RBG-31/2012

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA W BYDGOSZCZY ul. Długa 47, 85-034 Bydgoszcz Tel. 52 345-56-44, Fax 52 345-56-17 E-mail: bydgoszcz@uokik.gov.pl Bydgoszcz, dnia 7 grudnia 2012r. Znak: RBG-61-18/12/MB-Sz DECYZJA RBG - 31/2012 I. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, z późn. zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – uznaje się za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów praktykę , o której stanowi art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów stosowaną przez Przedsiębiorstwo Hotelowe Majewicz Sp. z o.o. z siedzibą w Bydgoszczy , polegającą na stosowaniu reklamy o treści: „WE ARE THE CHAMPIONS HOTEL POD ORŁEM ZWYCIĘZCA RANKINGU W KATEGORII HOTELI LIUKSUSOWYCH 2012”, która wprowadza w błąd i może przez to wpłynąć na decyzję konsumentów co do nabycia towaru lub usługi, co narusza przepisy art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 2 w związku z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206) i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 10 kwietnia 2012r. II. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, z późn. zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy, w związku ze stwierdzeniem stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w pkt I niniejszej decyzji – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – 2 nakłada się na Przedsiębiorstwo Hotelowe Majewicz Sp. z o.o. z siedzibą w Bydgoszczy, karę pieniężną w wysokości 1 857 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset pięćdziesiąt siedem złotych) , płatną do budżetu państwa. III. Na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, z późn. zm.) oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – obciąża się Przedsiębiorstwo Hotelowe Majewicz Sp. z o.o. z siedzibą w Bydgoszczy kosztami opisanego na wstępie postępowania w sprawie w sprawie stosowania przez ww. przedsiębiorcę praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów oraz zobowiązuje się Przedsiębiorstwo Hotelowe Majewicz Sp. z o.o. z siedzibą w Bydgoszczy do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w kwocie 26,75 zł (słownie: dwadzieścia sześć złotych siedemdziesiąt pięć groszy) w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji. UZASADNIENIE Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK lub organ ochrony konkurencji i konsumentów) przeprowadził postępowanie wyjaśniające, mające na celu wstępne ustalenie, czy na skutek działań reklamowych podjętych przez Przedsiębiorstwo Hotelowe Majewicz Sp. z o.o. z siedzibą w Bydgoszczy (dalej: Przedsiębiorstwo, skarżony przedsiębiorca lub Spółka) nastąpiło naruszenie chronionych prawem interesów konsumentów uzasadniające wszczęcie postępowania w sprawie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz ustalenie czy miało miejsce naruszenie chronionych prawem interesów konsumentów uzasadniające podjęcie działań określonych w odrębnych ustawach. Mając na uwadze dokonane w toku postępowania wyjaśniającego ustalenia, Prezes UOKiK wszczął w dniu 31 lipca 2012r. – Postanowieniem Nr RBG-152/2012 – postępowanie w sprawie stosowania przez Przedsiębiorstwo Hotelowe Majewicz Sp. z o.o. z siedzibą w Bydgoszczy praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o której stanowi art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, z późn. zm.) , polegającej na stosowaniu reklamy o treści: „WE ARE THE CHAMPIONS HOTEL POD ORŁEM ZWYCIĘZCA RANKINGU W KATEGORII HOTELI LIUKSUSOWYCH 2012”, która wprowadza w błąd i może przez to wpłynąć na decyzję konsumentów co do nabycia towaru lub usługi, co narusza przepisy art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 2 w związku z art. 4 ust. 1 i ust. 2 oraz ustawy z dnia 23 sierpnia 2007r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206). 3 W toku niniejszego postępowania skarżony przedsiębiorca pismem z dnia 10 sierpnia 2012r. odniósł się do postawionego zarzutu. Spółka wniosła o wydanie decyzji w trybie art. 28 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów, na podstawie której umieści na elewacji Hotelu „Pod Orłem” w terminie 7 dni od otrzymania decyzji bannera informującego, że Hotel „Pod Orłem” znalazł się wśród 25 zwycięzców konkursu Travellers’ Choice. Informacja ta byłaby zamieszczona do końca okresu trwania konkursu, tj. do dnia 31 grudnia 2012r. Przedsiębiorstwo ponadto wskazało, iż nie miało na celu wprowadzenia w błąd konsumentów, ani też naruszenia zasad uczciwej konkurencji. Spółka poinformowała, iż zaprzestano ekspozycji bannera na elewacji hotelu o treści jak w zarzucie w momencie zawiadomienia o wszczęciu przez Prezesa UOKiK postępowania wyjaśniającego. Skarżony przedsiębiorca wskazał, iż organizator konkursu – TripAdvisor traktuje wszystkie 25 hoteli jako równorzędnych laureatów. Przedsiębiorca podniósł, iż treść umieszczona na bannerze miała jedynie charakter informacyjny a nie oferty handlowej, jego celem nie było nakłonienie kogokolwiek z mieszkańców Bydgoszczy do nabycia noclegu w hotelu, a jedynie poinformowanie o szczególnym sukcesie hotelu i miasta. Zdaniem Spółki, o powyższym świadczy fakt eksponowania bannera wyłącznie w zasięgu skrzyżowania ulicy Dworcowej, Pomorskiej i Gdańskiej. Nadto w ocenie Przedsiębiorstwa, banner zawierał informacje pełne i prawdziwe, bowiem wskazywał podmiot nadający nagrodę, co pozwalało zainteresowanym konsumentom na szybkie i sprawne odnalezienie pełnej informacji na temat zdobywców nagród oraz wskazywał konkretną kategorię, w której Hotel „Pod Orłem” zdobył nagrodę. Spółka wskazała, iż od stycznia hotel figuruje na pierwszym miejscu w kategorii hoteli luksusowych w Bydgoszczy, stąd w ocenie Spółki użycie na bannerze hasła: „WE ARE THE CHAMPIONS” (Jesteśmy Mistrzami) odpowiada stanowi faktycznemu. Zdaniem Przedsiębiorstwa, przeciętny konsument, gdyby dokonywał wyboru noclegu tylko na podstawie banneru, nie zostałby wprowadzony w błąd, ponieważ obok zestawienia Najlepsze 2012 istniało w tym samym czasie, w tej samej kategorii, na tym samym portalu równoległe zestawienie, na którym hotel znajdował się na 1 miejscu w kategorii luksusowych hoteli w Bydgoszczy. Ponadto w opinii Spółki, przeciętny konsument nie miałby problemu z odnalezieniem w Internecie organizatora konkursu, którego nazwa została uwidoczniona na bannerze. Przedsiębiorstwo podniosło, iż wskazana na bannerze nazwa konkursu: „Travellers’ Choice” jest konstrukcją frazeologiczną, nawą własną, której nie powinno się tłumaczyć, natomiast uzupełnione sformułowanie „Trvellers’ Choice” 2012 WINNER LUXURY podlega tłumaczeniu. Spółka na podstawie powyższego wywodzi, iż można przyjąć, że przeciętny konsument nabył pełną i rzetelną informację na temat nagrody, jaką Hotel „Pod Orłem” otrzymał od organizatora konkursu - firmy TripAdvisor. Spółka tłumaczyła, iż wszyscy zakwalifikowani jako zwycięzcy w konkursie otrzymują od TripAdvisor tabliczki z wygrawerowanym napisem WINNER, tabliczka nie zawiera wskazania liczby porządkowej z zestawienia Najlepsze 2012, a organizator uznaje wszystkie hotele za zwycięzców. Przedsiębiorstwo tłumaczyło, iż ekspozycja bannera poprzedzona została artykułem prasowym, w którym wskazano liczbę porządkową 19, pod którą figuruje Hotel „Pod Orłem” w zestawieniu nagrodzonych przez TripAdvisor. Stąd, w opinii Spółki przeciętny konsument miał dostęp do szczegółów konkursu bezpośrednio przed podjęciem ewentualnej decyzji o dokonaniu zakupu usług świadczonych przez Spółkę. Podsumowując, skarżony przedsiębiorca wskazał, iż nie stosował praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, bowiem informacje na bannerze były prawdziwe i wprost wynikały z dokumentów konkursowych ogłoszonych przez firmę TripAdvisor. Ponadto w ocenie Przedsiębiorstwa jego działanie nie godziło w zbiorowy interes konsumentów, skoro adresatami informacji umieszczonej na bannerze byli przede wszystkim mieszańcy Bydgoszczy, którzy nie są potencjalnymi klientami usług hotelowych oferowanych przez Spółkę. Zdaniem Spółki jej działanie nie godziło w interesy konsumentów, ponieważ nie 4 wywarło żadnych negatywnych skutków w sferze ich praw, ani nie wyrządziło żadnej szkody. Z powyższego przedsiębiorca wywodzi, iż nie stosował nieuczciwej praktyki rynkowej, bowiem jego działanie nie było nieuczciwe, nie było sprzeczne z dobrymi obyczajami i nie zniekształciło w sposób istotny zachowań rynkowych przeciętnego konsumenta. Pismem z dnia 14 września 2012r. skarżony przedsiębiorca w odniesieniu do złożonego w toku postępowania wniosku o wydanie decyzji zobowiązującej, wskazał, iż wywieszenie bannera, którego treść jest przedmiotem postępowania, nie wywołało żadnych negatywnych skutków, które łączyłyby się z koniecznością zapewnienia naprawienia szkód poniesionych przez konsumentów. Spółka podniosła, iż żadne szkody nie zostały zgłoszone. Przedsiębiorstwo podniosło, iż banner eksponowany był w bardzo krótkim czasie, od dnia 3 marca do 10 kwietnia 2012r. W ocenie skarżonego przedsiębiorcy, zaniechano zarzucaną praktykę, tym samym wyeliminowano negatywne oddziaływanie bannera na konsumentów. Przedsiębiorstwo poinformowało, iż w czasie wywieszenia bannera tylko 21 gości „z ulicy” skorzystało z noclegu w Hotelu „Pod Orłem” i nie zgłosili oni żadnych zastrzeżeń wobec jakości świadczonych przez hotel usług. Powyższe, w ocenie Spółki pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że klient który ewentualnie wyłącznie pod wpływem treści bannera skorzystał z usług hotelu, nie poniósł szkody. W ocenie przedsiębiorcy, skutkiem zakwestionowanej praktyki działającym na przyszłość mogłoby być uzyskane przez gościa błędnego przeświadczenia, że hotel jest najbardziej luksusowym w Bydgoszczy, co mogłoby prowadzić do podejmowania przez niego błędnych decyzji w przyszłości. W związku z powyższym, skarżony przedsiębiorca zmodyfikował treść złożonego zobowiązania i ostatecznie zobowiązał się do: - umieszczenia na elewacji hotelu w terminie 7 dni od otrzymania decyzji zobowiązującej, bannera informującego, że Hotel „Pod Orłem” w Bydgoszczy jest jednym z 25 laureatów konkursu TripAdvisor w kategorii hoteli luksusowych; przedsiębiorca proponował aby informacja ta wisiała do dnia 31 grudnia 2012r.tj. do końca okresu trwania konkursu, - zamieszczenia informacji jak wyżej, w tym samym terminie, w recepcji hotelu pod przyznanym godłem, - naprawienia szkody w sposób uzgodniony z konsumentem, w przypadku zgłoszenia roszczenia odszkodowawczego, związanego z tym że ktoś błędnie, w sposób nie zamierzony przez Spółkę, zinterpretował treść zakwestionowanego bannera i wyłącznie z tego tytułu poniósł szkodę. Prezes UOKiK zawiadomił Spółkę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (pismo z dnia 1 października 2012r.). Przedsiębiorstwo w dniu 4 października 2012r. skorzystało z uprawnienia do przeglądania akt sprawy. Prezes UOKiK ustalił następujący stan faktyczny: Przedsiębiorstwo Hotelowe Majewicz Sp. z o.o. z siedzibą w Bydgoszczy jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem 0000091219 (rejestracji dokonano dnia 13 lutego 2002r.). Zgodnie z wpisem, przedmiotem działalności przedsiębiorcy jest m.in. prowadzenie hoteli i podobnych obiektów zakwaterowania, prowadzenie restauracji. Przedsiębiorstwo prowadzi Hotel „Pod Orłem” zlokalizowany przy ulicy Gdańskiej 14 w Bydgoszczy. (dowód: Krajowy Rejestr Sądowy, karta 46 - 47). 5 W ramach prowadzonej działalności w dniu 3 marca 2012r. Spółka wywiesiła na elewacji Hotelu „Pod Orłem” banner o treści: „WE ARE THE CHAMPIONS HOTEL POD ORŁEM ZWYCIĘZCA RANKINGU W KATEGORII HOTELI LUKSUSOWYCH 2012 TRAVELER’S CHOICE WINNER LUXURY”. Układ graficzny jak poniżej. Reklama została zdjęta w dniu10 kwietnia 2012r. Ponadto w dniach od 2 marca do 10 kwietnia 2012r. Przedsiębiorstwo wprowadziło pieczątkę okolicznościową, która była przystawiana na fakturach i rachunkach kelnerskich (przystawiono ją na ok. 990 rachunkach i 524 fakturach). Pieczątka zawierała taki sam przekaz jak ww. banner tzn. informację z logo TripAdvisor, o treści: „WE ARE THE CHAMPIONS HOTEL POD ORŁEM ZWYCIĘZCA RANKINGU W KATEGORII HOTELI LUKSUSOWYCH 2012 TRAVELER’S CHOICE WINNER LUXURY”. TripAdvisor Inc. prowadzi portal społecznościowy w zakresie usług turystycznych. Użytkownicy portalu dzielą się swoimi spostrzeżeniami na temat hoteli, restauracji, atrakcji turystycznych itp. związanych z podróżami. Witryny TripAdvisor są dostępne w 30 krajach na całym świecie. Internauci oceniają obiekty przydzielając punkty w skali od 1 do 5, przy czym zawsze uzasadniają swoją ocenę. Co roku, w oparciu o ww. oceny 25 podmiotom nadawane są wyróżnienia (listy TOP 25), w kategoriach: Okazja turystyczna, 6 Pensjonaty/zajazdy, Luksus, Relaks i spa, Najmodniejsze, Najlepsza obsługa. O pozycji w rankingu decyduje średnia ocen użytkowników. Wyróżniony podmiot otrzymuje tytuł Travellers’ Choice Winner, który uwidaczniany jest na portalu przy nazwie podmiotu jak również podmiot ten (tu hotel) otrzymuje drewnianą płytkę pokrytą metalową powierzchnią z wygrawerowanym logo TripAdvisor i informacją „Travellers’ Choice (rok nadania wyróżnienia, w omawianym przypadku - 2012) Winner”. W oparciu o oceny użytkowników portalu w 2012r. Hotel „Pod Orłem” znalazł się na 19 pozycji w kategorii hoteli luksusowych w Polsce. Na pozycji nr 1 w ww. kategorii znajduje się The Bonerowski Palace w Krakowie. Mając powyższe na uwadze Prezes UOKiK zważył, co następuje: Podstawą do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów [dalej: ustawa o ochronie (…) ] jest uprzednie zbadanie przez Prezesa UOKiK, czy w danej sprawie zagrożony został interes publicznoprawny. Stwierdzenie, że to nastąpiło, pozwala na realizację celu tej ustawy, wskazanego w art. 1 ust. 1, którym jest określenie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasad podejmowanej w interesie publicznoprawnym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Zdaniem Prezesa UOKiK, rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą klientami skarżonego przedsiębiorcy i mogli być adresatami reklamy stosowanej przez skarżonego przedsiębiorcę. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa UOKiK działań przewidzianych w ustawie o ochronie (…) . Ad I ) Przepis art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie (…) stanowi, iż „Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów” , natomiast art. 24 ust. 2 pkt 3 określa, iż „przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji”. Oceny, czy w danym przypadku możemy mieć do czynienia z praktyką określoną w ww. przepisie, dokonuje się na podstawie ustalenia łącznego spełnienia trzech przesłanek : - działania przedsiębiorcy, - wypełnienie znamion bezprawności, - naruszenia zbiorowego interesu konsumentów. Przedsiębiorca Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie (…) ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy rozumie się przez to przede wszystkim przedsiębiorcę w znaczeniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity: Dz.U. z 2010r., Nr 220, poz. 1447, z późn. zm). Przepis art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej definiuje działalność gospodarczą jako zarobkową działalność wytwórczą, handlową, budowlaną, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie 7 działalności gospodarczej jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Spółka jest osobą prawną wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego. Prowadzona przez nią działalność wykonywana jest w własnym imieniu w sposób zorganizowany, ciągły i ma charakter zarobkowy. Wobec powyższego, należy stwierdzić, iż Spółka jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie (…) . Bezprawność działań i naruszenie zbiorowych interesów konsumentów Drugą z przesłanek koniecznych dla stwierdzenia naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie (…) jest bezprawność działań podejmowanych przez przedsiębiorcę. Same przepisy ustawy o ochronie (…) nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. Zwrócił na to uwagę Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. (sygn. akt XVII AmA 32/05), wskazując, iż art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów – którego odpowiednikiem w ustawie z dnia 16 lutego 2007 r. jest art. 24 ust. 1 – nie ma samodzielnego znaczenia prawnego, lecz powinien być interpretowany oraz stosowany w określonym kontekście normatywnym. W związku z tym, w celu konkretyzacji przesłanki bezprawności należy sięgnąć do przepisów innych ustaw, gdyż dopiero na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem. Należy również zauważyć, iż bezprawność, do której odwołuje się ustawodawca, tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z prawem. Stanowisko takie znajduje też oparcie w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o ochronie (…) , ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. Nr 129, poz. 1102) [pogląd ten odnosi się co prawda do poprzednio obowiązującej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ale pozostaje również aktualny na gruncie obowiązującej ustawy], która wprowadziła do ustawy o ochronie (…) przepisy regulujące postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, zgodnie z którym „same przepisy art. 23a – 23d ustawy nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. Działania te mogą okazać się bezprawne w razie ustalenia, że doszło do naruszenia przepisów innych ustaw, także zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów”. Pojęcie „porządek prawny” obejmuje zatem nakazy i zakazy wynikające z normy prawnej, a także nakazy i zakazy wynikające z norm moralnych i obyczajowych określanych jako zasady współżycia społecznego. Bezprawność jest kategorią obiektywną. Przy jej ocenie rozważyć należy każdorazowo kwestię, czy czyn sprawcy był zgodny, czy też niezgodny z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. Źródłem tych zasad są normy prawa powszechnie obowiązującego - jako reguły postępowania wyznaczone przez nakazy i zakazy wynikające z norm prawa pozytywnego (w szczególności prawa cywilnego, karnego, administracyjnego, pracy, finansowego, ustaw i aktów prawnych regulujących poszczególne dziedziny gospodarki, itp.) oraz nakazy i zakazy wynikające z zasad współżycia społecznego, czyli tzw. dobre obyczaje (por.: G. Bieniek, Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga III. Zobowiązania. Tom I, Warszawa 2006, także Lex Polnica). O bezprawności działania decyduje całokształt okoliczności konkretnego stanu faktycznego (uzasadnienie do I PKN 267/2001 wyrok Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna – Lex Polonica). Sąd Najwyższy wskazał nadto, że o bezprawności działania można mówić wówczas, gdy nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających określone działanie, tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy, wykonywanie prawa podmiotowego, zgoda pokrzywdzonego lub działanie 8 w obronie uzasadnionego interesu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 października 1989r. II CR 419/89 OSP 1990/11-12 poz. 377). W art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie (…) zamieszczono przykładowe wyliczenia praktyk zakazanych przez ustawodawcę. Katalog ten wymienia między innymi nieuczciwe praktyki rynkowe. W niniejszej sprawie, wszczynając przeciwko przedsiębiorcy postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, Prezes UOKiK stanął na stanowisku, iż bezprawność działań podejmowanych przez przedsiębiorcę wynika właśnie ze stosowania nieuczciwej praktyki rynkowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. Nr 171, poz. 1206), tj. działania wprowadzającego w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął, w szczególności polegające na rozpowszechnianiu nieprawdziwych informacji (art. 5 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy ); dotyczące nagród lub wyróżnień uzyskanych przez produkt/usługę (art. 5 ust. 3 pkt 2 tej ustawy). Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (dalej również: upnpr ), stosowana przez przedsiębiorcę wobec konsumentów praktyka rynkowa jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu. W celu wykazania, że zachowanie Przedsiębiorstwa stanowi nieuczciwą praktykę rynkową konieczne jest zatem wywiedzenie, że mieści się ono w pojęciu nieuczciwej praktyki rynkowej, o której mowa w art. 4 ust. 1 upnpr. Przez praktykę rynkową rozumie się zgodnie z art. 2 pkt 4 upnpr - działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy, sposób postępowania, oświadczenie lub informację handlową, w szczególności reklamę i marketing, bezpośrednio lub pośrednio związane z promocją lub nabyciem produktu przez konsumenta. Pojęcie produktu wskazane w art. 2 pkt 3 upnpr ma szeroki zakres i obejmuje także usługę. Zatem prowadzenie przez skarżonego przedsiębiorcę działań reklamowych dotyczących udziału w konkursie organizowanym przez TriAdvisor spełnia powyższe kryteria i może zostać uznane za praktykę rynkową w rozumieniu niniejszej ustawy. Klauzula generalna zawarta w art. 4 ust. 1 upnpr na okoliczność stosowania danej praktyki będzie podlegała stosownej konkretyzacji. Jednocześnie upnpr dokonuje podziału praktyk rynkowych na wprowadzające w błąd oraz agresywne praktyki rynkowe (art. 4 ust. 2 upnpr ). Praktyki rynkowe wprowadzające w błąd mogą przybrać postać czynną i bierną, tj. polegać na działaniu (art. 5 upnpr ) - tak jak w niniejszej sprawie, lub zaniechaniu (art. 6 upnpr ) wprowadzającym w błąd. Zgodnie z art. 5 ust. 1 upnr praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Stosownie do brzmienia art. 5 ust. 4 upnpr przy ocenie, czy praktyka rynkowa wprowadza w błąd przez działanie, należy uwzględnić wszystkie jej elementy oraz okoliczności wprowadzenia produktu na rynek, w tym sposób jego prezentacji. W przedmiotowej sprawie koniecznym stało się rozważenie przez Prezesa UOKiK, czy działania reklamowe podjęte przez Spółkę od dnia 3 marca 2012r. do dnia 10 kwietnia 2012r., wprowadziły przeciętnego konsumenta w błąd, i tym samym spowodowały podjęcie przez niego decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. 