DNR-45/2021

P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW TOMASZ CH RÓSTNY DNR - 5 . 7 2 0 . 10 .20 2 1 . KS Warszawa, 08 grudnia 20 2 1 r. DECYZJA NR DNR - 1 / 45 / 20 2 1 \ Na podstawie art. 13 8 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2 02 1 r. poz. 735 , 1491 i 2052 ) w związku z art. 33a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. z 20 2 1 r. poz. 2 22 ), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w p rzedmiocie wniosku przedsiębiorcy „IKS 2” Mucha spółka jawna z siedzibą w Mikołowie z 2 listopada 20 2 1 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr DNR - 1/ 33 /20 2 1 z 1 4 października 202 1 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzym uje w mocy zaskarżon y pkt 2 decyzj i . UZASADNIENIE Pismem z 2 listopada 2 0 2 1 r. (wpłynęło do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 8 listopada 202 1 r.) przedsiębiorca „ IKS 2 ” Mucha sp. j. z siedzibą w Mik ołowie złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Prezes UOKiK”) nr DNR - 1/ 33 /20 2 1 z 1 4 października 202 1 r. Do wydania zaskarżone j decyzji doszło w następującym stanie fak tycznym i prawnym. 2 Pismem z 16 marca 2021 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej przekazał Prezeso wi UOKiK protokół wraz z aktami kontroli dotyczący przewijaka ni emowlęcego Sensillo Sillo - 1241, kod EAN: 5903076302014 , (dalej jako „ przewijak ”), wprowadzonego na rynek przez przedsiębiorcę „IKS 2” MUCHA spółka jawna z siedzibą w Mikołowie . W trakcie kontroli u dystrybutora produktu inspektorzy reprezentujący Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej poddali przewijak ocenie bezp ieczeństwa opierając się na przepisach ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpiecz eństwie produktów (Dz. U. z 2021 r. poz. 222 ), ( dalej jako „ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów ”) i posiłkując wymaganiami deklarowanej przez przedsiębiorcę no rmy PN - EN 12221 - 1+A1:2014 - 02 Artykuły dla dzieci. Przewijaki niemowlęce do użytku domowego. Część 1. Wymagania bezpieczeństwa (dalej jako „norma PN - EN 12221 - 1+A1:2014 - 02 ”). Próbka przewijaka została następnie przekazana do Instytutu Techniki Górniczej „KOM AG” Instytutu Badawczego Laboratorium Inżynierii Materiałowej i Środowiska w Gliwicach w celu przeprowadzenia badań laboratoryjnych, które wykaza ły , że produkt nie spełnia wymagań bezpieczeństwa wskazanych w pkt . 5.11 normy PN - EN 12221 - 1+A1:2014 - 02 , z uwa gi na nieprawidłową konstrukcję barierek – w trakcie badania barierek , cylinder wypadł poza powierzchnię przewijania. Ponadto , w trakcie badań stwierdzono naruszenie pkt . 8 normy , polegające na nieoznakowaniu trwale produktu ostrzeżeniem „OSTRZEŻENIE. NIE POZOSTAWIAĆ DZIECKA BEZ OPIEKI” oraz informacją o maksymalnym wieku i masie dziecka, dla którego produkt jest przeznaczony (dla przewijaków typu 1: 12 miesięcy i do 11 kg) ( sprawozdanie z badań nr 27/DLS/2021 z 20 stycznia 2021 r. ). W toku postępowania je go strona podjęła działania w celu wyeliminowania zagrożeń stwarzanych przez przewijaki – poinformowała swoich dystrybutorów o stwarzanych przez nie zagrożeniach, w wyniku czego wycofała z rynku 25 sztuk produktów , które następnie zutylizowała, wraz z 15 s ztukami jakie znajdowały się na jej stanie magazynowym. Ponadto, strona postępowania zamieściła na swojej stronie internetowej komunikat dla konsumentów. D ecyzją nr DNR - 1/ 33 /2021 z 1 4 października 2021 r. Prezes UOKiK stwierdził, że strona postępowania us unęła przyczyny zagrożeń stwarzanych przez produkt i na podstawie art. 24 ust. 14 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów umorzył postępowanie (pkt 1 sentencji decyzji) , a także na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 wskazanej ustawy za wprowadzenie n a rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa nałożył na 3 przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 13 000 zł. Decyzja została doręczona stronie postępowania 20 października 2021 r. W związku z e złożonym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UOKiK p ismem z 1 0 listopad a 202 1 r. poinformował stronę postępowania o wynikającym z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 202 1 r. poz. 735 ) (dalej jako „ Kodeks p ostępowania administracyjnego ” ) prawie do czynnego udział w każdym stadium postępowania, w szczególności wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań, a także przeglądania akt sprawy oraz sporządza nia z nich notat e k i odpis ów . Pismem z 11 listopada 2021 r. strona postępowania przekazała dowody w postaci poświadczonych za zgodność kopii faktur potwierdzających poniesione przez nią koszty. