkcję członka zarządu powinna być świadoma ryzyka odpowiedzialności za sprawy podatkowe spółki, niezależnie od zakresu bezpośrednich obowiązków. Minister podkreślił, że spółka od dłuższego czasu borykała się z problemami finansowymi, a brak podjęcia odpowiednich działań jedynie powiększył jej zadłużenie, za które ostatecznie orzeczono Skarżącemu odpowiedzialność z tytułu wpłat na PFRON. W ocenie Organu odwoławczego z biernej postawy i niedbalstwa członka zarządu nie można wywodzić podstaw do zwolnienia z odpowiedzialności za zaległości spółki. Brak dostatecznego zainteresowania jej sprawami stanowi zawinione zaniechanie wykonywania podstawowych obowiązków. Minister, powołując się na przepisy ustawy Prawo upadłościowe, wskazał, że data wymagalności drugiego niezapłaconego zobowiązania za kwiecień 2019 r. przypadała na 20 maja 2019 r. Wobec niedokonania zapłaty wniosek o upadłość winien zostać złożony do 20 września 2019 r. i odpowiednio wobec pozostałych zobowiązań za okres maj 2019 r. - styczeń 2023 r. Brak realizacji zobowiązań za kwiecień 2019 r. stanowił podstawę do uznania, że spółka jest niewypłacalna, a Skarżący winien złożyć wniosek o jej upadłość, czego jednak nie uczynił. Organ odwoławczy, odnosząc się do wniosku Skarżącego o przeprowadzenie dowodów szczegółowo wymienionych w odwołaniu, wyjaśnił, iż ciężar wykazania istnienia przesłanek negatywnych odpowiedzialności członka zarządu spoczywa na osobie, która zmierza do uwolnienia się od odpowiedzialności. Ponadto przeprowadzone dowody jednoznacznie wskazują, kiedy zarząd spółki powinien był złożyć wniosek o jej upadłość. Skarżący nie przedstawił dowodów uwalniających go od odpowiedzialności. Działania Skarżącego ograniczyły się do złożenia wyjaśnień, które, jego zdaniem, były istotnymi okolicznościami, mającymi wpływ na jego odpowiedzialność za zaległości spółki. W ocenie Ministra były one jednak niewystarczające. W skardze na decyzję Ministra Skarżący zarzucił naruszenie: – art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Ministra, że powoływane okoliczności przekazania prowadzenia spraw i finansów spółki podmiotowi dominującemu/powiązanemu stanowią wyłącznie "zwykłą umowę cywilnoprawną", irrelewantną dla odpowiedzialności z art. 116 O.p., i w istocie niedopuszczalną próbę umownego wyłączenia odpowiedzialności członka zarządu, podczas gdy w świetle twierdzeń Skarżącego była to umowa odpowiadająca konstrukcji art. 7 Kodeksu spółek handlowych (w brzmieniu obowiązującym w dacie jej zawarcia), czyli umowa przewidująca zarządzanie spółką zależną, która na poziomie korporacyjnym i organizacyjnym kształtowała sposób wykonywania zarządu, obieg informacji oraz realny dostęp do danych finansowych, a tym samym stanowiła okoliczność faktyczną wymagającą merytorycznej oceny w ramach przesłanki egzoneracyjnej braku winy w niezłożeniu w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości; – art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p., przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Ministra, że powoływane przez Skarżącego okoliczności dotyczące modelu zarządzania finansami spółki, w szczególności przekazania prowadzenia spraw i finansów podmiotowi trzeciemu i ograniczenia dostępu do informacji oraz realnego wpływu na decyzje płatnicze, stanowią niedopuszczalną próbę umownego wyłączenia odpowiedzialności członka zarządu, podczas gdy są to okoliczności faktyczne mające znaczenie dla oceny przesłanki egzoneracyjnej w postaci braku winy w niezłożeniu we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości (art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p.), co