9 Ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym posługuje się pojęciem przeciętnego konsumenta. To w odniesieniu do przeciętnego konsumenta powinna być dokonywana ocena każdej praktyki rynkowej, w tym praktyki polegającej na działaniu wprowadzającym w błąd. Będące przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia zachowanie Przedsiębiorstwa w zakresie przekazu reklamowego powinno być zatem oceniane z perspektywy przeciętnego konsumenta. Dlatego zasadnym jest postawienie następującego pytania – czy przeciętny konsument mógł zostać wprowadzony w błąd poprzez omawiany przekaz reklamowy w postaci bannera zawieszonego na elewacji hotelu tzn. czy mógł na podstawie otrzymanej informacji powziąć błędne przekonanie, iż Hotel „Pod Orłem” zwyciężył w rankingu organizowanym przez portal internetowy TripAdvisor.com w kategorii Luksus. Aby udzielić właściwej odpowiedzi na tak postawione pytanie niezbędne staje się przeanalizowanie definicji przeciętnego konsumenta w oparciu o przepisy ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym z uwzględnieniem orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) [obecnie: Trybunał Sprawiedliwości], orzecznictwa polskich sądów oraz poglądów doktryny. Definicja przeciętnego konsumenta zamieszczona w upnpr jest wynikiem dorobku orzeczniczego ETS. Stopniowy rozwój orzecznictwa ETS doprowadził do utrwalenia modelu konsumenta jako konsumenta rozważnego, przeciętnie zorientowanego, mającego prawo do rzetelnej informacji niewprowadzającej w błąd, zawierającej wszelkie niezbędne dane wynikające z funkcji i przeznaczenia danego towaru. W świetle orzecznictwa ETS poziom percepcji i uwagi konsumenta różni się w zależności od tego, jakiego produktu dotyczy praktyka rynkowa oraz w jakich okolicznościach produkt ten jest nabywany (por. C-342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer Rec. 1999, s. I-3819, pkt 26; C-299/99 Philips Rec. 2002, s. I- 5475, pkt 63, a także wyroki z 2007 r. w sprawach C-353/03 Nestle przeciwko Mars, pkt 25; T-241/05 Procter & Gamble, pkt 43; T-33/04 House of Donut Int, pkt 50-51). Orzecznictwo sądów polskich nie wypracowało natomiast do tej pory ujednoliconej wykładni, która pozwoliłaby na utrwalenie modelu przeciętnego konsumenta. Z jednej strony sądy traktowały konsumenta jako osobę nieuważną i nieświadomą, próbując w ten sposób wyrównać jego szanse w relacji z przedsiębiorcą. Wynikało to ze specyfiki uwarunkowań społeczno- gospodarczych (przemiana z gospodarki uspołecznionej w wolnorynkową) i braku wiedzy konsumenta na temat mechanizmów wolnorynkowych, zwłaszcza co do pozyskiwania klienteli za pomocą reklamy. Z drugiej zaś strony wskazywano także na model konsumenta mocno wyedukowanego łącząc wysoki standard powinności konsumenta z samym faktem uczestnictwa na coraz bardziej nieprzejrzystym rynku („skoro kupuje, powinien wiedzieć”, „gdyby przeczytał, byłby wiedział”), przy jednoczesnym braku odniesienia tej powinności nie tylko do istniejącej i realizowanej polityki informacyjno-edukacyjnej wobec konsumenta, ale także oceny konkretnych obowiązków w tym zakresie jego kontrahenta . 1 Sąd Najwyższy, podobnie jak ETS, uznał, iż poziom nasilenia powyższych cech u przeciętnego odbiorcy zależy od rynku, na którym stosowana jest dana praktyka, model przeciętnego odbiorcy dostosowany jest więc do tego, jakiego produktu dotyczą działania marketingowe przedsiębiorcy. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 8 upnpr przez przeciętnego konsumenta rozumie się konsumenta, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny. Oceny tej powinno dokonać się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą 1 E. Łętowska , Europejskie prawo umów konsumenckich , Warszawa 2004, str. 66-67. 10 rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak m. in. wiek, wykształcenie, sprawność fizyczna czy umysłowa. Wzorzec przeciętnego konsumenta nie jest stały, zmienia się bowiem w zależności od okoliczności konkretnego przypadku. Akcja reklamowa rozpoczęta przez Spółkę w dniu 3 marca 2012r. dotycząca zwycięstwa Hotelu „Pod Orłem” w konkursie organizowanym przez TripAdvisor, jak i sama usługa hotelowa adresowana jest do nieograniczonego kręgu odbiorców (ogółu konsumentów). Treść materiału reklamowego nie wskazuje, aby Spółka chciała dotrzeć do szczególnej grupy konsumentów, która mogłaby zostać wyodrębniona na podstawie określonej i wspólnej im cechy. Reklama tej usługi może dotrzeć właściwie do każdego konsumenta zainteresowanego usługami hotelarskimi, czy też innymi świadczonymi przez hotel np. organizacji imprez okolicznościowych. W ocenie Prezesa UOKiK, w rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do konstruowania modelu przeciętnego konsumenta z uwzględnieniem ostatniej z przesłanek wskazanych w ustawowej definicji, a mianowicie odwoływania się do przynależności do szczególnej grupy konsumentów. Niemniej jednak, przeciętny konsument ma świadomość specyfiki języka marketingu jego pewnej umowności, skłonności do przesady czy metafory i konieczności odnoszenia się do reklam, promocji z racjonalnym dystansem. Ma również jednak prawo odebrać kierowany do niego tego typu przekazu w sposób dosłowny, zakładając, że przedsiębiorca wysyłający takie komunikaty - jako profesjonalista jest podmiotem wiarygodnym i przekazuje informacje w sposób jasny, jednoznaczny i nie wprowadzający w błąd. To czego można oczekiwać od rozsądnego konsumenta wynika przede wszystkim z tego, jak daleko sięga obowiązek informacji handlowej, jej dostępności, jasności, niedwuznaczności, pełności i odpowiedniości. Wprowadzenie w błąd polega na pewnym zniekształceniu procesu decyzyjnego konsumenta poprzez wytworzenie w jego umyśle mylnego przekonania co do transakcji, w którą chce się zaangażować. W rezultacie wytworzenia się tego mylnego przekonania konsument podejmuje decyzję o zaangażowaniu lub wycofaniu się z danej transakcji, przy czym istotne jest to, że takiej decyzji by nie podjął, gdyby nie nieuczciwe działania przedsiębiorcy. Owo zniekształcenie procesu decyzyjnego konsumenta, w przypadku praktyk wprowadzających w błąd przez działanie, polega głównie na podawaniu fałszywych lub mylących informacji dotyczących produktu lub sposobu jego prezentacji albo wprowadzenia na rynek. 2 Zgodnie z art. 2 pkt 7 upnpr przez decyzję dotyczącą umowy rozumie się podejmowaną przez konsumenta decyzję, co do tego, czy, w jaki sposób i na jakich warunkach dokona zakupu, zapłaci za produkt w całości lub w części, zatrzyma produkt, rozporządzi nim lub wykonana uprawnienie umowne związane z produktem, bez względu na to, czy konsument postanowi dokonać określonej czynności, czy też powstrzymać się od jej dokonania . W celu wykazania, że powyższe działanie Spółki stanowi nieuczciwą praktykę rynkową konieczne jest ponadto wykazanie, że niniejsza praktyka rynkowa sprzeczna jest z dobrymi obyczajami (art. 4 upnpr ). W związku z powyższym, zasadne jest zatem dokonanie oceny przesłanki nieuczciwości w kontekście naruszenia dobrych obyczajów oraz możliwości zniekształcenia w sposób istotny zachowania rynkowego przeciętnego konsumenta przed 2 A. Michalak, Przeciwdziałanie nieuczciwym praktykom rynkowym. Komentarz , Warszawa 2008, str. 79. 11 zawarciem umowy, tj. na etapie kierowania do niego komunikatu marketingowego, o czym już była mowa wyżej. Dobre obyczaje pozostają klauzulą generalną, która podlega konkretyzacji na okoliczność danego stanu faktycznego. Zgodnie z poglądem doktryny sprzeczne z dobrymi obyczajami są działania, które zmierzają do niedoinformowania, dezorientacji, wywołania błędnego przekonania u klienta, wykorzystania jego niewiedzy lub naiwności (...) czyli takie działanie, które potocznie określone jest jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające in minus od przyjętych standardów postępowania. 