RGD-28/2002

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW D ELEGATURA W G DAŃSKU 80-824 G DAŃSK , UL . P ODWALE P RZEDMIEJSKIE 30 T EL . (058) 346-29-32, T EL /F AX (058) 346-29-33, T EL . C ENTRALA (058) 301-50-21 E- MAIL : GDANSK @ UOKIK . GOV . PL RGD.5002-5/02/WW Gdańsk, dnia 21 grudnia 2002r. DECYZJA NR RGD.28/2002 Na podstawie art. 11 ust. 1, w związku z art. 8 ust. 2 pkt 1 i 7 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2000r., Nr 122, poz. 1319 ze zmianami), po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczęte- go na wniosek X w K. przeciwko przedsiębiorcy Wojskowa Agencja Mieszkaniowa – Oddział Terenowy w Szczecinie, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Kon- sumentów, nie stwierdza się stosowania przez skarŜonego przedsiębiorcę praktyk ograniczających konkurencję, polegających na naduŜywaniu pozycji dominującej na lokalnym rynku dostaw ciepła poprzez: narzucanie nieuczciwych cen, w tym nadmier- nie wygórowanych, za dostarczane ciepło do budynków mieszczących się w D. (wspól- nota mieszkaniowa) i 9 (Y) i stwarzaniu lokatorom (konsumentom) uciąŜliwych wa- runków dochodzenia swoich praw. UZASADNIENIE Do Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Gdańsku, wpłynął wniosek X w K. o wszczęcie postępowania antymonopolowego w sprawie sto- sowania przez Wojskową Agencję Mieszkaniową – Oddział Terenowy w Szczecinie, praktyk ograniczających konkurencję, określonych art. 8 ust. 2 pkt 1 i 7 ustawy anty- monopolowej, a polegających na:
pobieraniu nadmiernie wygórowanych cen za ciepło na potrzeby cen- tralnego ogrzewania dostarczane z kotłowni D.,
stwarzaniu konsumentom uciąŜliwych warunków dochodzenia swoich praw. W uzasadnieniu wniosku Y podniósł, iŜ w dniu 8 października 2001r. Rada Osiedla , działająca w WAM w D., wniosła skargę, w której poinformowała o pobieraniu przez WAM zbyt wysokich opłat za centralne ogrzewanie. Po przeprowadzeniu sto- sownych czynności wyjaśniających, X uznał, iŜ „średnia cena zaopatrzenia w energię cieplną kształtuje się w Powiecie K. na poziomie 3,00-3,50zł/m 2 tymczasem faktyczne 2 koszty ogrzewania m 2 w zasobach administrowanych przez Y wynoszą średniorocznie – 6,70zł/m 2 , a co za tym idzie są dwukrotnie wyŜsze od stawek obowiązujących na terenie Powiatu”. Ponadto X zarzucił WAM:
brak powiadomienia lokatorów, w stosownym terminie, o zmianie wy- sokości opłat za dostarczane ciepło,
nieprzedstawienie Wspólnocie Mieszkaniowej umowy na dostarczanie ciepła, chociaŜ w piśmie do URE z dnia 12 października 2001r. Y pod- niosła, iŜ na potrzeby Wspólnot Mieszkaniowych wytwarza ciepło i do- starcza je działając „ jako Zarządca na zlecenie Właścicieli ”. MoŜna za- tem domniemywać – stwierdza X - iŜ „ WAM bezpodstawnie obciąŜa Wspólnotę kosztami administracji i zaopatrzenia w ciepło. Ponadto Wspólnota mimo braku takiej umowy ponosi faktyczne koszty wytwa- rzania i dostarczania ciepła do jej zasobów ”. W dniu 29 marca 2002r. X podał, na podstawie informacji uzyskanej w Urzędzie Gminy w D., iŜ Wspólnota Mieszkaniowa liczy 17 osób. Mając na względzie zarzuty X w K. stawiane we wniosku, organ antymono- polowy wszczął, w dniu 29 marca 2002r., na postępowanie antymonopolowe w spra- wie domniemanego stosowania przez Wojskową Agencję Mieszkaniową – Oddział Te- renowy w Szczecinie, praktyk ograniczających