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdza, co następuje . Istotą ogólnej zasady dwuinstancyjności p ostępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 Kodeks u postępowania administracyjnego , jest zapewnienie stronom postępowania prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, realizowanego poprzez złożenie odwołania od decyzj i organu I instancji. Stosownie do art. 127 § 3 K odeksu postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić si ę do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym art. 5 § 2 pkt 4 K odeksu postępowania administracyjnego stanowi , że przez „ministra” należy rozumieć również Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcje ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonymi działami administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podporządkowanych lub nadzor owanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i pkt 4 K odeksu postępowania administracyjnego . W świetle powyższego, od rozstrz ygnięć wydanych przez Prezesa UOKi K – będącego centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów, nad którego działalnością nadzór sprawuje Prezes Rady Ministrów – przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sp rawy, który stosownie do art. 129 § 2 4 w związku z art. 127 K odeksu postę powania administracyjnego wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie postępowania. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UOKiK nr DNR - 1 / 33 /20 2 1 z 1 4 października 20 2 1 r. został złożony przez stronę postępowania w terminie. Konstrukcja prawna odwołania jest oparta na zasadzie skargowości co oznacza, że postępowanie odwoławcze uruchamiane jest przez czynność procesową legitymowanego podmio tu - strony lub uczestnika na prawach strony. Wniesienie odwołania prowadzi do ponownego rozpatrzenia tej samej sprawy administracyjnej (tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym) oraz rozstrzygnięcie jej decyzją administracyjną przez organ drugie j instancji. Granice postępowania dowodowego generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego) dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnię cie sprawy administracyj nej, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, nie zaś jedynie kontrola decyzji organu I instancji czy też rozpatrzenie zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu ( B. A damiak w : B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postę powania administracyjnego . Komentarz, Warszawa 2017). Organ jest zatem zobowiązany do ponownego rozważenia wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, co w efekcie ma doprowadzić do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie, które wyeliminuj e ewentualne wady decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. W złożonym wniosku strona postępowania wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie pkt 2 decyzji i złagodzenie nałożonej na nią kary pieniężnej. W związku z tym, s tosując się do wskaza nych wytycznych , Prezes UOKiK w toku postępowania wszczętego na skutek wniosku strony postę powania dokonał ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie objętym zaskarżeniem . Przedsiębiorca „IKS 2” MUCHA spółka jawna z siedzibą w Mikołowie wprowadził przewijak niemowlęcy Sensillo Sillo - 1241, kod EAN: 5903076302014 , na polski rynek i jest jego producentem w rozumieniu art. 3 pkt 2 lit. a ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Zgodnie z tym przepisem, za producenta uznaje się przedsiębio rcę prowadzącego 5 w Unii Europejskiej lub na terytorium państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym działalność polegającą na wytwarzaniu produktu albo każdą inną osobę, która wyst ępuje jako wytwórca, umieszczając na produkcie bądź do niego dołączając swoje nazwisko, nazwę, znak towarowy bądź inne odróżniające oznaczenie, a także osobę, która naprawia lub regeneruje produkt. Na etykiecie dołączonej do produktu