IV SA/Wr 57/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2026 r. sprawy ze skargi Z. B. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 27 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości.

Z. F. wnioskiem z dnia 7 października 2024 r. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w Bardzie o przyznanie pomocy finansowej na remont lub odbudowę budynku gospodarczego w związku z poniesioną szkodą powstałą w wyniku powodzi. Wnioskodawca wskazał, że budynek gospodarczy, w którym są dwa pomieszczenia: pralnia i garaż, został cały zalany wodą, łącznie ze stropem i dachem, a zniszczeniu uległy wszystkie znajdujące się w nim przedmioty. Wnioskodawca załączył spis strat poniesionych wskutek powodzi w dniu 15 września 2024 r. podając, że zalane zostały fundamenty budynku; w garażu zalana została sieć centralnego ogrzewania, ściany, tynki, betonowa posadzka, strop, instalacja elektryczna, drewniane drzwi zewnętrzne dwuskrzydłowe, okno, meble: drewniany regał; natomiast w pralni zalane zostały ściany, tynki, betonowa posadzka, strop, instalacja elektryczna, okno, wanna wraz z armaturą, drewniane drzwi wewnętrzne. Również uszkodzona i zalana została zewnętrzna elewacja garażu, tynki popękały na całej powierzchni. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia 24 lutego 2025 r. nr OPS 297/ODM/G/2025 odmówił wnioskodawcy przyznania zasiłku celowego na remont/odbudowę budynku gospodarczego. Organ wskazał, że gminna komisja do spraw ustalania szkód i szacowania strat w dniu 14 lutego 2025 r. dokonała oględzin szkód. Na podstawie prac komisji ustalono, że budynek nie jest przeznaczony do celów bytowych – garaż i nie spełnia definicji budynku gospodarczego. Zasiłek na odbudowę budynku gospodarczego nie przysługuje w przypadku innego przeznaczenia budynku. Po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia 14 kwietnia 2025 r. nr SKO 4101/409/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu uchyliło w całości zaskarżona decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolegium stwierdziło, że w aktach sprawy nie ma żadnych dowodów na podstawie, których można byłoby ocenić, do jakich celów służył uszkodzony budynek gospodarczy. Zatem zweryfikowania wymaga to, czy wskazany budynek gospodarczy służył zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny wnioskodawcy. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji decyzją z dnia 17 lipca 2025 r. nr 297/POW/GOS/2025 przyznał wnioskodawcy pomoc finansową w kwocie 26.500 zł na remont/odbudowę budynku gospodarczego. Organ wskazał, że gminna komisja do spraw ustalania szkód i szacowania strat w dniu 28 czerwca 2025 r. ustaliła, że procent szkód powstałych w budynku gospodarczym wynosi 26,5 %. Po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia 21 sierpnia 2025 r. nr SKO 4101/736/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu uchyliło w całości zaskarżona decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolegium stwierdziło, że dokument z dnia 28 czerwca 2025 r. został sporządzony nierzetelnie i zawiera błędy i nieścisłości: w dokumencie wskazano, że procentowy stopień zniszczeń wynosi 18 %, rubryka "Dach" nie została wypełniona, określono budynek jako podpiwniczony, nie określono stopnia zniszczenia ścian, gdy zniszczenie stropu oceniono na 40 %. Organ nie wyjaśnił tych nieścisłości w decyzji i nie wskazał do jakich celów służy stronie budynek gospodarczy i z jakich względów spełnia definicję budynku gospodarczego służącego zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny. W dniu 29 września 2025 r. wnioskodawca złożył oświadczenie, że budynek gospodarczy służył zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny, jedno pomieszczenie to pralnia – łazienka z wanna, drugie pomieszczenie to warsztat na potrzeby bieżących napraw sprzętu AGD w domu z dachem używanym jako taras/suszarnia. Budynek jest bezpośrednio połączony z budynkiem mieszkalnym. Wnioskodawca złożył również spis strat poniesionych wskutek powodzi w pomieszczeniu warsztatu i w pralni z pralką i wanną. Po raz kolejny rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji decyzją z dnia 6 października 2025 r. nr OPS 297/ODM/OG/2025 odmówił wnioskodawcy przyznania zasiłku celowego na remont/odbudowę budynku gospodarczego. Organ wskazał, że do protokołu z dnia 28 czerwca 2025 r. osoba uprawniona wniosła poprawki: uszkodzenie ścian oszacowano na 0 %, zniszczenie stropów oszacowano na 0 %, uszkodzenie dachu na 0 %, uszkodzenie innych elementów na 