doprowadziło do odmowy merytorycznego zbadania tej przesłanki; – art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. (a w konsekwencji art. 191 O.p.), przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niewyczerpujące zebranie oraz nierozpatrzenie materiału dowodowego, polegające na odmowie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów oraz przyjęciu, że Minister nie miał obowiązku poszukiwać dowodów na okoliczności związane z przesłanką egzoneracyjną braku winy, wyłącznie z tego powodu, że ciężar dowodu spoczywa na członku zarządu, mimo, że Skarżący wskazał konkretne, obiektywnie dostępne źródła dowodowe (m.in. dokumenty umowy i dokumentacja księgowa, dane biura rachunkowego, dowody z zeznań świadków, ewentualnie dowód z opinii biegłego oraz dokumenty dotyczące zajęć rachunków), których samodzielne pozyskanie było utrudnione lub niemożliwe z uwagi na brak dostępu do dokumentów po ustaniu pełnienia funkcji, co doprowadziło do nierozpoznania istotnych dla sprawy okoliczności i dokonania oceny przesłanki braku winy na materiale niepełnym; – art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 O.p., polegające na sporządzeniu uzasadnienia decyzji w sposób niewyjaśniający podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności przez brak odniesienia się do istoty zarzutów odwołania dotyczących przesłanki egzoneracyjnej braku winy, oraz przez niewskazanie, dlaczego, mimo podnoszonych okoliczności, Minister uznał, że brak winy nie zachodzi, co uniemożliwia kontrolę instancyjną i sądową decyzji oraz świadczy o nierozpoznaniu istoty sprawy. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu PFRON, a alternatywnie o uchylenie decyzji Ministra i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i ponowił swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej zwanej też "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Poza sporem jest, że Organy wykazały istnienie pozytywnych przesłanek przeniesienia odpowiedzialności na Skarżącego. Zajmowanie przez niego funkcji członka zarządu spółki K. Sp. z o.o. w okresie, gdy powstawały dochodzone zaległości, zostało wykazane przekonującymi dowodami, tak samo, jak wykazano bezskuteczność egzekucji wobec spółki. Te ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną Sąd aprobuje. Przedmiotem jedynego sporu w sprawie było natomiast istnienie przesłanki egzoneracyjnej dotyczącej braku winy Skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki (art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p.). Jak wynika z argumentacji zastosowanej w postępowaniu podatkowym, a następnie powtórzonej i rozbudowanej w skardze, o braku winy w niezgłoszeniu takiego wniosku świadczyło, według Skarżącego, zawarcie i wykonywanie umowy przewidującej zarządzanie spółką zależną (miała nią być spółka, w której zarządzie Skarżący pełnił swoją funkcję). Drugą stroną takiej umowy była, zgodnie z tym stanowiskiem, spółka dominująca, tj. C. S.A. Sąd zauważa, że już w pierwszym zdaniu uzasadnienia skargi jej Autor zapewnia, iż skarga ta nie opiera się na tezie o umownym uchyleniu odpowiedzialności członka zarządu ani na twierdzeniu, jakoby strony mogły w drodze umowy cywilnoprawnej wyłączyć stosowanie art. 116 Ordynacji podatkowej. Mimo takiego zapewnienia lektura skargi skłania jednak do wniosku zupełnie odwrotnego, tj. takiego, że - według Autora - umowa oparta o art. 7 Kodeksu spółek handlowych, obowiązującego do października 2022 r., wyłączała w istocie taką odpowiedzialność, skoro umowa holdingowa (taka jej nazwa funkcjonowała w doktrynie prawa handlowego) mogła rozstrzygać