znajduje się kod EAN: 5903076302014, wskazujący na stronę postępowania oraz oznaczenie: „IKS 2 Mucha Sp.j., 43 - 190 Mikołów, ul. Rybnicka 9”. Ponadto w toku postępowania jego strona oświadczyła, że przewijak jest wytwarzany na jej zlecenie przez krajowego podwykonawcę i sygnowan y nazwą marki, której jest ona właścicielem. Podstawowym obowiązkiem producenta jest - z godnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów – wprowadza nie na rynek wyłącznie produkt ów bezpi eczn ych . Nie ma przy tym znaczenia, czy przedsiębior ca jest rzeczywistym wytwórcą produktu, czy kupuje go od innego podmiotu. Przyjmując na siebie rolę producenta, powinien podjąć odpowiednie środki w celu z weryfikowania, czy kupowany przez niego produkt rzeczywiście spełnia wszystkie wymagania przewidziane prawem. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, produktem bezpiecznym jest produkt, który w zwykłych lub innych, dających się w sposób uzasadniony przewidzieć warunkach jego używania, z uwzględnieniem czasu korzystania z produktu, a także, w zależności od rodzaju produktu, sposobu uruchomienia oraz wymogów instalacji i konserwacji, nie stwarza żadnego zagrożenia dla konsumentów lub stwarza znikome zagrożenie, dające się pogodzić z jego zwykłym używaniem i uwzględniające wysoki poziom wymagań dotyczących ochrony zd rowia i życia ludzkiego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ww . ustawy produkt, który nie spełnia wymagań określonych w art. 4, nie jest produktem bezpiecznym. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handl owej wykonują kontrolę p roduktów w zakresie spełniania ogólnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa. W myśl art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, bezpieczeństwo produktu ocenia się z uwzględnieniem spełniania przez produkt wymagań wynikających z dobrowolnych norm krajowych państw członkowskich Unii Europejskiej będących transpozycją norm europejskich innych niż uznan e przez Komisję Europejską za zgodne z przepisami dotyczącymi ogólnego bezpieczeństwa produktów. Z uwagi na fakt, że norma PN - EN 12221 - 1+A1:2014 - 02 Artykuły dla dzieci. Przewijaki niemowlęce do użytku domowego. Część 1. 6 Wymagania bezpieczeństwa jest wyżej opisanym rodzajem normy, Inspekcja Handlowa dokonała oceny bezpieczeństwa przewijaka z uwzględnieniem określonych w n iej wymagań. Badania laboratoryjne przewijaka wykazały, że produkt ten nie spełnia wymagań bezpieczeństwa z uwagi na nieprawidłową konstrukcję barierek – w trakcie badania cylinder wypadł poza powierzchnię przewijania , co stwarza dla dziecka ryzyko wypadni ęcia z przewijaka. Ponadto w trakcie badań stwierdzono naruszenie pkt . 8 normy , polegające na nieoznakowaniu trwale produktu ostrzeżeniem „OSTRZEŻENIE. NIE POZOSTAWIAĆ DZIECKA BEZ OPIEKI” oraz informacją o maksymalnym wieku i masie dziecka, dla którego pro dukt jest przeznaczony (dla przewijaków typu 1: 12 miesięcy i do 11 kg). Z uwagi na powyższe Prezes UOKiK uznał, że przewijak nie spełnia ogólnych wymagań bezpieczeństwa. Strona postępowania nie kwestionowała tych ustaleń ani w toku postępowania pierwszoin stancyjnego, ani we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wprowadzenie na rynek produktu który nie jest bez pieczny stanowi naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów i uprawnia Prezesa UOKiK do nałożenia kary, o której mowa w ar t. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. W niniejszej sprawie zaistniały więc przesłanki ustawowe, uprawniające Prezesa UOKiK do nałożenia na stronę postępowania kary pieniężnej. W związku z wniesionym wnioskiem, w pierwszej kolejnoś ci Prezes UOKiK ponownie rozważył, czy w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów stosuje się bowiem zasady odstąpieni a od kar pieniężnych, określone w art. 189f Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie ze wskazanym przepisem, organ odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a s trona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczeni e lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zgodnie z § 2 tego przepisu, w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara 7 pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie nar uszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. W toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Prezes