konkurencję, zakazanych z mocy art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2002r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2000r., Nr 122, poz. 1319 ze zmianami). WAM, odpowiadając na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, wyjaśnił w piśmie z dnia 22 kwietnia 2002r., iŜ indywidualne rozliczenie kosztów budynku za 2000r. jest niemoŜliwe, ze względu na to, iŜ zlikwidowany Oddział Terenowy w Szcze- cinie rozliczał koszty centralnego ogrzewania, biorąc pod uwagę „cały administrowany zasób” mieszkaniowy. Natomiast rozliczenie, pobranych opłat zaliczkowych w 2001r. w budynkach 8 i 9, ze względu na dokonane „urealnienie przychodów od IX.2001r. w stosunku do ponoszonych kosztów za c.o. zostanie dokonane w miesiącu sierpniu 2002r.” WAM poinformowała równieŜ, iŜ koszty centralnego ogrzewania budynku 9 wyniosły w 2001r. – 31.296,67zł, natomiast przychody tj. „pobrane opłaty zaliczkowe” – 24.640,20zł. Przekazała równieŜ rozliczenie finansowe Wspólnoty Mieszkaniowej za okres 01.01.2001r. – 31.12.2001r., które w pozycji centralne ogrzewanie wykazuje przychody w kwocie 22.868,13zł, natomiast koszty wynoszą 33.354,44zł. Średnioroczna „opłata zaliczkowa” za centralne ogrzewanie ustalona dla Wspólnoty, do dnia 1 września 2001r. wynosiła 6,69zł/m 2 , jednak na podstawie uch- wały Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej (na którą przystał WAM) wprowadzono mniej- szą, uśrednioną zaliczkę w wysokości 5,68zł/m 2 , która obowiązuje od dnia 1 września 2001r. i miała obowiązywać do dnia 31 sierpnia 2002r. , co − w rezultacie − pokrywa jedynie faktyczne koszty związane z wytwarzaniem ciepła i utrzymaniem kotłowni. 3 WAM wyjaśnił ponadto, iŜ ciepło wytworzone w kotłowni olejowej, miesz- czącej się w D., dostarczane jest wyłącznie do budynków o numerach 8 i 9, znajdują- cych się przy tej samej ulicy. Kotłownia ta wcześniej została zmodernizowana przez firmę C w S., która – w ocenie skarŜonej – po zaprzestaniu przez tego przedsiębiorcę działalności wytwórczej w tym obiekcie, nadal pozostaje właścicielem kotłowni. Obec- nie faktycznym wytwórcą i dostawcą ciepła dla wyŜej wskazanych budynków jest WAM. Ustosunkowując się do zarzutu X, o stosowaniu przez innych przedsiębior- ców opłat za dostarczane ciepło niŜszych od pobieranych przez WAM, wskazał on, iŜ Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. stosuje stawkę za ciepłą wodę w wysokości 25zł/m 3 , a zatem w takiej wysokości jak obowiązujące zaliczki w zasobach WAM. Zakład Wodo- ciągów i Kanalizacji, ADM pobiera zaliczki za centralne ogrzewanie w wysokości 5zł/m 2 , a nawet i 7,10zł/m 2 przez cały. Tak więc, zdaniem WAM, stosowane przez nią opłaty zaliczkowe za ciepło nie są wygórowane w stosunku do stosowanych przez in- nych przedsiębiorców w powiecie k., a powołanie się przez X na stosowane przez WAM uśrednione opłaty zaliczkowe, w oderwaniu od ponoszonych kosztów wytworze- nia ciepła, jest metodologicznie co najmniej niepoprawne. W budynku 8 zawiązała się Wspólnota Mieszkaniowa (ilość mieszkań wyku- pionych – 8), natomiast pozostałe mieszkania są własnością WAM, z czego w 3 przy- padkach osoby w nim zamieszkujące mają decyzje o przydziale kwatery, a w 3 za- mieszkują na podstawie umowy najmu. Natomiast w budynku 9 WAM zamieszkują wyłącznie lokatorzy, którzy zajmują mieszkania w 9 