50 %. Nieruchomość ta nie podlega bowiem szacowaniu. W ocenie inżynierów z Polskiej Izby Inżynierów Budowlanych budynek nie pełnia wymogów i zasad udzielania pomocy i nie służy zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny. Wskazane pomieszczenia gospodarcze nie spełniają funkcji zabezpieczających niezbędne potrzeby życiowe, skoro w pomieszczeniu znajdowała się pralnia, dodatkowa łazienka z wanną, narzędzia na potrzeby bieżących napraw, sprzęt AGD, suszarnia. W odwołaniu wnioskodawca wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i wydanie przez SKO decyzji co do istoty sprawy, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Według strony organ winien mu przyznać zasiłek celowy na remont budynku gospodarczego służącego potrzebom bytowym rodziny w kwocie 63.000 zł. Budynek gospodarczy jest trwale połączony z budynkiem mieszkalnym (w ewidencji budynków figuruje jako odrębny budynek) i posiada przejście do budynku mieszkalnego, przez co jest częścią budynku mieszkalnego. Znajdują się w nim dwa pomieszczenia: pralnia – łazienka z wanną (zapewnia funkcje sanitarne i higieniczne rodziny), drugie pomieszczenie używane jako magazyn, suszarnia i warsztat do naprawy domowych sprzętów, np. AGD (umożliwiają prowadzenie gospodarstwa domowego na własne potrzeby). Budynek został zalany w całości wraz z dachem. Strona załączyła protokół szkód – korekta błędów z dnia 24 października 2025 r., zgodnie z którym procentowy udział uszkodzenia budynku wynosi 63 %, a zasiłek powinien wynieść 63.000 zł. Po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia 27 listopada 2025 r. nr SKO 4101/853/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium stwierdziło, że garażu nie można zakwalifikować jako budynku gospodarczego. Zdaniem Kolegium, sposób użytkowania pomieszczeń gospodarczych jako pralni i warsztatu do bieżących napraw sprzętu AGD w domu wychodzi poza definicję niezbędnej potrzeby bytowej. Ponadto SKO przypomniało, że decyzją z dnia 14 listopada 2024 r. wnioskodawca otrzymał zasiłek celowy na remont budynku mieszkalnego, w którym znajdują się toalety i łazienka. Procentowy stopień uszkodzenia budynku oszacowano na 46 %, stąd przyznana kwota wyniosła 92.000 zł. Zatem wnioskodawca i jego rodzina czynności wykonywane w pomieszczeniach gospodarczych, tj. pranie i naprawy domowego sprzętu AGD mogą wykonywać w pomieszczeniach w domu mieszkalnym, na którego remont otrzymali zasiłek. Skoro uszkodzonego budynku nie można zakwalifikować jako budynku gospodarczego służącego zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny, to brak jest podstaw do wypłacenia zasiłku celowego na remont lub odbudowę budynku gospodarczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji SKO z dnia 27 listopada 2025 r. oraz o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z dnia 6 października 2025 r., zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez akceptowanie przez SKO wzajemnie sprzecznych ustaleń faktycznych dotyczących tego samego budynki, tego samego zdarzenia powodziowego i tego samego zakresu szkód bez zmiany stanu faktycznego i pojawienia się nowych dowodów, jak również przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, - art. 136 § 1 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie ponownej wizji lokalnej oraz nieuwzględnienie oferowanych przez stronę dowodów w postaci dokumentacji fotograficznej i zeznań świadków, - art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ z uzasadnienia decyzji nie wynikają żadne obiektywne kryteria oceny stopnia uszkodzeń budynku, - art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 2 k.p.a. przez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, - art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej w związku z pkt I.1.2a i pkt III.1 Zasad udzielania pomocy finansowej ze środków budżetu państwa z części 85 przez zawężenie definicji i funkcji budynku gospodarczego, której Zasady szczegółowo nie określają i wadliwą kwalifikację funkcji budynku gospodarczego, - art. 153 p.p.s.a. przez zmianę trzykrotnie kwalifikacji prawnej budynku przy niezmienionym stanie faktycznym i dowodowym, - art. 8 k.p.a. przez wydawanie sprzecznych decyzji SKO i arbitralnego odmówienia przyznania zasiłku. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że nie ma możliwości, aby w przypadku budynku zalanego w całości razem z dachem stopień uszkodzeń ścian, stropów i dachu wynosił 0 %, a innych elementów 50 %. Poza tym skarżący w oświadczeniu nie pisał o dwóch łazienkach, o przechowywaniu narzędzi i sprzętu AGD, a funkcje budynku są niezmienne. Skarżący posiada też świadków i dokumentację fotograficzną potwierdzającą, że w budynku funkcjonowała pralnia i suszarnia. Gdyby OPS lub SKO należycie przeanalizowały dokumentację i księgę wieczystą budynku oraz należycie przeprowadziły wizję lokalną stwierdziłyby, iż pierwotną, podstawową czy też dominującą funkcją tego budynku nie jest garaż. Nie ma technicznej możliwości, aby wjechał tam samochód. Garaż znajduje się w podziemiu budynku mieszkalnego. Jest to budynek pomocniczy, z dwoma pomieszczeniami, ogrzewaniem i instalacją wod-kan. Pralnia, warsztat, taras – suszarnia jak najbardziej spełniają potrzeby bytowe rodziny, a budynek gospodarczy wraz z budynkiem mieszkalnym pełnił funkcjonalną całość. Skarżący wyjaśnił, że z rodziną są nowymi mieszkańcami gminy, z dwójką małych dzieci, pojawili się na krótko przed powodzią. Ma to odzwierciedlenie w przydzielaniu przez gminę wsparcia i pomocy po powodzi, ponieważ rodzina jest pomijana w działaniach pomocowych. Inni poszkodowani w powodzi mieszkańcy gminy, których budynki gospodarcze zostały zalane, otrzymali od OPS zasiłki w wysokości 50 – 60 tysięcy złotych, nawet w przypadku budynków gospodarczych, które nie były użytkowane w ogóle lub służyły do przechowywania drewna lub jako garaże. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. SKO wyjaśniło, że odrębną decyzją z dnia 14 listopada 2024 r. skarżący otrzymał zasiłek celowy na remont budynku mieszkalnego, w którym znajdują się toalety i łazienka. Procentowy stopień uszkodzenia budynku oszacowano na 46 %, stąd przyznana kwota wyniosła 92.000 zł. Zatem pranie i naprawy domowego sprzętu AGD mogą być wykonywane w pomieszczeniach w domu mieszkalnym, na którego remont otrzymali zasiłek celowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 334) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jako podstawę prawną wydania decyzji organ pomocy społecznej wskazał art. 3 ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 40 ust. 2 i 3, art. 106 ust. 1, art. 107 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 ze zm.), dalej u.p.s. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ pomocy społecznej miał również na uwadze "Zasady udzielania pomocy finansowej ze środków budżetu państwa z części 85 – Budżety wojewodów, dział 852 – Pomoc społeczna, rozdział 85278 – Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 roku", zatwierdzone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. SKO powołało również art. 69b ustawy z dnia 1 października 2024 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 1473 ze zm.). Należy zaznaczyć, że poniesienie straty jest jednym z głównych kryteriów przyznania pomocy. Niemniej jednak świadczenia z pomocy społecznej nie mają charakteru odszkodowawczego i nie mogą być traktowane jako rekompensata za straty spowodowane klęskami lub zdarzeniami losowymi. Nie może również stanowić podstawy wypłaty świadczenia sam fakt, że inne osoby z tej samej miejscowości, którym fala powodziowa wyrządziła szkody majątkowe, otrzymały pomoc finansową. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 4 u.p.s. przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską żywiołową lub ekologiczną należy do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez gminę. Ustalanie sposobu wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego należy do zadań wojewody (art. 22 pkt 1 u.p.s.). Realizując zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, gmina kieruje się ustaleniami przekazanymi przez wojewodę (art. 110 ust. 2 u.p.s.). Na podstawie powołanych przepisów ustawy o pomocy społecznej wojewoda uprawniony jest do ustalenia zasad udzielania pomocy finansowej ze środków budżetu państwa – budżety wojewodów, natomiast gmina zobowiązana jest do stosowania tychże zasad przy przyznawaniu i wypłacaniu zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską żywiołową. Ustalone przez wojewodę zasady powinny być respektowane przez gminę przy wypłacie zasiłków celowych ze środków finansowych przekazanych gminie z budżetu państwa – budżetu wojewody na ten cel. Stosownie do pkt I.5 powyższych Zasad przez budynek gospodarczy, uwzględniany przy przyznawaniu pomocy remontowo – budowlanej, rozumie się budynek gospodarczy służący zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny lub osoby samotnie gospodarującej, w szczególności budynek inwentarski, tj. budynek przeznaczony, np. do hodowli niewielkiej liczby zwierząt