UOKiK nie wydał postanowienia wyznaczającego stronie termin na prz edstawienie dowodów, o którym mowa w art. 189f § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Prezesa UOKiK ponownie rozpatrującego sprawę nie można uznać, że w sprawie zaistniała przesłanka znikomego naruszenia prawa. Jak wynika z Komentarza do Ko deksu postępowania administracyjnego pod red. Wierzbowskiego (Legalis), naruszeniem znikomym będzie naruszenie, które nie niesie ze sobą społecznego niebezpieczeństwa. Wpływ na ocenę znikomości naruszenia będą miały m.in. takie elementy przedmiotowe, jak w aga dobra chronionego przez normę sankcjonowaną, czas trwania naruszenia, wpływ naruszenia na poszanowanie prawa, zasięg naruszenia, liczba podmiotów, na które naruszenie ma wpływ, znaczenie następstw naruszenia, etc. Za interes chroniony przez ustawę o o gólnym bezpieczeństwie produktów należy uznać zdrowie i życie konsumentów. Prezes UOKiK stoi więc na stanowisku, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w przypadku naruszenia przepisów tej ustawy jest możliwe tylko w wyjątkowych przypadkach. W ninie jszej sprawie Prezes UOKiK uznał, że ze względu na dużą liczbę wprowadzonych na rynek produktów (łącznie 2 265 sztuk) zasięg naruszenia był znaczny. Podkreślić także trzeba, że w posiadaniu konsumentów znajduje się 2 240 sztuk produktów, a więc konsumenci w dalszym ciągu są narażeni na zagrożenia stwarzane przez te produkty. Co więcej, produkty te są przeznaczone dla dzieci – grupy konsumentów podlegających szczególnej ochronie. W związku z tym, Prezes UOKiK zasadnie stwierdził w zaskarżonej decyzji, że do bro chronione jakim jest życie i zdrowie, zostało w sposób istotny naruszone. Prezes UOKiK nie posiada również żadnych informacji z których by wynikało, że strona postępowania została już ukarana za to samo zachowanie przez inny uprawniony organ. Z uwagi n a powyższe, Prezes UOKiK zasadnie nie dopatrzył się w niniejszej sprawie przesłanek do zastosowania odstąpienia i poprzestania na pouczeniu. 8 W złożonym wniosku strona postępowania wniosła o złagodzenie nałożonej na nią administracyjnej kary pieniężnej. W związku z tym, rozpatrując sprawę ponownie, Prezes UOKiK przeanalizował przesłanki uwzględnione w zaskarżonej decyzji przy określaniu wysokości nałożonej kary pieniężnej, szczególny nacisk kładąc na argumenty i dowody przedstawione przez stron ę postępowania. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 4 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2414/10, „ decyzja o nałożeniu kary ma charakter uznaniowy, co oznacza, że ewentualne rozstrzygnięcie co do ukarania należy do organu, który dokonuje oceny działań producenta jako zagrażających i w jakiej mierze interesowi publicznemu, a wymierzając karę pieniężną w określonej wysokości, kieruje się stopniem oraz okolicznościami, w jakich doszło do naruszenia obowiązków, co wynika z art. 33a ust. 4 u.o.b.p. ”. Istotą administracyjnych kar pieniężnych jest ich sankcyjny charakter, dzięki któremu stanowią one instrument urzeczywistnienia nakazów i zakazów publicznoprawnych. Administracyjna kara pieniężna to określona w ustawie sankcja o char akterze pieniężnym, nakładana przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej ( art. 189b Kodeksu postępowania administracyjnego). Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej sprowadza się zatem do wydania przez organ administracji publicznej nakazu uiszczenia określonej w akcie stosowania prawa kwoty przez podmiot, który nie wykonywał lub wykonywał nienależycie ciążący na nim obowiązek administracyjny ( L. Staniszewska , Materialne i procedur alne zasady, s. 29). Nakładanie kar pieniężnych w ramach uznania administracyjnego oznacza możliwość dokonania przez organ wyboru spośród kilku możliwych rozstrzygnięć, z których każde będzie formalnie zgodne z prawem. W przypadku ustawy o ogólnym bezpie czeństwie produktów ustawodawca określił maksymalną wysokość kary za dany delikt, a wybór wysokości kary jest pozostawiony uznaniu Prezesa UOKiK. W sytuacji gdy przepisy prawa regulują kary, które mogą być wymierzane w ramach uznania administracyjnego, org an administracji publicznej ma obowiązek, biorąc pod uwagę przede wszystkim zasadę prawdy obiektywnej, jak również zasadę przekonywania, rozważyć całokształt okoliczności sprawy