przypadkach na podstawie decyzji o przydziale kwatery i w 6 na podstawie umowy najmu. W dniu 10 marca 2001r. Y zawarła ze Wspólnotą Mieszkaniową mieszczącą się w budynku 8, umowę o zarzą- dzanie nieruchomością wspólną, w której strony ustaliły m.in., Ŝe w 2001r. wynagro- dzenie za wykonywane przez Zarządcę czynności zwykłego zarządu nieruchomością wspólną wynosić będą 0,50zł/m 2 powierzchni uŜytkowej nieruchomości. Ponadto z przedsiębiorcą D. z Ł. wspólnoty mieszkaniowe występujące na terenie działania WAM, reprezentowane przez Zarządcę – Wojskowa Agencja Mieszka- niowa – Oddział Terenowy w Szczecinie, zawarły umowę dot. utrzymania i konserwa- cji nieruchomości, umowę tzw. pogotowia lokatorskiego (usuwanie róŜnego rodzaju awarii). Natomiast Wspólnotę Mieszkaniową w budynku nr 8 łączą z innymi przedsię- biorcami następujące umowy: sprzedaŜy energii elektrycznej i świadczenia usług prze- syłowych, dostaw wody oraz odprowadzania ścieków, wywozu nieczystości stałych. Rozpatrując przedmiotowy spór, organ antymonopolowy włączył do mate- riału dowodowego informacje i dane uzyskane w trakcie trwania postępowania wyja- śniającego, prowadzonego w sprawie ustalania, czy opłaty za ciepło dostarczane z dwóch kotłowni w D. nie spełniają kryterium cen nadmiernie wygórowanych, oraz wy- niki przeprowadzonej w dniach 21 i 22 lutego 2002r. w WAM kontroli. P REZES U RZĘDU O CHRONY K ONKURENCJI I K ONSUMENTÓW ZWAśYŁ , CO NA- STĘPUJE . 4 Dla wyciągnięcia sankcji z tytułu stosowania indywidualnych praktyk ogra- niczających konkurencję niezbędne jest dokonanie przez organ antymonopolowy na- stępujących czynności:
wyznaczenie rynku właściwego w danej sprawie,
ustalenie, na tak określonym rynku, pozycji rynkowej przedsiębiorcy, przeciwko któremu toczy się postępowanie,
wykazanie, Ŝe przedsiębiorca ten naduŜywa zajmowaną na rynku wła- ściwym pozycję w sposób naruszający ustalone prawem reguły konku- rencji. Miejscem, na którym ujawniają się praktyki ograniczające konkurencję, jest rynek, a dominacja przedsiębiorcy nie realizuje się na rynku pojmowanym jako ogólna kategoria ekonomiczna, lecz na rynku właściwym w danej, konkretnej sprawie, z wła- ściwymi mu relacjami konkurencyjności, obejmującym wszystkich jego uczestników. Delimitacja granic i sposób jego ustalenia wskazują, w ostatecznym rachunku, na po- zycję zajmowaną przez dany podmiot, a – w konsekwencji – na jego siłę rynkową, co stanowi kluczowy punkt dalszych rozwaŜań odnośnie stosowania, bądź nie, przez skarŜonego przedsiębiorcę zarzucanych mu praktyk (por. m.in.: wyroki Sądu Antymo- nopolowego z dnia 31 maja 1995r., sygn. akt XVII Amr 9/95; z dnia 21 stycznia 1998r., sygn. akt XVII Ama 55/97). W prawie konkurencji (art. 4 pkt 8 ustawy antymonopolowej) przez rynek właściwy rozumie się „rynek towarów, które ze względu na ich przeznaczenie, cenę oraz właściwości, w tym jakość, są uznawane przez ich nabywców za substytuty oraz są oferowane na obszarze, na którym, ze względu na ich rodzaj oraz właściwości, ist- nienie barier dostępu do rynku, preferencje konsumentów, znaczące róŜnice cen i koszty transportu, panują zbliŜone warunki konkurencji ”. Podstawowym elementem o charakterze aksjologicznym, na którym opiera się cytowana definicja, jest pojęcie ryn- ku, który w ekonomii klasycznej rozumiany jest „jako proces, w ramach którego kupu- jący i sprzedający określają, co mają zamiar sprzedawać i kupować i na jakich warun- kach” 1 . Cechami rynku są więc:
określony obszar i sposób komunikowania się,
produkt, będący przedmiotem dokonywanych transakcji wymiany towarowej,
występowanie dwóch stron, tj. oferującej towary i zainteresowanej ich kupnem, 1 D. Kamerschen, D.R. McKezie, C. Nardinelli, Ekonomia, Fundacja Gospodarcza NSZZ „So- lidarność”, Gdańsk 1991, s. 47 i następne 5
istnienie systemu wewnętrznej regulacji. Aby więc móc mówić o istnieniu jakiegokolwiek rynku towarów czy usług (w tym relewantnego), muszą występować na przeciwległych względem siebie biegu- nach dwie zainteresowane strony uczestników wymiany i obrotu gospodarczego, tzn. sprzedawcy i nabywcy, reprezentujących odpowiednio: podaŜ i popyt na dane dobro. W przedmiotowej sprawie jedynymi relacjami spełniającymi te warunki jest układ stosunków istniejących pomiędzy wspólnotą mieszkaniową, a aktualnym do- stawcą ciepła. Zgodnie z treścią art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. Nr 85, poz. 388, z późniejszymi zmianami) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową, która moŜe nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Powstanie odrębnego od WAM bytu, powoduje, Ŝe WAM – w tej sytuacji – pełni trojakiego rodzaju, róŜne i nie związane ze sobą funkcje, tj.:
właściciela nieruchomości współtworzącego wspólnotę,
zarządcy wspólnoty,
dostawcy ciepła dla wspólnoty. Z tych teŜ powodów uznać naleŜy, Ŝe dostawa ciepła do budynku 8 nie ma charakteru „przesunięcia wewnętrznego towaru” (tu: ciepła), jak ma to miejsce w przypadku budynku 9, ale jest sprzedaŜą dokonywaną na zewnątrz, na rzecz niezaleŜ- nego od WAM odbiorcy, jakim jest wspólnota, w której WAM – jako jedynie ją współ- tworzącej – przysługują takie same prawa jak pozostałym właścicielom lokali. Fakt ten powoduje, Ŝe brak jest podmiotowej identyczności stron reprezentujących popyt i podaŜ, co z kolei, przy odrębności kupującego i sprzedającego, wskazuje na istnienie pomiędzy nimi relacji obrotu i wymiany towarowej. Występowanie układu stosunków o takim charakterze oznacza, Ŝe moŜna zidentyfikować rynek, określić jego granice i zdefiniować rynek właściwy w sprawie. Dla jego wyznaczenia naleŜy wziąć pod uwagę co najmniej pięć elementów: przedmiot rynku (towar), fazę obrotu towarowego uwzględniającą jej pionową specy- fikę (zbyt, hurt, detal), funkcję strony obrotu (podaŜ, popyt), czasowy aspekt obrotu oraz terytorium). Biorąc pod uwagę te wytyczne uznać naleŜy, Ŝe w przedmiotowej sprawie rynkiem właściwym (relewantnym) jest rynek dostaw ciepła, realizowanych przez Y na rzecz wspólnoty mieszkaniowej w budynku 8 w D., terytorialnie ograniczony do sieci ciepłowniczej, podłączonej do kotłowni olejowej znajdującej się w tymŜe budynku. Jest to rynek o cechach monopolu naturalnego, na którym istnieje tylko jeden do- stawca (WAM) i jeden odbiorca (wspólnota mieszkaniowa). W D. istnieją, co prawda, inni dostawcy ciepła (Spółdzielnia Mieszkaniowa w K., Zakład Wodociągów i Kanaliza- cji – ADM), ale rozłączność sieci cieplnych, a takŜe wysokie bariery wejścia na rynek w postaci np. koniecznych do poniesienia znacznych nakładów inwestycyjnych, powodu- ją, Ŝe korzystanie z usług potencjalnego konkurenta nie moŜe być rozpatrywane jako 6 alternatywne źródło zaopatrzenia