gospodarskich, mający na celu pozyskiwanie żywności na własne potrzeby. W definicji tej odwołano się do pojęcia budynku gospodarczego "służącego zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych" rodziny lub osoby samotnie gospodarującej. Spełnienie przesłanki "zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej" jest również warunkiem przyznania zasiłku celowego na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej (art. 39 ust. 1 u.p.s), w tym przyznania zasiłku celowego osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (art. 40 ust. 2 u.p.s.). Do art. 40 ust. 2 u.p.s., a więc również do przesłanki "zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej", nawiązuje także art. 69b ustawy z dnia 1 października 2024 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, z przeznaczeniem na remont, odbudowę budynku gospodarczego jest przyznawany osobie albo rodzinie, które poniosły stratę w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r., niezależnie od dochodu i sytuacji majątkowej tej osoby albo rodziny. Przez pojęcie "niezbędnej potrzeby bytowej" należy rozumieć potrzebę usprawiedliwioną ze względu na zachowanie życia, zdrowia, a także odgrywania ról społecznych, możliwości zarobkowania i pełnienia funkcji członka rodziny. Jest to potrzeba uzasadniona podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę, z założenia konsumująca się jednorazowo, której zadość czyni zaspokojenie jej w minimalnym standardzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 4 września 2014 r., II SA/Go 482/14, LEX nr 1513358, przyjął, że "niezbędna potrzeba to taka, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, to potrzeba związana z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka i niezbędna do normalnej, godnej egzystencji na poziomie elementarnym". Podobnie jak przy zasiłku okresowym ustawodawca wymienia szczególne okoliczności uzasadniające przyznanie omawianego świadczenia. Wyliczenie to ma charakter przykładowy, a ocena zgłaszanych potrzeb powinna być dokonywana z uwzględnieniem celów i zasad pomocy społecznej. Niemniej należy podkreślić, że katalog potrzeb, które leżą w orbicie działań pomocy społecznej, jest otwarty, a ich ocena zawsze wymaga indywidualnej analizy sytuacji konkretnej osoby i rodziny. Może się zatem zdarzyć, że ta sama potrzeba raz zostanie uznana za wymagającą zaspokojenia ze środków publicznych, a innym razem organ odmówi udzielenia pomocy (Iwona Sierpowska, pomoc społeczna. Komentarz. Wydanie VI, komentarz do art. 39). Niezbędna potrzeba bytowa to potrzeba usprawiedliwiona ze względu na zachowanie życia, zdrowia i zwykłych stosunków ściśle związanych ze statusem: członka rodziny, osoby zarobkującej (pracownika, osoby wykonującej czynności zarobkowe), obywatela demokratycznego państwa prawnego. Bytowanie to zachowywanie życia w sposób pozwalający na prawidłowy rozwój fizyczny i psychiczny, zachowanie równowagi w więziach rodzinnych, wywiązywanie się z funkcji osoby utrzymującej rodzinę. Niezbędna potrzeba bytowa to potrzeba uzasadniona tylko podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę. Potrzeba niezbędna to taka, której zadość czyni zaspokojenie jej w minimalnym standardzie, która z założenia ma charakter konsumujący się jednorazowo. Najmniejszy nakład środków i zabiegów organizacyjnych, który pozwoli stwierdzić, że zagrożenie lub naruszenie dobra ustało lub zostało usunięte, zaspokaja niezbędną potrzebę. Niezbędność to nieodzowność ze względu na możliwość utrwalenia się przeszkody (Wojciech Maciejko, Paweł Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz. Wydanie IV, komentarz do art. 39). Wobec powyższego należy uznać, że do zaspokojenia "niezbędnej potrzeby bytowej" osoby ubiegającej się o pomoc nie służy garaż, przeznaczony do przechowywania samochodu lub ewentualnie sprzętu elektrycznego i narzędzi budowlanych. Powszechnie przyjmuje się, że obiekt ten wyróżnia się od innych obiektów budowlanych przeznaczeniem (przechowywanie pojazdów samochodowych i ewentualne wykonywanie niezawodowo drobnych napraw). Kategoria obiektu gospodarczego została zatem wyróżniona w oparciu o pełnioną przezeń funkcję gospodarczą. Dla kwalifikacji obiektu jako gospodarczego lub garażowego (innego) funkcja gospodarcza (garażowa, inna) winna być dominująca i podstawowa (wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 992/21, LEX nr 3357306). Kategoria obiektu gospodarczego została zatem wyróżniona w oparciu o pełnioną przez niego funkcję gospodarczą. Dla kwalifikacji