z uwzględnieniem wymienionych w ustawie przesłanek miarkowania administracyjne j kary pieniężnej, pamiętając, że zebrane w sprawie dowody 9 mogą mieć wpływ nie tylko na złagodzenie wymiaru kary, ale także jej zaostrzenie. Wynik tych działań organu powinien zaś znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji nakładającej karę, bow iem to uzasadnienie w przypadku decyzji opartych na uznaniu „wymaga (...) od organu nie tylko wykazania legalności rozwiązania, lecz również jego celowości. Spełnia też istotną rolę z punktu widzenia kontroli, ponieważ wykazuje motywy, jakimi kierował się organ, realizując powierzone mu upoważnienie” (M. Jaśkowska , Uznanie administracyjne a inne formy władzy dyskrecjonalnej administracji publicznej, w: System Prawa Administracyjnego, t. 1, 2015, s. 285). Ustawa o ogólnym bezpieczeństwie stanowi, że wysokoś ć kary ustala się uwzględniając w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków (art. 33a ust. 4 ustawy). Jak stwierdził m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 22 maja 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3597/14 „przez stopień i okoliczności naruszenia obowiązków należy rozumieć takie okoliczności, jak: stopień współpracy z organem nadzoru rynku w zakresie eliminacji zagrożeń stwarzanych przez produkt, ilość niebezpiecznego produktu wprowadzonego na rynek, profesjonalny charakter działalności, ilość ewentualnych skarg konsumentów na produkt, przeznaczenie produktu dla kategorii konsumentów szczególnie narażonych czy też ewentualna notoryjność naruszania przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów.” Należy za słuszne uznać , że profesjonalny charakter działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę postępowania obliguje ją do znajomości i przestrzegania przepisów prawa i dokładania należytej staranności tak, by wprowadzane przez nią na rynek produkty były bezpieczne. Doda tkowo, strona postępowania specjalizuje się w sprzedaży produktów dla małych dzieci, a więc grupy szczególnie chronion ej przez przepisy prawa. Przypomnieć należy, że obowiązkiem producenta jest „ znajomość i przestrzeganie obowiązujących powszechnie przepi sów prawa dotyczących danej dziedziny działalności gospodarczej” (wyrok WSA w Warszawie z 10 maja 2017 r., sygn. VI SA/Wa 2208/16) . Wprowadzając na rynek produkt niespełniający wymagań bezpieczeństwa, strona postępowania ten obowiązek naruszyła. Prezes UOKiK nie mógł także pominąć okoliczności, że w stosunku do strony postępowania był o już wcześniej prowadzone postępowani e administracyjne na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów (dotyczące wózka spacerowego który również nie spełniał wymag ań bezpieczeństwa, zakończone decyzją nr DNR - 1/1/2020 z 9 stycznia 2020 r.) . Strona postępowania została pouczona w tej decyzji, że kolejne naruszenie przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów może skutkować nałożeniem na nią 10 administracyjnej ka ry pieniężnej – powinna więc zwiększyć nadzór nad wprowadzanymi przez siebie na rynek produktami . Nie ma przy tym znaczenia, że przewijaki są wytwarzane przez innego przedsiębiorcę – strona postępowania wprowadza je na rynek pod własną firmą, ponowi więc p ełną odpowiedzialność za te produkty. Kolejną okolicznością która przemawia na niekorzyść strony postępowania jest duża liczba produktów wprowadzonych na rynek – 2 265 sztuk, jak również fakt, iż pomimo podjętych przez nią działań jedynie 25 sztuk przewi jaków zostało przez stronę postępowania odebranych od dystrybutorów. Jako okoliczność łagodzącą Prezes UOKiK zasadnie natomiast uznał podjęte w toku postępowania administracyjnego działania polegające na wyeliminowaniu zagrożeń stwarzanych przez przewija ki – strona powiadomiła swoich dystrybutorów o niespełnianiu wymagań przez produkty i o konieczności ich zwrotu . Jak już to zostało obszernie wyjaśnione w zaskarżonej decyzji, dla celów wymierzania kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów Prezes UOKiK uwzględnia wysokość korzyści majątkowej osiągniętej przez przedsiębiorcę. Sposób wyliczania korzyści majątkowej był wielokrotnie przedmiotem analizy sądów administracyjnych i spotkał się z ich akceptacją – np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1967/10 czy z 15 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2374/12. Korzyść