w ciepło. Na rynku zdefiniowanym jak wyŜej, skarŜony przedsiębiorca, jako eksplo- atator tej sieci, funkcjonuje w warunkach rzeczywistego monopolu sieciowego. Bez- spornym jest więc, Ŝe moŜna mu przypisać zajmowanie pozycji dominującej w rozu- mieniu art. 4 ust. 9 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie […], co daje mu okre- śloną władzę rynkową, jak i równieŜ realną, silną przewagę kontraktową nad pozosta- łymi uczestnikami obrotu; okoliczności te wskazują na moŜliwość zastosowania wobec skarŜonego dostawcy art. 8 ust. 2 pkt 1 i 7 powołanej wyŜej ustawy. NaleŜy wskazać, Ŝe dostawy ciepła do budynku 9 nie wchodzą w zakres przedmiotowy wyznaczonego wyŜej rynku właściwego, a to z uwagi na fakt, Ŝe doko- nywane są one w ramach wewnętrznej struktury WAM. Brak relacji rynkowych zawią- zywanych pomiędzy ostatecznymi odbiorcami a dostawcą w zakresie dostaw ciepła powoduje, Ŝe stosunki te nie współtworzą ani nie przynaleŜą do tak określonego ryn- ku. Jak juŜ wcześniej zaznaczono ocena skutków zachowań skarŜonego przed- siębiorcy pod kątem zgodności jego działań z art. 8 ustawy antymonopolowej, upraw- niona jest jedynie po wcześniejszym udowodnieniu, Ŝe na rynku właściwym zajmuje on kwalifikowaną pozycję. W przedmiotowej sprawie, co wykazano, WAM pozycję taką posiada. Samo spełnienie tej przesłanki nie jest jednak wystarczające dla udowodnie- nia skarŜonemu przedsiębiorcy zarzutu stosowania praktyk ograniczających konkuren- cję. Dodatkowo naleŜy jeszcze wykazać, Ŝe dominant rynkowy posiadaną władzę i siłę rynkową naduŜywa w sposób niezgodny z prawem konkurencji, a konsekwencje jego zachowań stoją w sprzeczności z art. 1 ust. 1 ustawy antymonopolowej. Tak więc kwestią o podstawowym znaczeniu, jaką naleŜy uwzględnić przy rozstrzyganiu sporów, rozpatrywanych na gruncie ustawy antymonopolowej jest usta- lenie, czy kwestionowane działania skarŜonego przedsiębiorcy, nawet w sytuacji gdy posiada on – z racji zajmowanej na rynku pozycji dominującej – zdecydowaną prze- wagę kontraktową nad swoimi kontrahentami i klientami, naruszają interes publiczno- prawny. Sąd Antymonopolowy, interpretując treść kategorii „ interesu publicznego ” (por. wyrok z dnia 4 lipca 2002r., sygn. akt XVII Ama 108/00), wyjaśnił m.in., iŜ: „ inte- res publiczny w postępowaniu administracyjnym nie jest pojęciem jednolitym i stałym. W kaŜdej sprawie winien on być ustalony i konkretyzowany. Organ administracji – Pre- zes Urzędu winien być w toku postępowania i przy wydawaniu decyzji rzecznikiem tego interesu […]. Publiczny znaczy dotyczący ogółu, dostrzeŜony przez nieokreśloną z góry liczbę osób, a nie jednostki, czy teŜ określoną grupę”. A zatem, podstawą do zastosowania przez Prezesa Urzędu przepisów usta- wy antymonopolowej winno być uprzednie stwierdzenie, Ŝe został naruszony interes publicznoprawny, a nie interes prawny jednostki czy teŜ grupy. Pogląd ten, konse- kwentnie podtrzymywany w orzecznictwie sądowym w sprawach antymonopolowych, potwierdzony został wcześniejszym wyrokiem Sądu NajwyŜszego z dnia 29 maja 2001r., sygn. akt I CKN 1217/98. W wyroku tym Sąd NajwyŜszy odniósł się bezpo- średnio do publicznoprawnego charakteru ustawy antymonopolowej, stwierdzając 7 m.in., iŜ nie ma ona zastosowania do roszczeń indywidualnych. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy wykazane zosta- nie nie tylko, Ŝe zachowanie przedsiębiorcy w konkretnym stanie faktycznym stanowi praktykę zakazaną ustawą, ale przede wszystkim, Ŝe w danym sporze doszło do za- groŜenia lub naruszenia interesu publicznego, a tym samym kwestionowane działanie godzi w warunki właściwego funkcjonowania gospodarki wolnorynkowej, charaktery- zującej się m.in. swobodą podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej i nie podlegającym ograniczeniom, inne niŜ ustawowe, współzawodnictwem rynkowym pomiędzy przedsiębiorcami. W uzasadnieniu powołanego wyŜej wyroku Sąd NajwyŜszy stwierdził m.in.: „ Za zagroŜenie lub naruszenie konkurencji w takim rozumieniu uznać naleŜy jedynie takie działania, które dotykają sfery interesów szerszego kręgu uczest- ników rynku gospodarczego, a więc gdy dotyczą konkurencji rozumianej nie jako sy- tuacje pojedynczego przedsiębiorcy, lecz jako zjawisko charakteryzujące funkcjonowa- nie gospodarki. Ingerencja organów działających na podstawie ustawy antymonopo- lowej uzasadniona była tylko wówczas, gdy słuŜyła ochronie tak pojętej konkurencji ”. Nie ulega więc wątpliwości, Ŝe instrumenty ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie […] mogą zostać skutecznie uruchomione wyłącznie wówczas, gdy działania skarŜonego przedsiębiorcy stanowią zagroŜenie interesu publicznego. W ta- kiej teŜ jedynie sytuacji moŜliwe jest nakazanie zaniechania mu stosowania praktyk ograniczających konkurencję (por. w tej sprawie wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 6 czerwca 2001r., sygn. akt XVII Ama 78/00); w przeciwnym wypadku, tj. naru- szenia jedynie interesów jednostki bądź grupy, właściwe dla ich ochrony będą indywi- dualne środki prawne, a nie ustawa (por. wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 25 czerwca 2001r., sygn. akt XVII Ama 84/00). Jeśli działanie przedsiębiorcy narusza inte- res indywidualny lub interes ściśle określonego kręgu uczestników rynku, to sprawy o takim charakterze nie powinny być rozpatrywane w postępowaniu antymonopolowym a jeŜeli ograniczenie ich samodzielności nie jest następstwem dominacji rynkowej, wtedy w ogóle nie ma ono charakteru praktyki monopolistycznej. (patrz, S. Gronowski, Ustawa antymonopolowa, Komentarz, Warszawa, 1996, s. 100). Mając na uwadze płynące tak z doktryny, jak i orzecznictwa wytyczne, za w pełni uzasadnione naleŜy uznać przyjęcie stanowiska, Ŝe w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia interesu publicznego. Przemawia za tym w szczególności to, Ŝe sygnalizowany spór dotyczy tylko i wyłącznie WAM i wspólnoty mieszkaniowej, którą reprezentuje grupa 17 osób (wykupionych osiem mieszkań w budynku 8 w D). Na określonym wyŜej rynku podmioty na nim funkcjonujące starają się chronić swój in- dywidualny interes ekonomiczny, którego w Ŝaden sposób nie moŜna utoŜsamiać z interesem publicznoprawnym, odnoszącym się do ogółu a nie jednostki, czy grupy. Ingerencja organu antymonopolowego w przedmiotowej sprawie byłaby uzasadniona tylko wówczas, gdyby dotyczyła zakłóceń konkurencji rozumianej nie jako sytuacji pojedynczego przedsiębiorcy i jego wewnętrznych uwarunkowań podmiotowych, lecz naruszeniem reguł konkurencji rozumianej jako zjawisko charakteryzujące funkcjono- wanie gospodarki. Okoliczności takie, jak wskazują na to ustalenia stanu faktycznego nie mają