obiektu jako gospodarczego funkcja ta winna być dominująca i podstawową. Garaż jest obiektem z zasady służącym przechowywaniu pojazdów, które w zakresie przedmiotów wskazanych w przepisie się nie mieszczą. Niewątpliwie w garażu, oprócz samochodu, może być przechowywany inny sprzęt, nie decyduje to jednak o zmianie podstawowej funkcji obiektu jako garażu (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 1189/08, LEX nr 558421). Wobec powyższego przechowywanie w garażu sprzętu elektrycznego i narzędzi budowlanych oraz dokonywanie napraw sprzętu AGD nie przesądza, że garaż stanowi budynek gospodarczy w rozumieniu u.p.s. W ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły, że sporny budynek nie stanowi budynku gospodarczego. Z załączonego przez skarżącego do wniosku o przyznanie pomocy społecznej spisu strat poniesionych wskutek powodzi w dniu 15 września 2024 r. wynika, że budynek ten składa się z dwóch pomieszczeń: garażu o powierzchni [...] m2 oraz pralni o powierzchni [...] m2. Pomieszczenia te połączone są z budynkiem mieszkalnym drzwiami wewnętrznymi. Zatem to skarżący zakwalifikował pomieszczenie o powierzchni [...] m2 jako garaż. Jak podał skarżący zalane zostały fundamenty budynku; a w garażu zalana została sieć centralnego ogrzewania, ściany, tynki, betonowa posadzka, strop, instalacja elektryczna, drewniane drzwi zewnętrzne dwuskrzydłowe o wymiarach [...] x [...] cm, okno o wymiarach [...] cm x [...] cm, meble: duży drewniany regał. Do drzwi zewnętrznych tego pomieszczenia prowadzi podjazd, co jest widoczne na załączonym do akt administracyjnych sprawy zdjęciu całego domu. Wprawdzie w skardze skarżący podał, że nie ma technicznej możliwości, aby wjechał tam samochód, jednakże okoliczności tej w żaden sposób nie wyjaśnił, co podważa wiarygodność tego twierdzenia skarżącego. W odwołaniu od decyzji z dnia 6 października 2025 r. skarżący wskazał, że pomieszczenie to używane jest jako magazyn, suszarnia i warsztat do naprawy domowych sprzętów, np. AGD, jednakże jak powyżej wyjaśniono nie decyduje to o zmianie podstawowej funkcji obiektu jaką jest garaż. Również o zmianie funkcji tego pomieszczenia nie świadczy wykorzystywanie stropu garażu jako tarasu i miejsca do suszenia prania. Jeżeli natomiast chodzi o drugie pomieszczenie [...] m2 określone zostało ono przez skarżącego w spisie strat poniesionych wskutek powodzi jako pralnia. Skarżący podał, że w pralni zalane zostały ściany, tynki, betonowa posadzka, strop, instalacja elektryczna, okno, wanna wraz z armaturą, drewniane drzwi wewnętrzne. W odwołaniu od decyzji z dnia 6 października 2025 r. skarżący wskazał, że jest to pralnia – łazienka z wanną i zapewnia funkcje sanitarne i higieniczne rodziny. Należy zwrócić uwagę, że pomieszczenie to posiada betonową posadzkę, podobnie jak garaż. Ponadto decyzją z dnia 14 listopada 2024 r. skarżący otrzymał zasiłek celowy na remont budynku mieszkalnego, w którym jak podają organy znajdują się toalety i łazienka. Zatem potrzeby sanitarne i higieniczne rodziny zaspokajane są w łazience w domu mieszkalnym. Skoro sporny budynek nie stanowi budynku gospodarczego (garaż i pralnia), a więc nie służy do zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych rodziny, to zasadnie organy przyjęły procentowy udział uszkodzenia/zniszczenia tego budynku jako 0 %. Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia art. 40 ust. 2 u.p.s. oraz zasad udzielania pomocy finansowej ze środków budżetu państwa. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej są również zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.) Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ administracji publicznej powinno być zakończone po zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla danej sprawy, których zakres określają przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Z kolei w uzasadnieniu decyzji organ powinien m.in. wskazać dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Powyższe ogólne zasady postępowania administracyjnego w pełni znalazły zastosowanie przy wydawaniu decyzji przez organy obu instancji. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 136 § 1 k.p.a., ponieważ skarżący wbrew twierdzeniom skargi nie przedłożył dokumentacji fotograficznej (oprócz 1 zdjęcia domu z zewnątrz) ani też nie wniósł o przeprowadzenie dowodów ze świadków. W postępowaniu przed organami administracji nie znajduje również zastosowania powoływany przez skarżącego art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.