osiągniętą ze sprzedaży stanowi iloczyn sprzedanych produktów, które nie spełniają ogólnych wymaga ń bezpieczeństwa i średniej ceny sprzedaży uzyskanej przez stronę postępowania. Przy ustalaniu ceny sprzedaży jednej sztuki produktu Prezes UOKiK oparł się na zestawieniach sprzedaży przekazanych przez stronę postępowania, z których wynikało, że przewijaki sprzedawane były po cenach od 26,85 zł do 30,69 zł , z atem średnia cena sprzedaży wyniosła 28,77 zł . Obliczona w ten sposób korzyść majątkowa osiągnięta przez stronę postępowania ze sprzedaży 2 240 przewijaków wyniosła 64 444,80 zł. Trzeba przy tym zaznacz yć, że w zaskarżonej decyzji Prezesa UOKiK wskazał, że określając korzyść majątkową uwzględnił okoliczność wycofania z rynku przez stronę postępowania 25 sztuk przewijaków , które zostały następnie zniszczone. Strona postępowania w złożonym wniosku zakwes tionowała wysokość tak obliczonej korzyści majątkowej twierdząc, że nie jest ona adekwatna do wysokości korzyści majątkowej osiągniętej z tytułu sprzedaży produktów, gdyż nie uwzględnia poniesionych kosztów – wynagrodzeń pracowniczych, materiałów użytych d o pakowania produktów, kosztów logistyki i transportu. Strona postępowania stwierdziła także, że marżą jaką uzyskiwała ze 11 sprzedaży przewijaków to około 15%. Odpowiadając na wezwanie Prezesa UOKiK o przekazanie dowodów na poparcie zarzutów zawartych we wn iosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona przedstawiła : fakturę za opakowania kartonowe i fakturę za usługi transportowe. Ponadto, strona przekazała fakturę za wykonanie formy wtryskowej z 15 października 2021 r., fakturę za badania laboratoryjne barierek przewijaka z 16 lipca 2021 r., fakturę za opracowanie dokumentacji i postępowanie zgłoszeniowe dla wynalazku p.t. „Przewijak niemowlęcy” w celu uzyskania ochrony prawnej na terenie RP z 31 lipca 2021 r. i potwierdzenie przyjęcia wniosku o udzielenie pate ntu na ten wynalazek z 4 sierpnia 2021 r. Wskazane faktury ( podobnie jak zgłoszenie patentowe) nie zostały wystawione na stronę postępowania, w związku z tym nie można uznać, aby stronę postępowania obciążały wskazane w nich kwoty . Odnosząc się natomiast do pozostałych wskazanych przez stronę kosztów (wynagrodzeń pracowników, kosztów transportu i logistyki) Prezes UOKiK w sposób celowy pomija je przy określaniu korzyści majątkowej. Pojęcie korzyści majątkowej zdefiniowane przez Prezesa UOKiK na potrzeby p ostępowań prowadzonych na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów w sposób zamierzony nie jest tożsame z dochodem czy zyskiem . Cywilistyczne rozumienie pojęcia „ korzyści majątkowej ”, byłoby bowiem nieracjonalne. Uwzględnianie dla ustalenia kor zyści majątkowej kosztów prowadzonej działalności gospodarczej prowadziłoby bowiem każdorazowo do analizy finansowej całego przedsiębiorstwa, na koszty te składają się nie tylko proste koszty produktów i opakowań lecz koszty funkcjonowania całego przedsięb iorstwa, amortyzacja urządzeń, wynagrodzenia pracowników itp. Zastosowanie takiej wykładni wykracza poza ramy i cele prowadzonego postępowania w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów . Zasadnym z tego względu jest utożsamianie korzyści majątkowej z wart ością przychodu uzyskanego ze sprzedaży zakwestionowanego produktu. Przyjęcie przedstawionej przez stronę wykładni łatwo skutkować by mogło nakładaniem minimalnej czy nieadekwatnej do wartości wprowadzonego do obrotu produktu kary w każdym przypadku, gdy d ziałalność karanego przedsiębiorstwa byłaby deficytowa lub gdyby działało ono w zawyżonej strukturze kosztów. Prezes UOKiK celowo więc nie bada, jakie koszty dystrybucji, magazynowania, transportu , wysyłki czy sprzedaży poniósł przedsiębiorca. Zasadność za stosowania tego pojęcia na gruncie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który stwierdził, że „ cywilistyczne rozumienie korzyści majątkowej na tle tego rodzaju spraw byłoby bowiem nieracjonalne. Uwzględnianie dla 12 ustalenia korzyści majątkowej kosztów produkcji danego produktu prowadziłoby bowiem każdorazowo do analizy finansowej całego przedsiębiorstwa, na koszty te składają się bowiem nie tylko proste koszty produktów i opakowań lecz koszty funkc jonowania całego przedsiębiorstwa, amortyzacja urządzeń, wynagrodzenie pracowników itd. Zastosowanie