kwestie dostępu członków spółki zależnej do informacji o jej kondycji finansowej, przesuwać ciężar zarządzania określonymi sferami zarządzania spółką zależną na inny podmiot, "obiektywnie" ograniczać dostęp do informacji, zmieniać korporacyjny model zarządzania, a przez to modyfikować standardowe rozwiązania "kodeksowe" (str. 4 skargi). To wszystko, zgodnie z tezą skargi, mogło w efekcie wpływać na brak winy członka zarządu spółki zależnej w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie jej upadłości, skoro członek taki mógł po prostu nie wiedzieć o zaistnieniu przesłanek obligatoryjnego zgłoszenia wniosku upadłościowego. Sąd ponawia więc ocenę, że w gruncie rzeczy w skardze wyrażono stanowisko, według którego cywilna umowa holdingowa mogła w tamtym stanie prawnym modyfikować zasady odpowiedzialności subsydiarnej określone w prawie publicznym. Dyrektor temu stanowisko stanowczo się sprzeciwił, zaś Sąd taką ocenę Dyrektora podziela. Otóż należy najpierw sformułować uwagę o charakterze truizmu, ale uwagę konieczną w świetle argumentacji skargi. Odpowiedzialność przewidziana w art. 116 Ordynacji podatkowej ma charakter publiczny, administracyjny, a nie prywatny. Przepis ten ustanawia zasady odpowiedzialności osoby fizycznej za cudzy dług podatkowy, a nie za długi cywilne. Wynika to już z literalnego brzmienia tego przepisu oraz z istoty Ordynacji podatkowej jako ustrojowej regulacji dotyczącej prawa podatkowego. Art. 7 Kodeksu spółek handlowych był natomiast przepisem z zakresu prawa prywatnego, przewidującym możliwość zawarcia cywilnej umowy nienazwanej, która dotyczyć mogła zarządzania spółką zależną lub przekazywania przez nią zysku spółce dominującej. Przewidywał też essentialia negotii takich umów, zasady i zakres odpowiedzialności spółki dominującej za szkodę wyrządzoną spółce zależnej z tytułu niewykonania umowy, treść tych umów oraz zasady zgłoszenia umów do akt rejestrowych spółki (vide np. komentarz do 7 K.s.h., Andrzej Kidyba, Lex, tezy 1- 7). Jak widać, obydwa przepisy, tj. art. 116 O.p. oraz art. 7 K.s.h., stanowią regulacje odrębne, rozłączne, dotyczące innych reżimów prawnych i zasadniczo innych zasad odpowiedzialności. Pierwszy z nich, jak wspomniano, jest regulacją prawa podatkowego jako części szeroko pojętego prawa administracyjnego, drugi zaś jest regulacją z zakresu prawa handlowego jako części szeroko pojętego prawa prywatnego. Te uwagi, same w sobie, stanowią wystarczające uzasadnienie stanowiska Dyrektora, według którego cywilna umowa holdingowa nie może zmienić zasad odpowiedzialności podatkowej (pod pojęciem "odpowiedzialność podatkowa" należy też rozumieć odpowiedzialność za wpłaty na PFRON) członka zarządu spółki kapitałowej jako odpowiedzialności z zakresu prawa publicznego. Zasadnicza teza skargi, na której ufundowana została cała jej dalsza argumentacja, jest zatem fałszywa – umowa holdingowa, niezależnie od jej brzmienia, od szczegółowych postanowień umownych, od spełnienia lub niespełnienia wzorca kodeksowego, nie mogła zmienić obowiązku Skarżącego pełnej wiedzy o sprawach spółki, jeśli jego intencją byłoby uwolnienie się od odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki na tej podstawie, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Owszem, niezgłoszenie wniosku może in concreto wynikać z okoliczności, za które członka zarządu nie należy winić, gdyż zaistniały one wskutek siły wyższej, wskutek pewnych zdarzeń nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych, ale niniejsza sprawa nie stanowi przykładu takich nadzwyczajnych, niezawinionych przez Skarżącego okoliczności