3 W stosunkach z konsumentami „dobry obyczaj” powinien wyrażać się we właściwym informowaniu o przysługujących uprawnieniach, niewykorzystywaniu pozycji profesjonalisty i rzetelnym traktowaniu partnerów umów. W niniejszej sprawie dobre obyczaje należy ocenić jako prawo do rzetelnej i jednoznacznej informacji, jaką w ramach przekazu reklamowego profesjonalista – przedsiębiorca powinien kierować do przeciętnego konsumenta. W tym miejscu należy wskazać, iż dla oceny działań reklamowych Spółki z punktu widzenia działań naruszających zbiorowe interesy konsumentów, nie ma znaczenia fakt, iż w przekazie reklamowym znajdowała się nazwa organizatora konkursu jak i kategorii w której hotel został, zgodnie z treścią bannera, zwycięzcą. Jak twierdzi Przedsiębiorstwo, w oparciu o ww. dane konsument mógł uzyskać szczegółowe informacje, w tym o miejscu zajętym przez hotel w rankingu. W ramach ochrony interesu pozaekonomicznego wskazuje się, że należy uwzględnić niewygodę organizacyjną, mitręgę, stratę czasu, nierzetelność traktowania, wprowadzenie w błąd, a także naruszenie prywatności wskutek nieuczciwych działań przedsiębiorcy. W tym kontekście podnieść należy, że samo zainteresowanie się ofertą, fakt udania się do punktu sprzedaży, czy też zapoznanie się z jej zasadami na stronie internetowej (w tym przypadku uzyskanie informacji o organizatorze oraz zasadach konkursu), pod wpływem błędnego przekazu reklamowego wystarcza do stwierdzenia dokonania nieuczciwej praktyki rynkowej, czy też czynu nieuczciwej konkurencji polegającego na stosowaniu reklamy wprowadzającej w błąd. Jak podkreślił Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 19 grudnia 2007r. sygn. akt XVII Ama 64/07 konsument, do którego reklama jest kierowana ma prawo do rzetelnej informacji już w chwili zapoznania się z reklamą bez konieczności zasięgania jej dopiero w miejscu sprzedaży u przedsiębiorcy. Przedsiębiorca ma obowiązek poinformowania w sposób rzetelny i prawdziwy o cechach oferowanego towaru już w reklamie, a klient zwabiony jego ofertą nie ma obowiązku jej weryfikacji w miejscu sprzedaży. W tym miejscu również należy wskazać, iż na akceptację nie zasługuje argument Spółki, iż wywieszenie bannera poprzedzone było artykułem prasowym z dnia 20 stycznia 2012r. w dodatku lokalnym do Gazety Wyborczej, w którym wskazano liczbę porządkową 19, pod którą figuruje Hotel „Pod Orłem” w zestawieniu 25 hoteli nagrodzonych przez TripAdvisor. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe nie ma znaczenia, bowiem nie wszyscy konsumenci mogli dotrzeć do ww. artykułu, natomiast liczba pod którą figuruje hotel w rankingu powinien znaleźć się w reklamie a nie w artykule prasowym. Powyższe dowodzi, iż informacje wskazywane przez Przedsiębiorstwo w przekazie reklamowym były nieprawdziwe i wprowadzały w błąd. W ocenie Prezesa UOKiK naruszenie dobrych obyczajów zostało dokonane przez Spółkę poprzez podawanie, w reklamie w formie bannera zamieszczonego na elewacji hotelu, wprowadzających w błąd informacji, iż Hotel „Pod Orłem” jest zwycięzcą rankingu w kategorii hoteli luksusowych 2012 z podaniem na górze bannera hasła: „WE ARE THE CHAMPIONS”. Należy zauważyć, iż ww. hasło jest tytułem oraz cytatem z piosenki zespołu 3 K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz , Warszawa 2002 r., str. 804. 12 Queen, śpiewanej często przez kibiców sportowych po zwycięstwie drużyny, którą dopingowali, czy też na różnych imprezach sportowych np. na olimpiadach, a także w sytuacji odniesienia sukcesu w innych pozasportowych konkurencjach. Samo hasło, nawet w oderwaniu od utworu muzycznego budzi jednoznaczne skojarzenia u konsumentów, iż ktoś zwyciężył, jest zdobywcą pierwszej nagrody, to znaczy pokonał swoich rywali w danej konkurencji. W niniejszej sprawie, jak przyznał sam przedsiębiorca, Hotel „Pod Orłem” figuruje w rankingu TOP 25 w kategorii hoteli luksusowych na 19 pozycji. To głosy użytkowników portalu internetowego TripAdvisor zadecydowały, iż ww. hotel znalazł się pośród 25 hoteli na miejscu 19, natomiast na pozycji nr 1 w rankingu uplasował się The Bonerowski Palace w Krakowie. Połączenie cytatu i zarazem tytułu piosenki ze słowem „zwycięzca”, powoduje, iż konsument otrzymuje jednoznaczny przekaz o zdobyciu przez ww. hotel pierwszego miejsca. Nie znajduje uzasadnienia tłumaczenie Spółki, iż prawdą jest, iż Hotel „Pod Orłem” jest nr 1 w kategorii hoteli luksusowych w Bydgoszczy, bowiem przekaz reklamowy nie wskazywał zawężenia do miasta lecz wskazywał ogólnie kategorię rankingu. Przedsiębiorstwo stoi na stanowisku, iż było uprawnione do przetłumaczenia słowa „winner” użytego w tytule nagrody na język polski i zamieszczenia go w formie przetłumaczonej w reklamie. Nazwa otrzymanego przez Hotel „Pod Orłem” wyróżnienia to „TripAdvisor Travellers’ Choice 2012 Winner” w kategorii Luxury (Luksus). Powyższe należy uznać za nazwę własną, której nie należy tłumaczyć z języka oryginalnego na inny (tu na język polski). Dokonanie przez skarżonego przedsiębiorcę tłumaczenia słowa „winner” na „zwycięzca” oraz zamieszczenie na banerze hasła: „WE ARE THE CHAMPIONS”, sugeruje, iż Hotel pod Orłem zdobył pierwszą nagrodę w rankingu. Prawdziwym przekazem byłoby poinformowanie w reklamie o zdobytym wyróżnieniu pt. „Travellers’ Choice 2012 Winner Luxury”. Przedsiębiorca podał nazwę wyróżnienia jedynie pod informacją kwestionowaną przez Prezesa UOKiK. Taki zabieg nie konwaliduje błędnego przekonania konsumenta o zdobyciu przez hotel głównej nagrody w kategorii hoteli luksusowych, jak również nie czyni tego artykuł prasowy ze stycznia 2012r. W ocenie Prezesa UOKiK, kierując się treścią bannera, przeciętny konsument mógł podjąć decyzję dotyczącą umowy – skorzystania z usług świadczonych przez Hotel „Pod Orłem”, której inaczej by nie podjął. Przeciętny konsument powinien i mógł oczekiwać, że w tym zakresie przekaz reklamowy zawiera pełną i wyczerpującą informację na temat uczestnictwa hotelu w konkursie organizowanym przez TripAdvisor. Nawet dobrze poinformowany, uważny i ostrożny konsument mający świadomość specyfiki języka reklam, ale jednocześnie - obowiązku podawania w reklamach prawdziwych informacji, nie mógł zakładać, że Hotel jest jednym z 25 wyróżnionych a jego miejsce w rankingu to pozycja numer 19. Poprzez omawiane sformułowanie przekazu reklamowego, przeciętny konsument mógł zostać wprowadzony przez Spółkę w błąd, a brak informacji o 19 miejscu mógł przesądzić o podjęciu przez niego decyzji dotyczącej umowy, której nie podjąłby, gdyby posiadał pełną wiedzę. Co więcej, konsument nawet po udaniu się do hotelu w celu skorzystania z usługi nie mógł się dowiedzieć o tym, że hotel jest wyróżniony spośród 25 hoteli i znajduje się właśnie na 19 pozycji. Jedyną możliwością dotarcia do pełnej informacji było sprawdzenie witryny internetowej TripAdvisor, wyszukanie Hotelu „Pod Orłem” w Bydgoszczy i znalezienie informacji na temat TOP 25 w kategorii Luxury. Dopiero z tym momentem konsument dowiadywał się, iż ww. hotel znajduje się na 19 pozycji w zestawieniu. W tym miejscu należy wskazać, iż użycie słowa „zwycięzca”, „luksusowych”, hasła „WE ARE THE CHAMPIONS”, podnosi prestiż reklamowanej usługi. Taki język reklamy ma na celu zwrócenie uwagi konsumenta, w konsekwencji nakłonienia go do skorzystania z oferowanej usługi. 13 Z uwagi na powyższe, Prezes UOKiK uznał, że przekaz reklamowy o treści: „WE ARE THE CHAMPIONS HOTEL POD ORŁEM ZWYCIĘZCA RANKINGU W KATEGORII HOTELI LIUKSUSOWYCH 2012” , stosowany przez Przedsiębiorstwo spełnia przesłanki nieuczciwej praktyki rynkowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 2 unpr . Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie podaje definicji „zbiorowego interesu konsumentów”, wskazując jednak w przepisie art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów oznacza zatem narażenie na uszczerbek interesów znacznej grupy lub wszystkich konsumentów, poprzez stosowaną przez przedsiębiorcę praktykę, obejmującą tak działania, jak i zaniechania. Ponadto, godzenie w zbiorowe interesy konsumentów może polegać zarówno na ich naruszeniu, jak i na zagrożeniu ich naruszenia. O tym, czy naruszony został interes zbiorowy, nie zawsze przesądza kryterium ilościowe, ponieważ niekiedy jeden ujawniony przypadek naruszenia prawa konsumenta może być przejawem stosowanej praktyki naruszającej interes zbiorowy. W jednym z orzeczeń Sąd Najwyższy stwierdził, iż nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów można wszcząć tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczbie potencjalnych konsumentów (wyrok SN z dnia 12 września 2003 r., I CKN 504/01). Nie ulega wątpliwości, że działanie przedsiębiorcy godzi w interesy konsumentów wtedy, gdy wywołuje negatywne skutki w sferze ich praw i obowiązków. Natomiast przez interes zbiorowy należy rozumieć interes dotyczący konsumentów jako określonej zbiorowości. Dla stwierdzenia naruszenia zbiorowych interesów konsumentów istotne jest ustalenie, że konkretne działanie przedsiębiorcy nie ma ściśle określonego adresata, lecz jest kierowane do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Jak podnosi się w doktrynie, w pojęciu praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów mieści się także działanie przedsiębiorcy skierowane wprawdzie do oznaczonych (zindywidualizowanych), ale za to dostatecznie licznych konsumentów, o ile przy tym konsumentów tych łączy jakaś wspólna cecha rodzajowa. Wówczas bowiem poszkodowana zostaje pewna grupa konsumentów, nie będąca jedynie – z punktu widzenia przedsiębiorcy stosującego daną praktykę – zbiorowością przypadkowych jednostek, lecz stanowiącą określoną i odrębną kategorię konsumentów, reprezentującą w znacznym stopniu wspólne interesy. 4 Należy zatem przyjąć, że zbiorowy interes konsumentów nie musi odnosić się do nieograniczonej liczby konsumentów, których nie da się zindywidualizować, gdyż brak indywidualizacji nie sprzeciwia się możliwości wyodrębnienia kategorii bądź zbioru konsumentów o pewnych cechach. Oznacza to, że nie ilość faktycznych, potwierdzonych naruszeń, ale przede wszystkim ich charakter, a w związku z tym możliwość (chociażby tylko potencjalna) wywołania negatywnych skutków wobec określonej zbiorowości przesądza o naruszeniu zbiorowego interesu. W niniejszej sprawie bez wątpienia mamy do czynienia z godzeniem w interesy potencjalnie nieograniczonej liczby konsumentów. Omawiany przekaz reklamowy stosowany przez Spółkę kierowany był do nieoznaczonego kręgu osób, tj. faktycznych i potencjalnych jej klientów. Prezes UOKiK podejmując rozstrzygnięcie zawarte w niniejszej decyzji nie 4 M. Szydło, Publicznoprawna ochrona zbiorowych interesów konsumentów , Monitor Prawniczy 2004/17/791. 14 opierał się zatem na indywidualnych przypadkach przedstawianych przez konsumentów, a wziął pod uwagę działania Spółki odnoszące się do naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, a więc pewnej, potencjalnie nieograniczonej ich liczby. W omawianym przypadku naruszenie przejawia się w prezentowaniu reklamy, której treść mogła wprowadzać konsumentów w błąd, co zostało uznane za działanie bezprawne. Zbiorowy interes realizuje się natomiast poprzez fakt, iż potencjalnie wszyscy odbiorcy tych reklam (nieograniczona grupa konsumentów) zostali dotknięci przedmiotowym naruszeniem. Reklama była prezentowana na budynku hotelu u zbiegu ulic Gdańskiej, Pomorskiej i Dworcowej, czyli w miejscu publicznym (na marginesie należy wskazać, iż są to reprezentatywne ulice Bydgoszczy często odwiedzane przez turystów jaki i Bydgoszczan). Wprowadzające w błąd działanie odnosiło się zatem do zbiorowości tych konsumentów, dla których skutek w ww. postaci był wspólny. Bez znaczenia pozostaje w tym zakresie, opinia skarżonego przedsiębiorcy, iż uwagi na fakt, iż przedmiotowy banner stosowany był tylko w jednym miejscu a mieszkańcy Bydgoszczy nie są potencjalnymi klientami usług hotelowych oferowanych przez Spółkę, nie mogło dojść do wprowadzenia konsumentów w błąd a przez to naruszenia zbiorowych interesów konsumentów. Z takim twierdzeniem Prezes UOKiK nie może się zgodzić, bowiem mieszkańców Bydgoszczy nie można wykluczyć z grona klientów hotelu. Hotel oprócz typowych usług hotelarskich oferuje usługi restauracyjne, organizuje imprez okolicznościowych. Informacja o zdobyciu nagrody w prestiżowym konkursie w kategorii hoteli luksusowych może zachęcić konsumentów do zorganizowania np. wesela w Hotelu „Pod Orłem” i wykupienia noclegów dla gości. Natomiast zamieszczenie reklamy w jednym miejscu w mieście posiada jedynie znaczenie przy określeniu zasięgu terytorialnego stwierdzonego naruszenia. Interes konsumentów należy rozumieć jako interes prawny (a nie faktyczny), a więc uznany przez ustawodawcę na zasługujący na ochronę i zabezpieczenie. W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, iż określenie stałego czy zamkniętego katalogu interesów konsumentów nie jest możliwe, ani też zasadne. 5 Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów powiązane jest z naruszaniem interesów gospodarczych konsumentów. Pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno naruszenie interesów stricte ekonomicznych (o wymiarze majątkowym), jak również prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych przez przedsiębiorcę warunkach rynkowych, zapewniających konsumentom dokonywanie transakcji handlowych z przedsiębiorcami przy całkowitym zrozumieniu rzeczywistego sensu ekonomicznego i prawnego warunków dokonywanych czynności na etapie przedkontraktowym oraz w czasie wykonywania umowy, czego urzeczywistnieniem jest m.in. abstrakcyjnie pojmowane prawo do rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w komunikacji pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem. Wskazując na interes, jaki został poprzez bezprawne działanie Spółki naruszony, zdaniem Prezesa UOKiK, oprócz interesu ekonomicznego zasadnym jest w niniejszej sprawie uwzględnienie naruszenia interesu pozaekonomicznego rozumianego jako nierzetelność i wprowadzenie w błąd. 6 W związku ze spełnieniem przesłanek wynikających z art. 24 ust 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie (...) należało zachowanie wymienionego przedsiębiorcy uznać za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. 5 M. Szydło, op. cit , Monitor Prawniczy 2004/17/791. 6 E. Łętowska, Prawo Umów Konsumenckich , Warszawa 2002 r., str. 341. 15 W tym miejscu należy również przedstawić stanowisko Prezesa UOKiK w przedmiocie nieuwglęnienia wniosku Spółki o wydanie w niniejszej sprawie decyzji zobowiązującej. Zasadniczo, do wydania decyzji, o której mowa w art. 28 ustawy o ochronie (…) może dojść, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: 1) zostało uprawdopodobnione w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów stosowanie przez przedsiębiorcę takich praktyk, 2) przedsiębiorca zobowiązał się do podjęcia lub zaniechania określonych działań, 3) Prezes UOKiK uznał za uzasadnione wydanie decyzji zobowiązującej. 7 Odnosząc się do pierwszej przesłanki, stwierdzić należy, iż w toku postępowania zostało nie tyle uprawdopodobnione co udowodnione stosowanie przez Spółkę praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, opisanej w sentencji niniejszej decyzji. Wykazano bowiem bezprawność działań przedsiębiorcy oraz naruszenie przez Przedsiębiorstwo zbiorowego interesu konsumentów, o czym była już mowa powyżej. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny, które Prezes UOKiK podziela, jeśli praktyka jest udowodniona, a nie jedynie uprawdopodobniona (sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie), organ powinien wydać decyzję stwierdzającą stosowanie praktyk, a nie decyzję przyjmującą zobowiązanie przedsiębiorcy. 8 Przedsiębiorca w toku postępowania przedłożył treść zobowiązania, jednakże w ocenie organu ochrony konkurencji i konsumentów nie prowadziłoby ono do osiągnięcia celów postępowania. Prezes UOKiK może zaakceptować zobowiązanie w przypadku, kiedy realizacja zaproponowanego przez przedsiębiorcę zobowiązania doprowadzi do wyeliminowania konkretnej – zarzucanej praktyki lub trwających skutków naruszenia, jeżeli praktyka została zaniechana. W niniejszej sprawie, akcja reklamowa dotycząca informacji o zwycięstwie w konkursie organizowanym przez TripAdvisor została przeprowadzona w dniach od 3 marca do 10 kwietnia 2012r., a więc praktyka została zaniechania z dniem 10 kwietnia 2012r. (vide pkt I sentencji niniejszej decyzji). W tym przypadku zobowiązania powinny obejmować swym zakresem działania, których celem jest wyeliminowanie trwających skutków naruszenia. Wobec powyższego, uzasadniając swój wniosek o wydanie decyzji zobowiązującej, przedsiębiorca powinien określić (według swojej oceny) trwające skutki stosowanej przez niego praktyki, a także, w jaki sposób zaproponowane przez niego zobowiązanie doprowadzi do ich wyeliminowania. W ocenie Prezesa UOKiK, Spółka powinna sprostować poprzednią treść reklamy kierowanej do konsumentów poprzez zamieszczenie na nowym bannerze informacji o nieprawidłowym przekazie kierowanym dniach 3 marca – 10 kwietnia 2012r., a także wskazać rzeczywiste miejsce hotelu w rankingu TOP 25 w kategorii hoteli luksusowych, bowiem takie działalnie wyeliminowałoby przekonanie konsumentów, nabyte na podstawie poprzedniego przekazu, iż Hotel „Pod Orłem” jest zwycięzcą konkursu. Natomiast skarżony przedsiębiorca zaproponował jedynie wskazanie na bannerze informacji, iż Hotel „Pod Orłem” znalazł się wśród zwycięzców konkursu Travellers’ Choice. W toku postępowania w sprawie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, Spółka nie wyraziła chęci modyfikacji przedstawionego w tym zakresie zobowiązania . 7 C. Banasiński, E. Piontek (red.) Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Komentarz., LexisNexis, Warszawa 2009r , str. 478. 8 Ibidem, str. 480. 16 Mając powyższe na uwadze, wydanie decyzji w trybie art. 28 ustawy o ochronie (…) należy uznać za bezzasadne. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy, Prezes UOKIK uznał, iż korzystniejszym rozwiązaniem jest wydanie decyzji stwierdzającej naruszenie przez Przedsiębiorstwo zbiorowych interesów konsumentów. 9 Bowiem takie rozstrzygnięcie odniesie lepszy skutek wobec konsumentów będących adresatami wszelkich przekazów reklamowych. Odnosząc się natomiast do trzeciej przesłanki, stwierdzić trzeba, iż przepis art. 28 ustawy o ochronie (…) nie nakłada na Prezesa UOKiK obowiązku wydania decyzji zobowiązującej. Wydanie tej decyzji jest zatem fakultatywne. 10 Decyzje zobowiązujące są bowiem wydawane ramach uznania administracyjnego. Na przyjęcie takiej konstrukcji wskazuje zawarte w przepisie art. 28 ustawy o ochronie (…) sformułowanie, że Prezes UOKiK „może wydać”, a nie jak w pozostałych przypadkach „wydaje” decyzję. Konsekwencją odwołania się do uznania administracyjnego jest to, że Prezes UOKiK nie jest zobowiązany do wydania decyzji zobowiązującej, nawet jeśli przedsiębiorca podejmie ze swej strony wszelkie niezbędne kroki zmierzające do tego. 11 Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 25 maja 2009r., który orzekł, że Prezes UOKiK nie jest zobligowany do zastosowania art.28 OchrKonkurU, a oparcie rozstrzygnięcia na tym przepisie jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem, przy czym nie jest on związany wnioskiem o wydanie decyzji zobowiązującej (sygn. akt: XVII Ama 98/09; por. wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 13 lutego 2012r., sygn. akt XVII Ama 217/10). W ocenie Prezesa UOKiK, wydanie decyzji zobowiązującej musi służyć realizacji głównego celu działania organu ochrony konsumentów, jakim jest ochrona interesu publicznego, o czym stanowi art. 1 ust.1 do ustawy o ochronie (…) . W tym kontekście w przedmiotowym postępowaniu, przyjęcie zobowiązania Spółki i wydanie decyzji zobowiązującej nie spełniałoby swojej funkcji. Mając na uwadze wyniki analizy wyżej przywołanych przesłanek, Prezes UOKiK uznał, iż należało wydać decyzję w trybie art. 27 ust. 1 i 2 tej ustawy stwierdzającą stosowanie przedmiotowej praktyki oraz stwierdzającą jej zaniechanie, nie zaś decyzję na podstawie art. 28 ustawy. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w pkt I sentencji. Ad II) Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie (…) Prezes UOKiK ma kompetencje do ukarania przedsiębiorcy poprzez nałożenie na niego kary pieniężnej w wysokości do 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeśli 9 Por. decyzja Prezesa UOKiK z dnia 19 września 2011r. Nr RWA-11/2011. 10 Ibidem, str. 482. 11 Ibidem, str. 46. 17 przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Nakładanie kar pieniężnych w świetle wyżej przywołanego przepisu odbywa się co prawda na zasadzie fakultatywności, niemniej jednak – jak określa się w doktrynie – stosowanie kar pieniężnych powinno mieć miejsce w przypadkach dostatecznie wykształconych w praktyce reguł stosowania przepisów dotyczących naruszenia zbiorowych interesów konsumentów. 12 Akt prawny dotyczący nieuczciwych praktyk rynkowych obowiązuje już kilka lat. Prowadzenie zatem działalności gospodarczej nie może odbywać się z pominięciem tych przepisów oraz ustawy o ochronie (…) . Jeżeli zatem przedsiębiorca nie realizuje obowiązków wynikających z przywołanych w sentencji decyzji aktów prawnych, jego działanie uznać należy za zawinione. Mając na względzie powyższe oraz stan faktyczny niniejszej sprawy, Prezes UOKiK postanowił skorzystać z uprawnienia do nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie zawiera zamkniętego katalogu przesłanek, od których uzależniona jest wysokość kar nakładanych na przedsiębiorców. W art. 111 przykładowo jedynie wskazano, iż Prezes UOKiK winien wziąć pod uwagę okres, stopień, okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz uprzednie naruszenia przepisów ustawy. Ponadto orzecznictwo wskazuje, że w przypadku kar przesłankami, które należy brać pod uwagę, są m.in.: potencjał ekonomiczny przedsiębiorcy, dopuszczalny poziom kary wynikający z przepisów ustawy oraz cele, jakie kara ma osiągnąć (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt I CKN 793/98 LexPolonica nr 390244). W roku 2011 przedsiębiorca osiągnął przychód w wysokości 7 429 263,04 zł, co ustalono na podstawie złożonych przez niego dokumentów (karta 59 - 60). Maksymalny wymiar kary jaki można nałożyć na przedsiębiorcę wynosi 742 926,30 zł – 10% osiągniętego przychodu w roku 2011. Nałożona przez organ ochrony konkurencji i konsumentów kara powinna pełnić funkcję represyjną (tj. stanowić dolegliwość za naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów), a także prewencyjną, dyscyplinującą (tj. zapobiegać podobnym naruszeniom w przyszłości). W zależności od stopnia naruszenia przepisów ustawy, ustala się funkcję prewencyjną lub represyjną za wiodącą. Nakładając karę pieniężną, Prezes UOKiK wziął również pod uwagę konieczność ustalenia, czy określone w tym przepisie naruszenie dokonane było co najmniej nieumyślnie. Konieczność brania pod uwagę tej przesłanki w przypadku stosowania kar pieniężnych wynika bezpośrednio z art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie (…) . Z tego względu, nakładając karę pieniężną, Prezes UOKiK wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, które wskazywać mogą na nieumyślny charakter naruszenia przez Spółkę zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. W zgromadzonym materiale dowodowym nie ma jednoznacznych dowodów wyraźnej intencji Spółki do naruszenia tych interesów. Zebrane w trakcie niniejszego postępowania wyjaśnienia i informacje mogą zatem wskazywać na wspomniane wyżej nieumyślne działanie. Pomimo tego – jak już wcześniej 12 M. Król - Bogomilska [w:] T. Skoczny (red.), Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Komentarz , Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, str. 1614. 