miejsca. Z tych teŜ powodów uznać naleŜy, Ŝe przedmiotowy spór, z uwagi na swój wyłącznie indywidualny charakter, nie podlega kognicji Prezesa Urzędu Ochrony Kon- 8 kurencji i Konsumentów, i nie moŜe być przez niego rozstrzygnięty. Przyjęcie odmien- nego stanowiska byłoby nie tylko niezgodne z przepisami ustawy o ochronie […], co świadczyłoby o przekroczeniu posiadanych przez Prezesa UOKiK uprawnień, ale rów- nieŜ stanowiłoby niedopuszczalną próbę zawłaszczenia kompetencji sądów powszech- nych, jedynie właściwych dla rozstrzygania tego typu spraw. Skoro zatem podstawowa przesłanka (naruszenie interesu publicznego) nie została spełniona, nie moŜna było orzec o stosowaniu przez WAM Ŝadnych z zarzuca- nych mu, a objętych niniejszym postępowaniem, praktyk ograniczających konkuren- cję. Dokonanie takiej oceny moŜliwości sankcjonowania, w oparciu o ustawę antymonopolową, kwestionowanych przez X zachowań skarŜonego przedsiębiorcy nie oznacza bynajmniej, Ŝe uŜytkownicy własnych lokali mieszkalnych, zarządzanych przez WAM, pozbawieni są jakichkolwiek moŜliwości dochodzenia swoich praw, jeśli nadal będą podtrzymywać stanowisko, Ŝe zostały one naruszone. Jak juŜ wskazano jedyną drogą ochrony interesu indywidualnego jest postępowanie przed sądem powszechnym a zgodnie z art. 37 ustawy antymonopolowej rzecznik konsumentów „moŜe w szcze- gólności wytaczać powództwa na rzecz konsumentów”. Dotyczy to równieŜ osób zamieszkałych w budynku 9. Wymaga przy pod- kreślenia, Ŝe układzie zaleŜności pomiędzy lokatorami budynku, a WAM jedynymi rela- cjami o charakterze rynkowym, jakie mogłyby być rozpatrywane na gruncie ustawy antymonopolowej są stosunki oparte na umowach najmu lokali. Tymczasem, jak to wynika z ustaleń stanu faktycznego, lokale mieszkalne WAM zajmowane są przez loka- torów na podstawie albo decyzji administracyjnej (9 lokali zajmowanych w oparciu o decyzję przydziału kwatery), albo umowy najmu (6 lokali). Tytuł prawny do zajmowa- nia kwatery, uzyskany na podstawie art. 30 ust. 1, w związku z art. 24 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu [..], w sposób jednoznaczny przesądza, o tym, Ŝe relacje pomiędzy osobą uprawnioną do kwatery, a przydzielającym kwaterę nie mają charakteru rynkowego, a tylko wewnętrzny, i oparte są na przepisach stanowią- cych lex specialis w stosunku do ustawy antymonopolowej. Ustawa o zakwaterowaniu [...] w sposób bardzo wyraźny rozróŜnia oba tryby zasiedlania mieszkań, wskazując, Ŝe jedynie w sytuacji opisanej w art. 30 ust. 2 lokale mogą być uŜytkowane w oparciu o zawartą umowę cywilnoprawną. Tylko więc przy rozpatrywaniu tego typu stosunków Y moŜe być uznawana jako uczestnik rynku wynajmu lokali mieszkalnych na terenie Gminy D.. Niewielka jednak ilość wykonywanych umów, a tym samym „ śladowej ” wielkości podaŜ skierowana na rynek, przesądza o tym, Ŝe WAM w Ŝaden sposób nie moŜna przypisać zajmowania na nim znaczącej, a tym bardziej dominującej pozycji. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. P OUCZENIE : Od decyzji niniejszej słuŜy odwołanie do Sądu Okręgowego – Sądu Antymonopolowego za pośrednictwem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumen- tów – Delegatury w Gdańsku w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. 9 O TRZYMUJĄ : 1. X 2. Wojskowa Agencja Mieszkaniowa – Oddział Terenowy w Szczecinie