ekskulpujących. Skarżący powinien bowiem nieustannie kontrolować stan zaległości co najmniej podatkowych spółki K. Sp. z o.o., co skłaniać powinno następnie do regulowania takich ewentualnych zaległości, a w razie braku środków na zapłatę, zgodnie zresztą z art. 21 ust. 1 Prawa upadłościowego, powinien w odpowiednim terminie (niezależnie od zasad reprezentacji spółki we wszystkich innych sprawach) wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Jeśli umowa holdingowa przewidywała jakikolwiek ograniczenia jego dostępu do informacji o stanie finansowym spółki, o jej standingu ekonomicznym i o zdolnościach płatniczych, to takie umowne zastrzeżenia mogły być uznane za skuteczne co najwyżej w relacjach wewnętrznych pomiędzy spółką, a spółką dominującą, albo pomiędzy Skarżącym, a tą spółką dominującą i/lub zależną, ale nie mogły zmieniać zasad jego odpowiedzialności unormowanej w art. 116 Ordynacji podatkowej. W orzecznictwie sądowym na gruncie tego przepisu jednolicie ujmuje się rolę członka zarządu jako odpowiedzialnego i kompetentnego menadżera, którego zdaniem jest bieżące monitorowanie sytuacji spółki (vide np. III FSK 257/24), i który nie może uwolnić się od odpowiedzialności podatkowej w drodze umowy lub wewnątrzkorporacyjnych ustaleń w ramach grupy kapitałowej. Umowa holdingowa nie jest tu wyjątkiem. Trzeba zgodzić się z twierdzeniem skargi, że powoływanie się przez Ministra na wyrok NSA o sygn. III FSK 1299/22 jest w niniejszej sprawie nieadekwatne, gdyż w tym orzeczeniu analizowano inną kwestię, tj. wykonywanie funkcji w zarządzie przez osobę o statusie faktycznego figuranta. Wyrok ten nie przystaje do niniejszej sprawy. Niemniej aktualna pozostaje ocena Ministra, iż umowa holdingowa, na jaką powoływał się Skarżący, w żadnym zakresie nie modyfikowała jego odpowiedzialności podatkowej. Z tego względu ten błąd Ministra nie miał praktycznego znaczenia w sprawie. Wokół omawianej tezy zasadniczej skargi skonstruowano też zarzuty o charakterze procesowym (wadliwe, niekompletne postępowanie dowodowe oraz wadliwe uzasadnienie decyzji). Zarzuty te uznać należy za chybione. W świetle oczywiście słusznej oceny Ministra, iż Skarżący ponosił winę w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, gdyż umowa holdingowa nie uwalnia od takiej winy, jakiekolwiek postępowanie dowodowe ukierunkowane na ustalanie treści umowy byłoby bezprzedmiotowe. Z tego też względu uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 O.p., gdyż z punktu widzenia słusznej oceny co do nieistotności umowy holdingowej dla forsowanej w skardze tezy o braku winy w niezgłoszeniu wniosku upadłościowego, Minister wystarczająco i logicznie przedstawił swoje stanowisko w sprawie. W skardze sformułowano wniosek dowodowy dotyczący wezwań do zapłaty kierowanych przez spółkę do dłużnika. Ten wniosek Sąd uznał za niezasadny. Wystąpienie w spółce podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest bowiem niesporne. Nie wiadomo zatem, jaka teza dowodowa towarzyszyła temu wnioskowi. W skardze podano jedynie, że formułowanie wspomnianych wezwań "pozostaje relewantne" dla kwestii winy Skarżącego i ilustruje niepełność materiału dowodowego. W ocenie Sądu samo formułowanie wezwań w niczym nie zmienia ustaleń co do daty wystąpienia w spółce przesłanki upadłościowej i co do zawinienia Skarżącego w niezgłoszeniu wniosku do sądu upadłościowego. Jeśli natomiast w spółce istniały "zatory płatnicze", to te "zatory" jedynie dodatkowo mogły wskazywać na trafność oceny Organów, iż Skarżący powinien odpowiednio na nie zareagować. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.