takiej wykładni wykracza poza ramy i cele ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów ” (wyrok z 8 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2423/10; wyrok z 3 kwie tnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3522/13). Zgodnie z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyz ję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze . Rozpatrując sprawę na skutek środka zaskarżenia wnie sionego przez stronę postępowania z zachowaniem ustawowego terminu, po przeprowadzeniu postępowania z zachowaniem reguł wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podni esionych przez stronę postę powania, Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżone go punktu decyzji . W opinii Prezesa UOKiK , pkt 2 decyzj i nr DNR - 1/ 33 / 20 2 1 z 14 października 20 2 1 r. spełnia wymagania formalne, określone w art. 1 07 Kod eksu postępowania administracyjnego, a z awarte w ni m r ozstrzygnięcie jest prawidłowe zarówno pod kątem zgodności z prawem , jak i z punktu widzenia jego celowości i słuszności. Zasadnie Prezes UOKiK nałożył na stronę postępowania administracyjną karę pienię żną. K ar y pieniężn e nakładan e przez Prezesa UOKiK ma ją charakter represyjno - wychowawczy i są nakładan e w celu zachowania oraz przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Ma ją zatem na celu zapobieganie w przyszłości tego rodzaju naruszeniom ustawy, jak również represję, czyli ma ją stanowić odczuwalną dolegliwość za jej naruszenie. Biorąc pod uwagę wymienione powyżej okoliczności, zarówno łagodzące jak i obciążające, Prezes UOKiK uznał nałożoną na stronę postępowania karę pieniężną w wysokości 13 000 zł za adekwatną do stwierdzonych naruszeń prawa. W ocenie Prezesa UOKiK strona postępowania nie dołożyła należytej staranności przy wprowadzaniu na rynek przewijaków. Podkreślić także należy, że strona postępowania osiągnęła ze sprzedaży tych produktów zn aczną korzyść majątkową 13 (zdecydowana większość produktów została przez nią sprzedana i nie została odzyskana). Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane przesłanki, nałożona na nią kara pieniężna jest adekwatna do stopnia zawinienia. K ar a pieniężn a jest a dekwat n a do stwierdzonych naruszeń i skłoni stronę postępowania do przestrzegania w przyszłości przepisów prawa , w tym do zwiększenia nadzoru nad wprowadzanym i na rynek produktami . Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji decyzji . Niniejs za decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Na decyzję , zgodnie z art. 52 § 1, w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami a dministracyjnymi (Dz. U. z 201 9 r. po z. 2 3 2 5 z późn. zm.) przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . Zgodnie z art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczen ia decyzji , za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W przypadku złożenia skargi zgodnie z art. 233 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona postępowania zobowiązana jest uiścić wpis stosunkowy, którego wysokość zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia i wynosi odpowiednio: 1 ) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, ni e mniej jednak niż 1 500 zł; 14 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. Zgodnie z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wpis uiszcza się gotówką do kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie lub na rachunek bankowy tego Sądu, wskazując tytuł wpłaty oraz rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany. Ponadto, zgodnie z art. 243 § 1 w związku z art. 244 § 1, 245 § 1 i art. 246 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stronie postępowania składającej skargę na decyzję Prezesa UOKiK do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warsz awie przysługuje możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym, na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego lub w jego toku, polegającego na zwolnieniu od kosztów sądowych oraz ustan owieniu adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Wymogi formalne wniosku określone zostały z art. 252 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z up . Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów radca prawny Katarzyna Skowrońska Departament Nadzoru Rynku /podpisano elektronicznie/