18 wskazano – samo stwierdzenie nieumyślności zakwestionowanej praktyki daje podstawę do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie (…). W niniejszym postępowaniu stwierdzono stosowanie przez Przedsiębiorstwo nieuczciwej praktyki rynkowej, polegającej na stosowaniu wprowadzającej w błąd reklamy, czyli naruszenia na etapie przedkontraktowym, którego istotą jest zachowanie przedsiębiorcy ukierunkowane na pozyskiwanie konsumentów lub złożenie oferty konsumentom, mające na celu skłonienie do zawarcia kontraktu. Przy ustaleniu niniejszej kary należy rozważyć wagę omawianego naruszenia, która winna być ustalana przez pryzmat jego szkodliwości. Nie budzi wątpliwości, iż praktyki rynkowe wprowadzające w błąd uznać należy za szczególnie nieuczciwe, a co za tym idzie szkodliwe. Uważa się bowiem, że to właśnie one najczęściej oddziaływują na sferę decyzyjną konsumenta, prowadząc do zniekształcenia jego decyzji rynkowych. Wykluczają tym samym możliwość podjęcia świadomej decyzji rynkowej przez konsumenta. Działanie przedsiębiorcy polegające na stosowaniu przedmiotowej reklamy wprowadziło w błąd konsumentów, bowiem reklama sugeruje, iż Hotel „Pod Orłem” jest zwycięzcą rankingu organizowanego przez TripAdvisor w kategorii hoteli luksusowych, podczas gdy zajął 19 miejsce w tymże rankingu. Mając powyższe na uwadze, a także krótki okres stosowania reklamy (od dnia 3 marca do 10 kwietnia 2012r.), w oparciu o wartość przychodu skarżonego przedsiębiorcy, ustalono kwotę bazową dla powyższego naruszenia w wysokości 0,05% , co stanowi kwotę kary w wysokości 3 714,63 zł. Po ustaleniu kwoty bazowej należy rozważyć ewentualne wystąpienie okoliczność łagodzących i obciążających, które mają wpływ na wysokość kary. W tym miejscu należy wskazać, iż w niniejszej sprawie zaniechanie stosowania zarzucanej praktyki nastąpiło na etapie wszczęcia przez Prezesa UOKiK postępowania wyjaśniającego. Zaniechanie stanowiło przejaw woli przedsiębiorcy dążenia do wyeliminowania działań sprzecznych z prawem, stąd należy uznać zaniechanie za okoliczność łagodzącą, wpływającą na obniżenie wymiaru kary o 30%. W niniejszym przypadku, Spółka wyraziła propozycje przyjęcia na siebie zobowiązania, m.in. do umieszczenia na elewacji hotelu bannera informującego, że Hotel „Pod Orłem” w Bydgoszczy jest jednym z 25 laureatów konkursu TripAdvisor w kategorii hoteli luksusowych, zamieszczenia informacji jak wyżej, w recepcji hotelu pod przyznanym godłem, naprawienia szkody w sposób uzgodniony z konsumentem, w przypadku zgłoszenia roszczenia odszkodowawczego, związanego z tym że ktoś błędnie, w sposób nie zamierzony przez Spółkę, zinterpretował treść zakwestionowanego bannera i wyłącznie z tego tytułu poniósł szkodę. Powyższe Prezes UOKiK poczytuje za przejaw aktywnego współdziałania, mającego na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w formułowaniu przekazów reklamowych, co pośrednio związane jest z zarzutem niniejszego postępowania. Ponadto Przedsiębiorstwo reagowało pozytywnie oraz szybko na żądania Prezesa UOKiK o charakterze procesowym, co przesądziło o sprawności przeprowadzenia postępowania. Powyższe należy uznać za łagodzącą przesłankę, skutkującą na obniżenie wymiaru kary o 20%. Podsumowując, Prezes UOKiK uwzględniając okoliczności łagodzące obniżył wymiar kary o 50% - 1 857,31 zł. W związku z powyższym, Prezes UOKiK postanowił nałożyć na Spółkę karę w wysokości 1 857 zł , co odpowiada 0,025 % przychodu przedsiębiorcy osiągniętemu w 2011r. i równocześnie stanowi ok. 0,25 % kary maksymalnej. Kara w takim wymiarze jest 19 adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i współmierna do możliwości finansowych przedsiębiorcy. Prezes UOKiK uznał, że orzeczona kara prawidłowo spełnia zarówno funkcję represyjną, jak i swoje zadania w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej, zapobiegając stosowaniu podobnych naruszeń w przyszłości zarówno przez samego przedsiębiorcę, jak i przez innych przedsiębiorców. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak punkcie II sentencji decyzji. Ad III) Stosownie do art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie (…) , jeżeli w wyniku postępowania Prezes UOKiK stwierdził naruszenie przepisów ww. ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania. Zgodnie z art. 80 ww. ustawy, Prezes UOKiK rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. W punkcie I sentencji niniejszej decyzji organ ochrony konkurencji i konsumentów w wyniku przeprowadzonego postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów uznał za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów praktykę, o której stanowi art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów stosowaną przez Przedsiębiorstwo Hotelowe Majewicz Sp. z o.o. z siedzibą w Bydgoszczy, polegającą na stosowaniu reklamy o treści: „WE ARE THE CHAMPIONS HOTEL POD ORŁEM ZWYCIĘZCA RANKINGU W KATEGORII HOTELI LIUKSUSOWYCH 2012”, która wprowadza w błąd i może przez to wpłynąć na decyzję konsumentów co do nabycia towaru lub usługi, co narusza przepisy art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 2 w związku z art. 4 ust. 1 i ust. 2 oraz ustawy z dnia 23 sierpnia 2007r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206). Spełniona została zatem przesłanka wynikająca z art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie (…) pozwalająca na obciążenie przedsiębiorcę kosztami przeprowadzonego postępowania, którymi są dla Prezesa Urzędu wydatki w kwocie 26,75 zł związane z prowadzoną w toku tego postępowania korespondencją. W związku z tym postanowiono obciążyć Spółkę kosztami postępowania w wysokości 26,75 zł (słownie: dwadzieścia sześć złotych siedemdziesiąt pięć groszy) W związku z powyższym należało orzec jak w pkt III sentencji decyzji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie (…) w związku z art. 479 28 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od daty jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Bydgoszczy. 20 W przypadku jednak kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w punkcie III niniejszej decyzji, stosownie do treści art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 32 § 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego, należy wnieść zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Bydgoszczy w terminie tygodnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury w Bydgoszczy Dorota Karczewska Otrzymują: 1. Pani Lidia Piechocka-Szymańska radca prawny Przedsiębiorstwo Hotelowe Majewicz Sp. z o.o. ul. Gdańska 14 85-006 Bydgoszcz 2. a/a